Το ΚΙΣΕ και η Ισραηλιτική Κοινότητα Αθηνών προσυπογράφουν Επιστολή Διαμαρτυρίας προς Βελγικά Πανεπιστήμια για την “επίτιμη διδάκτορα” Francesca Albanese

The progressive myth of Francesca Albanese

Η Ειδική Εισηγήτρια του ΟΗΕ, Francesca Albanese, δεν είναι ακαδημαϊκός. Δεν είναι ειδικός. Δεν είναι καν έντιμος μεσίτης. Αυτό που είναι – και αυτό που ήταν πάντα – είναι μια προοδευτική αρνήτρια με πλατφόρμα.

Οι αναφορές της για τη Μέση Ανατολή είναι συναρμολογημένες εξ ολοκλήρου από τα σημεία συζήτησης των αγαπημένων της ΜΚΟ, πολλές από τις οποίες είναι ανοιχτά ευθυγραμμισμένες με τη Ηamas. Οι πηγές της; Το Υπουργείο Υγείας της Γάζας που ελέγχεται από τη Ηamas. Το πρακτορείο ειδήσεων WAFA της Παλαιστινιακής Αρχής. Ένα σφιχτό δίκτυο οργανώσεων «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» με μακρά ιστορία αντι-ισραηλινής προκατάληψης.

Δεν αναφέρει την ιστορία επειδή δεν την γνωρίζει. Δεν αναφέρει γεγονότα επειδή εμποδίζουν την αφήγησή της. Και όταν πρόκειται για τους Εβραίους, η κοσμοθεωρία της είναι ανησυχητικά οικεία: χρήματα, δύναμη, επιρροή, lobbies, ρατσισμός. Αυτό είναι το μόνο που βλέπει. Αυτό είναι το μόνο που λέει.

Η ρητορική της Albanese δεν είναι κάτι καινούργιο. Το νέο είναι το πόσο πολλές mainstream talk shows, μέσα ενημέρωσης – τόσο στην Ιταλία όσο και στο εξωτερικό – απηχούν τώρα την κοσμοθεωρία της χωρίς αμφιβολία. Και όταν οι ιδεολογικοί της σύμμαχοι διαπράττουν αδιανόητες φρικαλεότητες, δεν τις καταδικάζει. Αμφιβάλλει. Καθυστερεί. Μένει σιωπηλή. Γιατί αν τις αναγνώριζε, δεν θα μπορούσε πλέον να βλέπει τον εαυτό της ως «αξιοπρεπές» άτομο.

Και αυτό είναι το παιχνίδι. Η αρθρογράφος του JNS, Melanie Phillips, έχει γράψει εκτενώς για αυτό το φαινόμενο: ο «αξιοπρεπής προοδευτικός» που αγαπά την ανθρωπότητα αλλά δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την εβραϊκή αυτοάμυνα. Για αυτό το άτομο, η 7η Οκτωβρίου 2023 απλά δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει στις αναφορές της Albanese. Δεν υπάρχει στις δηλώσεις της. Δεν υπάρχει πουθενά στον ηθικό της λογισμό.

Για δεκαετίες, η πλευρά που εκπροσωπεί η Albanese έχει απορρίψει κάθε σοβαρή διαπραγματευμένη λύση, ξεκινώντας από το 1948. Πιθανότατα δεν το γνωρίζει αυτό. Φωνάζει «Από το ποτάμι στη θάλασσα», αδιάφορη -ή αδιάφορη- για τις γενοκτονικές επιπτώσεις. Αμφισβητεί το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ, ακόμα και όταν τυλίγεται στην ψεύτικη γλώσσα του διεθνούς δικαίου.

Η ιδέα της για νομιμότητα είναι απατηλή, αλλά την πλασάρει καλά. Και βρίσκει άφθονα χειροκροτήματα, τροφοδοτούμενα από πετροδολάρια και προοδευτική ενοχή. Το επιχείρημά της συνοψίζεται σε αυτό: «Είμαι αντιαποικιακή, εσύ είσαι δεξιός. Εγώ είμαι ηθικά δίκαιος, εσύ όχι». Ακόμα κι αν ο «αποικιακός κατακτητής» της είναι ο μόνος ιθαγενής λαός που εξακολουθεί να ζει στη γη των προγόνων του.

Τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία για τον ακτιβιστή που μεταμφιέζεται σε ειδικό. Η Albanes έχει πιάσει την κορύφωση ενός πολιτισμικού κύματος – του κινήματος αφύπνισης, που τώρα έχει μετατραπεί σε μια παγκόσμια εκστρατεία νομιμοποιημένης υποκίνησης κατά του Ισραήλ.

Φυσικά, οι υποστηρικτές της πιστεύουν ότι αξίζει το Nobel Peace Prize. Ταιριάζει στο μοτίβο: όταν ο κομμουνισμός δολοφονούσε εκατομμύρια, ο Dario Fo έλαβε το ίδιο βραβείο. Γιατί λοιπόν όχι και η Albanese;

Είναι παντού: η επιλεγμένη απεσταλμένη του ΟΗΕ, το αστέρι της διάσκεψης της Bogotá μαζί με 30 έθνη, συμπεριλαμβανομένης της Κίνας, του Κατάρ, της Νότιας Αφρικής και της Ισπανίας. Στην Ιταλία, ξαφνικά έγινε σύμβολο. Ο δήμαρχος του Bari θέλει να της δώσει τα κλειδιά της πόλης. Ένας δημοτικός σύμβουλος από τη Φλωρεντία πρότεινε να της χορηγηθεί τιμητική υπηκοότητα. Και η ηγεσία της αριστεράς της Ιταλίας επαινεί το «δικαίωμά της να μιλάει».

Αλλά ας είμαστε σαφείς: η υπεράσπισή της δεν αφορά τον λόγο. Πρόκειται για το να της δοθεί μια πλατφόρμα χωρίς έλεγχο. Πρόκειται για τη φίμωση της διαφωνίας, όχι για την υπεράσπιση της συζήτησης.

Αυτή είναι μια γυναίκα που έχει παρακολουθήσει εκδηλώσεις που συνδέονται με τη Hamas, έχει κάνει αντιεβραϊκές δηλώσεις, έχει εμπλακεί σε ακαδημαϊκή ανεντιμότητα και έχει εγείρει σοβαρά ηθικά προβλήματα. Ωστόσο, τα Ηνωμένα Έθνη την αγκάλιασαν ούτως ή άλλως.

Γιατί; Επειδή η Albanese δεν είναι το πρόβλημα. Είναι το σύμπτωμα. Πίσω της βρίσκεται η μεγαλύτερη πολιτισμική μετάλλαξη: η μεταμόρφωση του «καλού ανθρώπου» σε έναν ιδεολόγο που λατρεύει τους καταπιεσμένους, ρομαντικοποιεί τον Τρίτο Κόσμο και δαιμονοποιεί το Ισραήλ ως σύμβολο της δυτικής αμαρτίας.

Σε αυτή την κοσμοθεωρία, ο εβραϊκός λαός δεν θεωρείται αυτόχθονας, ακόμα κι αν είναι ο μόνος αρχαίος λαός που δεν εγκατέλειψε ποτέ εντελώς την πατρίδα του. Οι επιζώντες του Ολοκαυτώματος που έχτισαν αγροκτήματα στη Negev? Οι Εβραίοι από αραβικές χώρες που διέφυγαν από τις διώξεις και έκαναν την έρημο να ανθίσει; Άσχετο.

Η «προοδευτική» ηθική της Albanese δεν μπορεί να επεξεργαστεί την εβραϊκή αυτοάμυνα – μόνο την εβραϊκή θυματοποίηση. Γι’ αυτό, όταν το Ισραήλ  αποσύρεται από τη Γάζα, παραδίδει γη, εκκενώνει οικισμούς και επιδιώκει ειρηνευτικές συμφωνίες — 10 φορές, παρεμπιπτόντως — εξακολουθεί να μην ξέρει. Επειδή δεν είναι εδώ για να μάθει. Είναι εδώ για να επαναλάβει: «Είμαστε η σωστή πλευρά της ιστορίας».

Τι λένε λοιπόν οι «καλοί προοδευτικοί» στον εαυτό τους όταν, στις 7 Οκτωβρίου, Παλαιστίνιοι τρομοκράτες έκαψαν ζωντανά μωρά και βίασαν γυναίκες;

Δεν λένε τίποτα. Γιατί στον κόσμο του Albanese αυτό δεν συνέβη ποτέ.

Η Σουηδέζα ακτιβίστρια Greta Thunberg αρνήθηκε να παρακολουθήσει την ταινία της σφαγής στο μουσικό φεστιβάλ Nova. Στο San Francisco, ανέτρεψαν το άγαλμα του Columbus, βανδάλισαν τον Churchill και τον Lincoln και το αποκαλούν δικαιοσύνη. Σβήνουν το παρελθόν και αγνοούν το παρόν.

Εν τω μεταξύ, το Ισραήλ συνεχίζει να ζει υπό πολιορκία από ρουκέτες, βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας και τρομοκρατικές επιθέσεις που έχουν σκοτώσει δεκάδες χιλιάδες σε διάστημα 75 ετών.

Αλλά αυτή τη φορά, μετά τις 7 Οκτωβρίου, το Ισραήλ ξέρει: οι εχθροί του δεν θέλουν ειρήνη. Θέλουν την καταστροφή. Και το Ισραήλ δεν θα παραδοθεί.

Αυτή η πραγματικότητα διακόπτει το προοδευτικό σενάριο. Καταστρέφει τη φαντασίωση μιας καθαρής, ευτυχισμένης, ενάρετης ειρήνης – μιας ειρήνης που, για να είμαστε ειλικρινείς, λειτουργεί μόνο εάν το εβραϊκό κράτος δεν επιβιώσει.

Κρίμα, κυρία. Το Ισραήλ δεν συμμερίζεται την άποψη.