1η Δεκεμβρίου 2021
Το εμβόλιο για τον κορωνοϊό το έχω κάνει. Νομίζω είναι μια αναγκαιότητα και δεν αφορά μόνο τον εαυτό μας, γιατί δεν ζούμε μόνοι μας. Αφορά το κοινωνικό σύνολο. Δεν είναι ένα εμβόλιο γρίπης που το κάνεις και περνά η αρρώστια, αλλά η μόνη ασπίδα που έχουμε μέχρι στιγμής σε αυτήν τη θανατηφόρο πανδημία. ” Tι πρέπει να κλειστώ σπίτι μου , να μη βγαίνω και να μην βλέπω κανέναν; ” Δεν έχω άλλη επιλογή. Προβλήματα ακούω πολλά, λύσεις ακούω σπάνια…
Από την συνέντευξη του Δημήτρη Ήμελλου στον Βασίλη Παπαβασιλείου για τον ιστότοπο Cosmopoliti.com.
Τρία Χρόνια Μετά_Δεκέμβριος 2024
Την θλίψη σκόρπισε στον καλλιτεχνικό χώρο ο θάνατος του Δημήτρη Ήμελλου, που πέθανε μετά από μάχη με τον καρκίνο.
Ο ηθοποιός έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 57 ετών, αφήνοντας πίσω έναν γιο, ενώ τελευταία ενσάρκωνε με επιτυχία τον ρόλο του αστυνομικού στη σειρά «Σασμός».
Αν και είχε ξεκινήσει τις σπουδές του στη Νομική Σχολή, γρήγορα στράφηκε στο θέατρο, κάνοντας σπουδές στο Θεατρικό Εργαστήρι του Βασίλη Διαμαντόπουλου και μετά στη Δραματική Σχολή του Διομήδη Φωτιάδη.
Σπούδασε επίσης σκηνοθεσία στην Ακαδημία Θεατρικής Τέχνης της Μόσχας (ΓΚΙΤΙΣ).
Συμμετείχε σε παραστάσεις όπως «Οιδίπους επί Κολωνώ», «Μήδεια», «Πέρσες», «Ερωτόκριτος», και «Ταρτούφος», ενώ υπήρξε μέλος της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου, υπό τη διεύθυνση του Στάθη Λιβαθινού.
Το 2001 έγινε ο πρώτος νέος ηθοποιός που τιμήθηκε με το Βραβείο Χορν για την ερμηνεία του στη «Φρεναπάτη», ενώ το 2005 απέσπασε το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας του περιοδικού Αθηνόραμα για τον ρόλο του στο έργο «Μολιέρος».
Στην τηλεόραση είχε συμμετάσχει στις σειρές «Το 10», «Σασμός», «Καρυωτάκης», «Αγιος Παΐσιος» κ.ά. Στον κινηματογράφο, ξεχώρισε στις ταινίες «Bank Bang», «Delivery» και «Ράφτης».
>
H δήλωση του Δημήτρη Ήμελλου για το εμβόλιο COVID-19
Η Φωτεινή Καλπάκη θα αποχαιρετούσε τον Δημήτρη Ήμελλο από τη σελίδα της στο Facebook>
Δύο μπάτσους έχω εκτιμήσει στη ζωή μου.
Τον αστυνόμο Μπέκα για την ευφυία κ αυθεντικότητα του και τον αστυνόμο Αντώνη Φραγκιαδάκη για τη βουτηρένια του ύπαρξη,κατά κόσμον Δημήτρης Ήμελλος με καταγωγή από την Απείρανθο Νάξου.
Ο τελευταίος μας άφησε σήμερα στα 57 του μόνο ,για την μεγάλη επουράνια σκηνή. Τεράστια απώλεια για τη Δραματική Τέχνη κ τους οικείους του.
Ο Αντώνης της Μαρίνας του.
Ο Αντώνης που έζησε περιμένοντας την αφού την αγαπούσε σιωπηλά ενώ εκείνη δεν ήταν διαθέσιμη,εκείνος εκεί κερί αναμμένο.
Ο Αντώνης που γύρισε τούμπα στερεότυπα της επαρχίας κ διεκδίκησε την ευτυχία του μόνο διπλα στη Μαρίνα του.
Ο Αντώνης που την ξάνοιγε στα μάτια κ διάβαζε τη ψυχή της.
Ο Αντώνης που όταν εκείνη του έγνεφε, εκείνος κοκκίνιζε, χαμήλωνε τα μάτια του.
Στο ρόλο του,ο ισχυρός άντρας της Αστυνομίας Ρεθύμνης ,με τη βαριά Ρεθεμνιώτικη διάλεκτο που δε σου περνούσε από το μυαλό ότι δεν είναι Κρητικός ,τέτοια ταύτιση,τέτοια εκπληκτική αφομοίωση!Προστάτευε τους συγχωριανούς του, ακριβοδίκαιος, αδιάφθορος και δεν ξεχασε ποτέ τη μεγάλη του αγάπη, τη Μαρίνα του.
Τσαλακώθηκε,έκλαψε μπροστά της,πέρασς σκοπέλους για να τη συναντήσει κ όταν το σύμπαν συνομωτησε έγιναν το πιο όμορφο ζευγάρι μεσηλίκων που έζησαν τον έρωτα στην πιο ωραία του εκδοχή,τίποτα επιδερμικό,τίποτα πρόστυχο, τίποτα φαιδρό,τίποτα περαστικό.
Μια αγάπη ζηλευτή,βελούδινη,βγαλμένη από μια άλλη εποχή.
Επέλεξε να υπηρετήσει τη τέχνη του με υψηλούς τόνους ερμηνευτικής δυναμικής κ χαμηλούς τόνους στην προσωπική του ζωή.
Ένας γοητευτικός αντισταρ.
Ο πατέρας του τον προόριζε για συμβολαιογράφο.
Εκείνος του έκανε το χατηρι να περάσει στη Νομική κ μέχρι εκεί!
Η μητέρα του ήθελε να τον δει να κάνει αυτό που πραγματικά αγαπούσε, γι’ αυτό και τον στήριξε οικονομικά όταν ο ίδιος αποφάσισε να φύγει για σπουδές στη Ρωσία, στην Ακαδηµία Θεατρικής Τέχνης της Μόσχας.
Σπούδασε επίσης στη σχολή του Διαμαντόπουλου κ του Φωτιάδη.
Βραβεύτηκε με το βραβείο Χορν.
Έχει ένα γιο το Φοίβο,σπουδαστής σκηνοθεσίας.
Η Τέχνη χάνει σήμερα έναν σπουδαίο καλλιτέχνη που ποιούσε ήθος,ακούραστος εργάτης της,αθόρυβα πετυχημένος σε παγκόσμιο επίπεδο(Ράφτης, Ιαπωνία).
Θεατρο, κινηματογράφος, τηλεόραση
Κ στα τρία ποιοτικός κ με δικό του στίγμα.
Καρκίνος,τυχεροί όσοι τον νίκησαν.
Κουράγιο όσοι τον πολεμάτε.
Οσοι νικιούνται από δαύτον,ας ξεκουραστούν.
Οι Μαρίνες εκεί έξω να μην απογοητεύονται όσο υπάρχουν Φραγκιαδάκηδες να πολεμάνε για εκείνες κόντρα σε όλα κ όλους.
Γελάς,κι ανθίζει ολόγυρα μη σταματάς
αγάπη απλόχερα να με κερνάς
και εγώ κερί θα ‘μαι αναμμένο.
Μιλάς,κι αρχίζουν όνειρα μην το ξεχνάς
κι όταν σε σκέφτομαι να με τηράς
γιατί κερί θα ‘μαι αναμμένο.
Καλό ταξίδι στο φώς αστυνόμε Αντώνη Φραγκιαδάκη,Ράφτη,αστυνόμε Πορφύρη…
Δημήτρη Ημελλε.
Στεναχώρια λέμε…
They’ll “vaccinate” anyone and everyone (and everything), if we just let them. Protect yourselves. pic.twitter.com/fm9jx9JMTr
— Efrat Fenigson (@efenigson) December 15, 2024
Θερμό καλωσόρισμα για τον «Ράφτη» και στις ΗΠΑ
H Nόρα Ράλλη θα έγραφε για τον Ράφτη στην Εφσυν στις 4/4/2024
Ελληνο-γερμανο-βελγικής συμπαραγωγής και με αποκλειστικά ελληνικό καστ, η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους της Σόνια Λίζα Κέντερμαν ξεκίνησε από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, παίχτηκε στις ελληνικές αίθουσες και τώρα κάνει μια αξιοθαύμαστη πορεία στο εξωτερικό.
What did you think was going to happen when Bill Gates stated that everyone had to take his ‘experimental vaccine’…after he repeatedly stated that our World was ‘overpopulated’? pic.twitter.com/t7GeNzybLy
— Liz Churchill (@liz_churchill10) December 15, 2024
Δεν υπάρχει μόνο ο Λάνθιμος ως βασικός εκπρόσωπος της ελληνικής ματιάς στον σύγχρονο κινηματογράφο. Υπάρχουν και άλλοι σκηνοθέτες που οι ταινίες τους παίζονται ξανά και ξανά, σε γεμάτες αίθουσες, δίχως καμία απολύτως διαφήμιση ή βοήθεια από τη χώρα τους και από σχεδόν κανέναν κριτικό ή θεσμικό παράγοντα του σύγχρονου πολιτισμού. Ναι, υπάρχουν και άλλοι σκηνοθέτες και μεταξύ τους και η εξής μία –γιατί γυναίκα είναι: η Σόνια Λίζα Κέντερμαν. Νέα σκηνοθέτρια και νέα γυναίκα.
Η ταινία «Ράφτης» με βασικούς πρωταγωνιστές τους Δημήτρη Ημελλο, Ταμίλα Κουλίεβα, Θανάση Παπαγεωργίου, Στάθη Σταμουλακάτο, Δάφνη Μιχοπούλου είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Σόνιας –μία εξαιρετική ταινία ελληνο-γερμανο-βελγικής συμπαραγωγής. Μετά την προβολή της στην Ελλάδα πριν από τρία χρόνια, «ταξίδεψε» στη Γερμανία, την Αυστρία, την Ιαπωνία, την Ισπανία, την Τουρκία και το Χονγκ Κονγκ και θα προβληθεί επίσης στην Κίνα, την Ταϊβάν, την Ελβετία, τη Βραζιλία, τη Σλοβενία, τη Νότια Κορέα. Η ταινία σημείωσε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία στη Γερμανία και την Ιαπωνία (70.000 εισιτήρια στην κάθε μία), ενώ ήταν επίσης υποψήφια για καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα βραβεία της Ιαπωνικής Ακαδημίας (τα αντίστοιχα Οσκαρ της Ιαπωνίας) μαζί με ταινίες όπως «James Bond», «Dune», «Nomadland», «Minari»). «Αυτό ήταν για εμάς το μεγαλύτερο δώρο. Και οι διανομείς αυτών των χωρών πίστεψαν στην ταινία, η επιτυχία της έγινε και προσωπικό τους στοίχημα» μας λέει η σκηνοθέτρια, ενώ η ταινία έχει ήδη βραβευτεί τόσο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (τρία βραβεία: Greek Film Fipresci Prize – ERT Award for a Greek Film – Youth Jury Award), όσο και στο εξωτερικό (Ισπανία, Ιταλία κ.α.)
Τώρα η ταινία προβάλλεται στις ΗΠΑ. Ηδη προβλήθηκε στο Ιδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» στο Μανχάταν, με τους υπεύθυνους του ιδρύματος εκεί να μην έχουν ξαναδεί κάτι παρόμοιο από πλευράς προσέλευσης κόσμου. Πράγματι στη Νέα Υόρκη ο κόσμος ήταν τόσος που δεν μπόρεσαν τελικά να μπουν όλοι στην αίθουσα –και δεν αναφερόμαστε μόνο σε Ελληνες της Αμερικής, αλλά και σε ντόπιους. Τώρα η ταινία θα κάνει ακόμα δύο ειδικές προβολές: το Σάββατο 6 Απριλίου στο Σικάγο, στο σινεμά του Πανεπιστημίου του Σικάγου (τη συνδιοργανώνουν τα τμήματα Film and Media και το Greek Modern Studies του Πανεπιστημίου. Την προβολή θα ακολουθήσει masterclass) και στις 13/4 θα προβληθεί στο Σαν Φρανσίσκο σε συνδιοργάνωση της Faye Mellos και του Ελληνικού Φεστιβάλ του Σαν Φρανσίσκο.
Η Σόνια Λίζα Κέντερμαν, ο Δημήτρης Ημελλος και η Ταμίλα Κουλίεβα
Ρωτήσαμε τη σκηνοθέτρια γιατί πιστεύει πως μια φαινομενικά τόσο «ελληνική» ταινία για έναν ράφτη που μετακινεί το ταλέντο και την πραμάτεια του σε γειτονιές της Αθήνας μπορεί και εξάπτει το ενδιαφέρον τόσο διαφορετικών πολιτισμών και χωρών: «Μια ταινία τόσο τοπική και τόσο προσωπική απεδείχθη ότι αγγίζει και αφορά ένα παγκόσμιο κοινό και είναι κατά βάση και πολιτική. Ο “Ράφτης” είναι μια ιστορία -καθυστερημένης- ενηλικίωσης ενός μοναχικού ήρωα, πνιγμένου στα χρέη, που ζει σαν ερημίτης, παγιδευμένος και αυτοεξόριστος στο ραφτάδικο του πατέρα του, που πλέον έχει γίνει το καταφύγιό του και η φυλακή του συνάμα» μας λέει. «Ετσι ο Νίκος βγαίνει στον έξω κόσμο και μεταμορφώνεται σε έναν πλανόδιο ράφτη. Σαν νομάς μέσα στην πόλη κατορθώνει να επανεφεύρει τον εαυτό του και την τέχνη του. Αρνείται να τα παρατήσει: με μοναδικό του όπλο το ταλέντο του στη ραπτική και μοναδικό του μέσο τη χειροποίητη άμαξά του καταφέρνει να πετύχει με τον δικό του τρόπο. Στα πρόθυρα να χάσει τα πάντα, βρίσκει τον εαυτό του ανάμεσα σε αυτούς που δεν έχουν τίποτα: ταυτίζεται με τους ανθρώπους των φτωχογειτονιών και δίπλα τους βρίσκει τη λύση. Πιστεύω πως κάθε λαός ταυτίστηκε με την ταινία με διαφορετικό τρόπο. Ανθρωποι διαφορετικής θερμοκρασίας μπήκαν στον κόσμο της ταινίας. Σε μια εποχή οικονομικής κρίσης σε τόσες χώρες, διαφορετικοί άνθρωποι από διάφορες κουλτούρες ταυτίστηκαν με τον ήρωα. Αλλά είδαν την ταινία διαφορετικά: για τους Ισπανούς, για παράδειγμα, η οικονομική κρίση και η εφευρετικότητα ήταν το μεγαλύτερο σημείο συνάντησης με την ιστορία. Το κοινό της Γερμανίας, που τόσο πολύ μας είχε δει να «κατηγορούμαστε» στα πρωτοσέλιδά τους, νομίζω ότι συναισθάνθηκε κάτι από την ανθρωπιά της ταινίας και τη δύναμη: τη μεταμόρφωση του ήρωα. Επίσης είδαν την ταινία ως κωμωδία. Για τους Ιάπωνες ο χαρακτήρας του, η παραμυθένια αισθητική, ο λυρισμός και η διατήρηση μιας παραδοσιακής τέχνης ήταν τα στοιχεία που τους “μίλησαν”. Η λεπτομέρεια και η συστηματικότητα του ήρωα στη ραπτική του είναι απολύτως οικείες σε εκείνους. Επίσης, επειδή είναι ένας προγονικός λαός, κατανόησαν βαθιά τη σχέση του ήρωα (Δημήτρης Ημελλος) με τον πατέρα του (Θανάσης Παπαγεωργίου). Με τον Δημήτρη λέγαμε πάντα πως δεν μετακινήθηκε το ιαπωνικό κοινό προς εμάς, εμείς κάναμε μάλλον μια ιαπωνική ταινία!».
Βέβαια και η επιλογή των ηθοποιών έπαιξε μεγάλο ρόλο στην απήχηση της ταινίας σε ετερόκλητα κοινά: αυτοί έγιναν ο συνδετικός κρίκος της ταινίας με τους θεατές. Η Σωτηρία Μαρίνη, η casting director της ταινίας, μας λέει: «Είναι το θέμα της ταινίας αλλά και ο τρόπος που η Σόνια το απέδωσε. Δηλαδή η προσπάθεια του ανθρώπου να επιβιώσει οικονομικά και προσωπικά στην εκάστοτε κοινωνία που βρίσκεται. Ο ήρωας επιβιώνει στο απόγειο της οικονομικής κρίσης της Ελλάδας, ενώ βρίσκεται και σε προσωπική κρίση στον ρόλο του ως γιος. Η δύσκολη διαδρομή του ήρωα στην ταινία αποδίδεται με απλότητα και χιούμορ και γι’ αυτό άγγιξε κοινό σε διαφορετικούς λαούς. Ο ήρωάς μας είναι αισιόδοξος, όπως και η Σόνια, και με κινητήρια δύναμη τη σχέση του με ένα παιδί θα τα καταφέρει να ζήσει απλά και με αγάπη. Είχαμε μεγάλη ανάγκη μέσα στην κρίση και μετά την covid να πάρουμε λίγο από το χιούμορ και την αισιοδοξία της Σόνιας. Και αυτό φάνηκε τελικά σε παγκόσμια κλίμακα».
Τέλος, καθώς γνωρίζουμε τις δυσκολίες για έναν/μία νέο/α σκηνοθέτη/τρια να γυρίσει μια ταινία προδιαγραφών και καθώς είμαστε προ των πυλών του νομοσχεδίου που θα έρθει άμεσα προς ψήφιση στη Βουλή για τον ελληνικό κινηματογράφο και τη συγχώνευση του ΕΚΟΜΕ με το ΕΚΚ, αλλά και τον νόμο που έφερε η κυβέρνηση για το ποσοστό των ελληνικών τραγουδιών στην ελληνική κινηματογραφία, ζητήσαμε από τη Σόνια τη δική της θέση: «Η τέχνη υπάρχει γιατί μας δίνει μια διέξοδο ελευθερίας. Γι’ αυτό την αναζητούμε, γι’ αυτό την έχουμε ανάγκη. Ο,τι θαυμάζουμε από το παρελθόν, η οδός για να μελετήσουμε το παρελθόν είναι η τέχνη, τα μνημεία πολιτισμού. Ενα υπουργείο Πολιτισμού που βάζει όρια στην τέχνη ξεπερνά και το υπουργείο προπαγάνδας ακόμα. Η απόφαση του υπουργείου Πολιτισμού αναβιώνει εποχές δικτατορίας και στην πραγματικότητα υποβαθμίζει και υπονομεύει το ελληνικό τραγούδι και την ελληνική τέχνη» μας απαντά.
info>
Τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας του casting, με επικεφαλής τη Σωτηρία Μαρίνη, είναι: Αρης Γουρζουλής, Φραγκίσκος Ξυδιανός, Σοφία Δημοπούλου.
