Aυτό που απομένει για την τελική ευθεία προς την διάλυση της Ε.Ε είναι οι επερχόμενες αποκαλύψεις για την συμμετοχή της στη Γενοκτονία μείωσης του Δυτικού Πληθυσμού με όλα τα εργαλεία της Ατζέντας 2030.
Γράφει η Ειρήνη Καρύδη
Η διαβόητη Πρόεδρος της Ε.Ε. είναι γυμνή και οι Τimes της Νέας Υόρκης στην προσπάθειά τους να διασώσουν την δική τους υστεροφημία δεν θα διστάσουν να κατασπαράξουν το puppet του WEF μετά και την αγωγή της εφημερίδας εναντίον της για την συμμετοχή της σε απατεωνία από κοινού με τον CEO της Pfizer.
O ήχος του Μάρκου (ή μήπως η επέλαση του Bitcoin;) έχει αρχίσει ήδη να ακούγεται στα Χρηματιστήρια του κόσμου καθώς και η χρεοκοπημένη Γαλλία επιχειρεί απεγνωσμένα να κρύψει τη δική της γύμνια και την εξάρτησή της από το μη εκλεγμένο παγκόσμιο κέντρο διακυβέρνησης όπως χαρακτήρισε το WEF και ο Elon Musk.
Ο καγκελάριος Olaf Scholz χάνει τη ψήφο εμπιστοσύνης στο γερμανικό κοινοβούλιο, βάζοντας το πολυπληθέστερο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη μεγαλύτερη οικονομία στην πορεία να διεξαγάγει πρόωρες εκλογές στα τέλη Φεβρουαρίου.
Ο Scholz κερδίζει την υποστήριξη 207 βουλευτών στην Κάτω Βουλή των 733 εδρών, ή Bundestag, ενώ 394 ψήφισαν εναντίον του και 116 απείχαν. Αυτό τον άφησε πολύ μακριά από την πλειοψηφία των 367 που χρειάζονταν για να κερδίσει.
Ο Scholz ηγείται μιας κυβέρνησης μειοψηφίας μετά την κατάρρευση του αντιδημοφιλούς και περιβόητου τρικομματικού συνασπισμού του στις 6 Νοεμβρίου, όταν απέλυσε τον υπουργό Οικονομικών του σε μια διαμάχη σχετικά με το πώς να αναζωογονηθεί η στάσιμη οικονομία της Γερμανίας.
Οι ηγέτες πολλών μεγάλων κομμάτων συμφώνησαν τότε να διεξαχθούν κοινοβουλευτικές εκλογές στις 23 Φεβρουαρίου, επτά μήνες νωρίτερα από ό,τι είχε αρχικά προγραμματιστεί.
Η ψήφος εμπιστοσύνης χρειαζόταν επειδή το σύνταγμα της Γερμανίας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν επιτρέπει στη Bundestag να αυτοδιαλυθεί. Τώρα ο Πρόεδρος Frank-Walter Steinmeier πρέπει να αποφασίσει εάν θα διαλύσει το κοινοβούλιο και θα προκηρύξει εκλογές.
Έχει 21 ημέρες για να πάρει αυτή την απόφαση — και, λόγω του προγραμματισμένου χρόνου των εκλογών, αναμένεται να το κάνει μετά τα Χριστούγεννα. Μόλις διαλυθεί το κοινοβούλιο, οι εκλογές πρέπει να διεξαχθούν εντός 60 ημερών.
Tι θα σημάνει όμως μια τυχόν έξοδος της Γερμανίας από την Ευρωζώνη; Τίποτε λιγότερο από την διάλυσή της.
They’ll “vaccinate” anyone and everyone (and everything), if we just let them. Protect yourselves. pic.twitter.com/fm9jx9JMTr
— Efrat Fenigson (@efenigson) December 15, 2024
Θα περιμένουμε με ενδιαφέρον να δούμε πως θα αντιμετωπίσουν τα Στοιχηματικά Γραφεία ανά το κόσμο ένα τέτοιο σενάριο. Την διάλυση της ζώνης του Ευρώ. Ενδιαφέρον έχει ακόμη να δούμε τα αποτελέσματα μιας πραγματικής δημοσκόπησης ανάμεσα στους Ευρωπαίους πολίτες. Πόσοι επιθυμούν τόση θανάσιμη Ursula στις ζωές τους και στις ζωές των οικογένειών τους;
Ακολουθεί ένα νοσταλγικό ριμέικ της δεκαετίας του ’60>
Tης Μιας Δραχμής τα Γιασεμιά και η Ιστορία που Κάνει (αιματηρούς) Κύκλους
Σε έναν πλανήτη που κυριαρχούσε ο «Ψυχρός πόλεμο», η δεκαετία του ’60 ξεκίνησε πολύ δυναμικά, με
κυρίαρχο συναίσθημα την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.
Μόλις εννέα χρόνια μετά το τέλος του Εμφυλίου, στην Ελλάδα η νεολαία εκείνης της εποχής είναι αποφασισμένη να διεκδικήσει ένα καλύτερο αύριο.Οι 20ρηδες του ’60, οι οποίοι δεν έχουν ζήσει τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ούτε τον Εμφύλιο, βρίσκουν μια Ελλάδα «άδεια» από τους νέους άνδρες της εποχής. Και την οικονομική και πολιτική κατάσταση να τους εξαναγκάζει σε μετανάστευση…
Η νέα γενιά, τότε πεισμώνει και ζητά μια καλύτερη ζωή, περισσότερα χρήματα για την παιδεία και καλύτερη Δημοκρατία. (Είναι εκείνη η εποχή, που «γεννήθηκαν» συνθήματα όπως το «1-1-4» και το «15% (για την παιδεία)», τα οποία συνδέονταν με πολιτικές, πολιτιστικές και
εσωτερικές αναζητήσεις.)
Τον Μάρτιο του 1960 με την επιστροφή του Μίκη Θεοδωράκη από το Παρίσι, ξεκινά στην Ελλάδα μια πρωτόγνωρη «πολιτιστική άνοιξη».
Το 1961 ιδρύεται στην Αθήνα ο Σύλλογος Φίλων Ελληνικής Μουσικής, που έμελλε να αποτελέσει «φυτώριο» μουσικών, στιχουργών και τραγουδιστών τα επόμενα 30 χρόνια..
Επίσης, το 1961, ο Μάνος Χατζηδάκις τιμάται με βραβείο Όσκαρ για τη μουσική στην ταινία «Ποτέ την Κυριακή». Το 1963, ο Διονύσης Σαββόπουλος κάνει το πρώτο του «Ώτο-στοπ» από τη Θεσσαλονίκη και έρχεται στην Αθήνα με ένα φορτηγό, για να συναντηθεί με τους νέους συνθέτες της εποχής.
Την ίδια χρονιά, ο Γιώργος Σεφέρης παίρνει το Νόμπελ και ο Μάνος Λοϊζος ηχογραφεί το πρώτο του τραγούδι. Το 1964, ο φημισμένος, «Ζορμπάς» του Μιχάλη Κακογιάννη κερδίζει 3 Όσκαρ και το ελληνικό συρτάκι κάνει τον γύρο του κόσμου.
Όλα αυτά, λοιπόν, συντελούν στην αναβίωση της ελληνικής παράδοσης. «Ανακαλύπτεται» ξανά το ρεμπέτικο και η έννοια της ελληνικότητας γίνεται πάλι μόδα. Όπως είναι φυσιολογικό, οι τάσεις αυτές οδηγούν τους νέους στις μπουάτ και τα ταβερνεία.
Εκεί, με κρασάκι και παρέες φτιάχνονται τραγούδια, οργανώνονται παρέες, διαμορφώνονται πολιτικές συνειδήσεις.
Μετέπειτα, όμως έρχεται και η ανάμιξη της Αμερικής στον πόλεμο του Βιετνά, η οποία ξεσήκωσε ένα κίνημα εναντίον της. Μετά τα γεγονότα στο πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ το 1964, το κίνημα ειρήνης που αναπτύσσεται στις υπόλοιπες χώρες του κόσμου φτάνει και στην Ελλάδα.
Τα παιδιά των λουλουδιών φτάνουν μαζί με την μουσική τους, στα Μάταλα! Ήταν στα μέσα της δεκαετίας του ’60, που οι Rolling Stones και οι Beatles ξεκίνησαν να μεσουρανούν, και το ροκ ενθουσιάζει την Αθήνα. Η Ελλάδα του ρεμπέτικου γεμίζει «ανυπακοή», και νέους με μακριά μαλλιά, ταγάρια, αμπέχονα και στρατιωτικά ρούχα για ειρηνικούς σκοπούς.
Η αγωνία για μια καλύτερη ζωή, αρχίζει να γίνεται έκδηλη σε κάθε έκφραση της καθημερινότητας.
Κι ενώ στο εξωτερικό παραμένει να χαρακτηρίζεται ως «γόνιμη», η δεκαετία του ’60, στην Ελλάδα, ηδικτατορία της 21 ης Απριλίου του 1967 έρχεται να κατεβάσει… ρολά στη βιτρίνα κάθε νεωτερικότητας.
Η υπόσχεση για εκλογές σε ένα μήνα, πιάνει την αριστερά στον «ύπνο», και παραμονές της 21 ης Απριλίου ο Διονύσης Σαββόπουλος στη σκηνή του «Κεντρικού» παρουσιάζει τα «Νέγρικα» του Μάνου Λοΐζου. Παντού ηχεί το, «Δεν θα περά-, δεν θα περάσει ο φασισμός». Και την επομένη το πρωί, τα τανκς ήταν στο Σύνταγμα. Η χούντα αρχίζει να επιβάλει λογοκρισία, και απαγορεύει πολλούς από τους νέους συνθέτες που ξεσηκώνουν τη νεολαία και «σαν αράχνη απλώνεται η 7χρονη φοβία».
Εκτός από τον μεγάλο ασθενή τον πολιτισμό, έβαλαν στο «γύψο» και την παιδεία, απαγορεύοντας με κάθε τρόπο οτιδήποτε που τόνιζε την επιστροφή στο κλέος των Ελλήνων, στην ανδρεία και την αρετή που διαχρονικά επέδειξε το έθνος στους πολέμους ανά τους αιώνες. Στα σχολεία, κάτω από τα θρανία χαράζουν συνθήματα, όπως, «Πατρίς Θρησκεία Οικογένεια» και «Ζήτω η Επανάστασις της 21 ης Απριλίου»
Ο πατριδολατρικός οίστρος προσπαθούσε να κατασκευάσει μια «ελληνικότητα» για να παρασύρει και να διαποτίσει όλη την Ελλάδα με ελπίδα.
Έτσι, με την λογοκρισία να «ανθεί», οι μπουάτ συνεχίζουν να λειτουργούν, αλλά το ρεπερτόριο αλλάζει, με τα πολιτικά τραγούδια να εξαιρούνται. Μαζί και κάποια πιο… «επαναστατικά», κατά το καθεστώς, όπως οι «κώδικες» του Διονύση Σαββόπουλου.
Ταυτόχρονα αναπτύσσεται και η εύκολη ψυχαγωγία, τα σκυλάδικα. Στο θέατρο, οι επιθεωρήσεις συνεχίζονται. Και στον κινηματογράφο, η επιβολή της δικτατορίας επιτρέπει τα μελό και τις φαρσοκωμωδίες.
Επομένως, η εποχή που γνωρίζουμε όλοι μας ως «πολιτιστική άνοιξη του ’60», στην Ελλάδα, ουσιαστικά ήταν η κιτς αισθητική της χούντα.
Με την 7χρονη δικτατορία των συνταγματαρχών να ανακόπτει την πορεία που είχαν διαμορφώσει τα παγκόσμια και εγχώρια ρεύματα εκείνη τη δεκαετία. Με αποτέλεσμα να οδηγήσει τη χώρα σε αναχρονισμούς και αλλοιώσεις που επηρέασαν την αισθητική της Μεταπολίτευσης…
