Θυμάστε εκείνον τον Κανένα που σαρώνει σε δημοφιλία στις δημοσκοπήσεις;
Από χθες λοιπόν ο Κανένας έχει όνομα. Και μάλιστα επιβλητικό και διάσημο. Και έχει το όνομα ενός νεαρού πολιτικού outsider στο χώρο της Νέας Δημοκρατίας αλλά και outsider εντός της ίδιας του της οικογένειας που ήθελε να τον δει γιατρό ή δικηγόρο.
Εκείνος ο 26χρονος Αντώνης Σαμαράς εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Μεσσηνίας στις 20 Νοεμβρίου 1977.
Διέθετε τα εφόδια της νεότητας και των καλών σπουδών-από τους ελάχιστους Ελληνες με μεταπτυχιακό από το Harvard εκείνα τα χρόνια.
Ο Αντώνης Σαμαράς είναι ο Κανένας plus του ότι είναι ο Σαμαράς.
Και είναι ο μόνος πολιτικός πρώτης γραμμής που μίλησε ανοιχτά για μερικά από τα πιο ισχυρά όπλα της elite που υποκινεί τη Γενοκτονία ερήμωσης του κοστοβόρου δυτικού πληθυσμού έχοντας βάλει στο στόχαστρο την δυτική οικογένεια.
Ο Αντώνης Σαμαράς καταδίκασε ανοιχτά τη WOKE ατζέντα, τη πολιτική ανοιχτών συνόρων και την εργαλειοποίηση της εργαστηριακής κλιματικής κρίσης.
Εάν θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία και ο απεγκωβισμός από το όραμα των εντολέων του Klaus Schwab για το κόσμο ο Αντώνης Σαμαράς τα διαθέτει όπως αποδεικνύει τακτικά όλο αυτό το διάστημα.
Έτσι εκατομμύρια εκεί έξω που επιλέγουν τον Κανένα ή δεν ξέρω/δεν απαντώ έχουν τώρα την απάντηση στο όνομα του Μεσσήνιου πολιτικού.
Ακριβώς όπως συνέβη στις ΗΠΑ με τους Αμερικανούς πολίτες να παίρνουν πίσω τη χώρα τους επιλέγοντας τον Trump αντί του παραδομένου στο deep state και Davos κόμμα των Δημοκρατικών, έτσι και στην Ελλάδα από χθες υπάρχει ένας κορυφαίος πολιτικός στην πιο ώριμη στιγμή της σταδιοδρομίας του καταδικασμένος να αναλάβει την εθνική ευθύνη της επιβίωσης της χώρας, των κατοίκων της αλλά και του ελληνισμού.
Η δύση βρίσκεται στη μέγγενη της γενοκτονίας ερήμωσης του πληθυσμού της.
Οι δράστες για να επιτύχουν το σκοπό τους επιστράτευσαν τα πρόθυμα puppets του οι οποίοι παρότι έχουν εκλεγεί από τους λαούς υπηρετούν το όραμα του αποπληθυσμού για να το πούμε κομψά.
Δείτε πως διατύπωσε ο Elon Musk αυτό που συμβαίνει στο κόσμο.
Ο Αντώνης Σαμαράς έχει- ίσως γιατί κατάφερε να τη δημιουργήσει- μια ακόμη ευκαιρία να επιστρέψει στο Μέγαρο Μαξίμου και αυτή τη φορά ο ρόλος του είναι στη κυριολεξία απελευθερωτικός.
Ο Αντώνης Σαμαράς καλείται να ηγηθεί της εθνικής προσπάθειας να πάρουμε την Ελλάδα πίσω από τα νύχια μιας παρηκμασμένης παγκόμιας elite και των εταιριών της οι CEOs των οποίων αποδείχθηκαν ολίγιστοι να αποτρέψουν την μεγάλη επαναφορά του Donald Trump και της ομάδας του. Και ο Τrump όπως δείχνουν οι κινήσεις του αναγνωρίζει τη σημασία της ιστορικής συγκυρίας και σχηματίζει μια Κυβέρνηση Σκληροτράχηλων, Ταλαντούχων αλλά και με βαθιά γνώση του τι πραγματικά συμβαίνει στο κόσμο.
Όπως σωστά παρατήρησε ο Αντώνης Σαμαράς τα συστημικά ΜΜΕ δεν ήταν αρκετά ώστε να εξασφαλίσουν την νίκη στη Kamala Harris γιατί αμερικανικός πληθυσμός συνειδητοποίησε τον θανάσιμο ρόλο τους στο μεταναστευτικό, στη planδημία, στη WOKE Aτζέντα, στα εμβόλια, στην εργαστηριακή κλιματική αλλαγή και πάει λέγοντας.
Ετσι ακριβώς και ο ελληνικός λαός έχει συνειδητοποιήσει τον ρόλο των εγχωρίων συστημικών ΜΜΕ αλλά και συγκεκριμένων Οργανισμών στην επιβολή της Ατζέντας 2030 ερήμωσης και συντριβής της δυτικής οικογένειας.
Ο Αντώνης Σαμαράς αυτή τη στιγμή εκφράζει πολύ περισσότερο κόσμο από τους ταλαίπωρους νεοδημοκράτες που αφού τους εμβολίασαν με τα εμβόλια του Bourla τους διέταξαν στη συνέχεια να γίνουν WOKE, να μην αναπνέουν γιατί επηρεάζουν τη Κλιματική Αλλαγή και να μείνουν έντρομοι εντός των οικιών τους καθώς για τις ανάγκες του Τρόμου σκηνοθετούσαν κολασμένα γεγονότα Μαύρου Κύκνου όπως στο Μάτι, τα Τέμπη, το Θεσσαλικό Κάμπο, την Αλεξανδρούπολη, την Εύβοια, τον αστικό ιστό της Αττικής πάνω στον οποίο έκαναν πρόσφατα μια πραγματική προσομοίωση παράδοσής του στις φλόγες ώστε να καταγράψουν τις αντιδράσεις των αναλώσιμων κουνουπίων ή σκύλων του Παυλώφ στα οποία παραμένει η σάστιση και η αποβλάκωση που προκάλεσαν τα χρόνια της planδημίας.
Ο Αντώνης Σαμαράς όπως και ο Trump επιστρέφει για μια ακόμη φορά τη κατάλληλη στιγμή. Και ίσως στη περίπτωση του Αντώνη να ισχύουν εντός για τα δεδομένα της Ελλάδας τα χαρακτηριστικά που προσέδωσε ο Ραβίνος Stewart Weiss* όταν έγραφε στη Jerusalem Post αυτό>
Ο Θεός ψήφισε όχι μόνο τον Τrump αλλά όλους αυτούς τους προέδρους, Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικάνους.
Ο Θεός – μαζί με εμάς – τους επέλεξε και τους τοποθέτησε σε θέση να επηρεάσουν τον κόσμο.
Δηλαδή, ο κόσμος είναι ατελής –δεν αποτελεί έκπληξη εκεί– αλλά η ανθρωπότητα, χρησιμοποιώντας την ενέργεια, τη διάνοια και την εφευρετικότητά της, έχει την ικανότητα να τον φέρει σε μεγαλύτερη τελειότητα.
Ο Θεός μας δίνει τα εργαλεία, αλλά πρέπει να τα αναπτύξουμε και να τα χρησιμοποιήσουμε για να επιτύχουμε πρόοδο.
Ένα από αυτά τα εργαλεία είναι οι ελεύθερες και δίκαιες εκλογές, με τις οποίες από κοινού – ελπίζουμε – σχεδιάζουμε μια πορεία προς ένα μεγαλύτερο καλό.
Έπαιξε ρόλο ο Θεός στην εκλογή του Donald Trump;
Τι γίνεται όμως με τον Παντοδύναμο; Έχει ενεργό λόγο ο Θεός στην κίνηση της ιστορίας; Είμαστε οι μόνοι που αποφασίζουμε ή ο Θεός κατά κάποιο τρόπο είναι επίσης μέρος της διαδικασίας;
Παρακολουθεί ο Θεός απλώς γεγονότα από κάποια κατοικία που γνωρίζει τα πάντα, εντελώς αποκομμένη από αυτό που συμβαίνει παρακάτω, ή υπάρχει τουλάχιστον ένα ίχνος θεϊκής παρέμβασης – όταν χρειάζεται;
Τα παράτησε ο δημιουργός όταν τελείωσε η δημιουργία, ή ο Θεός «κινεί τη βελόνα» λίγο εδώ κι εκεί, στέλνοντας ουράνια βοήθεια όταν η ανθρωπότητα χρειάζεται λίγη ώθηση;
ΕΙΜΑΙ πεπεισμένος ότι ο Θεός είναι πράγματι ενεργός παρά αδρανής, υποστηρικτικός παρά στατικός. Και οι εβραϊκές πηγές επιβεβαιώνουν αυτή την έννοια. «Κανείς δεν κόβει το δάχτυλό του στον κάτω κόσμο», λέει το Talmud, «εκτός αν έχει οριστεί έτσι στον από πάνω κόσμο».
Και η συμπερίληψη της εξόδου μας από την Αίγυπτο στις καθημερινές μας προσευχές και στο Kiddush κάθε Shabbat –για να μην αναφέρουμε μια ολόκληρη αργία επτά έως οκτώ ημερών που επικεντρώνεται γύρω από αυτήν– επιβεβαιώνει την αρχή ότι ο Θεός παρεμβαίνει πράγματι στην ιστορία όταν ο καιρός το απαιτεί.
Σε πολλές περιπτώσεις, η εβραϊκή ιστορία έχει «παρασυρθεί» από μεγαλόψυχες χειρονομίες από απροσδόκητες πηγές. Οι Βαβυλώνιοι, αν και σκληροί, επέτρεψαν σε μια εξόριστη εβραϊκή κοινότητα να υπάρχει και να ευδοκιμήσει, οδηγώντας στη δημιουργία του Βαβυλωνιακού Talmud. Οι κατακτητές Ρωμαίοι αποδέχθηκαν το αίτημα του Rav Yohanan ben Zakai να συνεχιστεί η εβραϊκή ζωή και η παιδεία στο Yavne.
Ο Ναπολέων συμπαθούσε τους Εβραίους και μας πρόσφερε πλήρη υπηκοότητα.
Και στις ΗΠΑ, σε αυτό που θα γινόταν η μεγαλύτερη εβραϊκή διασπορά, οι Αμερικανοί πρόεδροι ήρθαν επίσης σε βοήθειά μας και επηρέασαν σημαντικά την εβραϊκή ιστορία με αξιοσημείωτους τρόπους.
Ο πρώτος πρόεδρος της Αμερικής, George Washington, διαβεβαίωσε τους Εβραίους ότι θα είχαν πλήρη δικαιώματα, παρά το γεγονός ότι οι Εβραίοι άποικοι δεν ήταν πάντα δεκτοί με ανοιχτές αγκάλες από τους γείτονές τους.
Στην περίφημη επίσκεψή του και στην επιστολή του το 1790 στη Συναγωγή Touro –την παλαιότερη της Αμερικής– στο Newport του Rhode Island, η Ουάσιγκτον καθησύχασε όσους είχαν εγκαταλείψει τη θρησκευτική τυραννία ότι η ζωή στο νέο έθνος θα ήταν διαφορετική, ότι η θρησκευτική «ανοχή» θα έδινε τη θέση της στη θρησκευτική ελευθερία, και ότι η κυβέρνηση δεν θα παρέμβει με άτομα σε θέματα συνείδησης και πεποιθήσεων.
Παραφράζοντας τη Βίβλο, o Washington έγραψε: «Ο καθένας θα καθίσει με ασφάλεια κάτω από τη δική του άμπελο και τη συκιά του, και δεν θα υπάρχει κανένας που να τον κάνει να φοβάται [Εδ: Μιχαίας 4:4- Micah 4:4]. Ευτυχώς, η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία δεν δίνει στον φανατισμό καμία κύρωση, στη δίωξη καμία βοήθεια, απαιτεί μόνο από εκείνους που ζουν υπό την προστασία της να ενεργούν ως καλοί πολίτες, παρέχοντας τους σε κάθε περίπτωση την υποστήριξή της.
Ο Abraham Lincoln – αναμφισβήτητα ο μεγαλύτερος όλων των Αμερικανών προέδρων – παρέθεσε επίσης τη Βίβλο σε πολλές περιπτώσεις και αυτός, επίσης, ήταν μεγάλος υπερασπιστής του Αμερικανικού Εβραϊσμού. Όχι μόνο διόρισε τον πρώτο Εβραίο ιερέα το 1861, αλλά υπερασπίστηκε επίσης την εβραϊκή κοινότητα όταν δυσφημήθηκε από τον στρατηγό Ulysses S. Grant. Ο Grant είχε πυροδοτήσει τον αντισημιτισμό κατηγορώντας τους Εβραίους για παράνομο εμπόριο. και, στο περιβόητο General Order 11, του 1862, διέταξε όλους τους Εβραίους να εγκαταλείψουν το Kentucky, Mississippi, and Tennessee.
Ο Lincoln, μόλις άκουσε την απέλαση, ακύρωσε αμέσως τη διαταγή και επιβεβαίωσε την ακεραιότητα των Αμερικανοεβραίων.
Το 1948, το Yishuv στο Ισραήλ πάλευε να δημιουργήσει υποστήριξη για την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Αμερικής George C. Marshall, ο πλησιέστερος έμπιστος του προέδρου Harry S. Truman, ήταν εκ διαμέτρου αντίθετος με την υπερψήφιση. Όμως ο Truman –με την προτροπή του πιο αγαπητού του φίλου και πρώην συνεταίρου του Eddie Jacobson – είχε συναντηθεί νωρίτερα με τον μελλοντικό πρώτο πρόεδρο του Ισραήλ, Chaim Weizmann, και συμφώνησε ότι θα υποστήριζε πράγματι την ανεξαρτησία μας.
Ο Truman αντιστάθηκε στις έντονες πιέσεις να καταψηφίσει, ή ακόμα και να απέχει, και η μακρά, συνεχιζόμενη φιλία Αμερικής-Ισραήλ εξασφαλίστηκε. Η θετική ψήφος των Αμερικανών στα Ηνωμένα Έθνη – η πρώτη ψήφος – αναμφίβολα επηρέασε πολλές άλλες χώρες να ψηφίσουν επίσης υπέρ. Το 1973, το Ισραήλ πιάστηκε απροετοίμαστο από τις αιγυπτιακές και συριακές δυνάμεις. Καθώς τελείωσαν τα πυρομαχικά, το εβραϊκό κράτος διέτρεχε σοβαρό κίνδυνο να κατακλυστεί από τους Άραβες επιτιθέμενους και γι’ αυτό έκανε έκκληση στην Αμερική για τα όπλα που χρειάζονταν απεγνωσμένα. Μια αμφιλεγόμενη συζήτηση έλαβε χώρα στα ανώτερα κλιμάκια της κυβέρνησης των ΗΠΑ, με τον υπουργό Άμυνας James R. Schlesinger και το υπόλοιπο Πεντάγωνο να αντιτίθενται κατηγορηματικά στην παρέμβαση στη σύγκρουση.
Αν και υπήρχε πάντα το ερώτημα ποιος έδωσε τις τελικές εντολές –προσωπικά πιστεύω ότι ο αρχηγός του προσωπικού του Λευκού Οίκου Alexander Haig ήταν ο αφανής ήρωας– ο πρόεδρος Richard Nixon πάτησε πόδι και επέμεινε να επανοπλιστεί το Ισραήλ. «Δεν θα αφήσουμε το Ισραήλ να πάει κάτω», υποσχέθηκε ο Nixon. «Κάνε το τώρα! Στείλτε ό,τι μπορεί να πετάξει στο Ισραήλ!».
Η δραστική αερομεταφορά, που ονομάστηκε OperationNickel Grass, θα ανατρέψει την παλίρροια του πολέμου, μετατρέποντας την ήττα σε νίκη και σώζοντας το εβραϊκό κράτος. Και τώρα ερχόμαστε στη σύγχρονη εποχή. Η ζωηρή συζήτηση για το Ισραήλ – οι πολιτικές μας και η πολιτική μας – συνεχίζεται στην Αμερική. Το συνεχιζόμενο ιστορικό μας ταξίδι έχει κάνει δραματικά γιγάντια βήματα προς το μέλλον κατά τη διάρκεια της ταραχώδους θητείας των ανώτατων στελεχών του τελευταίου τετάρτου αιώνα.
Είχαμε τα χαμηλά και τα υψηλά μας σημεία, γεμάτα προβλήματα καθώς και επαίνους για τις πρόσφατες σχέσεις μας με τους προέδρους. Ξεκάθαρα υποτιμήσαμε το κανάκεμα του Ιράν από την κυβέρνηση Οbama και την αποστολή δισεκατομμυρίων δολαρίων σε ένα καθεστώς που απειλεί ανοιχτά την επιβίωσή μας.
Παρά τη ριψοκίνδυνη ρητορική και το βομβιστικό του ύφος, η πρώτη θητεία του εκλεγμένου προέδρου Donald Trump ήταν κυριολεκτικά συγκλονιστική όσον αφορά την εκτεταμένη υποστήριξη της νομιμότητας του Ισραήλ και την αποφασιστικότητά του να μας δει περήφανα να εκπροσωπούμαστε στην παγκόσμια σκηνή.
Οι αποφάσεις που περιμέναμε δεκαετίες –με την επίσημη αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσά μας και τα Υψίπεδα του Golan ως μέρος του Ισραήλ– τελικά πραγματοποιήθηκαν και οι Συμφωνίες του Αβραάμ-Abraham Accords μας έφεραν πιο κοντά στα γειτονικά αραβικά κράτη, ακόμη και όταν οι Παλαιστίνιοι έλαβαν τελικά δίκαιη τιμωρία για την αδιαλλαξία τους.
Μου φαίνεται ξεκάθαρο ότι το τετραετές «διάλειμμα» του Trump στον Λευκό Οίκο του επέτρεψε τώρα να επιστρέψει την κατάλληλη στιγμή. Ο αγώνας ενάντια στο Ιράν και τη διαβολική του εμμονή να φέρει τον πλανήτη υπό ισλαμιστική κυριαρχία φτάνει στο σημείο της κρίσης. Η επικείμενη πυρηνική απειλή από την Τεχεράνη δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί κάτω από το χαλί, να ελαχιστοποιηθεί ή να αγνοηθεί. Αυτό το μεγαλειώδες έργο της ιστορίας, λοιπόν, επιβλέπεται από τον θεϊκό σκηνοθέτη και παίζεται από επιλεκτικούς, σημαντικούς ηθοποιούς. Οι παγκόσμιοι ηγέτες πρέπει να διαδραματίσουν τον ρόλο τους και να επικεντρωθούν στα καθήκοντα που τους έχουν ανατεθεί. Δεν πρέπει ποτέ να παραλείψουν να δουν τη μεγαλύτερη εικόνα και να ακούσουν τη φωνή του δικού μας Mordechai, μια φωνή που αντηχεί σε όλη τη διάρκεια των γενεών και τους ψιθυρίζει στο αυτί: «Ποιος ξέρει αν δεν ήταν αυτός ο λόγος που κατακτήσατε την υψηλή θέση σας;»
Έτσι, απαντώντας στην ερώτηση «Ψήφισε ο Θεός τον Donald Trump;» η απάντηση είναι σίγουρη «Ναι!» Ο Θεός ψήφισε όχι μόνο τον Trump αλλά όλους αυτούς τους προέδρους, Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικάνους. Ο Θεός – μαζί με εμάς – τους επέλεξε και τους τοποθέτησε σε θέση να επηρεάσουν τον κόσμο.
Ας ελπίσουμε ότι και οι δύο θα επικυρώσουν αυτή την ψήφο, καθώς και την εμπιστοσύνη που τους δίνουμε εμείς και ο Θεός.
* Ο συγγραφέας είναι ο διευθυντής του Jewish Outreach Center of Ra’anana.
