Το πρώτο χτύπημα στην επιχείρηση του Ισραήλ που αφορά το κυνήγι των υπευθύνων για τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου είναι πιθανό να έχει ήδη ξεκινήσει.
Από τον Jamie Dettmer στο Tel Aviv/POLITICO
Νωρίς το απόγευμα του Ιανουαρίου, ένα drone άνοιξε μια πελώρια τρύπα σε ένα πολυώροφο κτίριο στο νότιο προάστιο Dahiyeh της Βηρυτού. Πυροσβέστες και διασώστες -που έφτασαν υπό τους ήχους των σειρήνων και βουητό από το κορνάρισμα των συναγερμών των αυτοκινήτων- βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα σκηνικό διάσπαρτο με καμένα, κομμένα μέλη ανθρώπων.
Οι πρώτοι που ανταποκρίθηκαν στο περιστατικό ανέλαν το ζοφερό έργο να μεταφέρουν τις σορούς (και να μαζέψουν τα δρεπανισμένα μέρη σωμάτων) επτά ανδρών. Οι τελευταίοι συμμετείχαν σε μια συνάντηση υψηλού επιπέδου μεταξύ ανώτατων αξιωματούχων της παλαιστινιακής τρομοκρατικής ομάδας Hamas και της Jama’a Islamiya, μιας λιβανέζικης πολιτικής φατρίας που πρόσφατα αναβίωσε την ένοπλη πτέρυγά της προκειμένου να συμμετάσχει στη σύγκρουση με το Ισραήλ.
Μεταξύ των νεκρών ήταν ο Saleh al-Arouri, αντιπρόεδρος του πολιτικού γραφείου της Hamas και συνιδρυτής της ένοπλης πτέρυγάς της. Ήταν επίσης ο ανώτατος στρατιωτικός διοικητής της οργάνωσης για μονάδες που εδρεύουν στη Δυτική Όχθη —και ένας άνδρας που η ισραηλινή κυβέρνηση πιστεύει ότι ήταν βασικός σχεδιαστής της επίθεσης της 7ης Οκτωβρίου από τη Λωρίδα της Γάζας κατά την οποία σκοτώθηκαν περίπου 1.200 άνθρωποι και απήχθησαν 253 σαν όμηροι.
Νωρίς το απόγευμα του Ιανουαρίου, ένα drone άνοιξε μια πελώρια τρύπα σε ένα πολυώροφο κτίριο στο νότιο προάστιο Dahiyeh της Βηρυτού
Ισραηλινοί αξιωματούχοι δεν έχουν επιβεβαιώσει επίσημα ότι βρίσκονταν πίσω από την επίθεση. Ούτε όμως το αρνήθηκαν, και πολλές από τις δηλώσεις που έκαναν έκτοτε μπορούν να διαβαστούν ως παραδοχές μεταξύ των γραμμών μιας εκστρατείας εντοπισμού και εξάλειψης όσων θεωρούν υπεύθυνους για την επίθεση, κατά την οποία περίπου 2.000 τρομοκράτες επιτέθηκαν στο νότιο Ισραήλ, σε στρατιωτικές βάσεις, σπίτια και ένα μουσικό φεστιβάλ.
«Η θέση μας είναι ότι οποιοσδήποτε στη δομή διοίκησης της Hamas ήταν υπεύθυνος για τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου θα πληρώσει το τίμημα», είπε ο Mark Regev, σύμβουλος του Ισραηλινού πρωθυπουργού Benjamin Netanyahu, στους δημοσιογράφους στο Τελ Αβίβ 10 ημέρες μετά το χτύπημα στη Βηρυτό. «Θα φτάσουμε σε εκείνους και θα αποδοθεί δικαιοσύνη».
Γεννημένος σε ένα χωριό κοντά στη Ramallah της Δυτικής Όχθης το 1966, ο al-Arouri εντάχθηκε στη Hamas κατά τη διάρκεια της πρώτης ιντιφάντα, των τετραετών διαδηλώσεων και ταραχών που ξεκίνησαν το 1987. Φυλακίστηκε πολλές φορές για τις δραστηριότητές του, έχοντας στο σύνολο κάνει 15 χρόνια πίσω από τα κάγκελα. Το 2018, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρόσφεραν χρηματικό ποσό 5 εκατομμυρίων δολαρίων για πληροφορίες που θα οδηγούσαν στον εκ νέου εντοπισμό του.
Λίγο πριν από το θάνατό του, ο al-Arouri ρωτήθηκε αν ανησυχούσε ότι θα στοχοποιηθεί. Δεν ήταν ασυνήθιστο για τους διοικητές της Hamas «να μαρτυρήσουν», απάντησε. «Νομίζω ότι έχω ζήσει πάρα πολύ», πρόσθεσε ο 57χρονος.
Τελετή στη Γερμανία για τον εορτασμό της 50ής επετείου από την επίθεση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου το 1972
Μόναχο 1972
Την επομένη του θανάτου του al-Arouri, ο επικεφαλής της ισραηλινής υπηρεσίας πληροφοριών της Mossad, David Barnea, ανακοίνωσε ότι η υπηρεσία του είναι «δεσμευμένη να διευθετήσει τον λογαριασμό» για την επίθεση της Hamas. Η υπηρεσία του, πρόσθεσε, «πρέπει να αναγκάσει τους δολοφόνους να λογοδοτήσουν που εισέβαλαν στη συνοριακή περιοχή της Γάζας στις 7 Οκτωβρίου —δηλαδή τους σχεδιαστές της επίθεσης και αυτούς που τους έστειλαν».
Η ομιλία του Barnea ήταν σημαντική και για έναν ακόμα λόγο. Ο ίδιος την απηύθυνε στην κηδεία ενός θρυλικού προκατόχου του, του Zvi Zamir, ο οποίος επέβλεψε την ισραηλινή επιχείρηση για την εξόντωση των Παλαιστινίων τρομοκρτατών πίσω από τις δολοφονίες Ισραηλινών αθλητών το 1972 στους ολυμπιακούς του Μονάχου.
«Θα πάρει χρόνο, όπως και μετά τη σφαγή του Μονάχου», είπε ο Barnea. «Αλλά θα τους βρούμε όπου κι αν βρίσκονται… Κάθε μητέρα Άραβα πρέπει να γνωρίζει ότι αν ο γιος της συμμετείχε, άμεσα ή έμμεσα, στη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου, το πληρώσει με το αίμα του».
Τα λόγια του David Barnea, οι δηλώσεις άλλων Ισραηλινών αξιωματούχων και το προηγούμενο της επιχείρησης μετά το Μόναχο θα χρησιμεύσουν ως προειδοποίηση στους αξιωματούχους και τους διοικητές της Hamas ότι μπορούν να περιμένουν ότι θα στοχοποιηθούν, όχι μόνο σε κοντινές χώρες όπως ο Λίβανος, αλλά και στην Τουρκία ή το Κατάρ ή ακόμα και εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης —ήδη ένα πεδίο δολοφονίας για Ρώσους και Ιρανούς δολοφόνους.
«Μας πήρε περισσότερα από 10 χρόνια για να απαλλαγούμε από όλους εκείνους που σχεδίασαν τη σφαγή του Μονάχου, αλλά το καταφέραμε, και πρέπει να κάνουμε το ίδιο με εκείνους πίσω από την 7η Οκτωβρίου», είπε ο Yaakov Peri, πρώην επικεφαλής της Shin Bet, της ισραηλινής υπηρεσίας ασφαλείας. «Θα φτάσουμε σε εκείνους και το ξέρουν».
Η πρώτη ισραηλινή επιχείρηση για το κυνήγι δολοφόνων ξεκίνησε πριν από μισό αιώνα υπό την εμβληματική πρωθυπουργό Golda Meir. Στόχος ήταν όσοι σχεδίασαν και διηύθυναν την έφοδο προς τους Ισραηλινούς αθλητές και προπονητές στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου τον Σεπτέμβριο του 1972.
Zvi Zamir
Έντεκα Ισραηλινοί σκοτώθηκαν υπό συνθήκες ομηρίας, ένας απολογισμός που ήταν τελικά μεγαλύτερος εξαιτίας μιας αποτυχημένης γερμανικής αποστολής διάσωσης: Δύο από τους Ισραηλινούς αθλητές σκοτώθηκαν όταν οκτώ ένοπλοι από τον Μαύρο Σεπτέμβρη, μία ομάδα-μέλος της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO), εισέβαλαν στον κοιτώνα της ομάδας στο Ολυμπιακό Χωριό. Άλλοι εννέα σκοτώθηκαν, μαζί με πέντε Παλαιστίνιους, σε μια επακόλουθη ανταλλαγή πυρών σε στρατιωτικό αεροδρόμιο όπου είχαν ετοιμάσει ενέδρα οι Γερμανοί αφού συμφώνησαν να επιτρέψουν στους τρομοκράτες να πετάξουν στο Κάιρο μαζί με τους ομήρους τους.
Ο Zvi Zamir εστάλη από την Golda Meir για να έρθει σε επαφή με τις γερμανικές αρχές. Αργότερα, μίλησε με πικρία για το τραγικό γεγονός, εκφράζοντας την απογοήτευσή του αφού είδε πόσο άσχημα ήταν εξοπλισμένα οι Γερμανοί ελεύθεροι σκοπευτές. «Χρησιμοποιούσαν παλιά τουφέκια χωρίς τηλεσκοπικά σκοπευτικά», είπε σε ένα ντοκιμαντέρ. «Δεν είχαν τίποτα. Μου ράγισε η καρδιά».
Επιχείρηση Οργή του Θεού
Όπως και οι επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου, η σφαγή του Μονάχου τραυμάτισε βαθιά το Ισραήλ, μια χώρα που διαμορφώθηκε μέσα από την ιστορία των αντισημιτικών διώξεων και των πογκρόμ και ιδρύθηκε στον απόηχο του Ολοκαυτώματος. Οι δολοφονίες ενίσχυσαν βαθιά ριζωμένους φόβους και ενθάρρυναν την ίδια επιθυμία για τιμωρία και ασφάλεια που εμφανίζεται σήμερα στο Ισραήλ.
Στην αρχή, η Meir ήταν απρόθυμη να χρησιμοποιήσει την τρομοκρατία για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, να στοχεύσει και να σκοτώσει Παλαιστίνιους τρομοκράτες στο εξωτερικό, ειδικά στην Ευρώπη.
«Σε κάποιες από τις συνομιλίες μου με τη Golda, εξέφρασε την ανησυχία της ότι ο λαός μας μπορεί να εμπλέκεται σε παράνομες ενέργειες σε ευρωπαϊκό έδαφος», είχε πει ο Zamir στην εφημερίδα Haaretz το 2006. Αλλά ο επικεφαλής των Ισραηλινών κατασκόπων κατάφερε να πείσει την πρωθυπουργό, υποστηρίζοντας ότι όλο αυτό θα ήταν περισσότερο μια πράξη αποτροπής παρά εκδίκηση, και συμφώνησε στην Επιχείρηση Wrath of God, μια μυστική εκστρατεία με στόχο να βρεθούν και να εξουδετερωθούν όσοι ήταν ύποπτοι για τον σχεδιασμό και τη διάπραξη της επίθεσης στο Μόναχο.
Η ισραηλινή αποστολή παρελαύνει κατά την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων στο Μόναχο, στις 26 Αυγούστου 1972
Πράκτορες στρατολογήθηκαν από τις ειδικές δυνάμεις των ισραηλινών αμυντικών δυνάμεων —συμπεριλαμβανομένης της μονάδας αναγνώρισης Sayeret Matkal— και από τις υπηρεσίες πληροφοριών Mossad και Shin Bet, και στη συνέχεια στάλθηκαν στην Ευρώπη.
Ο πρώτος που στοχοποιήθηκε ήταν ο Wael Zwaiter, ξάδερφος του Yasser Arafat, αρχηγού της PLO. Πυροβολήθηκε στο λόμπι της πολυκατοικίας του στη Ρώμη τον Οκτώβριο του 1972, μόλις δύο μήνες μετά το Μόναχο. Τον Δεκέμβριο, ο Mahmoud Hamshari, ο ανώτατος αξιωματούχος της PLO στο Παρίσι, τραυματίστηκε βαριά όταν μια βόμβα που είχε τοποθετηθεί κάτω από το τηλέφωνο του γραφείου του πυροδοτήθηκε εξ αποστάσεως. Πέθανε αρκετές εβδομάδες αργότερα.
Τον Ιανουάριο του 1973, ο Hussein al-Bashir, εκπρόσωπος στην Κύπρο της Fatah, της μεγαλύτερης φατρίας της PLO, σκοτώθηκε στη Λευκωσία από βόμβα κάτω από το κρεβάτι του ξενοδοχείου του. Στη συνέχεια, και πάλι στο Παρίσι, ήταν η σειρά του Basil al-Kubaisi τον Απρίλιο του 1973, ενός καθηγητή νομικής στη Βηρυτό, ο οποίος ήταν ύποπτος ότι βοήθησε στο σχεδιασμό για την επίθεση στο Μόναχο. Πυροβολήθηκε δεκάδες φορές επιστρέφοντας σπίτι από δείπνο. Οι πυροβολισμοί στόχευαν με ακρίβεια το κεφάλι και την καρδιά του, σε ένδειξη πειθαρχημένου, επαγγελματικού χτυπήματος, σημείωσε η γαλλική αστυνομία.
Τον ίδιο μήνα, Ισραηλινοί καταδρομείς πραγματοποίησαν μια τολμηρή αμφίβια προσγείωση κατά μήκος της ακτής της Βηρυτού με την ονομασία Operation Spring of Youth. Με μυστικούς πράκτορες της Mossad ήδη στην πόλη, οι καταδρομείς ενώθηκαν με τους αλεξιπτωτιστές σε μια ολομέτωπη επίθεση στα κεντρικά γραφεία του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, σκοτώνοντας τρεις ανώτατους διοικητές.
Περαιτέρω ισραηλινές επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν στην Αθήνα, τη Ρώμη, το Παρίσι και τη Βαρσοβία. Οι τελευταίοι που έχασαν τη ζωή τους στην εκστρατεία δολοφονίας ήταν οι Abu Al Hassan Qasim και Hamdi Adwan, που ανατινάχτηκαν από παγιδευμένο αυτοκίνητο στη Λεμεσό της Κύπρου, τον Φεβρουάριο του 1988 —16 χρόνια μετά την επίθεση στο Ολυμπιακό Χωριό.
Wael Zwaiter
«Ξέρουν ότι δεν μπορούν να κρυφτούν»
Αυτό που συνέβη μετά την επίθεση στο Μόναχο προσφέρει ενδείξεις για το τι θα μπορούσε να ακολουθήσει την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου, ακόμη και όταν τα όπλα σιωπήσουν στη Γάζα. Οι τρομοκράτες που συμμετείχαν στην επίθεση στα κιμπούτς του νότιου Ισραήλ θα αφεθούν ως επί το πλείστον στη διάθεση του IDF.
Στην -μετά τις επιθέσεις του Οκτώβρη- ισραηλινή εκστρατεία, οι μεγαλύτεροι στόχοι είναι πιο πιθανό να καταδιωθούν από διάφορες μονάδες όπως η αντιτρομοκρατική αστυνομική ομάδα, YAMAM, στην οποία έχουν ανατεθεί στο παρελθόν δύσκολες αποστολές στο εξωτερικό. Το σύνθημά της προέρχεται από τον Ψαλμό 18: «Καταδίωξα τους εχθρούς μου και τους πρόλαβα. Δεν γύρισα πίσω μέχρι να καταστραφούν».
Ο Ισραηλινός Στρατός, μαζί με τις μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ, ήδη αναζητούν στη Γάζα τον Yahya Sinwar, τον ηγέτη της Hamas στον παράκτιο θύλακα, και τον μικρότερο αδερφό του Mohammed. Οι δυο τους φέρεται να έχουν βρει καταφύγιο στον λαβύρινθο των σηράγγων της οργάνωσης, πιθανότατα στη νότια Γάζα, είτε στο Khan Yunis είτε στη Rafah δίπλα στα αιγυπτιακά σύνορα. Το Ισραήλ απειλεί να εξαπολύσει μεγάλη επίθεση στην πόλη, όπου υπολογίζεται ότι έχουν καταφύγει 1,5 εκατομμύριο Παλαιστίνιοι, στην προσπάθειά του να συντρίψει τη Hamas και να σώσει περισσότερους από 100 ισραηλινούς ομήρους που κρατούνται ακόμη από την τρομοκρατική ομάδα.
Αλλά ακόμα και αν -ή όταν- βρεθούν, το ανθρωποκυνηγητό δεν θα σταματήσει, είπε ο Danny Danon, πρώην απεσταλμένος του Ισραήλ στα Ηνωμένα Έθνη. «Το Ισραήλ θα τους κυνηγήσει όλους, όλους, όπου κι αν βρίσκονται, όπου κι αν είναι, και το ξέρουν αυτό», είπε ο ίδιος, τώρα βουλευτής του Λικούντ που έχει αμφισβητήσει δύο φορές τον Netanyahu για την ηγεσία του κόμματος και μπορεί να το κάνει ξανά.
Yahya Sinwar
«Ξέρουν ότι δεν μπορούν να κρυφτούν στη Βηρυτό, στο Κατάρ, στην Τουρκία, στην Ευρώπη», πρόσθεσε ο Danon. «Θα πρέπει να κρύβονται για πολλά χρόνια γιατί όποιος ήταν πίσω από τη σφαγή, τη χρηματοδότησε και εκπαίδευσε τους δολοφόνους είναι υπεύθυνος».
Η επίθεση με το drone που σκότωσε τον Saleh al-Arouri πυροδότησε ήδη μια έξοδο ανώτατων αξιωματούχων της Hamas από τη Βηρυτό, ανέφεραν τοπικά λιβανέζικα ΜΜΕ. Οι περισσότεροι κατευθύνθηκαν στο Κατάρ, όπου ζει ο Ismail Haniyeh, ο επικεφαλής της πολιτικής πτέρυγας της ομάδας.
Μπορεί να είναι ασφαλείς εκεί προς το παρόν —τουλάχιστον ενώ το Κατάρ διαδραματίζει σημαντικό ρόλο μεσολαβητή για τις διαπραγματεύσεις όσον αφορά τους ομήρους και επειδή είναι πιο δύσκολο για τους ισραηλινούς πράκτορες να δράσουν στο εμιράτο από ό,τι, ας πούμε, η Τουρκία. Για πόσο όμως;
Το Ισραήλ έχει αποδειχθεί ικανό να επιχειρεί στα πιο εχθρικά περιβάλλοντα, πραγματοποιώντας επιτυχή χτυπήματα και επιθέσεις ακόμη και στο Ιράν. Τον Νοέμβριο, ο Netanyahu τόνισε ότι οι εκεχειρίες δεν θα σώσουν τους υπεύθυνους για τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου, τονίζοντας ότι μια προσωρινή παύση εχθροπραξιών στη Γάζα δεν θα περιλαμβάνει καμία αμνηστία προς αυτούς. «Δεν υπάρχει καμία δέσμευση στην τυχόν συμφωνία να μην ενεργήσουμε κατά τη διάρκεια εκεχειρίας κατά των ηγετών της Hamas, όποιοι κι αν είναι αυτοί», είπε.
Στην ίδια συνέντευξη Τύπου, ο υπουργός Άμυνας του, Yoav Gallant, είπε ότι οι ηγέτες της Hamas εκτός της Γάζας, όπως ο Haniyeh και ο Khaled Mashal, «ζουν με δανεικό χρόνο, σε όλο τον κόσμο. Eίναι ήδη όλοι νεκροί».
Ένας από τους κύριους σχεδιαστές της επίθεσης της Επιχείρησης Spring of Youth του 1973 ήταν ο Ehud Barak, ο οποίος οδήγησε το πρώτο κύμα στρατευμάτων στις παραλίες του Λιβάνου και στη συνέχεια μεταμφιέστηκε σε γυναίκα για να διεισδύσει στη Βηρυτό. Ο Barak, ο οποίος θα γινόταν τελικά πρωθυπουργός του Ισραήλ, είχε προηγουμένως ηγηθεί μιας επίλεκτης μονάδας για τη διάσωση επιβατών από την πτήση 571 της Sabena, η οποία είχε καταληφθεί από ένοπλους του Μαύρου Σεπτέμβρη. Το 1975, βοήθησε επίσης στο σχεδιασμό της επιχείρησης Thunderbolt, τη διάσωση από το Entebbe της Ουγκάντα, των επιβατών και του πληρώματος ενός αεροπειρατή της Air France.
Ehud Barak
Καθισμένος κάτω από μια φωτογραφία του από την επιδρομή για τη διάσωση των επιβατών της Sabena, ο Barak είπε πρόσφατα στο POLITICO: «Θα τρέχουμε πίσω τους μέχρι την επόμενη γενιά».
Η αποφασιστικότητα του Ισραήλ να εξοντώσει εκείνους που σχεδίασαν και διέταξαν το μακελειό της 7ης Οκτωβρίου πιθανότατα περιπλέκει τις διαπραγματεύσεις όσον αφορά τους ομήρους και την κατάπαυση του πυρός, δήλωσε στο POLITICO ο David Meidan, πρώην ανώτατος αξιωματικός της Mossad. Και με αυτό εννοεί ότι η παρουσία ομήρων περιορίζει τον IDF καθώς προσπαθεί να εντοπίσει και να σκοτώσει τον ηγέτη της Hamas.
Ο πρώην αρχηγός των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών Yaakov Peri συμφωνεί. Χωρίς μια συμφωνία που να εγγυάται τη ζωή του ή μια συμφωνία για την εξορία του -όπως ακριβώς κατάφερε ο ηγέτης της PLO Yasser Arafat το 1982- δεν υπάρχει κανένας λόγος για τον Sinwar να συμφωνήσει σε οτιδήποτε, είπε ο Peri στο POLITICO. «Και τώρα κρατά τους υπόλοιπους ομήρους κοντά γιατί καταλαβαίνει ότι δεν πρόκειται να τον βομβαρδίσουμε εξαιτίας των ομήρων», είπε. «Το να εγκαταλείψει τους ομήρους θα σήμαινε υπογραφή του εντάλματος θανάτου του».
Η υπόθεση Lillehammer
Για τους Ισραηλινούς ηγέτες, ωστόσο, υπάρχουν κάποια αρνητικά προειδοποιητικά σημάδια που προέκυψαν από τις επιχειρήσεις μετά το Μόναχο, ειδικά εάν σχεδιάζουν για άλλη μια φορά σήμερα να ακολουθήσουν τους στόχους τους στην Ευρώπη.
Στην αρχή, οι ηγέτες και οι αρχηγοί μυστικών υπηρεσιών της ηπείρου ήταν σε δίλημμα. Τα ίχνη των νεκρών Παλαιστινίων τράβηξαν την προσοχή και προκάλεσαν εικασίες των μέσων ενημέρωσης ότι το Ισραήλ βρισκόταν πίσω από τις δολοφονίες. Αν και ορισμένοι ήταν αναμφίβολα χαρούμενοι που έβλεπαν τις σορούς των επικίνδυνων τρομοκρατών, δύσκολα θα μπορούσαν να υποστηρίξουν τις εξωδικαστικές δολοφονίες σε ευρωπαϊκό έδαφος και φοβόντουσαν ότι θα κατηγορηθούν ότι έκλεισαν τα μάτια.
Οι χειρότεροι φόβοι τους έγιναν πραγματικότητα τον Ιούλιο του 1973 με αυτό που έγινε γνωστό ως Lillehammer Affair, που πήρε το όνομά του από το νορβηγικό χιονοδρομικό κέντρο 110 μίλια βόρεια του Όσλο, όπου οι πράκτορες της Mossad πυροβόλησαν έναν Μαροκινό σερβιτόρο καθώς περπατούσε κοντά στο σπίτι του με την έγκυο γυναίκα του.
Τον είχαν μπερδέψει —ή ξεγελάστηκαν— με τον λεγόμενο Κόκκινο Πρίγκιπα, Ali Hassan Salameh, επικεφαλής της μονάδας καταδρομέων της Fatah Force 17 και αρχηγό επιχειρήσεων του Μαύρου Σεπτέμβρη. Η νορβηγική αστυνομία συνέλαβε μισή ντουζίνα πράκτορες της Mossad -αλλά ο αρχηγός της ομάδας Michael Harari κατάφερε να ξεφύγει και να διαφύγει στο Ισραήλ.
Κατά τη διάρκεια των ανακρίσεων της αστυνομίας, ένας πράκτορας της Mossad που έπασχε από ακραία κλειστοφοβία αποκάλυψε πληροφορίες προκειμένου να κερδίσει τη μεταφορά του σε ένα κελί φυλακής με παράθυρο. Αυτό που είπε στους Νορβηγούς μεταφέρθηκε και σε άλλες ευρωπαϊκές αστυνομικές δυνάμεις και προκάλεσε μια επιδρομή σε ένα ασφαλές σπίτι της Mossad στο Παρίσι. Από εκεί ξεκίνησαν και άλλες επιδρομές και αποκαλύφθηκε τελικά ένας καταρράκτης πληροφοριών που παρείχε τα πρώτα στοιχεία της ισραηλινής εκστρατείας.
Πέντε από αυτούς που συνελήφθησαν από τους Νορβηγούς καταδικάστηκαν για συνενοχή στη δολοφονία του σερβιτόρου, αλλά αμνηστεύτηκαν και επέστρεψαν στο Ισραήλ το 1975 από μια νορβηγική κυβέρνηση πρόθυμη να πλύνει τα χέρια της από την καταστροφή. Καθώς η διεθνής οργή αυξήθηκε, η Meir αναγκάστηκε να αναστείλει την Επιχείρηση Wrath of God —τουλάχιστον μέχρι να καταφέρουν οι πράκτορες να ανασυνταχθούν, να δημιουργήσουν νέα δίκτυα ασφαλών κατοικιών και πληροφοριοδοτών και να στρατολογήσουν περισσότερους εκτελεστές και πράκτορες στο πεδίο.
Πέντε χρόνια αργότερα, ένας νέος πρωθυπουργός, ο Menachem Begin, διέταξε τον διάδοχο του Zamir στη Mossad, Yitzhak Hofi, να ξαναρχίσει την επιχείρηση. Αυτή τη φορά, ο Salameh, ο Κόκκινος Πρίγκιπας, στοχοποιήθηκε με επιτυχία. Μετά από πέντε προηγούμενες απόπειρες, σκοτώθηκε τον Ιανουάριο του 1979 όταν πυροδοτήθηκε ένα τεράστιο παγιδευμένο αυτοκίνητο καθώς η συνοδεία του περνούσε σε έναν πολυσύχναστο δρόμο στη Δυτική Βηρυτό κοντά στο διαμέρισμά του. Η έκρηξη σκότωσε επίσης τους τέσσερις σωματοφύλακες του Salameh καθώς και τέσσερις περαστικούς, μεταξύ των οποίων ένας Βρετανός φοιτητής και μια Γερμανίδα καλόγρια, και τραυμάτισε άλλους 18.
Ο Mike Harari, αριστερά, και ο διοικητής της Mossad Yitzhak Hofi τη δεκαετία του ’70 στον Παναμά
Ο Harari -ο πράκτορας της Mossad που ηγήθηκε της αποτυχημένης αποστολής Lillehammer- παρακολούθησε την έκρηξη με κιάλια από το κατάστρωμα ενός σκάφους του ισραηλινού ναυτικού. Ενώ ήταν ευχαριστημένος με τη δολοφονία, η CIA δεν ήταν. Ο Salameh είχε στρατολογηθεί ως σύνδεσμος της υπηρεσίας με την PLO, μέρος μιας ανεπίσημης σχέσης για να συζητηθεί η περιφερειακή ασφάλεια με τον Arafat. Η CIA είχε ειδοποιήσει τον Salameh για προηγούμενα σχέδια της Mossad να τον σκοτώσει.
Και παρ’ όλες τις δολοφονίες και τον σχεδιασμό, οι Ισραηλινοί δεν κατάφεραν ποτέ να εξοντώσουν τον κορυφαίο στόχο τους, τον εγκέφαλο του Μονάχου, Abu Daoud —αν και πλησίασαν. Τον Αύγουστο του 1981, πυροβολήθηκε πέντε φορές από κοντινή απόσταση σε ένα καφέ ξενοδοχείου στη Βαρσοβία. Κυνήγησε τον δράστη αλλά κατέρρευσε στο λόμπι του ξενοδοχείου. Στη συνέχεια είπε ότι η απόπειρα δολοφονίας πραγματοποιήθηκε από έναν Παλαιστίνιο που είχε στρατολογηθεί από τη Mossad, τον οποίο η PLO εκτέλεσε μια δεκαετία αργότερα.
«Πιστευτή άρνηση»
Θα προχωρούσε το Ισραήλ σήμερα με μια τέτοια επιχείρηση εξόντωσης, καθώς η Ευρώπη είναι αναστατωμένη και ανησυχεί για διάφορες ξένες δυνάμεις, ιδίως για το Ιράν και τη Ρωσία, που στέλνουν δολοφόνους τους για να σκοτώνουν αντιφρονούντες και αποστάτες; Θα δείξουν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις την ίδια ανεκτικότητα που έδειξαν αναμφισβήτητα όταν βρισκόταν σε εξέλιξη η επιχείρηση μετά το Μόναχο;
Οι σημερινοί αρχηγοί της Mossad και της Shin Bet αρνήθηκαν να μιλήσουν για αυτό το ρεπορτάζ. Όμως, ο συνταξιούχος προϊστάμενος της Shin Bet, Peri, δεν ήταν επιφυλακτικός –ούτε ο πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ Ehud Olmert. «Οι Ευρωπαίοι έχουν συνηθίσει το Ισραήλ να έρχεται και να σκοτώνει τρομοκράτες», είπε ο Peri στο POLITICO. «Απλά δεν πρέπει οι στόχοι να είναι πολίτες αυτών των χωρών –δεν μπορούν να είναι Γάλλοι ή Βέλγοι, για παράδειγμα». Αλλά οι υπεύθυνοι για τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου θα κυνηγηθούν τελικά. «Αυτό θα γίνει, αν και, φυσικά, με μια πιστευτή άρνηση», πρόσθεσε. «Θα γινει».
Ο Ehud Olmert συμφώνησε.
«Όλοι τους αξίζουν να σκοτωθούν για αυτό που έκαναν», είπε στο POLITICO. «Χρειάστηκε η Αμερική 10 ή περισσότερα χρόνια για να σκοτώσει τον Osama Bijn Laden. Εντάξει, απαιτείται χρόνος. Η προσωπική μοίρα εκείνων που διέπραξαν, οργάνωσαν, ενορχήστρωσαν και συντόνισαν τις θηριωδίες της 7ης Οκτωβρίου δεν εξαρτάται απαραίτητα από ένα συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Πρέπει να καταστρέψουμε την υποδομή της Hamas, να καταστρέψουμε τα οικονομικά της, πρέπει να καταστρέψουμε τις γραμμές ανεφοδιασμού, πρέπει να καταστρέψουμε τα αποθέματα όπλων τους», πρόσθεσε. «Όλα αυτά πρέπει να τα κάνουμε. Η προσωπική μοίρα των ηγετών μπορεί να διαρκέσει περισσότερο, αλλά στο τέλος της ημέρας, θα τους προσεγγίσουμε όλους αυτούς».
Ακόμα και στην Ευρώπη; «Δεν νομίζω ότι το Ισραήλ κάνει ποτέ κάτι που δεν είναι εντάξει», είπε. «Έτσι δεν θα κάνουμε τίποτα που δεν είναι εντάξει». Στη συνέχεια πρόσθεσε, χαμογελώντας ειρωνικά: «Και, φυσικά, αν συμβεί κάτι στην Ευρώπη, σίγουρα δεν θα είναι από το Ισραήλ».
