Kυριακή 12 Μαρτίου 2023
Η είδηση> Ο διάσημος συγγραφέας Paul Auster διεγνώσθη με καρκίνο
By The Wrong Man
Ο Paul Benjamin Auster γεννήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου του 1947 στο New Jersey από γονείς πολωνοεβραϊκής καταγωγής. Απόφοιτος του Columbia University µετά τις σπουδές του έζησε για ένα διάστηµα στη Γαλλία.
(Το In the Country of Last Things είναι ένα δυστοπικό επιστολικό μυθιστόρημα γραμμένο από τον Αμερικανό συγγραφέα Paul Auster, το οποίο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1987.)
Έτσι λειτουργεί στην Πόλη. Κάθε φορά που νομίζετε ότι γνωρίζετε την απάντηση σε μια ερώτηση, ανακαλύπτετε ότι η ερώτηση δεν έχει νόημα. . .
Αυτή είναι η ιστορία της Anna Blume και του ταξιδιού της για να βρει τον χαμένο αδερφό της, William, στην άγνωστη πόλη. Όπως και η ίδια η Πόλη, ωστόσο, είναι ένα ταξίδι που είναι καταδικασμένο, και έτσι το μόνο που μένει είναι η άγραφη αφήγηση της Άννας για το τι συνέβη.
Ο Paul Auster μας μεταφέρει σε έναν απροσδιόριστο και κατεστραμμένο κόσμο στον οποίο ο εαυτός εξαφανίζεται ανάμεσα στη φρίκη που μας περιβάλλει. Αλλά αυτός δεν είναι απλώς ένας φανταστικός, φουτουριστικός κόσμος: όπως τα σκηνικά των ιστοριών του Κάφκα, είναι ένας κόσμος που απηχεί τη δική μας, και με αυτόν τον τρόπο απευθύνεται σε μερικές από τις πιο σκοτεινές κληρονομιές μας.
Το In the Country of Last Things είναι μια τεταμένη, ψυχολογική άποψη για το δυστοπικό μυθιστόρημα. Συνεχίζει τη βαθιά εξερεύνηση του Auster στα κεντρικά του θέματα: η σύγχρονη πόλη, τα μυστήρια της αφήγησης και η άπιαστη και ασταθής φύση της αλήθειας.
Η σύζυγος του Paul Auster, Siri Hustvedt (PhD, novelist, essayist, and scholar. Lecturer in psychiatry, Weill Cornell Medical College. Click below for recent book & articles) ανακοίνωσε ως εξής την διάγνωση του καρκίνου>
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
«… Ο σύζυγός μου διαγνώστηκε πως έχει καρκίνο τον Δεκέμβριο, ήταν άρρωστος τους προηγούμενους μήνες. Ζω πλέον σ’ ένα μέρος που έχω καταλήξει να αποκαλώ Cancerland» (σ.σ. «τόπος του καρκίνου»). Πολλοί περνούν τα σύνορά του, είτε επειδή είναι άρρωστοι οι ίδιοι, είτε γιατί αγαπούν κάποιον, πατέρα, παιδί, σύζυγο ή φίλο που έχει, ή είχε, καρκίνο»,
«Mερικοί άνθρωποι επιβιώνουν και άλλοι πεθαίνουν. Αυτό το γνωρίζουν όλοι, κι όμως το να ζει κανείς κοντά σε αυτή την αλήθεια αλλάζει την καθημερινότητά του… Νομίζω ότι θα ήταν απαίσιο να είσαι μόνος στη Cancerland. Το να ζεις με κάποιον που έχει καρκίνο και βομβαρδίζεται με χημειοθεραπεία και ανοσοθεραπεία είναι μια περιπέτεια στην εγγύτητα και τον αποχωρισμό. Πρέπει να είσαι αρκετά κοντά για να νιώθεις τις εξαντλητικές θεραπείες σχεδόν σαν να ήταν δικές σου και αρκετά μακριά για να είσαι πραγματική βοήθεια. Η υπερβολική ενσυναίσθηση μπορεί να καταστήσει ένα άτομο ανίκανο. Δεν είναι πάντα εύκολο να περπατάς πάνω σ’ αυτό το τεντωμένο σκοινί, αλλά αυτή είναι η πραγματική αγάπη».
Είχαν προηγηθεί ανάμεσα στις άλλες οι εξής αναρτήσεις της Siri Hustvedt στο Insta>
6 Απριλίου 2021
Η πανδημία είναι ακόμα μαζί μας στη Νέα Υόρκη. Έχουμε ακόμη και τη δική μας παραλλαγή της Νέας Υόρκης: B.1. 526. Το τι σημαίνει παραμένει ασαφές. Οι επιστήμονες προσπαθούν να συνεχίσουν. Αρχικά νόμιζαν ότι αυτός ο κορωνοϊός ήταν ένας αργός μεταλλάκτης, αλλά αυτό φαίνεται να ήταν ένα λάθος. Ωστόσο, ο εμβολιασμός αυξάνεται εδώ. Η κόρη μου, η Σόφι, και ο σύζυγός της, ο Σπένσερ, είχαν ο καθένας από έναν πυροβολισμό και έχω αρχίσει να νιώθω ότι ένα αναγνωρίσιμο μέλλον είναι κάπου εκεί έξω, που φτάνει με τον ζεστό αέρα της άνοιξης ή ίσως του καλοκαιριού ή τους ανέμους του φθινοπώρου και του χειμώνα. Χωρίς αμφιβολία μπορώ να φανταστώ κάποιο μέλλον που μοιάζει με το παρελθόν γιατί ήμουν τυχερή. Κανένας αληθινά κοντινός μου άνθρωπος δεν έχει πεθάνει. Δεν έχασα τη δουλειά ή το σπίτι μου. Δεν χρειάστηκε να περιμένω σε μια ουρά φαγητού. Δεν ήμουν απαραίτητος εργαζόμενος. Δεν πενθώ.
Κι όμως, αυτή η χρονιά που πέρασε ήταν ωστόσο αποπροσανατολιστική, σαν τα πόδια μου να μην είναι τόσο γειωμένα όσο πριν από την πανδημία. Οι ρυθμοί του χρόνου έχουν επίσης αλλάξει, αλλά δυσκολεύομαι να εξηγήσω πώς ακριβώς έχουν αλλοιωθεί. Δουλεύω όπως πάντα, μόνη στη μελέτη μου. Γράφω και διαβάζω, αλλά έχω καταλάβει πόσο βαθιά έχουμε ριζώσει στο γνωστό και όταν ο γνωστός κόσμος μεταμορφώνεται ξαφνικά, μεταμορφωνόμαστε μαζί του. Τραβάμε λανθασμένες γραμμές μεταξύ ανθρώπου και περιβάλλοντος, τι υπάρχει μέσα σε ένα άτομο και τι είναι έξω από ένα άτομο.
Αναμειγνύονται. Ο κόσμος ενεργεί πάνω μας, και εμείς ενεργούμε στον κόσμο, και η στέρηση αυτής της ανταλλαγής προκαλεί σύγχυση ακόμη και για έναν συγγραφέα που περνά τόσο πολύ χρόνο μόνος. Τα άτομα στο Zoom είναι αληθινά άτομα, αλλά δεν υπάρχει άγγιγμα ή μυρωδιά σε αυτά. Μπόρεσα να αγκαλιάσω δύο από τις εμβολιασμένες αδερφές μου και δύο από τους εμβολιασμένους κουνιάδους μου σε ένα πάρτι στην ταράτσα του κτιρίου τους στο TriBeCa, και η αίσθηση του πραγματικού τους κορμιού στην αγκαλιά μου έχει παραμείνει από τότε, σαν ο κόσμος γίνονταν ξανά χειροπιαστά, αποκτώντας μια διάσταση που είχε χαθεί. Ξεχνάμε το άγγιγμα ως μια αίσθηση που αγκυρώνει την πραγματικότητα, ειδικά νιώθοντας τη ζωντανή παρουσία των ανθρώπων που μας ενδιαφέρουν. Μπορεί να ήταν απλώς αυτές οι αγκαλιές που το έκαναν, αλλά μου έδωσαν την αίσθηση ότι το μέλλον είναι εκεί που μας περιμένει, όχι ασπρόμαυρο αλλά έγχρωμο με μια συγκεκριμένη αίσθηση.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
12 Μαρτίου 2021
Είμαι πλήρως εμβολιασμένη! Ένας φίλος ενός φίλου επινόησε τον όρο «the Innoculati» για τον αυξανόμενο αριθμό των ανθρώπων που έχουν λάβει πυροβολισμό ή πυροβολισμούς στο χέρι. Η γυναίκα ή ο άντρας που επινόησε αυτό το γοητευτικό όνομα για εμάς παίζει στο «Illuminati», ένα όνομα που υιοθετήθηκε από πολλές ομάδες, αλλά αυτό που μου αρέσει να σκέφτομαι είναι η μυστική εταιρεία στη Γερμανία του δέκατου όγδοου αιώνα που προώθησε ιδέες του Διαφωτισμού και αντιτάχθηκε σθεναρά στη δεισιδαιμονία και την κοινωνική αδικία. Η συρροή των ονομάτων είναι κατάλληλη γιατί και εμείς ζούμε σε μια εποχή δεισιδαιμονίας και συνωμοσίας, η οποία περιλαμβάνει έναν παράλογο φόβο για τα εμβόλια. Μόλις δικαιούστε, σας ενθαρρύνω να μπείτε στις τάξεις των Innoculati!
Επειδή είμαι μεγάλη, είχα τα προσόντα και μου έκαναν δύο φορές την ένεση με το εμβόλιο Moderna. Μετά την πρώτη βολή, το δεξί μου χέρι πονούσε. Μετά τη δεύτερη λήψη, πέρασα μια μέρα στο κρεβάτι, εξαντλημένη και πονεμένη με χαμηλό πυρετό. Την επόμενη μέρα ανέκτησα τις δυνάμεις μου, λες και δεν ήμουν καθόλου κάτω από αυτό. Η ταχύτητα με την οποία παραδόθηκαν τα εμβόλια προκαλεί δέος, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι μαγική. Η επιστήμη που οδήγησε στο εμβόλιο της Moderna και άλλα εμβόλια δεν προέκυψε από τη μια μέρα στην άλλη.
Ίσως έχετε διαβάσει για την Katalin Karikó, την Ουγγαρέζικης καταγωγής επιστήμονα της οποίας η έρευνα για το αγγελιοφόρο RNA (mRNA) ήταν ζωτικής σημασίας για τη δημιουργία των νέων εμβολίων. Η ιστορία της Karikó είναι τέσσερις μεγάλες δεκαετίες ακλόνητης έρευνας και εξαιρετικής επιμονής. Ήταν πεπεισμένη ότι μια συνθετική έκδοση του αγγελιοφόρου RNA θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία ασθενειών. Εργάστηκε αρχικά στην Ουγγαρία και στη συνέχεια στις ΗΠΑ στο Πανεπιστήμιο Temple και στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, αλλά η δουλειά της δεν υποστηρίχθηκε καλά. Δεν μπόρεσε να βρει χρηματοδότηση και πολλοί από τους συναδέλφους της επιστήμονες αμφέβαλλαν ότι η δουλειά της θα οδηγούσε οπουδήποτε. Κάποια στιγμή υποβιβάστηκε σε βοηθό (μια ταπεινή θέση, την οποία κατείχα ως μεταπτυχιακός φοιτητής στη Νέα Υόρκη, οπότε μπορώ να εγγυηθώ πόσο ταπεινό είναι). Σκέφτηκε να αφήσει την επιστήμη. Στη συνέχεια, αυτή και ένας συνάδελφός της, ο Drew Weissman, βρήκαν έναν τρόπο να αποτρέψουν μια επικίνδυνη φλεγμονώδη απόκριση που επηρέασε τα ποντίκια στα οποία έγινε η ένεση με το εμβόλιο και δημοσίευσαν μια σημαντική ανακάλυψη το 2005.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
