Kυριακή 22 Ιανουαρίου 2023. Μία Κυριακή στα Πατήσια
Ως γνωστόν ο Κυριάκος είναι απόφοιτος του Harvard το οποίο είναι ένα από τα κορυφαία κολέγια της elite.
Κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, το οποίο είναι τα 400 τρις του παγκοσμίου χρέους το προιόν τελικώς που παράγουν κορυφαία κολέγια του πλανήτη στη Δύση και την Ανατολή είναι μάλλον προβληματικό και καταφανώς χρεοκοπημένο.
Εδώ υπάρχει ένδεια του Αριστοτέλη, του Πλάτωνα, του Νίτσε, του Λεβινάς, του Μαϊμωνίδη και των λοιπών κορυφαίων φιλοσόφων της ανθρώπινης ιστορίας ώστε να έλθει ο κόσμος στα ίσα του-εάν αυτό μπορεί να συμβεί.
Επί σχεδόν 4 χρόνια ο νεαρός Κυριάκος ανέβαζε στις σελίδες του στα social media τις γνωστές επιταγές της ψηφιακής του ατζέντας και τα σχετικά επιτεύγματά του.
Σήμερα και με την απειλή των εκλογών που πλησιάζουν (σε περίπτωση που τελικώς διεξαχθούν) ο Κυριάκος ανέβασε μία πολύ ανθρώπινη ανάρτηση με αφορμή τη βόλτα στη περιοχή που μεγάλωσε, στα υπέροχα Πατήσια.
Δημοσιεύουμε λοιπόν την ανάρτησή του και του ευχόμαστε καλά ξεμπερδέματα με τον διχασμένο του εαυτό.
(Τον παππού, δεν τον βλέπω καλά Κυριάκο)
Μια Κυριακή στα Πατήσια
Είχα την τύχη να μεγαλώσω στα Κάτω Πατήσια της δεκαετίας του ’80 και του ’90, στην οδό Σαββίδου.
Στα Άνω Πατήσια, στη Λεόντειο, πήγα σχολείο ενώ εκεί κοντά, επί της Πατησίων είναι που ξεκίνησα αργότερα σπουδές, στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο.
Δε χρησιμοποιώ τον όρο «τύχη» συμπτωματικά. Η περιοχή αυτή στα μάτια ενός εφήβου είχε μια δική της ιδιαίτερη ταυτότητα, τη δική της «μυθολογία», με σημεία αναφοράς-ορόσημα για τους κατοίκους της περιοχής.
Μπαίνοντας για πρώτη φορά στις κερκίδες και στο παρκέ του Σπόρτινγκ μάθαινες ότι εκεί είχε κάποτε παίξει μέχρι και ο Μαικλ Τζόρνταν, ως φοιτητής του πανεπιστημίου του.
Στη «Χαρά» άκουγες ιστορίες για την αγάπη του Κωνσταντίνου Καραμανλή για το φημισμένο εκμέκ. Ενώ στον «Κόμη» συναντούσες ηθοποιούς και τραγουδιστές που είχες μέχρι τότε δει μόνο από την οθόνη της τηλεόρασης.
Περπατώντας σήμερα στα Πατήσια βλέπω ότι η συνοικία έχει προχωρήσει αρκετά, αλλά δεν έχασε το χαρακτήρα της. Αναγνωρίζει κανείς τα σχολεία, τα γήπεδα, τα καταστήματα, τα εστιατόρια, τα ζαχαροπλαστεία και τους φούρνους, το περίπτερο της γειτονιάς και, πρωτίστως, τους ανθρώπους της.
Ο κάθε ένας μας έχει τα σημεία αναφοράς του στη γειτονιά που μεγάλωσε. Επιστρέφοντας στην παλιά γειτονιά σκέφτομαι ότι παρά την έμφαση που δίνουμε σε κάθε μελέτη, οι γειτονιές δεν είναι απλά αριθμοί, στατιστικές και χάρτες, αλλά ζωντανές πραγματικότητες. Οι μελέτες είναι αναγκαία εργαλεία για να κατανοήσουμε την καθημερινότητα σε μια συνοικία και να σχεδιάσουμε αλλαγές, αλλά οι ζωές και οι άνθρωποι αφήνουν μεγαλύτερο, διαχρονικό και άυλο αποτύπωμα. Αφήνουν υπεραξία ζωής.
Οι Αθηναίοι αγαπάμε τις γειτονιές μας στην πράξη κι όχι μόνο με τη σκέψη μας. Με τη ζωή μας, όχι μόνο με τις αναμνήσεις μας.
Οι γειτονιές μας είναι οι πατρίδες μέσα στην πατρίδα μας, είναι οι τόποι μέσα στον τόπο μας και ξέρουμε να μιλήσουμε για τα καλά και τα σωστά, για τα προβλήματα και τα ελλείμματα και προπαντός για τις αναμονές και τις ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο. Και αυτό το καλύτερο αύριο κρύβεται σε κάθε συνοικία και σε κάθε δρόμο της πόλης μας ως μια υπόσχεση που μπορεί να πραγματοποιηθεί.
