Αλέξη, οι σχολιαστές δεν είναι ντοματιές.
Αν τους φυτέψεις φέτος, του χρόνου δεν θα φας ντομάτες.
Ένας είναι ο Γκάρυ ο Λίνεκερ, δύσκολα, πολύ δύσκολα να υπάρξει άλλος. Δηλαδή, ένα ανθρωπόδειγμα-υπόδειγμα που συγκεντρώνει, για αυτή τη δουλειά, όλα τα καλά του κόσμου: Είναι και πρώην ποδοσφαιριστής, είναι και ευφυής, έχει και χιούμορ, έχει και μεταδοτικότητα, έχει και φυσική παρουσία, γράφει και στο γυαλί, έχει και ευπροσήγορη φωνή, είναι και articulate -κατά πως θα λένε και στο χωριό του.
Γράφει το Παλτό
Το Παλτό απευθύνει έκκληση στον Αλέξη Σπυρόπουλο, τον κορυφαίο σπορτκάστερ της γενιάς του, μέρες σαν κι αυτές που έφυγε ο γίγας Διακογιάννης, να ενσκήψει με προσοχή στο ζήτημα.
Υπήρξε μια στιγμή του τελικού του Μουντιάλ που μάλλον ήταν η πιο αποκαλυπτική της κακοποιητικής παραφωνίας που μαστίζει το χώρο. Εκεί που το παιχνίδι είχε πάρει φωτιά, έτρωγε η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι, απευθύνει ο καψερός ο Σπυρόπουλος το λόγο στον διπλανό του, που το banner τον αναφέρει ως επιφορτισμένο με το “ΣΧΟΛΙΟ”.
“Πω, πω Στέλιο, τι βλέπουμε!”
Και ο διπλανός “Σίγουρα/Οπωσδήποτε/Βασικά” κτλ κτλ
Αλέξη, οι σχολιαστές δεν είναι ντοματιές. Αν τις φυτέψεις φέτος, του χρόνου δεν θα φας ντομάτες. Για να υπάρξει άνθρωπος/παλαίμαχος/ταλαίπωρος που θα μπορεί να σταθεί δίπλα σου, θα πρέπει να αναλάβεις την υπόθεση προσωπικά. Πρέπει να τον πλάσεις εσύ. Με ώρες επί ωρών coaching, με ανηλεές και εξοντωτικό grooming απλά και μόνο για να είναι “εις θέσιν”. Κι αν δεν υπάρχει ο χρόνος θα πρέπει να τον βρεις, αλλιώς πάει τζάμπα ο κόπος σου και μειώνεται η δουλειά σου.
Δεν υπάρχει τίποτα έτοιμο. Όλα πρέπει να γίνουν από την αρχή. Θα πρέπει εσύ να διακρίνεις το ταλέντο ανάμεσα σε αυτό τον συρφετό των παλαιμάχων, να τον πάρεις υπό την σκέπη σου και να τον σχηματίσεις από την αρχή. Κι αν εκείνος έχει εγωϊσμούς, ας τους αφήσει στην άκρη, αν θέλει να σταδιοδρομήσει και να μην κακοποιεί τα αυτιά μας.
Αντιληπτό ότι υπάρχουν και οι προσωπικές σχέσεις, άνθρωποι που θα σπρωχτούν από τους πάτρoνές τους, όπως σπρώχνονταν και όταν έπαιζαν στα γήπεδα. Όμως, εδώ έχουμε να κάνουμε με την επαγγελματική υπόληψη τη δική σου και άντε κανά δύο ακόμη συναδέλφων σου που μπορούν και στέκονται αξιοπρεπώς.
Κι αν έχεις έτοιμο το πρόπλασμα σε καμιά εξαίρεση των εξαιρέσεων, ξεκινά από αυτό. Έχεις, ας πούμε, τον Νίκο τον Νταμπίζα, ευφυής άνθρωπος, μπορεί άκοπα, χωρίς να ιδρώσει, να βάλει δέκα προτάσεις στη σειρά, να πει ενδιαφέροντα πράγματα και μιλάει με ένα στόμφο λες και είναι ο καρδινάλιος Ρισελιέ. Ήμαρτον ρε συ Νίκο, για μπάλα μιλάς!
Αυτή η σοβαροφάνεια -μαζί με τον ηλίθιο μανιχαϊσμό-, είναι, γενικά, από τις μεγαλύτερες πληγές στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Είχαν πριν κάτι χρόνια, σε ένα Euro, έναν crétin στο στούντιο, “Προπονητής” έγραφε από κάτω, και του έδειχναν τα χιουμοριστικά βίντεο που έκανε τον καιρό εκείνο ο Ερίκ ο Καντονά.
Προσωπικότητα από τις λίγες, χωρατατζής, με τον καημό της υποκριτικής (μια χαρά στέκεται κι ως ηθοποιός), ο Καντονά ζωγράφιζε ο άνθρωπος, σχεδόν όπως κι όταν έπαιζε. Δείχνουν, το λοιπόν, σε αυτό τον τύπο, τον “Προπονητή”, ένα βίντεο του Καντονά. Τελειώνει το βίντεο. Γυρίζει η κάμερα στο στούντιο. Ο “Προπονητής” μαύρη περίσκεψη. Του ζητάνε ένα σχόλιο. Και τι γυρίζει και λέει ο απίθανος; “Πραγματικά θλίβομαι για την εξέλιξη αυτού του άλλοτε μεγάλου ποδοσφαιριστή”(!!!)
Νυν απολύεις τον δούλο σου…
*
Το Παλτό είναι μια μονοπρόσωπη, τρισυπόστατη οντότητα που θέλει να γράφει όπως μιλάει και να μιλάει όπως γράφει. Γεννήθηκαν και ζουν στην Αθήνα (they/them). Καλή συνέχεια.
