Kαθώς οι συγγενείς 21.263 Ελλήνων νεκρών από COVID-19 (οι πιο πολλοί από αυτούς κάτω από “άγνωστες συνθήκες”) περιμένουν την ετυμηγορία του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ για τις εντολές υποχρεωτικού εμβολιασμού του προέδρου Biden, ο οποίος δίνει γραμμή στους Ευρωπαίους ηγέτες για τον χειρισμό του πανδημικού project, η μάχη του Σέρβου τενίστα Novak Djokovic για την αυτονόητη διαχείριση του σώματός του σε καθεστώς τυρανίας του δυτικού κόσμου υποψιάζει όλο και πιο πολλούς πολίτες για το ότι “κάτι συμβαίνει εδώ”.
Είναι κι αυτή η φρασεολογία του Προέδρου μιας χώρας με βαθιά Ιστορία Δημοκρατίας που δεν μοιάζει έτοιμη να δεχθεί το “θα γαμ… του ανεμβολίαστους για χάρη σου Klaus”.
-Can anyone imagine General De Gaulle speaking like this?
θα αναρωτηθεί ο The Spectator.
Στη Τhe Wall Street δημοσιεύεται editorial των David B. Rivkin Jr. and Andrew M. Grossman με τίτλο
The Vaccine Mandate Case May Mark the End of the ‘Work-Around’ Era
It gives the Supreme Court an opportunity to revive the separation of powers.
Η υπόθεση της εντολής εμβολίου μπορεί να σηματοδοτήσει το τέλος της εποχής «Εργασίας-τα παιδία του Λευκού Οίκου παίζει με τους Νόμους». Δίνει στο Ανώτατο Δικαστήριο την ευκαιρία να αναβιώσει τη διάκριση των εξουσιών
Ο κ. Rivkin υπηρέτησε στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και στο White House Counsel’s Office επί Reagan και George H.W. Ο κ. Grossman είναι επίκουρος υπότροφος στο Cato Institute.
The Vaccine Mandate Case May Mark the End of the ‘Work-Around’ Era
It gives the Supreme Court an opportunity to revive the separation of powers.
By David B. Rivkin Jr. and Andrew M. Grossman
Jan. 6, 2022 6:52 pm ET
Ώρες μετά την ομιλία του Προέδρου Biden στις 9 Σεπτεμβρίου 2021 που ανήγγειλε μια σειρά εντολών εμβολίων για υπαλλήλους του ιδιωτικού τομέα, ο επικεφαλής του προσωπικού του, Ron Klain, έκανε retweeted το αστείο του παρουσιαστή του MSNBC ότι η εφαρμογή κανονισμών για την ασφάλεια στο χώρο εργασίας για τους υποχρεωτικούς εμβολιασμοούς ήταν «η απόλυτη λύση».
Το Κογκρέσο δεν έχει θεσπίσει ποτέ νόμο που να απαιτεί από τους Αμερικανούς πολίτες να εμβολιάζονται – υποθέτοντας ότι έχει ακόμη και τη συνταγματική εξουσία να το κάνει, κάτι που είναι αμφίβολο. Το Ανώτατο Δικαστήριο ακούει τα επιχειρήματα την Παρασκευή για δύο από τις εντολές, οι οποίες είναι πιθανό να έχουν την ίδια τύχη με άλλες πρόσφατες προσπάθειες παράκαμψης του Κογκρέσου που τα δικαστήρια έχουν απορρίψει.
Το Σύνταγμα παρέχει την εξουσία να θεσπίζει νόμους στο Κογκρέσο και αναθέτει στον πρόεδρο το καθήκον να τους εκτελεί. Αυτό είναι που πολλοί στην Ουάσιγκτον αποκαλούν χλευαστικά το μοντέλο διακυβέρνησης της «τάξης των πολιτών γυμνασίου». Είναι αργό, είναι δυσκίνητο, σπάνια εγκρίνει μέτρα που δεν χαίρουν ευρείας δημόσιας υποστήριξης και αναγκάζει τον συμβιβασμό, τη μετριοπάθεια και την προσαρμογή των πολιτικών για την αντιμετώπιση των συνθηκών ενός τεράστιου και ποικίλου έθνους. Ο πειρασμός να το αποφύγεις μέσω του executive fiat είναι προφανής.
Το μόνο που φαίνεται να χρειάζεται είναι έξυπνη δικηγορία. Ο Κώδικας των Η.Π.Α. είναι γεμάτος με ευρέως διατυπωμένους νόμους, οι οποίοι γίνονται ακόμη πιο ευρύχωροι λόγω του δικαστικού σεβασμού στις ερμηνείες τους από τις υπηρεσίες. Αντί να εκτελεί υπεύθυνα το σχέδιο του Κογκρέσου, ένας πρόεδρος μπορεί να καθορίσει τη δική του πολιτική και στη συνέχεια να ψάξει τα βιβλία του καταστατικού για να βρει γλώσσα που μπορεί να παραποιηθεί για να τον εξουσιοδοτήσει. Σε ένα άρθρο του Harvard Law Review το 2001, η τότε καθηγήτρια Elena Kagan αποκάλεσε την πρακτική «προεδρική διοίκηση». Ο Πρόεδρος Οbama το έθεσε πιο ξεκάθαρα όταν αντιμετώπισε την αντίσταση του Κογκρέσου στην ατζέντα του: «Έχω ένα στυλό για να αναλάβω εκτελεστικές ενέργειες εκεί που το Κογκρέσο δεν θα το κάνει». “I’ve got a pen to take executive actions where Congress won’t.”
Αλλά δεν είναι τόσο εύκολο. Το Σχέδιο Καθαρής Ενέργειας, η χαρακτηριστική πολιτική του κ. Οbama για το κλίμα, έθετε άκαμπτους και ανέφικτους περιορισμούς εκπομπών για τους σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής με ορυκτά καύσιμα για να τους αναγκάσει να τεθούν εκτός λειτουργίας και να μεταμορφώσουν την αγορά ενέργειας. Βασίστηκε σε μια περιπετειώδη ερμηνεία μιας σκοτεινής διάταξης του νόμου για τον καθαρό αέρα. Το 2016 το Ανώτατο Δικαστήριο εμπόδισε να τεθεί σε ισχύ και η κυβέρνηση Τrump το ακύρωσε αργότερα. (Εκπροσωπήσαμε την Οκλαχόμα στη δίκη.)
Τα μέτρα μεταναστευτικής μεταρρύθμισης του κ. Οbama —που ελήφθησαν επίσης ενόψει της αντιπολίτευσης του Κογκρέσου— είχαν παρόμοια μοίρα. Το Deferred Action for Childhood Arrivals — το οποίο επιτρέπει σε παράνομους αλλοδαπούς που μεταφέρθηκαν στις ΗΠΑ ως παιδιά να εργαστούν και να αποφύγουν την απέλαση — παραμένει σε νομικό κενό σχεδόν μια δεκαετία μετά την καθιέρωσή του, μετά από οπισθοδρομήσεις στα δικαστήρια.
Το αντίστοιχο για γονείς πολιτών των ΗΠΑ και μόνιμους κατοίκους επιτάχθηκε πριν τεθεί σε ισχύ.
Ο κ. Βiden έχει μια γεύση από την ήττα, σε μια περίπτωση που προϊδεάζει για τις προκλήσεις της εντολής. Αφού το Κογκρέσο αρνήθηκε να παρατείνει το εθνικό μορατόριουμ έξωσης της κυβέρνησης Τrump, η κυβέρνηση Βiden ενήργησε από μόνη της, βασιζόμενη σε ένα καταστατικό του 1944 που εξουσιοδοτούσε τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων να αναλαμβάνουν σαφώς οριοθετημένα μέτρα πρόληψης ασθενειών, όπως ο υποκαπνισμός και η εξόντωση παρασίτων.
Οι δικαστές, ωστόσο, θεώρησαν αδιανόητο ότι το Κογκρέσο είχε σκοπό να απονείμει στο CDC μια εξουσία τόσο «κόβει την ανάσα»: «Περιμένουμε από το Κογκρέσο να μιλήσει ξεκάθαρα όταν εξουσιοδοτεί μια υπηρεσία να ασκεί εξουσίες τεράστιας οικονομικής και πολιτικής σημασίας».
Με άλλα λόγια, η χαλαρή γλώσσα στους παλιούς νόμους δεν αρκεί για να υποστηρίξει την αρπαγή της προεδρικής εξουσίας. Ωστόσο, αυτή είναι όλη η υποστήριξη που μπόρεσε να συγκεντρώσει η διοίκηση για τις εντολές εμβολιασμού.
Η εντολή της Διοίκησης για την Ασφάλεια και την Υγεία στην Εργασία επιστρατεύει βίαια όλες τις εταιρείες με 100 ή περισσότερους υπαλλήλους για τη διαχείριση μιας απαίτησης εμβολιασμού ή δοκιμής που επηρεάζει σχεδόν 85 εκατομμύρια υπαλλήλους. Βασίζεται σε μια στενή διάταξη για την αντιμετώπιση των κινδύνων που σχετίζονται με το χώρο εργασίας, η οποία δεν έχει χρησιμοποιηθεί ποτέ για να απαιτηθεί εμβολιασμός.
Η εντολή για τους παρόχους Medicare και Medicaid (που καλύπτουν 10,3 εκατομμύρια εργαζομένους) βασίζεται σε γενικές διατάξεις που εξουσιοδοτούν τους απαραίτητους κανονισμούς για τη διαχείριση αυτών των προγραμμάτων – τα οποία, και πάλι, δεν έχουν χρησιμοποιηθεί ποτέ για να απαιτήσουν εμβολιασμούς.
Κανένα από αυτά τα καταστατικά δεν περιέχει ούτε έναν υπαινιγμό ότι το Κογκρέσο εξουσιοδότησε οποιαδήποτε υπηρεσία να διαχειρίζεται εντολές εμβολιασμού ευρείας βάσης που αγγίζουν εκατομμύρια Αμερικανούς.
Αν και οι εντολές είναι ελαττωματικές με άλλους τρόπους, η έλλειψη σαφούς εξουσιοδότησης από το Κογκρέσο είναι το πιο εντυπωσιακό ελάττωμα. Ο υπερβολικός δικαστικός σεβασμός στις καταστατικές ερμηνείες των υπηρεσιών είναι αυτό που έδωσε τη δυνατότητα στην ατζέντα του κ. Obama «Έχω ένα στυλό» και την αναβίωσή της υπό τον Biden.
Το αποτέλεσμα ήταν να διαστρεβλωθεί ολόκληρος ο ομοσπονδιακός νομοθετικός μηχανισμός. Τα μέλη του Κογκρέσου πιέζουν τώρα την εκτελεστική εξουσία να θεσπίσει νόμους μέσω κανονισμών αντί να νομοθετούν οι ίδιοι. Οι υπηρεσίες θεσπίζουν σημαντικές πολιτικές που έχουν τη διάρκεια μιας προεδρικής θητείας πριν ανατραπούν. Και ο πρόεδρος θα κατηγορούσε εκ των υστέρων τα δικαστήρια για νομικές ήττες από το να παραδεχτεί ότι δεν έχει τη δύναμη να κάνει τις προσφορές που επιθυμεί στους συμμάχους του.
Τα δικαστήρια μοιράζονται την ευθύνη για αυτήν την κατάσταση των πραγμάτων, έχοντας χάσει τα μάτια τους τις βασικές αρχές του διαχωρισμού των εξουσιών που θα πρέπει να καθοδηγούν τα ζητήματα της καταστατικής αρχής των υπηρεσιών. Μια απόφαση απόρριψης των εντολών εμβολιασμού επειδή δεν είχαν σαφώς εξουσιοδοτηθεί από το Κογκρέσο θα χρησίμευε ως μια βολή πέρα από τη πλώρη που σηματοδοτεί ότι η περίοδος τα παιδεία (του Λευκού Οίκου) παίζει και αυτοσχεδιάζει έχει τελειώσει.
