Όλα είναι ανοιχτά. Ακούγεται έντονα η επιστροφή του Γιώργου Παπανδρέου στην διεκδίκηση της ηγεσίας του ΚΙΝΑΛ, όπως επίσης και αυτή της Εύας Καιλή η οποία είναι το ανατέλλον αστέρι της ελληνικής πολιτικής σκηνής και παρότι στήριξε δημόσια τον Ανδρέα Λοβέρδο δέχεται πιέσεις ώστε να είναι υποψηφία για την ηγεσία ενός κινήματος που ετοιμάζει ολική επαναφορά. Με λίγα λόγια όλο το παιγνίδι παίζεται πλέον εδώ μια και ο Σύριζα οδεύει σε μονοψήφια ποσοστά.
Ένας από τους λίγους πασόκους που δεν λιποτάκτησαν ποτέ πηδώντας στο τρένο του Σύριζα είναι ο Μιχάλης Καρχιμάκης. Τον βλέπετε στη κεντρική photo από τη δεκαετία του ’80 σαν star της Finos Film.
O πρώην Γραμματέας του ΠΑΣΟΚ και από τους πλέον έμπιστους του Ανδρέα εάν ο ίδιος δεν είναι υποψήφιος η στήριξή του θα έχει καταλυτικό ρόλο. Χαλκέντερος, επίμονος, ανεξάντλητος.
Έμεινε πίσω, τελευταίος των Μοικανών, να φυλάει τις παπανδρεικές Θερμοπύλες να ξεσκονίζει τα λάβαρα μιας θρυλικής εποχής, να οργώνει τις δυτικές συνοικίες, να επιμένει, να παθιάζεται, να πέφτει και να στέκεται όρθιος. Ανθεκτικός στο χρόνο τόσο που τρόμαξε και ο ίδιος ο χρόνος και πλέον του απένειμε την ιστορική θέση που του αξίζει. Ο Καρχιμάκης είναι ο τελευταίος πιστός μαθητής του Ανδρέα Παπανδρέου.
Καθώς το ΚΙΝΑΛ ανεβάζει στροφές στο δρόμο προς τις δικές του κάλπες με την ελπίδα να ξεφορτωθεί την πιο αργή από αργή κίνηση σημερινή αρχηγό του η διεκδίκηση της ηγεσίας αποκτά συναρπαστικό ενδιαφέρον.
Ο Μιχάλης Καρχιμάκης σε μία από τις πιο ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις του στο Κουρδιστό Πορτοκάλι>
-Το πραγματικό, το αυθεντικό ΠΑΣΟΚ που πολλοί έχουν ξεχάσει, πρέπει να είναι το ΠΑΣΟΚ-ασπίδα στον αδύνατο και τον ανήμπορο, τον μη προνομιούχο. Πρέπει να ειναι συγκρουσιακό με όλους όσους υπονομεύουν τους αδύναμους υποκλέπτοντας ή αναχαιτίζοντας τον δημόσιο πλούτο. Πρέπει να είναι οι αξίες και τα ιδανικά που μένουν αναλλοίωτα, στην καρδιά και την ψυχή μας…
-Στην αρχή σε αγνοούν, στη συνέχεια γελούν μαζί σου, μετά σε πολεμούν και στο τέλος νικάς
Τώρα περιμένει από στιγμή σε στιγμή το τηλεφώνημα του Γιώργου Παπανδρέου για το νέο κόμμα. Οπως όλα δείχνουν ο Καρχιμάκης θα είναι ο βουλευτής στο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΣΟΚ) που θα συγκεντρώσει τις περισσότερες ψήφους μετά τον Παπανδρέου.
Που γεννηθήκατε;
Στην πιο ερωτική πόλη του κόσμου, τη Σητεία.
Ποιες είναι οι πρώτες εικόνες που θυμάστε από τη ζωή σας; Ποια ήταν η κατάσταση της οικογένειάς σας;
Ο πατέρας μου ήταν αγρότης και κτηνοτρόφος, η μητέρα μου ασχολούνταν με το σπίτι και την ανατροφή των τριών παιδιών της.
Τι καλλιέργειες είχαν οι γονείς σας; Πηγαίνατε στα κτήματα;
Οι γονείς μου κατα κύριο λόγο καλλιεργούσαν ελαιόδεντρα, και οπωροκηπευτικά. Ο πατέρας μου, από μικρό, όταν δεν είχαμε σχολείο με ξυπνούσε 6 το πρωί και με έπαιρνε στα κτήματα. Πολλές φορές μάλιστα με έστελνε στα μπακάλικα να μαζέψω τα χρωστούμενα από την πώληση των κηπευτικών και μου έλεγαν οι μαγαζάτορες, πότε ότι τους σάπιζαν, πότε ότι δεν πήγαιναν καλά. Εκείνον τον καιρό δεν είχαν να πληρώσουν. Έτσι γυρνούσα με άδειες τσέπες. Μετά μου φώναζε ο πατέρας μου: “Μωρέ, εσύ είσαι για τα ορφανά!”.
Μιλούσαν για πολιτική οι γονείς σας; Που ανήκαν πολιτικά; Θυμάστε να σας λένε κάτι για την πολιτική ή τους πολιτικούς;
Ο πατέρας μου ήταν στο ΕΑΜ, και είχε στιγματιστεί την περίοδο της δικτατορίας για τα πολιτικά του φρονήματα. Η αντίληψη που είχαν για την πολιτική, και θέλω να πιστεύω οτι μου τη μεταλαμπάδευσαν, είναι η πιο αγνή. Αυτή της προσφοράς στον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Θυμάμαι την αστυνομία να μας παρακολουθεί, να μπαίνει στο σπίτι και τον πατέρα μου να μου διηγείται, πώς σαν στέλεχος του ΕΑΜ διασυρόταν και προπυλακιζόταν από αυτούς. Εκείνη την περίοδο θεωρούσαν τους αριστερούς μιάσματα και τις ιδέες τους επικίνδυνες. Όταν ο πατέρας μου βίωνε τέτοιου είδους πολιτικές διώξεις δεν μπορούσα να φανταστώ ότι χρόνια αργότερα σε καιρό δημοκρατίας, θα αντιμετώπιζα και εγώ κάτι ανάλογο.
Πήγατε με χαρά στο σχολείο; Ποιος ήταν ο πρώτος σας δάσκαλος;
Νομίζω πως όλα τα παιδιά με χαρά ξεκινούν, αν κρίνω τουλάχιστον από τα δικά μου παιδιά και εμένα. Ο πρώτος μου δάσκαλος ήταν ο πατέρας ενός από τους παιδικούς μου φίλους, ο Γιώργος Συλιγαρδάκης. Κατανοείτε λοιπόν ότι δικαιολογίες του τύπου “έφαγε ο σκύλος την ορθογραφία μου”, επιδέχονταν διασταύρωσης και δυστυχώς δεν έπιαναν.
Ποια ήταν η συμβουλή που ακούγατε όλο και πιο συχνά στο σπίτι σας όταν είσαστε μικρός;
Η πρώτη ήταν η συμβουλή που δίνω και εγώ στα παιδιά μου “να αγαπάς τους ανθρώπους”. Η δεύτερη την οποία άκουγα συνεχώς από τον πατέρα μου ήταν “διάβαζε να γίνεις άνθρωπος”. Η τελευταία δεν ήταν άσχετη από την τότε άποψη των κρατούντων, ότι δηλαδή “τα παιδιά των αριστερών δεν μπορούν να μάθουν γράμματα”.
Φοιτητής στην παραλία της Σητείας
Πότε είδατε για πρώτη φορά τηλεόραση; Τι σας έκανε εντύπωση;
Η πρώτη φορά που είδα τηλεόραση ήταν όπως και η πλειοψηφία της Σητείας, σε καφενείο. Η αντίδραση σε μεγάλους και μικρούς θυμάμαι ήταν η ίδια “ίντα ναι τούτο το κουτί;”.
Πότε πήγατε για πρώτη φορά στην Αθήνα; Πότε εγκατασταθήκατε μόνιμα;
Λίγους μήνες πριν τις πανελλήνιες εξετάσεις του 1975 κέρδισα το δεύτερο βραβείο σε έναν διαγωνισμό τραγουδιού-σχετική φωτό. Με τα λεφτά αυτά πήγα και έκανα 40 μέρες φροντιστήριο στην Αθήνα για να περάσω στο Πανεπιστήμιο. Έκτοτε μένω μόνιμα στην πρωτεύουσα.
Που μείνατε όταν πρωτοήρθατε;
Σε ένα μικρό διαμέρισμα στην Αμφιθέα και μετά στους Αμπελόκηπους.
Σε ποια σχολή περάσατε; Τι θυμάστε από τα φοιτητικά σας χρόνια;
Πέρασα στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών της Νομικής και έπειτα έκανα μεταπτυχιακό στην Περιφερειακή Ανάπτυξη. Αυτό που θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένο στη μνήμη μου από τότε, είναι οι αγώνες μας. Οι αγώνες του φοιτητικού κινήματος, η πίστη μας σε ιδανικά και αξίες, η ανάγκη μας να αγωνιστούμε για ένα καλύτερο μέλλον.
Πότε πήρατε για πρώτη φορά μηχανή στη ζωή σας; Τι μάρκα ήταν και πόσα κυβικά;
Όταν έγινα φοιτητής στην Αθήνα. Ήταν ένα χοντάκι 50 κυβικά με μικρές ρόδες.
Πως ξεκίνησε η εμπλοκή σας στην πολιτική;
Ξεκίνησε το 1974 μαθητής ακόμα, όταν το όραμα για αλλαγή και αλληλεγγύη μας είχε συνεπάρει όλους. Γυρνώντας από το σχολείο δεν πήγαινα καν σπίτι για να αφήσω την τσάντα μου αλλά κατευθείαν στην οργάνωση για να βοηθήσω. Άλλοτε πάλι, πήγαινα από χωριό σε χωριό μαζί με άλλα παιδιά για μοιραστούμε την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.
Πως μπήκατε στο ΠΑΣΟΚ;
Μπήκα το 1974. Τότε το όραμα που έφερνε το ΠΑΣΟΚ για μια πολιτική που θα ασκείται υπέρ των πολλών, για μια πολιτική ανθρωποκεντρική με ηθική και αξίες ήταν αδύνατο να σε αφήσει ασυγκίνητο.
Μαζί με τον αγρότη Νίκο Χαραλαμπάκη, φίλο του Ανδρέα Παπανδρέου σε σύσκεψη αγροτικών στελεχών την δεκαετία του ’70. Ο κ. Χαραλαμπάκης ήταν ο πρώτος που άνοιξε τις αγορές του Μονάχου στα ελληνικά οπωροκηπευτικά.
Ποιοι σας μύησαν στο ΠΑΣΟΚ;
Ο πατέρας μου, ο πολιτικός μηχανικός Γιώργος Νικολαΐδης από τη Σητεία, ο αγρότης Νίκος Χαραλαμπάκης από την Ιεράπετρα, ο έμπορος Γιώργος Δερμιτζάκης από τη Σητεία, ο δάσκαλος Νίκος Γαρεφαλάκης από τη Σητεία, ο Μανώλης Γερακάκης από το οροπέδιο και ο π. Βουλευτής και υφυπουργός Μανώλης Χατζηνάκης.
Πόσο χρονών είσαστε όταν έγινε κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ το 1981. Τι θυμάστε από εκείνες τις μέρες;
Το 1981 ήμουν 24 χρονών. Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι ο άνεμος της αλλαγής που μας είχε όλους συνεπάρει και η ανάγκη του κόσμου για συμμετοχή σε αυτήν. Να φανταστείτε τότε ξεκινήσαμε από το Λασίθι για να υποδεχθούμε τον Ανδρέα Παπανδρέου στο Ηράκλειο και καταλήξαμε ένα κομβόι αυτοκινήτων 15 χλμ. Απ’ όπου περνούσε η αυτοκινητοπομπή, πόλεις και χωριά, ο κόσμος ήταν έξω στους δρόμους φωνάζοντας συνθήματα “Αλλαγή, Αλλαγή” και “Παπανδρέου”.
Πως γνωριστήκατε με τον Ανδρέα Παπανδρέου;
Η πρώτη μου εικόνα από τον Ανδρέα ήταν όταν εγώ ήμουν 9 χρονών και εκείνος ήταν στην Ένωση Κέντρου. Είχε έρθει στη Σητεία και συναντήθηκε με τοπικά στελέχη σε μια ταβέρνα στην παραλία, τον “Κολιό”. Καθόμαστε μαζί με άλλα παιδιά παρακολουθώντας την ομιλία του. Ωστόσο η πρώτη μου επαφή, αφού ήμουν ήδη εκλεγμένο μέλος της Κ.Ε. ΠΑΣΟΚ, ήταν πολλά χρόνια αργότερα, το καλοκαίρι του ‘93 στην Κρήτη. Εκεί με τίμησε με την πρότασή του να με συμπεριλάβει στους στενούς συνεργάτες του, στο ιδιαίτερο γραφείο τού πρωθυπουργού.
Τι θυμάστε από εκείνον; Υπάρχουν κάποιες συμβουλές ή ατάκες του που να σας έχουν μείνει χαραγμένες στη μνήμη;
Αυτό που συνεχίζει να μου κάνει εντύπωση είναι το πόσο ανθρώπινος ήταν και πόσο προσιτός για έναν ηγέτη του δικού του βεληνεκούς. Πάντα μου έλεγε να θυμάμαι πως ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ πρέπει να είναι υπηρέτης των ανθρώπων. Ακόμα, με συμβούλευε να αντιστρέφω τους ρόλους, να μπαίνω εγώ στη θέση αυτού που έχει ανάγκη χωρίς το παραμικρό ίχνος μειονεξίας.
Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες καταθέσεις σας στην τράπεζα;
Ο προσωπικός μου λογαριασμός δεν έφτασε ποτέ διψήφιο αριθμό χιλιάδων, εκτός από τη στιγμή, πριν μερικά χρόνια, που η γυναίκα μου πήρε το ΕΦΑΠΑΞ της.
Ποιες ήταν οι πιο έντονες στιγμές που ζήσατε μέσα στο ΠΑΣΟΚ; Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες απογοητεύσεις;
Οι πιο έντονες στιγμές είναι η ημέρα που ο Ανδρέας με επέλεξε για συνεργάτη του, όταν με τίμησαν οι συμπατριώτες μου με την εμπιστοσύνη τους και εξελέγην βουλευτής με το 70% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ και αυτές που ζω σήμερα. Μετά την άδικη και ανυπόστατη δίωξή μου, ποτέ δεν θα μπορούσα να πιστέψω ότι η στήριξη του κόσμου θα ήταν τόσο μεγάλη, τόσο έντονη… Οι δύσκολες στιγμές στην πολιτική είναι πολύ πιο συχνές από ότι οι συγκινήσεις. Δεν μπορώ να ξεδιαλέξω μία, δύο ή περισσότερες. Ωστόσο, αυτοί που συναισθάνονται την πολιτική ως προσφορά δεν τους επιτρέπεται να εγκαταλείψουν όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, να γίνουν καιροσκόποι.
Θέλετε ο γιος σας, ο Λευτέρης, να ασχοληθεί με την πολιτική;
Είμαι πολύ περήφανος και για τα δυο μου παιδιά. Ό,τι και να κάνουν στη ζωή τους θα είμαι δίπλα τους. Η μόνη μου απαίτηση από αυτά είναι να υπηρετούν στη ζωή τους αξίες και ιδανικά
Πόσα χρήματα έχετε σήμερα στην τράπεζα;
Ο οικογενειακός προϋπολογισμός είναι μείον. Για όποιον κακόπιστο δέχομαι να ανταλλάξω τις καταθέσεις μου με εκείνου.
Υπήρξατε πράκτορας ξένων δυνάμεων;
Βεβαίως. Είμαι πράκτορας της Μόρντορ, των Σιθ και και του Βόλντεμορντ. Να, πριν λίγο με πήρε ο Μαύρος Μάγος για να οργανώσω τη δολοφονία του Χάρυ Πόττερ.
O Μιχάλης Καρχιμάκης γράφει για τον Ανδρέα Παπανδρέου
-Αντιμετώπιζε τα πολιτικά ζητήματα έτσι ώστε να διεγείρει την ψυχή τα συναισθήματα και την συνείδηση κάθε προοδευτικού ανθρώπου.
-Ηξερε πως δημιουργός είναι η αταλάντευτη βούληση. Δημιουργός είναι η συστηματική δουλειά, είναι η στράτευση των δυνάμεων της κοινωνίας, είναι το πέρασμα από τις θεωρητικές προθέσεις στις πράξεις και στη δύναμη ανάληψης της ευθύνης.
-Σε κάθε πολιτικό μας βήμα, αρκεί να αντηχούν δυνατά οι προτροπές του Ανδρέα Παπανδρέου,
Να είμαστε εμείς οι πολιτικοί υπηρέτες των ανθρώπων χωρίς την παραμικρή αίσθηση μειονεξίας.
Να αντιστρέφουμε τους όρους και τους ρόλους.
Να μετατρέπουμε τη δύναμη σε μεταποιημένη ωφέλεια για τους πολλούς,
Να μπαίνουμε στη θέση του αδύναμου, και χωρίς αυτό να σημαίνει ότι παραβιάζουμε βασικούς ηθικούς και αξιακούς κανόνες.
Να σκεπτόμαστε πρώτα από όλα ότι άλλοι είναι εκείνοι που αποφασίζουν για το ρόλο μας και να μην τους περιφρονούμε και αυτοί – έλεγε – είναι οι άνθρωποι που μας εμπιστεύτηκαν.
και συνέχιζε λέγοντας
Οι Πολιτικοί που δεν κατάλαβαν τη δύναμη των συνόλων έχασαν το τρένο.
Οι Πολιτικοί που δεν κατέγραψαν στην μνήμη και στη συνείδηση τους ότι το πέρασμα από τη ζωή είναι πολύ μικρό και ότι η εξουσία είναι εφήμερη, σίγουρα δεν επιτέλεσαν όπως έπρεπε τον ρόλο τους.
Για να προσεγγίσει με την πολιτική του σοφία, το ρόλο και τη σεμνότητα που είναι ανάγκη να έχει ο πολιτικός, λέγοντας χαρακτηριστικά:
Η κατάχρηση των προσόντων από έναν Πολιτικό αν υπάρχει εγωκεντρική διάθεση μπορεί να καταλήξει σε ένα μεγάλο μειονέκτημα.
Τα πρόσωπα που θα παγιδευτούν και θα ζήσουν μόνο ανάλογα με τα προσόντα τους και όχι με την διαρκή συνειδητή προσφορά τους θα απομονωθούν.
Όσο δημόσια ένα άτομο διογκώνει άμετρα, μόνο την παρουσίαση των προσόντων του τόσο περιθωριοποιείται.
Αυτός ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου…
Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, δεν έφυγε ούτε μέρα από τη μνήμη μας.
Δεν απουσίασε ποτέ από τα πολιτικά δρώμενα.Από τα ωραία και τα άσχημα που συνέβησαν και συμβαίνουν, στη μεγάλη του αγάπη, ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.
Ο ΑΝΔΡΕΑΣ υπήρξε ένας Μεγάλος Πολιτικός, ένας καταξιωμένος επιστήμονας, ένας οραματιστής ηγέτης, μια χαρισματική προσωπικότητα, με παγκόσμια ακτινοβολία, και πολιτική οξυδέρκεια.
Ήταν όμως ένας Μεγάλος Πολιτικός γιατί ήταν ένας Μεγάλος Άνθρωπος.
Μια πολύπλευρη προσωπικότητα,
Με τα στοιχεία του επαναστάτη και του ρεαλιστή, του αυστηρού αλλά όχι άδικου, του έμφυτα λαϊκού αλλά όχι λαϊκιστή.
Ήταν ο πολιτικός της σύγχρονης Ελλάδας που με ένα δικό του μοναδικόκαι σφαιρικά μελετημένο τρόπο αντιμετώπισε τις πολλαπλές κρίσεις κατά τη διάρκεια της πολιτικής του σταδιοδρομίας.
Ήταν ο ηγέτης που πήρε το τιμόνι της χώρας και την οδήγησε στην πραγματοποίηση του οράματος του για μια ανεξάρτητη Ελλάδα με γερές δημοκρατικές βάσεις.
Αντιμετώπιζε τα πολιτικά ζητήματα και τα προβλήματα που ανέκυπταν πάντα ριζοσπαστικά αλλά ποτέ σπασμωδικά
Με πολιτική οξυδέρκεια και διορατικότητα.
Με ευαισθησία, αυτοσεβασμό,και αίσθημα εθνικής αξιοπρέπειας.
Έτσι ώστε να διεγείρει την ψυχή, τα συναισθήματα και τη συνείδηση κάθε προοδευτικού Έλληνα και Ελληνίδας.
Ως χαρισματικός Εθνικός Ηγέτης ενσάρκωνε στο πρόσωπό του, το πρόσωπο, τη φωνή, τον καημό και την προσδοκία κάθε συμπατριώτη μας.
Γιατί πίστευε πως πρέπει ν’ αμφισβητήσει ανοιχτά, να συγκρουστεί χωρίς συμβιβασμούς και ν’ ανατρέψει κατεστημένες δυνάμεις, δομές, εξουσίες και αντιλήψεις που κρατούσαν την Ελλάδα δέσμια.
Γιατί τολμούσε ρήξεις με το παρελθόν, σε συνδυασμό με γόνιμες συνθέσεις και συλλογικές υπερβάσεις, για να εμπεδώνεται κάθε φορά η συμφιλίωση και η ενότητα του ελληνικού λαού.
Γιατί πίστευε σε μια πατρίδα χωρίς πολιτικές και κοινωνικές διαχωριστικές γραμμές, χωρίς διακρίσεις και διχασμούς
Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ένας δεινός πολιτικός αναλυτής που διέβλεπε τη φορά των πραγμάτων.
Αξιοποιούσε τη σωστή χρονική στιγμή, για τη σωστή πολιτική πράξη, με αντιδράσεις άμεσες αλλά μελετημένες και πολύ συχνά με ανατροπές.
Προκαταλάμβανε τις κρίσεις πριν εκδηλωθούν και τις διαχειριζόταν με δυναμισμό και αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας.
Δεν περίμενε να εμφανιστεί μια κρίση.
Για τον ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ κρίσιμη ήταν κάθε ημέρα για την πατρίδα.
Γιατί έβλεπε αυτά που δεν έβλεπαν οι άλλοι, έβλεπε μακρύτερα από τους άλλους και πριν από τους άλλους.
Και ήξερε πως δημιουργός είναι η αταλάντευτη βούληση.
Δημιουργός είναι η συστηματική δουλειά, είναι η στράτευση των δυνάμεων της κοινωνίας, είναι το πέρασμα από τις θεωρητικές προθέσεις στις πράξεις και στη δύναμη ανάληψης της ευθύνης.
Ήξερε ο ΑΝΔΡΕΑΣ, πως η δημιουργία και το αποτέλεσμα βρίσκονται σε ένα καθαρό όραμα για την χώρα, το οποίο υποστηρίζεται από ένα ξεκάθαρο στρατηγικό σχέδιο, το οποίο περιλαμβάνει μια εθνική συνεννόηση όλων των υγιών πολιτικών δυνάμεων, δίνοντας έτσι στην Ελλάδα αυτοπεποίθηση και στους πολίτες συλλογική δύναμη, και αποδεικνύοντας πως πραγματικός ηγέτης είναι αυτός που αναμετριέται με τα φλέγοντα ζητήματα της εποχής του και όχι ο φυγόπονος, πόσο μάλλον ο ρίψασπις.
Χάρη στον ΑΝΔΡΕΑ όλες οι προοδευτικές δυνάμεις του τόπου μπόρεσαν να εκφραστούν και να καθορίσουν τις εξελίξεις, μέσα από το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα που ιδρύει στις 3 του Σεπτέμβρη.
Χάρη στον ΑΝΔΡΕΑ γεννήθηκε ένα κόμμα-θεσμός με ιδεολογική και προγραμματική συνοχή, με ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα, με λαϊκή βάση.
Ένα μαζικό λαϊκό κίνημα της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού.
Ένα λαογέννητο, ελπιδοφόρο και νικηφόρο κίνημα,
Γι’ αυτό πάντα προωθούσε συναινετικές διαδικασίες ώστε να γεφυρώνει το χάσμα ανάμεσα στη βάση του Κινήματος και την ηγεσία, να εξοβελίζει τις προσωπικές συγκρούσεις από την πολιτική και να κατοχυρώνει τον αναγκαίο δεσμό ανάμεσα στην ηγεσία και στη βάση.
Και ως Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και ως Πρωθυπουργός της χώρας ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ έδωσε έναν μεγάλο αγώνα αρχών.
Και στεκόταν όρθιος και στους δυνατούς ανέμους και στα μεγάλα κύματα, ως άξιος καπετάνιος.
Γιατί ως Πρωθυπουργός κράτησε σταθερά το τιμόνι της χώρας,
πετυχαίνοντας με την πολιτική του να μειώσει δραστικά τις κοινωνικές ανισότητες.
Να βάλει τα θεμέλια του Κοινωνικού Κράτους και μιας ανοιχτής και σύγχρονης κοινωνίας.
Να θέσει στις βασικές προτεραιότητές του
την κοινωνική συνοχή.
Να απελευθερώσει τις κοινωνικές δυνάμεις που ζούσαν για δεκαετίες στο περιθώριο.
Και έτσι έφερε στο προσκήνιο τους μέχρι τότε ξεχασμένους Έλληνες, τους Μισθωτούς, τους μη προνομιούχους, τους Αγρότες.
Και έτσι άνοιξε νέους ορίζοντες συμμετοχής και δράσης στους νέους και στις γυναίκες.
Γι’ αυτό και δεν μπορεί κανείς, ν’ αρνηθεί τον καθαρό αέρα πολιτικής και κοινωνικής ελευθερίας με τον οποίο ο Ανδρέας Παπανδρέου ενέπνευσε όλη τη χώρα.
Δεν μπορεί κανείς ν’ αρνηθεί τους βαθείς πολιτικούς και κοινωνικούς δεσμούς που δημιούργησε με τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, που τον πίστεψαν και τον αγάπησαν.
Που ταυτίστηκαν με τις ιδέες και το οράματα του.
Γι’ αυτό και απέδειξε στο λαό ότι μεγάλος πολιτικός είναι αυτός που πράττει με γνώμονα τις επόμενες γενιές, ενώ μεγάλος πολιτικάντης αυτός που πράττει με γνώμονα τις επόμενες εκλογές.
Αυτός, ο διορατικός ηγέτης, μετέφραζε την πραγματικότητα ως είχε και όχι όπως θα βόλευε.
Γιατί πολιτευόταν με αυτοσεβασμό και όχι με επικίνδυνες για το μέλλον της Ελλάδας ψευδαισθήσεις.
Είναι απαραίτητο να κάνουμε ένα παραλληλισμό
εκείνης της περιόδου, όπου βρήκαν εύφορο έδαφος οι νεοφιλελεύθερες ιδέες ν’ αναπτυχθούν, οι δεξίοστροφοι λαϊκισμοί και οι προπαγανδιστικές δυνάμεις, με το σήμερα.
Καθώς και σήμερα, οι ίδιες καιροσκοπικές δυνάμεις, του άκρατου νέο-φιλελευθερισμού και του λαϊκισμού, των ιδιοτελών συμφερόοντων και της εξουσιολαγνείας εντός και εκτός των τειχών μας οδήγησαν και μας οδηγούν σε έα ανελέητο παιχνιδι εντυπώσεων, αποπροσανατολισμού και όξυνσης των προβλημάτων σε βάρος των πολλών των δημιουργών, των αδυνάμων.
Ολοι όμως αυτοί, θα καταλάβουν πως ο προοδευτικος χώρος, της προσφοράς στην ελλάδα και στους ανθρώπους εδώ και δεκαετίες, που μας έκανε περήφανους, δεν αφορίζεται πολιτικά.
Γιατί έμαθε να προτάσσει τις δημοκρατικές αξίες απέναντι στην πολιτική μισαλλοδοξία του χθες και του σήμερα.
Και η πολιτική δικαίωση θα έρθει όπως και τότε και θα επιβάλλει έναν άλλο πολιτικό πολιτισμό στη χώρα μας, ενάντια σε κάθε μηχανισμό που υπονόμευσε αλλά και καπηλεύτηκε την ιστορία μας και την διαδρομή μας.
Αρκεί σε κάθε πολιτικό μας βήμα, να αντηχούν δυνατά οι προτροπές του Ανδρέα Παπανδρέου,
Να είμαστε εμείς οι πολιτικοί υπηρέτες των ανθρώπων χωρίς την παραμικρή αίσθηση μειονεξίας.
Να αντιστρέφουμε τους όρους και τους ρόλους.
Να μετατρέπουμε τη δύναμη σε μεταποιημένη ωφέλεια για τους πολλούς,
Να μπαίνουμε στη θέση του αδύναμου, και χωρίς αυτό να σημαίνει ότι παραβιάζουμε βασικούς ηθικούς και αξιακούς κανόνες.
Να σκεπτόμαστε πρώτα από όλα ότι άλλοι είναι εκείνοι που αποφασίζουν για το ρόλο μας και να μην τους περιφρονούμε και αυτοί – έλεγε – είναι οι άνθρωποι που μας εμπιστεύτηκαν.
και συνέχιζε λέγοντας
Οι Πολιτικοί που δεν κατάλαβαν τη δύναμη των συνόλων έχασαν το τρένο.
Οι Πολιτικοί που δεν κατέγραψαν στην μνήμη
και στη συνείδηση τους ότι το πέρασμα από τη ζωή είναι πολύ μικρό και ότι η εξουσία είναι εφήμερη, σίγουρα δεν επιτέλεσαν όπως έπρεπε τον ρόλο τους.
Για να προσεγγίσει με την πολιτική του σοφία, το ρόλο και τη σεμνότητα που είναι ανάγκη να έχει ο πολιτικός, λέγοντας χαρακτηριστικά.
Η κατάχρηση των προσόντων από έναν Πολιτικό αν υπάρχει εγωκεντρική διάθεση μπορεί να καταλήξει σε ένα μεγάλο μειονέκτημα.
Τα πρόσωπα που θα παγιδευτούν και θα ζήσουν μόνο ανάλογα με τα προσόντα τους και όχι με την διαρκή συνειδητή προσφορά τους θα απομονωθούν.
Όσο δημόσια ένα άτομο διογκώνει άμετρα, μόνο την παρουσίαση των προσόντων του τόσο περιθωριοποιείται.
Αυτός ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου…
Και όλα αυτά είναι και δικά μου προσωπικά βιώματα, τα χρόνια που συνεργάστηκα μαζί του τα χρόνια που με ενέπνευσε και με συγκίνησε πολιτικά.
Με τους διαρκείς αγώνες μας.
Αγώνες για Δημοκρατία.
Με ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, ανεξάρτητες Αρχές προστασίας των δικαιωμάτων των πολιτών, με ισχυρούς θεσμούς.
Αγώνες για Κοινωνική Δικαιοσύνη.
Για να νιώθει ο πολίτης ασφαλής με εγγυημένο ένα ελάχιστο επίπεδο διαβίωσης και με δεδομένες ποιοτικές κοινωνικές παροχές από το Κράτος.
ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ
Για την επιστροφή στην Ελλάδα της προόδου, την περήφανη Ελλάδα, με κοινωνική συνοχή και παραγόμενο πλούτο.
Πλούτο για τους πολλούς, και όχι για τους λίγους.
Αυτή την πολιτική παρακαταθήκη παραλάβαμε.
Μια παρακαταθήκη που είναι περισσότερο επίκαιρη από ποτέ, γιατί ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ήταν ένας πολιτικός που αν και σήμερα είναι ο μεγάλος ΑΠΩΝ από την πολιτική μας ζωή, η παρουσία του σε αυτή παραμένει διαρκής.
