Ο Βαγγέλης Μυτιληναίος και ο Όμιλός του (ΜYTILINEOS) βάζουν τη σφραγίδα τους στην ολική επαναφορά της Αθηναικής Ριβιέρας.
Σε μία Αθηναική Ριβιέρα που έως τώρα είχαν σχεδόν “μονοπωλιακό” πρωταγωνιστικό ρόλο οι εφοπλιστές της Γλυφάδας όπως οι Μαρτίνος, Προκοπίου, Οικονόμου εισέρχεται ένας από τους μεγαλύτερους Ομίλους της χώρας και ανάμεσα στους ελάχιστους με διεθνή αναγνώριση και αποδοχή.
Από τον Βασίλη Μπόνιο
Ένας Όμιλος με ιστορία ενός αιώνα και πλέον την οποία κάποια στιγμή πήρε στους ώμους του ο σημερινός ηγέτης του αποφασισμένος να συνεχίσει την λαμπρή επιχειρηματική ιστορία του Ομίλου Μυτιληναίου οποία ξεκινά στο μακρινό 1906, όταν ο Ευάγγελος Μυτιληναίος-παππούς του σημερινού ιδρυτή του ομίλου Μυτιληναίος ιδρύει στον Πειραιά την εταιρεία “Εμπόριο Μετάλλων”.
Αυτός λοιπόν ο Όμιλος που ξεκίνησε το μακρινό 1906 δεσμεύθηκε πρόσφατα διά στόματος του ηγέτη να επιτύχει ουδέτερο αποτύπωμα άνθρακα στο σύνολο της επιχειρηματικής της δραστηριότητας έως το 2050.
«Σήμερα, η ανάγκη για επείγουσα δράση για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, μάς ωθεί στην MYTILINEOS να κάνουμε ένα μεγάλο βήμα, θέλοντας να συμβάλουμε στη δραστική αντιμετώπιση του φαινομένου. Σήμερα, θέτουμε τις βάσεις για μία 100% βιώσιμη και πράσινη βιομηχανική δραστηριότητα και δεσμευόμαστε σε μείωση κατά 30% των εκπομπών ρύπων για όλη την επιχειρηματική μας δραστηριότητα έως το 2030 και σε ουδέτερο αποτύπωμα άνθρακα έως το 2050.
Οι φιλόδοξοι στόχοι που ανακοινώνουμε, αποτυπώνονται 100% στο DNA μας, γίνονται στρατηγικός πυλώνας, κριτήριο λήψης αποφάσεων και οδηγός κάθε επιχειρησιακής λειτουργίας μας. Από σήμερα, η Βιώσιμη Ανάπτυξη είναι και πρέπει να γίνει προτεραιότητα όλων. Μόνο θέτοντας θαρραλέους και υψηλούς στόχους βιωσιμότητας, ξεκινώντας από εμάς τις βιομηχανίες, μπορούμε να διασφαλίσουμε τη δημιουργία μακροπρόθεσμης αξίας προς όφελος όλων και ενός συλλογικού βιώσιμου μέλλοντος για τις επόμενες γενιές».
Ο μύθος του Ομίλου λοιπόν έρχεται τώρα να συνδεθεί με το μύθο της Αθηναικής Ριβιέρας και συγκεκριμένα των Αστεριών της Γλυφάδας ως προς το κατασκευαστικό κομμάτι. Όπως διαβάζουμε στη καλά ενημερωμένη στήλη του Newmoney dark room ένα από τα πιο «δυνατά» έργα της Αττικής Ριβιέρας έχει ήδη μπει σε τροχιά με τον όμιλο Μυτιληναίου μάλιστα να έχει ήδη ξεκινήσει εκεί τις προκαταρκτικές εργασίες ως προς το κατασκευαστικό κομμάτι, το οποίο και έχει αναλάβει.
Το χρονοδιάγραμμα για το μεγάλο project του ομίλου Eurobank (μέσω της Grivalia που εξαγόρασε το 2017 το 80%) ήταν για νωρίτερα, αλλά και στην περίπτωση αυτή ο κορωνοϊός έπαιξε τον ρόλο του… Το νέο χρονοδιάγραμμα λέει ότι η αναβίωση των Αστεριών σε 5άστερο resort θα γίνει το 2022, με την αξία του project να ξεπερνά ακόμη και τα 100 εκατ.
Βρισκόμαστε στον Σεπτέμβριο του 1954.
Η εφημερίδα «Καθημερινή» της εποχής προβλέπει ότι η Γλυφάδα και η Βούλα θα γίνουν η νέα Κυανή Ακτή» δημοσιεύοντας τα σχέδια ενός ευρύτερου ρυθμιστικού προγράμματος αναμόρφωσης του λεκανοπεδίου Αθηνών, με αιχμή την αξιοποίηση των ακτών της Αττικής, ένα «όραμα» πολιτικών, επιχειρηματιών και πολεοδόμων ήδη από τη δεκαετία του ’20 (!). Αναβολή στην αναβολή, διαφωνία στη διαφωνία, πολιτική (ή και πολιτειακή) κρίση στην πολιτική κρίση, πόλεμο στον πόλεμο, τα πράγματα θα πάρουν μια σειρά τη δεκαετία του ’50, όταν η αναπτυξιακή μηχανή της χώρας αρχίζει και παίρνει μπροστά, ενώ ταυτόχρονα ανατέλλει το άστρο του Κωνσταντίνου Καραμανλή (αρχικά ως υπουργού Δημοσίων Έργων, στη συνέχεια ως πρωθυπουργού).
Λεπτομέρεια από εξώφυλλο του περιοδικού «Εικόνες». Νέοι χορεύουν σε beach bar της Γλυφάδας.
Μέχρι τότε, οι τουριστικές υποδομές της χώρας, αλλά και της Αττικής ειδικότερα, ήταν υποτυπώδεις. Το Χίλτον δεν έχει ακόμα χτιστεί, ούτε το Μont Parnes, ενώ είμαστε μακριά και από την εποχή των «Ξενία».
Η συγγραφέας του τόμου Ο κόσμος του Εμμανουήλ Βουρέκα (εκδόσεις Μέλισσα) και ερευνήτρια της ελληνικής αρχιτεκτονικής Μάρω Καρδαμίτση-Αδάμη θυμάται στο παραπάνω βιβλίο ποια ήταν η (στενόχωρη) κατάσταση των αθηναϊκών πλαζ πριν από το «θαύμα» που έφεραν τα Αστέρια στη Γλυφάδα, το καλοκαίρι του 1957. «Μια στενόμακρη σειρά καμπίνες, αφρόντιστες, συχνά βρόμικες, κολλημένες στον βράχο της ακτής και μπροστά μια στενή λωρίδα άμμου» σημειώνει η κυρία Αδάμη, φέρνοντας στο μυαλό της την παραλία του Μπάτη στο Παλαιό Φάληρο, που έως τότε θεωρούνταν η καλύτερη πλαζ της Αθήνας.
Η «επανάσταση» ξεκινά με την Ακτή Γλυφάδας. Συνεργάτες αρχιτέκτονες, οι Εμμανουήλ Βουρέκας, Αντώνης Γεωργιάδης και Κωνσταντίνος Δεκαβάλλας. Η διαμόρφωση της ακτής περιλαμβάνει τα αποδυτήρια, ξενοδοχειακό συγκρότημα από bungalows και εγκαταστάσεις ψυχαγωγίας. Το συγκρότημα των bungalows εξυπηρετείται από δική του είσοδο και από χωριστή, ανεξάρτητη πλαζ.
Ένα εστιατόριο-χορευτικό κέντρο τοποθετείται στην άκρη της περιοχής προς την Αθήνα, όσο το δυνατόν πιο μακριά από το ξενοδοχειακό συγκρότημα, ώστε να ενοχλεί ελάχιστα και να μπορεί να λειτουργεί ανεξάρτητα. Εκεί θα δώσει η ΧΕΝ τον Ιούλιο του 1957 τον «μεγαλύτερο μεταπολεμικό χορό της Αθήνας». «Το Μόντε Κάρλο στ’ Αστέρια» θα γράψουν οι «Εικόνες».
Δύο χιλιάδες άνθρωποι, ο αφρός της καλής αθηναϊκής κοινωνίας. «Ο Σαρωνικός άστραψε από τέχνη, ομορφιά, πλούτο, φήμη και κέφι». Τρία χρόνια μετά τα εγκαίνια της πλαζ της Γλυφάδας, ο φακός των «Εικόνων» φωτογραφίζει την οργανωμένη παραλία γεμάτη κόσμο και ζωή: «Μια πλαζ που θαυμάζουν και ζηλεύουν ακόμα και οι ξένοι.
Η Αθήνα παίρνει το θαλασσινό μπάνιο της με άνεση, με χαρά και ευγένεια». Οι εγκαταστάσεις των Αστεριών στη Γλυφάδα είναι η πρώτη εφαρμογή οργανωμένου λουτρικού και τουριστικού συγκροτήματος στη μεταπολεμική Ελλάδα. Πρόκειται για πρωτοποριακό έργο, πρότυπο για όλες τις μεταγενέστερες αντίστοιχες οργανωμένες πλαζ της χώρας.
Θα ακολουθήσουν οι παραλίες της Βουλιαγμένης, η Ωκεανίδα, το Καβούρι και πολλές περισσότερες παραλλαγές στην Αττική και σε όλη την Ελλάδα. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για το πιστοποιητικό εισόδου της χώρας σε μία νέα εποχή εκσυγχρονισμού και ευημερίας, ύστερα από αλλεπάλληλους πολέμους και καταστροφές. Οι πλαζ της Γλυφάδας και της Βουλιαγμένης αποτυπώνουν ένα κλίμα αισιοδοξίας για το μέλλον και το συναντάμε και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες την ίδια εποχή. Η Αθήνα ανακαλύπτει το beach culture και μετά το καλοκαίρι του 1957 τίποτα δεν θα είναι το ίδιο.
Οι συνειρμοί με το τώρα είναι αυτονόητοι καθώς βρισκόμαστε στη δίνη της πανδημίας με τους κατοίκους του παγκόσμιου χωριού έτοιμους να ξεσπάσουν σε ένα ατέλειωτο πάρτυ μόλις δοθεί το σύνθημα του τέλους του πολέμου και της επιστροφής στο ζωή. Σ΄αυτό το παγκόσμιο πάρτυ η Ελλάδα και οι ομορφιές της με πρωταγωνίστριες την Αθηναική Ριβιέρα και τη Μύκονο διεκδικούν πρωταγωνιστικό ρόλο και θα τον έχουν.
Σ΄αυτή τη νέα εποχή του παγκόσμιου χωριού ο όμιλος Μytilineos βάζει τη σφραγίδα του υπογράφοντας την ένδοξη ιστορία της Αθηναικής Ριβιέρας που ετοιμάζεται να γράψει τις νέες σελίδες της. Λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω στη πλατεία της πανέμορφης Βουλιαγμένης ο εφοπλιστής Γιώργος Προκοπίου και ο επενδυτής του Αστήρ Παλλάς Βουλιαγμένης χρηματοδοτούν την Ανάπλαση της Πλατείας Νυμφών που περιμένει πως και πως ο κύριος Βασίλης της Aqua Marina.
Tα καλύτερα έρχονται…
