Με λένε Jason Bray και είμαι κληρικός της Αγγλικανικής Εκκλησίας. Εκείνο το βράδυ, ο τρόμος στο πρόσωπο της γυναίκας μου ήταν η πρώτη πραγματική ένδειξη. Είχε ξυπνήσει με τον ήχο του μωρού μας, του Τομ, που έκλαιγε. Μπήκε στο δωμάτιο του και πάγωσε από το κρύο. Ήταν όμως ένα κρύο μόνο γύρω από την κούνια του.
Η Λάουρα κι εγώ είχαμε μετακομίσει στο νέο σπίτι μας το προηγούμενο καλοκαίρι, λίγο πριν από τη χειροτονία μου. Ήταν ένα παλιό σπίτι σε μία ενορία της Ουαλίας που η Εκκλησία θεωρούσε ιδανικό για κατοικία μου. Εκείνο τον πρώτο χειμώνα, ολόκληρη η κατοικία ήταν σκοτεινή και κρύα και δεν μπορούσαμε ποτέ να ζεσταθούμε ακόμη και όταν κάθε καλοριφέρ ήταν σε πλήρη λειτουργία. Αυτό ήταν ιδιαίτερα περίεργο, δεδομένου ότι το σπίτι είχε καινούρια κουφώματα με διπλά τζάμια. Αλλά δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Ήταν απλά ένα κρύο σπίτι.
Μετά, συνέβη αυτό με τη Λάουρα, ένα γεγονός που κλόνισε την εμπιστοσύνη μου στις λογικές εξηγήσεις. Ένα βράδυ, αργά, πήγα στο μπάνιο, έπλυνα τα χέρια μου και γύρισα προς την πόρτα. Ήταν κλειστή, αλλά αισθάνθηκα ότι υπήρχε κάτι, κάποιος από την άλλη πλευρά που κοιτούσε κατευθείαν προς εμένα. Μία αίσθηση αστάθειας με διαπέρασε από πάνω προς τα κάτω. Αλλά δεν ήταν απλώς μια αίσθηση, ήταν ένα συγκεκριμένο όραμα.
Αυτός -ήξερα ότι ήταν «αυτός»- ήταν περίπου στο ύψος μου και φορούσε μία ξύλινη μάσκα, περίπου διπλάσια από το πρόσωπό του, με τις ακτίνες του ήλιου να εκτοξεύονται προς όλες τις κατευθύνσεις. Η μάσκα είχε τρύπες για τα μάτια του που τρυπούσαν απευθείας στο δικό μου. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα, άρχισα επίσης να αισθάνομαι κακία. Παρέλυσα από τρόμο, δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Τελικά, κατάφερα να επιστρέψω στην κρεβατοκάμαρά μας όπου σκεπάστηκα αμέσως με τα παπλώματα και προσπάθησα να πω στη Λάουρα τι είδα. Ήμουν χαμένος.
Συνέχισα να επιμένω για αυτό που είδα εκείνο το βράδυ και αλλά η λογική μου έλεγε ότι δεν ήμουν πράγματι εκεί. Ωστόσο η Λάουρα υποψιάζονταν κάτι διαφορετικό. «Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να μιλήσουμε στον εφημέριο» μού είπε. Καθώς εκείνος ήταν το αφεντικό μου, ανησυχούσα ότι θα νόμιζε πως έχω τρελαθεί. Όταν λοιπόν τον είδα σε μία συνάντηση το επόμενο απόγευμα, περίμενα απλά να μου συστήσει έναν καλό μηχανικό θέρμανσης και να με συμβουλεύσει να ηρεμήσω. Με ανακούφιση κατάλαβα πως με πήρε στα σοβαρά. Εμφανίστηκε την επόμενη μέρα με μια Αγία Γραφή, ένα μπουκάλι Αγιασμό και ένα ψεκαστήρα. Περπατούσε από δωμάτιο σε δωμάτιο, προσεύχονταν σιωπηλά και ευλογούσε το σπίτι.
Τελικά, συγκεντρωθήκαμε στο σαλόνι και είπαμε την Προσευχή του Κυρίου. Η αλλαγή ήταν σχεδόν άμεση: Αισθάνθηκα ότι το σπίτι είχε γίνει πιο φιλικό. Τις επόμενες μέρες, πλημμύρισε με φως. Και ήταν ζεστό: Ξαφνικά έπρεπε να κλείνουμε τον θερμοστάτη. Κάποιες ημέρες, απενεργοποιούσαμε εντελώς τη θέρμανση. Ό,τι ήταν εκεί, είχε φύγει. Είχε στοιχειωθεί το σπίτι; Αναρωτήθηκα. Μια συνομιλία με έναν φύλακα της εκκλησίας αποδείχθηκε καρποφόρα. «Ενδιαφέρουσα ιστορία», είπε για το σπίτι μου. «Όταν έσκαψαν τα θεμέλια, βρήκαν ένα ρωμαϊκό νεκροταφείο» μου είπε. Άραγε είχε συνδεθεί κάτι από εκείνη την εποχή με το σπίτι μας; Και είχε ιδιαίτερη έλξη για το γιο μας; Ίσως, σκέφτηκα, υπάρχουν πραγματικά περισσότερα πράγματα στη Γη από ότι μπορούμε να σκεφτούμε με τη λογική…
Όλα αυτά συνέβησαν περισσότερο από 20 χρόνια πριν. Από τότε, είχα πολλές ακόμη εμπειρίες καθώς ασχολήθηκα με το παραφυσικό. Στην καρδιά, είμαι ο κλασικός Αγγλικανός εφημέριος. Είμαι ο ιερέας που θα ευλόγήσει το γάμο σας, θα βαφτίσει το παιδί σας και θα έρθει να σας δει όταν έχετε χάσει ένα αγαπημένο σας πρόσωπο. Αλλά είμαι επίσης εξορκιστής, μία πλευρά που αποφάσισα να ακολουθήσω έπειτα από τη δική μου προσωπική εμπειρία. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν αρκετοί από εμάς που έχουμε ειδική άδεια από τους επισκόπους μας για να αντιμετωπίζουμε το παραφυσικό. Αν αυτό σας εκπλήσσει, αυτό συμβαίνει επειδή η Εκκλησία θέλει να κρατά το όλο θέμα με χαμηλούς τόνους. Κανείς δεν θέλει όλοι να γνωρίζουν ότι είχαν μόλις μία επίσκεψη από εξορκιστή. Μάλλον, κανένας!
Στην πραγματικότητα, τείνουμε να μην χρησιμοποιούμε τη λέξη εξορκισμός, επειδή οι περισσότεροι πιστεύουν ότι σημαίνει αποβολή δαιμόνων από έναν δαιμονισμένο. Η αλήθεια είναι ότι οι γνήσιες περιπτώσεις δαιμονισμού είναι πολύ σπάνιες. Προσωπικά, δεν έχω συναντήσει ποτέ, αν και έχω βρεθεί με πολλούς ανθρώπους που μου έχουν πει ότι πιστεύουν πως κάποιο μέλος της οικογένειας τους, συνήθως η… πεθερά τους είναι δαιμονισμένη. Αλλά αυτές οι περιπτώσεις είναι πιθανότατα αποτέλεσμα υπερβολικής φαντασίας ή ίσως ευσεβούς τρόπου σκέψης. Έτσι, δεν εμφανίζομαι ποτέ λέγοντας: «Γεια, είμαι ο εξορκιστής σας». Αντ ‘αυτού, συνήθως λέω: «Γεια, είμαι ο Τζέισον και με έστειλαν να λύσω το πρόβλημά σας» και φυσικά δεν έχω σχέση με τον εξορκιστή του Χόλιγουντ.
Έχω πάντα μαζί μου μία τσάντα που περιέχει βιβλία προσευχής, ένα μικρό καραφάκι γλυκού κρασιού, ένα πιάτο για την κοινωνία, τα λινά υφάσματα για να λειτουργήσω όπως κάνω στην Αγία Τράπεζα, τζελ για χέρια, κεριά για φως, έναν αναπτήρα, καθώς και ένα σταυρό. Επίσης, έχω ένα εφεδρικό μπουκάλι νερό που μπορεί να ευλογηθεί και να γίνει αγιασμός, ένα ψεκαστήρα νερού και λίγο αλάτι (παραδοσιακά προστίθεται στο νερό ως ένδειξη καθαρισμού) επειδή κανείς δεν μπορεί να μου εγγυηθεί ότι εκεί που θα με ζητήσουν οι άνθρωποι θα τα έχουν όλα αυτά. Τέλος, υπάρχει ένα μικρό δοχείο λαδιού που ο επίσκοπος ευλογεί μία φορά το χρόνο. Ακούγονται πολλά, αλλά αυτά είναι που χρειάζομαι για να ευλογήσω τις ψυχές των αναχωρούμενων, ή μάλλον εκείνων που δεν έχουν αναχωρήσει όσο… θα έπρεπε.
Η Εκκλησία μου παρέχει ακόμη και ασφαλιστική κάλυψη, γιατί αν γίνει γνωστό ότι ένα σπίτι έχει δαίμονα τότε η τιμή του μπορεί να πέσει, πράγμα που σημαίνει ότι θα μπορούσαν ακόμα και να με μηνύσουν. Παρεμπιπτόντως: Δεν χρεώνω για τις υπηρεσίες μου. Και όχι, δεν συνεργάζομαι με τις αυταπάτες των ανθρώπων και μερικές φορές πρέπει να τους ενθαρρύνω να δουν έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας. Όπως όλοι οι εξορκιστές της Αγγλίας, έχω παρακολουθήσει ένα ειδικό σεμινάριο που με βοήθησε να διαγνώσω και να αντιμετωπίσω το παραφυσικό, όπως και να καταλάβω όταν δεν υπάρχει τίποτα.
Η πρώτη μου υπόθεση αφορούσε μια οικογένεια που ισχυρίστηκε στον επιστάτη του κτηρίου ότι το σπίτι τους ήταν στοιχεωμένο από ένα φάντασμα. «Ναι, είδαμε αυτή τη σκιερή φιγούρα εκεί… Οπότε καλέσαμε τον εφημέριο», μου είπαν. Κοιτούσαν με απόλυτη αδιαφορία καθώς ευλογούσα το σπίτι τους, ψεκάζοντας αγιασμό σε κάθε τοίχο και διακηρύσσοντας ότι επρόκειτο να διώξουμε τις δυνάμεις του σκότους. Όπως επεσήμανε ένας πιο έμπειρος συνάδελφος αργότερα, αυτή η οικογένεια απλώς ήθελε μια δικαιολογία για να μετακομίσει σε ένα άλλο διαμέρισμα του κτηρίου. Αυτό ήταν το πρώτο μου σημαντικό μάθημα: οι άνθρωποι που βιώνουν πραγματικά παραφυσικά φαινόμενα δεν είναι ποτέ αδιάφοροι. Είναι πάντα φοβισμένοι.
Όχι από «αληθινά στοιχειά», όπως τα αποκαλούμε, γιατί είναι εξαιρετικά σπάνιο για ένα φάντασμα να επικοινωνεί με τους ζωντανούς. Η πιο συνηθισμένη μορφή στοιχειώματος είναι η «μνήμη του τόπου», όπως συνέβη με τον μασκοφόρο στο σπίτι μου. Σε μια «μνήμη του τόπου», ένα κτίριο ή ένα κομμάτι εδάφους αναπαράγει, κάπως, κάτι που είχε συμβεί εκεί πριν. Βασικά, ότι και να σας λένε δεν υπάρχει -και δεν έχει υπάρξει ποτέ- προσπάθεια επικοινωνίας.
Και είναι σχεδόν σαν να βλέπεις μια ταινία. Το φάντασμα δεν υπάρχει με καμία πραγματική έννοια, παρά το ότι είναι οδυνηρά ορατό. Μερικές φορές, μια «μνήμη του τόπου» περιλαμβάνει ένα τραυματικό συμβάν, όπως ένας προηγούμενος ιδιοκτήτης σπιτιού που έπεσε από τις σκάλες και έσπασε το λαιμό του, έτσι οι διαμένοντες αισθάνονται ότι πρέπει να τις παρακάμψουν.
Ωστόσο, οι αναμνήσεις του τόπου μπορεί να είναι και πολύ δυσάρεστες για να ζήσει κάποιος, όπως ανακάλυψε ένα νεαρό ζευγάρι. Τους συνάντησα μια μέρα όταν ήρθαν στην εκκλησία μου, έχοντας ένα μωρό σε καροτσάκι και έδειχναν πολύ ανήσυχοι. Τους κάλεσα να έρθουν μαζί μου σε μια ήσυχη γωνία του ναού. Νόμιζαν ότι είχαν φάντασμα στο σπίτι τους, μου είπαν. «Συνεχίζουμε να βλέπουμε αυτές τις σκιές πάνω στον τοίχο», είπε ο νεαρός. Το σπίτι τους, με νότιο προσανατολισμό, ήταν πάντα σκοτεινό και κρύο, παρά ένα νέο σύστημα θέρμανσης που είχε τοποθετηθεί. Ανησυχητικά, από την άφιξη του μωρού τους και μετά, οι σκιές συγκεντρώθηκαν γύρω από την κούνια του.
«Είμαστε τρομοκρατημένοι», είπε η γυναίκα. «Απλώς δεν μπορούμε πλέον να ζήσουμε εκεί». Αυτό ακούστηκε σαν τη δική μου εμπειρία. Ρώτησα αν είχαν κάνει κάποια σημαντική κατασκευαστική εργασία στο σπίτι. «Πως το ήξερες», με ρώτησε έκπληκτος ο άντρας. Δεν με εξέπληξε καθόλου. Πάντα ρωτάω για τις πρόσφατες οικοδομικές εργασίες γιατί μπορεί να προκαλέσουν παραφυσική δραστηριότητα. Εννέα φορές στις 10, η απάντηση είναι ναι.
Μια άλλη κοινή αιτία των αναμνήσεων του τόπου φαίνεται να είναι η άφιξη ενός παιδιού, πιθανώς επειδή μπορεί να είναι πιο ευαίσθητο στο παραφυσικό από ότι οι ενήλικες. Εδώ υπήρχαν δύο πιθανές αιτίες. Τέλος πάντων, έχοντας συμφωνήσει να ευλογήσω το σπίτι του ζευγαριού, έφτασα εκεί μια λαμπρή ανοιξιάτικη μέρα. Το σπίτι έπρεπε να ήταν γεμάτο φως, ωστόσο έμοιαζε σκοτεινό και κρύο. Ξεκινήσαμε από το σαλόνι, όπου άναψα κεριά και ψέκασα αγιασμό. Προσευχήθηκα επίσης στο δωμάτιο του μωρού και έριξα αγιασμό στην κούνια και στις γωνίες. Στη συνέχεια, επιστρέψαμε στο σαλόνι και, όπως λέγαμε μαζί την Προσευχή του Κυρίου, έτυχε να στέκομαι σε ένα σημείο όπου προσφάτως είχε αφαιρεθεί ένας τοίχος. Υπήρξαν πολλές δραματικές στιγμές στην καριέρα μου, αλλά αυτό που συνέβη στη συνέχεια τα έβαλε όλα στη σκιά. Καθώς προσευχόμασταν, ένιωσα το σώμα μου να γέρνει προς τα πίσω, σαν να το έσπρωχαν δυνάμεις πέρα από τον έλεγχό μου.
Ένιωσα σχεδόν σαν κάτι να περνούσε από τη σπονδυλική στήλη μου και να το παραμόρφωνε. Τότε, αφού είπαμε το τελικό Αμήν, η γυναίκα φώναξε: «Θεέ μου!». Σε διάστημα 30 δευτερολέπτων, το δωμάτιο είχε γίνει φωτεινό και λαμπερό. Ήταν επίσης ξαφνικά -και ανεξήγητα- ζεστό, σαν να είχε αυξηθεί η θερμοκρασία κατά πέντε βαθμούς. Ήμουν εντελώς έκπληκτος. Ναι, κάτι παρόμοιο είχε συμβεί στην περίπτωσή μου, αλλά η αλλαγή στη δική μου περίπτωση συνέβη σταδιακά. Αυτή τη φορά έγιναν όλα στιγμιαία. Όλοι ξεκινήσαμε να γελάμε αυθόρμητα με χαρά.
Η παραφυσική δραστηριότητα, η οποία είναι σχετικά κοινή, θεωρήθηκε στο παρελθόν ότι πήγαζε από ένα ανήσυχο πνεύμα κάποιου που είχε πεθάνει. Αυτό δεν φαίνεται πλέον δυνατό. Σε όλες τις περιπτώσεις που έχω αντιμετωπίσει επρόκειτο για ζωντανούς ανθρώπους που μπορεί να είχαν υποστεί κάποιο σημαντικό τραύμα αλλά δυσκολεύονταν να δημοσιοποιήσουν την αγωνία τους. Συχνά είναι παιδιά ή έφηβοι, και περιστασιακά ηλικιωμένοι. Σύμφωνα με τη θεωρία μου, η ενέργεια που συσσωρεύεται μέσα τους -αυτό που αποκαλούμε απογοήτευση- απελευθερώνεται. Κάπως σαν αστραπή, που είναι μια απελευθέρωση αόρατης στατικής ενέργειας που μπορεί να παράγει ορατά εφέ.
Μιλάμε λοιπόν για μια δύναμη έξω από το ανθρώπινο σώμα που, για κάποιο λόγο, συχνά βρίσκεται σε παπούτσια, κάλτσες ακόμα και σε σκεύη. Μερικές φορές, αυτή η δραστηριότητα, η οποία μπορεί να είναι αρκετά βίαιη, συμβαίνει όταν υπάρχουν άνθρωποι παρόντες. Σε άλλες περιπτώσεις, συμβαίνει όταν δεν υπάρχει κανείς εκεί, με αποτέλεσμα τα πράγματα να λείπουν και να επανεμφανίζονται σε διαφορετικό μέρος.
Μία χρονιά, την εβδομάδα πριν από τα Χριστούγεννα, είχα μια κλήση από έναν κοινωνικό λειτουργό. «Σε μία οικογένεια με την οποία ασχολήθηκα συμβαίνουν πολύ περίεργα πράγματα», μου είπε. «Ξαφνικά όλα τα πράγματα τους πετούσαν γύρω από το σπίτι. Μία άλλη νύχτα ένας από τους γιους της οικογένειας είδε το φάντασμα ενός μοναχού». Εντάξει με όλα αυτά σκέφτηκα, αλλά αυτό που μου είπε ο κοινωνικός λειτουργός στη συνέχεια ήταν που μου τράβηξε την προσοχή: Ήταν μουσουλμάνοι. Κάλεσαν τον τοπικό τους ιμάμη, αλλά αρνήθηκε να βοηθήσει, λέγοντας ότι το φάντασμα ενός μοναχού έπρεπε να αντιμετωπιστεί από έναν χριστιανό ιερέα. Εμφανίστηκα στο σαλόνι της οικογένειας την επόμενη μέρα, μαζί με τον τοπικό εφημέριο.
Μια κουρασμένη και ανήσυχη κυρία στα 50 της, μάς υποδέχτηκε. Κρίνοντας από το θόρυβο, μια ομάδα νέων φάνηκε να κάνει πάρτι στην κουζίνα. Μου είπε ότι εκείνη και ο σύζυγός της είχαν μετακομίσει στην Ουαλία από το Πακιστάν για να ξεκινήσουν μια νέα ζωή, αλλά πάντα εκείνος ήθελε να επιστρέψει στη χώρα γέννησής του. «Αλλά ποτέ δεν συνέβη», είπε πριν ξεσπάσει σε δάκρυα. Ο σύζυγός της είχε πεθάνει από καρκίνο μόλις τέσσερις ημέρες πριν. Δεν ήθελε να πάει στο νοσοκομείο, οπότε τον φρόντιζε στο σπίτι μέχρι το τέλος.
Εν τω μεταξύ όμως, τρομακτικά πράγματα είχαν συμβεί. «Την περασμένη εβδομάδα, καθόμασταν για πρωινό και το μπολ και το κουτάλι του συζύγου μου άρχισαν να πετούν στο δωμάτιο», είπε. «Μια άλλη μέρα, ένα ζευγάρι παντόφλες πέταξε και χτύπησε στον τοίχο». Οι παντόφλες είχαν σχεδόν χτυπήσει το μεγαλύτερο γιο της. Και αυτός είδε μια φιγούρα με κουκούλα -«απλώς στεκόταν εκεί στην ομίχλη»- έξω από το σπίτι. Το φάντασμα ενός μοναχού; Ισως. Υπήρχαν πράγματι μοναχοί στην περιοχή πριν από πολλά χρόνια, οπότε η ιστορία ήταν εύλογη. Είχε σταματήσει η παραφυσική δραστηριότητα όταν πέθανε ο άντρας της; Ρώτησα. Ναι είπε. Σε αυτό το σημείο, σηκώθηκα για να ευλογήσω όλα τα δωμάτια. Στην κουζίνα, περίπου μισή ντουζίνα νέοι παρακολουθούσαν τηλεόραση. Έριξα αγιασμό στους τοίχους και τους άφησα εκεί.
Μετά πήγαμε στο δωμάτιο του μεγαλύτερου γιου της. Παρόλο που χτυπήσαμε δύο φορές, αυτός και η φίλη του εξακολουθούσαν να ντύνονται βιαστικά όταν μπήκαμε. Ευλόγησα το δωμάτιο σε χρόνο ρεκόρ και έφυγα. Η κυρία μόλις σηκώθηκε. Προφανώς, ό,τι είχε κάνει ο μεγαλύτερος γιος και η φίλη του ήταν ένα συνηθισμένο περιστατικό. «Νομίζω ότι είναι αυτό», είπα χαμογελαστά, «αλλά αν υπάρχουν άλλα προβλήματα, επικοινωνήστε μαζί μας». Έξω από το σπίτι, ο τοπικός εφημέριος έμεινε για λίγο στο αυτοκίνητό μου και μου είπε, «Αυτό ήταν καταπληκτικό», ενώ τα μάτια του έλαμπαν. «Έτσι εξορκίσαμε το φάντασμα του μοναχού!». «Ποιος μοναχός;» γύρισα και τον κοίταξα. «Δεν είμαι πεπεισμένος ότι υπήρχε ποτέ φάντασμα μοναχού» του είπα.
Μπορεί να ήταν ένα στροβιλισμός ομίχλης ή κάποιος που να φορούσε φούτερ. Όποια και αν ήταν η περίπτωση, δεν ήταν ο μοναχός που είχε προκαλέσει να πετάγονται αντικείμενα. Ήταν ο σύζυγος της γυναίκας. Γιατί; Επειδή όταν πέθανε είχε σταματήσει όλη η παραφυσική δραστηριότητα. Λυπάμαι ακόμα για αυτόν τον πατέρα, ο οποίος ήθελε να επιστρέψει στο Πακιστάν. Μπορώ να τον φανταστώ να κάθεται εκεί, με πόνο από τον καρκίνο του, σε ένα ταραχώδες σπίτι γεμάτο πάρτι και σεξ μεταξύ εφήβων, με το μυαλό του μακριά από το σπίτι και αποκομμένος από όλους. Και μετά ήρθε ένα πρωί που η ένταση του εκδηλώθηκε στην παντόφλα που πέταξε πέρα από το δωμάτιο, χτυπώντας σχεδόν τον μεγαλύτερο γιο του.
Μια άλλη υπόθεση που είναι έντονη στο μυαλό μου αφορούσε μία στενή φίλη που ονομάζεται Λούσι. «Ξέρω ότι ακούγεται πολύ περίεργο, αλλά μερικές φορές ακούμε μουσική εκκλησιαστικών οργάνων», μου είπε μια μέρα. «Είναι ένα είδος ευχάριστης μουσικής που ακούγεται να προέρχεται από την διπλανή πόρτα». Αλλά ανέφερε τη μουσική στη γείτονα της και έλαβε μια περίεργη απάντηση. Η γειτόνισσα δεν είχε ποτέ συνθεσάιζερ αλλά η κυρία που ζούσε στο σπίτι της Λούσι πριν από αυτήν είχε ένα όργανο τύπου Yamaha και ήταν «πολύ καλή». Η ανάσα της Λούσι κόπηκε απότομα. «Το άλλο περίεργο», συνέχισε, «είναι ότι λείπουν όλα τα πράγματα. Ο γιος μου συνεχίζει να χάνει τα παπούτσια του και βρίσκουμε, για παράδειγμα, ένα από τα αθλητικά του πάνω από το ντουλάπι της κουζίνας».
Είχά ήδη αποφασίσει ότι η μουσικός του Yamaha θα έπρεπε πρέπει να είναι η υπεύθυνη για όλα αυτά. «Νομίζω ότι την έχω δει», είπε η Λούσι. «Ήταν πριν από μερικές νύχτες. Έκανα δουλειές στο σπίτι, κοίταξα προς τις σκάλες και εκεί ήταν, περπατώντας προς τα κάτω. Το μόνο που είδα ήταν το κάτω μέρος της νυχτικιάς της, ένα ντεμοντέ ροζ νάιλον νυχτικό. Ήταν σαν να ήταν πραγματικά εκεί, σαν να υπήρχε κάποια ανατριχιαστική γριά που κοιμόταν στον επάνω όροφο και κατέβαινε να με δει. Φώναξα και της είπα να φύγει γιατί με τρομάζει. Και το έκανε, ευτυχώς». Ρώτησα τη Λούσι αν ήταν σίγουρη ότι δεν είχε φανταστεί τη γριά. «Ναι, φυσικά είμαι σίγουρη. Αν φανταζόμουν ένα φάντασμα να κατεβαίνει από τις σκάλες μου, δεν θα φορούσε ροζ νάιλον νυχτικό!» μου είπε γελώντας.
Η Λούσι δεν πάσχει από ψυχιατρική ασθένεια. Και αρκετά άτομα είχαν ακούσει επίσης τη μουσική. Έτσι φαινόταν να είναι μια ξεκάθαρη περίπτωση μιας μνήμης στο χώρο και της παραφυσικής δραστηριότητας της. Για να αντιμετωπίσω το πρόβλημα, συνάντησα τη Λούσι και τους γονείς της στο σπίτι της για να κάνω ένα τρισάγιο και να γιορτάσω την Ευχαριστία για την ανάπαυση του νεκρού πνεύματος. Στη συνέχεια, είπαμε την Προσευχή του Κυρίου μαζί, και λάβαμε Κοινωνία. «Αισθάνομαι διαφορετικά», είπε η Λούσι μετά, «ελαφρύτερα, κάπως».
Αυτό δεν είναι ακριβώς το τέλος της ιστορίας. Μια εβδομάδα αργότερα, είχα μια συνομιλία με τον πατέρα της Φρανκ, ο οποίος ήταν γνωστό ότι είχε ψυχικές ικανότητες. «Ήταν πραγματικά περίεργο», είπε, «αλλά ενώ κάνατε το τρισάγιο, έβλεπα ότι υπήρχε μια ομίχλη μπροστά σας στο σαλόνι. Στροβιλίστηκε, και φαινόταν να σκοτεινιάζει, και ξαφνικά εξαφανίστηκε σαν να είχε απορροφηθεί από την καμινάδα. Ήταν όταν πήρατε το ψωμί. Είπατε κάτι για το ότι είναι το σώμα του Ιησού και μετά το σηκώσατε ψηλά, και τότε εξαφανίστηκε η ομίχλη» συμπλήρωσε.
Έκτοτε, όλη η παραφυσική δραστηριότητα στο σπίτι της Λούσι έχει σταματήσει. Τι πιστεύω λοιπόν ως ιερέας και θεολόγος για τέτοια φαινόμενα; Λοιπόν, ξεκινώντας από την αρχή, έχω ανοιχτό μυαλό. Άλλωστε, μερικές φορές ξεχνάμε ότι, ως εκπρόσωποι του Θεού, οι κληρικοί σαν εμένα αντιπροσωπεύουν πραγματικά το υπερφυσικό. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι οι άνθρωποι που έχω συναντήσει είχαν όλοι παρόμοιες εμπειρίες από την παραφυσική και ότι οι ιστορίες τους ήταν σε γενικές γραμμές συνεπείς μεταξύ τους. Ναι, τώρα είμαι πολύ πεπεισμένος ότι, μερικές φορές, η διαχωριστική γραμμή μεταξύ ζωής και θανάτου δεν είναι ορατή. Αλλά ως Χριστιανός ιερέας, είμαι εξίσου πεπεισμένος ότι ο Θεός ανταποκρίνεται στην προσευχή και μπορεί να αποκαταστήσει την ειρήνη ακόμη και στο πιο προβληματικό σπίτι.
Το βιβλίο Deliverance του Αιδεσιμώτατου Jason Bray κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Hodder στις 18 February
