Η αστυνομία έφυγε κατά τις 4 το πρωί, έχοντας πάρει τα στοιχεία που την ενδιέφεραν. Με τους συγκατοίκους συμφωνήσουμε να καλέσουμε ένα συνεργείο την άλλη μέρα να καθαρίσει. Δεν ήθελα όμως να ξυπνήσουν τα παιδιά και να δουν το σοκαριστικό θέαμα με τα σπασμένα γυαλιά και την μαυρίλα παντού.
Κι επειδή η αδρεναλίνη ήταν στα ύψη, από τις 4 μέχρι τις 8 το πρωί πέταξα τα γυαλιά, σκούπισα, σφουγγάρισα, καθάρισα τα μάρμαρα, τόσο που όταν ήρθαν κάποιοι αργοπορημένοι φωτογράφοι από ΜΜΕ μετά τις 8 να μην φαίνεται και μεγάλη η ζημιά και να πρέπει να κάνουν ζουμ στην καρβουνιασμένη πόρτα για να έχουν υλικό.
Είχα προγραμματίσει χθες να ολοκληρώσω κι ένα άρθρο για το εισβολικό, από τα “βαριά”, για να ανέβει σήμερα σε μεγάλο site. Όμως με τις πολλές φορές που έπρεπε να μιλήσω σε ΜΜΕ (μόνο για κάτι τέτοια με θυμούνται) η δουλειά πήγε πίσω. Κι η ώρα που κοιμάται ο Αχιλλέας με βρήκε να διπλοτσεκάρω κάποια στοιχεία που όταν τα διαβάσετε θα σας σηκωθεί η τρίχα. Η μαμά είχε ήδη πάρει τη θέση τής αναγνώστριας παραμυθιών αλλα η θέση του χαϊδευτή μαλλιών ήταν κενή. Ο Αχιλλέας ήρθε να μου ζητήσει να την καλύψω:
– Μπαμπά θα έρθεις να κοιμηθείς μαζί μου;
– Δεν μπορώ σήμερα αγόρι μου, πρέπει να γράψω κάτι σημαντικό, θα έρθω αύριο.
«Καλά» μου απάντησε κοφτά και κατέβασε το κεφάλι. Επιστρέφοντας στη μαμά τής λέει με κρακελαρισμένη φωνή: «μου είπε ότι δεν μπ…μπορεί» Το «μπορεί» βγήκε σε δύο δόσεις, μπουκωμένο, γιατί του ανέβηκε ένας κόμπος στο λαιμό από την προσπάθεια να μην κλάψει.
Στο επόμενο δευτερόλεπτο μού έσυρα περισσότερα από όσα ο Ζολά στο «Κατηγορώ». Τι κάνεις ρε ηλίθιε; Πότε θα το ξαναζήσεις αυτό; Για πόσο καιρό ακόμα θα θέλει να του χαϊδεύεις το κεφάλι μέχρι να κοιμηθεί; Άντε, που ρήμαξες τη ζωή σου γι’ αυτούς που θέλουν να σε κάψουν.
– Αχιλλέα έρχομαι!
– Γιούπιιιι!
Κι έτσι θα σας σηκωθεί η τρίχα την επόμενη Παρασκευή.
