kourdistoportocali.comRead ThisΌταν οι παπάδες σώζουν την ηθική της σεξουαλικής πράξης και οι θεούσοι οπαδοί τους απλά ηθικολογούν

Γραφει ο δρ Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

Όταν οι παπάδες σώζουν την ηθική της σεξουαλικής πράξης και οι θεούσοι οπαδοί τους απλά ηθικολογούν

Ο Μητροπολίτης μίλησε όπως μιλούσαν οι θεολόγοι τον Μεσαίωνα που περιέγραφαν την σεξουαλική ζωή με το όνομά της, ερεθίζοντας την φαντασία των πιστών με την πορνογραφική περιγραφή των Αγίων (οι «Πειρασμοί του Αγίου Αντωνίου» μπορούν να διαβαστούν και ως ΝτεΣαντικό πόνημα).

Στο Μεσαίωνα η σεξουαλική ζωή ήταν ελεύθερη -παρά την ανιστόρητη αλήθεια πως ο Μεσαίωνας ήταν καθυστέρηση- και είχε γλώσσα απενοχοποιημένη, ανεξάρτητα από το αν η ιστορική Βικτωριανή ηθική την έκανε να σιωπήσει αιώνες μετά, πίσω από το λούστρο της ευπρέπειας ενός αστικού ήθους που έκρυβε μόνο ανηθικότητα.

Ο Foucault πολύ αργότερα θα πει πως, αν το σεξ ανηθικοποιήθηκε, οφείλεται στη σιωπή στην οποία το καταδίκασαν επί αιώνες οι θεσμοί και ο Χριστιανισμός: Η Ελληνιστική περίοδος αλλά και οι ανατολικές θρησκείες υμνούσαν την ερωτική πράξη και αυτό φαίνεται από τις υπέροχες γυμνές περιπτύξεις των αγαλμάτων που στόλιζαν τους ναούς και τα παλάτια των ηγεμόνων.

Ο Μητροπολίτης μίλησε την γλώσσα του De Sade, αλλά και της Woolf και του Kinsey∙ είπε ο άνθρωπος του θεού πως στο σεξ υπάρχει βία και βιασμός των σωμάτων και των πνευμάτων και πως για να γίνουν τα δύο ένα στο κρεβάτι χρειάζεται ένας σκληρός φαλλός και ένας ανοιχτός κόλπος. Η Bourgeois αργότερα το είπε ακόμα πιο καθαρά: Ο άνδρας για να έχει στύση πρέπει να θυμώσει και η γυναίκα για έχει οργασμό πρέπει να χαλαρώσει.

Δηλαδή σε έναν βιασμό συμμετέχουν δυο σώματα, όπου το άρρεν είναι πιο ενεργητικό και το θήλυ πιο παθητικό για να διευκολύνει τη συνουσία. Το ανδρικό όργανο φαλλός (πέος) για να αποκτήσει σκληρότητα εισόδου θέλει έναν ενεργητικό και βίαιο σπασμό (κανείς άντρας δε μπορεί να μπει σε κόλπο χωρίς ένταση και θυμό, αυτή είναι η βιολογική εξήγηση), άρα όλοι οι άνδρες όταν εισέρχονται στον κόλπο είναι εν δυνάμει βιαστές. Ο θεός Πρίαπος που συμβολίζει αυτή την ενέργεια είναι αποκαλυπτικός ανατομικά αλλά και συμβολικά.

Ο βιασμός και η βία στο θήλυ έχει διαλεκτική σχέση με την αγάπη και το ερωτικό ενδιαφέρον∙ ακόμα και το μίσος είναι μια μορφή αγάπης και διεκδίκησης του ερωτικού υποκειμένου, σε αντίθεση με την αδιαφορία που συνιστά ήττα του θηλυκού όπως άλλωστε και του αρσενικού.

Πανάρχαιες εντολές βιολογικές, και σύγχρονες απολαύσεις στην σεξουαλική ζωή ντυμένες με τα φετίχ και την αισθητική κάθε εποχής καλλιέργησαν στους ανθρώπινους εγκεφάλους πως οι αισθήσεις μας κρύβουν αμαρτωλές σκέψεις, ηδονικές, όταν υπάρχει αναμονή για ένα είδος βίαιης απόλαυσης που θα οδηγήσει στο μαρτύριο δυο σωμάτων μέχρι να φτάσουν στον οργασμό.

Τα δυο φύλα φτάνουν σε οργασμό όταν προϋπάρξει η έννοια της απαγόρευσης∙ με αυτήν την οπτική οι παλιοί κανόνες της θρησκείας ήταν γεμάτοι απαγορεύσεις όπως οι δέκα εντολές (που γράφτηκαν για ανθρώπους και όχι για ζώα). Αυτές οι απαγορεύσεις ήταν άκρως ηδονικές, γι’ αυτό και το ανθρώπινο είδος αρέσκεται να τις παραβιάζει συστηματικά όταν έχει νου, θέληση και υγεία αφήνοντας στους άρρωστους και ανάπηρους να υποτάσσονται στην αρετή από ανάγκη και ανικανότητα.

Άρα κάθε απαγόρευση είναι ένας καρπός στον κήπο της Εδέμ όπου οι πρωτόπλαστοι τον δοκίμασαν για να βγουν στην κόλαση, εγκαταλείποντας την αθώα πλην ανιαρή επιθυμία του Παραδείσου και αυτό επιβεβαιώνεται χιλιάδες χρόνια στην ανθρώπινη εξέλιξη.

Ο πόνος, ο φόβος και ο φόνος έχουν έναν χημικό διαβιβαστή: τη ντοπαμίνη, δηλαδή το ναρκωτικό του εγκεφάλου που ανεβαίνει στα ύψη στην αναμονή της ηδονής και πεθαίνει όταν η ηδονή πραγματωθεί. Η πραγματική ευτυχία βρίσκεται στις αισθήσεις και η αρετή δεν ικανοποιεί καμιά από αυτές, αλλά και είναι δυνατόν ένας άνδρας να είναι τζέντλεμαν όταν του είναι σηκωμένη;

Άρα, στην αναζήτηση της απόλαυσης και του οργασμού δυο φύλα ίδια αλλά διαφορετικά θα φύγουν από την πανοπλία του «Εγώ» και του «Ένα» για να γίνουν δύο σε ένα και σε αυτή τη διαδρομή κανένας ηθικός φραγμός δε τους σταματά.

Ο Έρως (και το πάθος) είναι τυφλός και όλες τις φορές παλαβός. Είναι ένα μυστήριο που η φύση κρατά επτασφράγιστο μυστικό από την εποχή της ζούγκλας, αργότερα της Διοτίμας και σήμερα της γενετικής που, παρά την πρόοδο της, δεν απαντά πως και γιατί η ορμή ξεκινά εκεί που σταματά η λογική. Η βία έχει διαλεκτική σχέση με την αγάπη αφού για να αγαπά κάποιος τον εαυτό του πρέπει να μισήσει το διαφορετικό, το ξένο, τον εχθρό∙ με αυτή την βία την ατομική αρχικά και στη συνέχεια συλλογική χτίζονται οι οικογένειες, τα έθνη, οι ποδοσφαιρικές ομάδες, τα πολιτικά κόμματα, οι θρησκείες. Χωρίς την συγκολλητική ουσία της βίας δεν θα υπήρχε ο ανταγωνισμός και η οικονομική πρόοδος που στηρίζεται όπως και οι πόλεμοι πάνω στο άγριο ένστικτο του ανθρώπου για ατομική ηδονή και επιβίωση.

Η βία αρέσει στους ανθρώπους γι’ αυτό και βίαια παιχνίδια είτε εικονικά, είτε αληθινά έχουν κατισχύσει των ειρηνικών και αγαπητικών ιδεολογιών: Ακόμα και στις καλές προθέσεις των θρησκευτικών πολέμων το σύνθημα είναι «ο θάνατος σου η ζωή μου».

Στον άνθρωπο αρέσει η βία, η δική του όμως, γιατί του δίνει την αίσθηση της παντοδυναμίας και ίσως μια θεϊκή ικανότητα ακόμα και να σκοτώνει τους άλλους (οι serial killers και οι στρατηγοί κάτι ξέρουν παραπάνω). Ο φόνος του άλλου είναι μια ηδονή απαγορευμένη στο άτομο αλλά πλήρως νομιμοποιημένη στις συλλογικότητες  είτε ονομάζονται πατρίδες, είτε ομάδες, εταιρείες, οικογένειες και εκκλησίες.

Οι βιαστές στον ατομικό βιασμό καταδικάζονται, στους συλλογικούς όμως βιασμούς αθωώνονται από την εποχή των Καβύλων όπου οι Ρωμαίοι μέσω της απαγωγής των όμορφων θηλέων της Καβυλίας και των βιασμών έφτιαξαν την πρώτη μεγάλη Ρώμη. Αργότερα ο Μέγας Αλέξανδρος έκανε τη μικρή Μακεδονία παγκόσμια τάξη μέσα από την ομαδογαμία των πολεμιστών με τις όμορφες Περσίδες. Άρα η βία και ο βιασμός είναι μια αποδεκτή ηθικά πράξη όταν γίνεται σε ομαδικό και συλλογικό επίπεδο και μια καταδίκη στο προσωπικό.

Στην Χιλή του Pinochet οι βιασμένες γυναίκες ερωτεύτηκαν τους βιαστές τους και έκαναν οικογένειες μαζί τους. Για όσους θεωρούν τον έρωτα άσπρο-μαύρο και ρομαντικό happy end, ας δουν την ταινία «Ο Θυρωρός της Νύχτας» όπου η βιασμένη ανήλικη Εβραία του Auschwitz ερωτεύεται ξανά τον θύτη-βιαστή της στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί.

Ο θύτης-βιαστής ενίοτε πρέπει να γίνεται και θύμα και εξιλαστήριο θύμα για την βίαιη κοινωνία που παίζει τον ρόλο του Πόντιου Πιλάτου αθωώνοντας την ένοχη συνείδηση μιας κοινωνίας και θυσιάζοντας έτσι αθώα γενικά πλάσματα, όπως αμνούς το Πάσχα, Ιφιγένειες για τους Τρωικούς πολέμους και Χριστούς Εσταυρωμένους.

Η θυσία του ενός από τους πολλούς φαίνεται πως είναι η πρώτη μορφή συλλογικής απόφασης για τη συγκρότηση αλλά και τη συγκράτηση των πολλών σε μια μορφή οργάνωσης των βίαιων ανθρώπινων ενστίκτων σε κοινωνικές πλειοψηφίες που θα συνιστούν μια μορφή μετατροπής της βίας σε απλή δύναμη, κατά Hannah Arendt.

Άρα η βία που θεσμοποιείται ως συλλογική δύναμη είναι ηθικά δικαιότερη, αφού αφορά την επιβίωση των ομάδων, των εθνών, των κρατών αλλά και των εκκλησιών, αφήνοντας το μοναδικό και αθώο θύμα των παρορμήσεων και του έρωτα να καταδικάζεται χωρίς δικαστές και ενόρκους, αλλά μόνο με τους ζηλωτές και Σαδδουκαίους να απαιτούν από τον Πόντιο Πιλάτο «άρον, άρον σταύρωσον αυτόν» για να κοιμηθούν τα βράδια των ενοχών χωρίς εφιάλτες και Ερινύες.

Μοιάζει πως το ανθρώπινο είδος εξελίσσεται κοινωνικά, οικονομικά και πολιτιστικά όταν η ατομική βία οργανώνεται σε δύναμη των πολλών με τις μορφές των πολέμων και των συγκρούσεων, καταδικάζοντας όλες τις άλλες μορφές ειρηνικής συνύπαρξης παρά τις εντολές «αγαπάτε αλλήλους».

Οι πόλεμοι και το αιματοκύλισμα των πολλών με τους πολλούς είναι ηρωικές πράξεις, ενώ ο πόλεμος των φύλων μέσα στον γάμο, τις οικογένειες και τις ερωτικές συγκρούσεις όπου η ανθρωποφαγία περισσεύει, είναι καταδικασμένος να λιθοβολείται και να ανηθικοποιείται, υποκριτικά όμως, αφού στην πράξη όλοι οι θνητοί άνδρες είναι (ή θα ήθελαν να είναι) βιαστές∙ αφού αυτό συμβολίζει την αρρενωπότητα και απομακρύνει τη θηλυκότητα, που οι πολιτισμοί θεωρούσαν ανέκαθεν ως μια μορφή ήττας και παθητικότητας: Ο καβαλάρης Marlboro είναι το άρρεν και τα sissy boys, οι αδελφές και οι πισωγλέντηδες είναι τα ηττημένα και άχρηστα άρρενα, ακόμα και σήμερα που τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια έχουν αναγνωριστεί κοινωνικά.

Η εξήγηση βρίσκεται στην ορμή της επιθυμίας που αυξάνεται λογαριθμικά με την απομάκρυνση από το όμοιο προς το διαφορετικό. Θέλω αυτό που δε μου μοιάζει και σιχαίνομαι το ίδιο∙ ακόμα και στον ανδρικό έρωτα αλλά και τον λεσβιακό, το διαφορετικό είναι η συμπεριφορά και όχι η ανατομία, αφού ο άνθρωπος το πραγματικό το καταγράφει φαντασιακά και το παραμορφώνει. Είναι γνωστό σήμερα πως οι ρόλοι και η παράσταση (“performative sexuality” – Butler) λειτουργεί με τους παραμορφωτικούς φακούς της φαντασίας και όχι με την ορατή ρεαλιστική καταγραφή των οφθαλμών που βλέπουν χωρίς να θωρούν, ούτε να θεωρούν γιατί το διάφανο του τζαμιού εμποδίζει τον ανθρώπινο νου να ερμηνεύσει και έτσι το κάνει καθρέφτη για να βλέπει το τέρας που του μοιάζει, αλλά και του αρέσει κιόλας, αφού απλά είναι ο ίδιος τέρας έτσι κι αλλιώς.

 

Αντί επιλόγου…

Τελευταία ζούμε τον πόλεμο των φύλων όπου οι γυναίκες έχουν μπει στον ρόλο των βιασμένων και οι άνδρες στον ρόλο των βιαστών, καταδικάζοντας το παλιό φεμινιστικό και σοφό δόγμα πως ο άνδρας γίνεται και η γυναίκα γεννιέται αλλά και γεννά τον άνδρα, βιολογικά και κοινωνικά. Παρά την ανδρική κυριαρχία αιώνες τώρα, ο άνδρας γεννιέται ανάπηρος σε ένα βάθρο που μια γυναίκα τον έχρισε αυτοκράτορα, λαμπερό και ορθόφαλλο, για να τον θαυμάσει και να τη βιάσει. Το «φέρσου παιδί μου σαν άνδρας» δεν έγινε ποτέ δόγμα «φέρσου κόρη μου σαν γυναίκα»∙ ίσως αυτή η ανδρική αναπηρία (κατασκευή όμως μιας μάνας καθόλου αθώας του αίματος) να είναι η αρχική αιτία που οι άνδρες ανήσυχοι, ηττημένοι και ταπεινωμένοι, να καταλήγουν να πιστεύουν πως η βία και ο βιασμός είναι η μόνη δύναμη που θα τους κάνει να είναι άνδρες και να φαίνονται ή να φέρονται σαν άνδρες.

Μέχρι τότε, το ταξίδι μοιάζει μακρινό και γεμάτο σκέψεις-σκουπίδια από ενοχικές μανάδες και ανάπηρους άνδρες που δεν πρέπει να κλαίνε, αλλά ούτε να λιποψυχούν μπροστά στην αιώνια ήττα που τους επέβαλε η φύση να προσπαθούν να αποδείξουν ότι τα ράσα δεν κάνουν τον παπά, ούτε οι όρχεις τους άνδρες.

Γι’ αυτό και ο σοφός Μητροπολίτης, παρά την παλαβομάρα της θεούσικης του παιδείας, ως θαύμα θεϊκό είπε μιαν αλήθεια που ούτε και ο ίδιος κατάλαβε, ίσως γιατί με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος και της μαγείας της πίστης φωτίστηκε και μίλησε ορθολογικά παρά την ανορθολογοσύνη του.

Να’ σαι καλά άγιε άνθρωπε…

SHARE

Περισσότερα

MORE READ THIS