kourdistoportocali.comRead ThisΟ Τσίπρας ήρθε για να ΜΕΙΝΕΙ!

Οι υπόλοιποι να φεύγουμε

Ο Τσίπρας ήρθε για να ΜΕΙΝΕΙ!

Γιάννης Λούλης> Κέννεντυ, Αιζενχάουερ, Τσώρτσιλ, Γκάντι απλές οδοντόπαστες μπροστά στον Τσίπρα

Με τον τρόμο ζωγραφισμένο στα πρόσωπά μας διαβάζουμε τις επισημάνσεις του Μανώλη Καψή επί της αρθογραφίας του οξυδερκούς αναλυτή Γιάννη Λούλη ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ θεωρεί τους Κέννεντυ, Αιζενχάουερ, Τσώρτσιλ και Γκάντι απλές οδοντόπαστες μπροστά στον Τσίπρα. Για τον Λούλη ο Τσίπρας ήρθε για να μείνει. Σ΄αυτή τη περίπτωση πρέπει να φύγουμε όλοι οι υπόλοιποι. Ειδικά εάν αναλογισθείς σε τί είδους αλχημείες καταφεύγουν οι ξιπασμένοι εταίροι-δανειστές για να διατηρήσουν και να περιθάλψουν τον Αλέξη, τον πρωθυπουργό.

Διαβάζω διάφορες αναλύσεις-γράφει ο Καψής- εκλογολόγων και επικοινωνιολόγων για το “φαινόμενο Τσίπρας”, και το συμπέρασμα ορισμένων ότι “ο Τσίπρας ήρθε για να μείνει”. (Βλ. για παράδειγμα Γιάννης Λούλης, Πού πάει η Νέα Δημοκρατία, “Καθημερινή”, 25 Ιουνίου 2018). Εκ πρώτης όψεως το συμπέρασμα μπορεί να ξενίζει, πόσο μάλλον που πλέον για τις μετακινήσεις Τσίπρα πρέπει να μετακινούνται και ολόκληρες διμοιρίες ΜΑΤ, ενώ στις δημοσκοπήσεις ποτέ αξιωματική αντιπολίτευση δεν έγραψε τέτοια θηριώδη διαφορά σε σχέση με την κυβέρνηση. Ούτε υπήρχε ποτέ στο παρελθόν τέτοια αποδοχή του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο κρίσιμο ερώτημα “ποιος είναι ο καταλληλότερος πρωθυπουργός”.

Αφήνω στην άκρη ενδεχόμενες σκοπιμότητες, οι οποίες είναι οι συνήθεις ερμηνείες εν Ελλάδι, όταν θέλουμε να αποδομήσουμε έναν σχολιαστή. (Τα ίδια ακούει άλλωστε και ο Μαραντζίδης, με την άποψη που διατύπωσε περί της σταδιακής κανονικότητας, στην οποία θα καταλήξει ωριμάζοντας ο Αλ. Τσίπρας). Αφήνω στην άκρη και την έκπληξη που νιώθω διαβάζοντας αναλύσεις περί του “φαινομένου Τσίπρας”, χωρίς σχεδόν καμία αναφορά στο τεράστιο κόστος που επισώρευσε στη χώρα η περιπέτεια (επιεικώς) Βαρουφάκη, αλλά και η διχαστική κληρονομιά που θα μας κληροδοτήσει η περιπέτεια (επιεικώς) των Συριζανέλ. Καμία αναφορά στις δικαστικές διώξεις των αντιπάλων, στην κακοποίηση των θεσμών, στην ενορχηστρωμένη από το υπόγειο του Μαξίμου καμπάνια για τη δολοφονία χαρακτήρων -μέσω κατευθυνόμενων δημοσιευμάτων- κάθε είδους αντιφρονούντα. Μια παράδοξη ομολογουμένως σιωπή…

Η άποψη ότι “ο Τσίπρας ήρθε για να μείνει” μπορεί να ξενίζει δεδομένης της συγκυρίας, αλλά τα επιχειρήματα δεν είναι για πέταμα. Η μεγάλη υπέροχη της ΝΔ στις δημοσκοπήσεις συνοδεύεται από μια ισχυρή (σχετικά) παρουσία του Σύριζα με ποσοστά της τάξης του 20%, η συσπείρωση του Σύριζα παραμένει μικρή, γεγονός που επιτρέπει στην ηγεσία του να ελπίζει σε άνοδο των ποσοστών του κόμματος όσο θα πλησιάζει η ώρα της κάλπης, ενώ η δεξιά στροφή της ΝΔ με αφορμή το Σκοπιανό πιθανώς να αποξενώσει ένα κεντροαριστερό ακροατήριο, που θέλει να δοθεί τέλος στην περιπέτεια του Σύριζα, αλλά διατηρεί αντιδεξιά αντανακλαστικά.

Αυτό σημαίνει ότι ο Τσίπρας ήρθε για να μείνει; Ή όπως δήλωσε στην κρατική τηλεόραση ο Γιάννης Λούλης, “ακόμα και αν χάσει τις επόμενες εκλογές, θα κερδίσει τις μεθεπόμενες”; Αφήνω ασχολίαστο το “ακόμα και ΑΝ χάσει τις επόμενες εκλογές”…, και προβληματίζομαι για το “θα κερδίσει τις μεθεπόμενες”.

Εδώ ξεφεύγουμε από την πολιτική ανάλυση και καταφεύγουμε στους χρησμούς, τη μεταφυσική και τη μαντική. Γιατί, όπως σίγουρα ξέρει και ο Γ. Λούλης (πρώην επικοινωνιολόγος του Κ. Καραμανλή), τα κόμματα έρχονται αντιμέτωπα με την κρίση, αφού χάσουν τις εκλογές. Τότε έρχεται η ώρα του λογαριασμού, τότε αρχίζουν πραγματικά να φυλλορροούν, τότε ξεκινούν (και εκ των έσω) οι διαλυτικές τάσεις.

Θυμίζω ότι το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, με πρωθυπουργό τον Γ. Παπανδρέου, έχοντας ήδη υπογράψει το πρώτο μνημόνιο, κέρδισε τις δημοτικές εκλογές του 2010. Με άλλη ηγεσία, έχοντας υπογράψει και 2ο μνημόνιο, συμμετέχοντας όμως στην κυβέρνηση -κι ενώ οι Συριζαίοι στήνουν κρεμάλες στις πλατείες- κατάφερε στις εκλογές του 2012  ένα αξιοπρεπές 15%. Η ώρα της κρίσης ήρθε το 2015 όταν ο ορθός λόγος ήταν αδύνατον να αντιμετωπίσει τον τυφώνα Σύριζα.

Η κρίση για τον Σύριζα, η ώρα της αυτοκριτικής και της αυτογνωσίας, θα έρθει αφού χάσει (χωρίς καμία αμφιβολία…) τις εκλογές του 2019 (ή νωρίτερα). Όταν δεν θα είναι σε θέση να μοιράζει μερίσματα-φιλοδωρήματα, ούτε να υπόσχεται διορθώσεις στα μνημόνια που υπέγραψε, ούτε να κλείνει το μάτι για προσλήψεις στο δημόσιο. Και όταν (πιθανώς) θα βγουν στη φορά και οι σκελετοί στα ντουλάπια της εξουσίας του Σύριζα.

Ο Γ. Λούλης προσθέτει ότι “με τη σημερινή της εικόνα, η ΝΔ αγκομαχά δημοσκοπικά, απλώς ως το μη χείρον. Τούτο σημαίνει ότι η όποια υπεροχή της είναι εύθραυστη. Η αίσθηση που παίρνει κάποιος από τη ΝΔ, αν θέλουμε να μιλήσουμε ωμά, είναι μιας διάχυτης μιζέριας”.

Εδώ ξεφεύγουμε και από την πολιτική ανάλυση και από τη μεταφυσική, και ανοιγόμαστε στην αισθητική. (Ή, αν θέλετε, στις προσωπικές μας προτιμήσεις). Γιατί έτσι ψηφίζουμε συνήθως. Για να φύγουν εκείνοι. Αυτοί που μας κορόιδεψαν και μας απογοήτευσαν (επιεικώς). Και ας μην πετάμε τη σκούφια μας για τους άλλους . Αρκεί να φύγουν εκείνοι…

Και όσο για το αν η πλειοψηφία του Κ. Μητσοτάκη και της ΝΔ θα αποδειχθεί εύθραυστη, θα κριθεί από το πώς θα κυβερνήσει ο νέος πρωθυπουργός. Κάθε άλλη πρόβλεψη είναι παρακινδυνευμένη. Εκτός και αν έχουμε ποντάρει όλα μας τα λεφτά στο άλογο Σύριζα.

OI AΛΧΗΜΙΣΤΕΣ

 

Παρά το πράσινο φως της γερμανικής βουλής στις αποφάσεις του Eurogroup που προβλέπουν εκταμίευση 15 δις ευρώ, το δράμα με την Ελλάδα απλά ξαποσταίνει, σχολιάζει η εφημερίδα Südkurier: «Οι θεσμοί υπολόγισαν τις οικονομικές ανάγκες εξυπηρέτησης του χρέους στα 5,5 δις. Η Αθήνα όμως λαμβάνει 15 δις για τη δημιουργία ενός ‘μαξιλαριού ρευστότητας‘. Σύμφωνα με το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών η Ελλάδα θα πρέπει τα επόμενα χρόνια να αποπληρώσει περίπου 16,5 δις. Στην πραγματικότητα το ‘μαξιλάρι ρευστότητας‘ δεν είναι τίποτα άλλο από μια πιστοληπτική γραμμή στήριξης με την οποία καλύπτονται οι χρηματοδοτικές ανάγκες του ελληνικού δημοσίου της επόμενης πενταετίας κατά 90%. Πρόκειται απλά για λογιστικό τέχνασμα, με το οποίο δίνονται προληπτικά στην Ελλάδα μερικά δισεκατομμύρια».

Η απόφαση του Eurogroup τον Ιούνιο για επιμήκυνση της αποπληρωμής των πιστώσεων προς την Ελλάδα για μια δεκαετία αποτελεί de facto ένα τέταρτο πρόγραμμα, γράφει σε πρωτοσέλιδο σχόλιο η Frankfurter Allgemeine Zeitung με τίτλο “Τα όρια και τα σύνορα της Ελλάδας”.

Η γερμανική εφημερίδα παρατηρεί: “Στο τέλος αυτού του τέταρτου ανεπίσημου προγράμματος θα ακολουθήσει αναπόφευκτα και πέμπτο: είτε υπό τη μορφή επιπλέον επιμήκυνσης, είτε υπό τη μορφή ενός κουρέματος. Αυτό είναι το τίμημα που θα καταβάλουν οι φορολογούμενοι στην Ευρωζώνη για την κρατήσουν την Ελλάδα στο ευρώ. Υπάρχουν πολλά επιχειρήματα κατά της παραμονής της Ελλάδας στο ευρώ με τη βοήθεια δισεκατομμυρίων. Όποιος όμως δεν διαμορφώνει εικόνα για τον κόσμο που τον περιβάλλει μέσα από ταμπέλες excel και αναλύσεις βιωσιμότητας του χρέους διαπιστώνει ότι υπάρχουν παράλληλα πλήθος πολιτικά επιχειρήματα υπέρ του να μην αφεθεί στην τύχη της αυτή η χώρα στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ.”

Και η FAZ συνεχίζει: “Η μαζική μετανάστευση κυρίως μουσουλμάνων προς την Ευρώπη το 2015 ξεκίνησε πρωτίστως από την Ελλάδα. Αν η Ευρώπη δεν θέλει να επιστρέψει στην εποχή των κλειστών συνόρων, οφείλει να διασφαλίσει τα εξωτερικά της σύνορα στην Ελλάδα, αλλά και από κοινού με την Ελλάδα. Η προσφυγική συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας θα απέδιδε περισσότερο αν οι ελληνικές αρμόδιες υπηρεσίες ασύλου έκαναν σωστά τη δουλειά τους ή τουλάχιστον δέχονταν τη βοήθεια που τους προσφέρεται. Σήμερα όμως οι ελληνικές αρχές διοχετεύουν εν τέλει τους πρόσφυγες από τα νησιά στην ηπειρωτική χώρα. Από εκεί οι πρόσφυγες αναχωρούν για την δυτική Ευρώπη αφήνοντας πίσω τους αιτήσεις ασύλου να σκονίζονται στα ράφια των ελληνικών υπηρεσιών.

Στην πράξη οι αρμόδιες αρχές επαναπροωθούν στην Τουρκία ελάχιστους μόνο πρόσφυγες χωρίς δικαίωμα ασύλου παρά το γεγονός ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε την Τουρκία ως ασφαλή τρίτη χώρα. Οι ελληνικές αρχές ωστόσο παρακάμπτουν την απόφαση του ανώτατου διοικητικού δικαστηρίου σε τέτοιο βαθμό ώστε εύλογα θα μπορούσε να πει κανείς ότι το κάνουν εκ συστήματος.

Για να αλλάξει αυτό θα πρέπει να γίνει συνείδηση στην ελληνική κυβέρνηση ότι η μαζική μετανάστευση δεν είναι πρόβλημα μόνο της δυτικής Ευρώπης, αλλά ενδέχεται να πλήξει και την Ελλάδα σε περίπτωση που αποτύχει η προσφυγική συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας. Κι όμως η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να συμβάλει καθοριστικά στη διασφάλιση των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ αν εφάρμοζε πλήρως την προσφυγική συμφωνία. Μέχρι σήμερα όμως αυτό δεν έχει συνειδητοποιηθεί στην Αθήνα”.

SHARE

Περισσότερα

MORE READ THIS