Ακολουθεί το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του τέως Προέδρου της Ισραηλιτικής Κοινότητας της Αθήνας κ. Μίνου Μωυσή, από τον ιστότοπο liberal.gr
Υπάρχει ένα ελληνικό παράδοξο που αρχίζει να ξεπερνά τα όρια της λογικής.
Από τη μία, η Ελλάδα οικοδομεί με το Ισραήλ την σημαντικότερη στρατηγική σχέση της στην Ανατολική Μεσόγειο. Από την άλλη, Ισραηλινοί πολίτες που έρχονται για διακοπές στη χώρα μας βρίσκονται αντιμέτωποι με προπηλακισμούς, απειλές, ύβρεις και εκδηλώσεις μίσους μόνο και μόνο επειδή είναι Ισραηλινοί.
Κάτι εδώ δεν πάει καθόλου καλά.
Η σχέση Ελλάδας – Ισραήλ δεν είναι μία ευκαιριακή διπλωματική προσέγγιση. Είναι στρατηγική επιλογή με πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο.
Η Ελλάδα προχωρά στην ενίσχυση της αεράμυνας και της αντιπυραυλικής προστασίας της, με σημαντικό ρόλο της ισραηλινής τεχνολογίας και τεχνογνωσίας. Οι Ένοπλες Δυνάμεις των δύο χωρών εκπαιδεύονται συχνά μαζί. Οι δύο χώρες συνεργάζονται στην ενέργεια και στην Ανατολική Μεσόγειο και αναζητούν κοινούς δρόμους σε ένα γεωπολιτικό περιβάλλον που γίνεται καθημερινά πιο ασταθές.
Και υπάρχει λόγος γι’ αυτό.
Ελλάδα και Ισραήλ έχουν καταλάβει ότι στη νέα γεωπολιτική πραγματικότητα της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής χρειάζονται η μία την άλλη.
Οι νέες περιφερειακές δυναμικές και οι μεταβαλλόμενες ισορροπίες κάνουν αυτή τη σχέση όχι λιγότερο, αλλά περισσότερο απαραίτητη.
Την ίδια στιγμή, όμως, στο εσωτερικό της χώρας παρακολουθούμε μία εντελώς διαφορετική εικόνα.
Η αποκαλούμενη «Ημέρα Αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη» της περασμένης Κυριακής συνοδεύτηκε σε διάφορα σημεία της Ελλάδας από εντάσεις και περιστατικά με Ισραηλινούς τουρίστες. Αγκίστρι, Λέσβος, Αθήνα, Χανιά κ.λπ. Άνθρωποι που επέλεξαν την Ελλάδα για τις διακοπές τους βρέθηκαν αντιμέτωποι με επιθετικές συμπεριφορές επειδή έχουν ισραηλινό διαβατήριο και μιλούν εβραϊκά.
Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν κάτι που κανονικά δεν θα έπρεπε καν να χρειάζεται διευκρίνιση.
Άλλο η κυβέρνηση του Ισραήλ και άλλο ο πολίτης του Ισραήλ.
Ο καθένας είναι ελεύθερος να διαφωνεί με την πολιτική του Νετανιάχου. Να διαδηλώνει για τη Γάζα. Να υποστηρίζει τους Παλαιστινίους. Να απαιτεί αλλαγή της ισραηλινής πολιτικής. Αυτό είναι αναφαίρετο δημοκρατικό δικαίωμα.
Δεν υπάρχει όμως κανένα «δικαίωμα» να απαιτείς από έναν τουρίστα να απολογηθεί για την κυβέρνηση της χώρας του.
Πολύ περισσότερο να τον βρίζεις, να τον απειλείς, να τον προπηλακίζεις ή να επιχειρείς να τον διώξεις από έναν δημόσιο χώρο επειδή είναι Ισραηλινός.
Αυτό δεν είναι αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη. Είναι η συλλογική ενοχοποίηση ανθρώπων με βάση την εθνικότητά τους. Είναι ο ορισμός του ρατσισμού.
Ένα τμήμα της ελληνικής Αριστεράς, που δυσκολεύεται εδώ και χρόνια να βρει πολιτικό ακροατήριο και απειλείται με πολιτική ανυπαρξία, έχει ανακαλύψει στο παλαιστινιακό ένα ανέξοδο πεδίο κινητοποίησης. Δικαίωμά του. Τα δικαιώματα όμως σταματούν εκεί όπου αρχίζουν οι απειλές, η βία και η στοχοποίηση πολιτών. Και αυτό θα έπρεπε να είναι αυτονόητο σε μια ευρωπαϊκή δημοκρατία το 2026».
Και ακριβώς εκεί αρχίζει η ευθύνη της Πολιτείας.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι το ελληνικό κράτος δεν διαθέτει τα μέσα για να αντιμετωπίσει τέτοιες συμπεριφορές. Τα διαθέτει. Το πρόβλημα είναι ότι μέχρι στιγμής δεν δείχνει την αποφασιστικότητα να στείλει ένα απολύτως καθαρό μήνυμα: στην Ελλάδα μπορείς να διαδηλώνεις εναντίον οποιασδήποτε κυβέρνησης οποιασδήποτε χώρας θέλεις, αλλά δεν μπορείς να κυνηγάς τους πολίτες της.
Η κατάσταση έχει φτάσει στο σημείο οι ισραηλινές αρχές να προειδοποιούν τους πολίτες τους στην Ελλάδα να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί, να αποφεύγουν σημεία όπου πραγματοποιούνται διαδηλώσεις και να μην επιδεικνύουν στοιχεία που τους ταυτοποιούν ως Ισραηλινούς και Εβραίους.
Για μία χώρα σαν την Ελλάδα αυτό είναι ντροπή. Δεν μπορεί μία χώρα που θέλει να θεωρείται ασφαλής, ευρωπαϊκή και φιλόξενη να αποδέχεται ως περίπου φυσιολογικό ότι ένας επισκέπτης πρέπει να σκέφτεται εάν θα μιλήσει τη γλώσσα του δημοσίως ή εάν θα δείξει κάτι που αποκαλύπτει την εθνικότητα του.
Και είναι επίσης επικίνδυνο.
Οι Ισραηλινοί έχουν την ασφάλεια πολύ ψηλά στην ατζέντα τους. Αν αρχίσουν να πιστεύουν ότι στην Ελλάδα δεν μπορούν να κυκλοφορούν με ασφάλεια ως Ισραηλινοί, κάποια στιγμή θα πάψουν απλώς να έρχονται. Και αν, ακόμη χειρότερα, συμβεί ένα σοβαρό περιστατικό, τότε οι συνέπειες δεν θα είναι μόνο τουριστικές.
Θα είναι και πολιτικές.
Δεν γίνεται η Ελλάδα το πρωί να σχεδιάζει μαζί με το Ισραήλ την ασφάλεια της Ανατολικής Μεσογείου και το βράδυ να αδυνατεί να εγγυηθεί την ασφάλεια ενός Ισραηλινού που περπατά σε ένα ελληνικό νησί ή τρώει σε ένα εστιατόριο στου Ψυρρή.
Μία στρατηγική σχέση δεν χτίζεται μόνο με συμφωνίες, εξοπλιστικά προγράμματα, κοινές ασκήσεις και ενεργειακά σχέδια. Χτίζεται και με εμπιστοσύνη μεταξύ κοινωνιών.
Γι’ αυτό χρειάζονται τώρα αποφάσεις.
Το υπάρχον και επαρκέστατο νομικό οπλοστάσιο πρέπει να αξιοποιηθεί πλήρως. Όποιος απειλεί, προπηλακίζει ή ασκεί βία εναντίον ενός ανθρώπου εξαιτίας της εθνικότητάς του πρέπει να γνωρίζει ότι θα βρεθεί άμεσα αντιμέτωπος με τον νόμο 4285/2014 που προβλέπει την αυτεπάγγελτη εισαγγελική δίωξη. Κατηγορούμενος ως ρατσιστής. Χωρίς ανοχή. Χωρίς ιδεολογικές εκπτώσεις. Χωρίς να βαφτίζεται η στοχοποίηση «ακτιβισμός».
Γιατί αν δεν μπει τώρα ένα όριο, κινδυνεύουμε να καθιερώσουμε μία αποκρουστική και μοναδική ελληνική παράδοση: κάθε Αύγουστο, μαζί με την τουριστική περίοδο, να διοργανώνεται και μία άτυπη «εβδομάδα μίσους» κατά μιας συμμάχου χώρας, του Ισραήλ, και των πολιτών του.
Και κάποια στιγμή θα συμβεί το κακό.
Τότε θα είναι πολύ αργά για να ανακαλύψουμε τη λογική που σήμερα απουσιάζει.
