Eδώ και ένα εικοσάλεπτο, που μπήκα στο σπίτι, στέκομαι εμβρόντητη, ακίνητη, παγωμένη, απολιθωμένη, διαβάζοντας ξανά και ξανά και ξανά, δίχως να πιστεύω ό,τι έγραψε σε αυτό το σημείωμα ο φίλος Στέλιος Γκαρίπης:
[«Η γέννηση είναι παγίδα. Εντελώς αινιγματική παγίδα, γιατί, όταν κανείς βγαίνει από το σώμα της μάνας του, προκαλεί η εικόνα αυτή εντύπωση απελευθέρωσης. Εντούτοις, όταν βγαίνει απ’ το σώμα της μάνας του, το παιδί μπαίνει στην παγίδα. Στην τρομερή παγίδα της ύπαρξης».
Με αυτά τα λόγια του Νίκου Καρούζου ως χαιρετισμό, έβαλε τέλος στη ζωή του ο ζωγράφος και ποιητής Χρήστος Μαρκίδης που βρέθηκε στο σπίτι του στα Εξάρχεια απαγχονισμένος.]
Τον Χρήστο Μαρκίδη, τον γνώρισα, εκ του σύνεγγυς, αφού ήμασταν τουλάχιστον πέντε χρόνια φίλοι εδώ, στο Facebook, στην παρουσίαση του Διασυρμού, του Ίκαρου Μπαμπασάκη, το 2012. Έκτοτε, μιλάγαμε, εδώ και στο τηλέφωνο, είχαμε βγει δυο-τρεις φορές για φαγητό στη Ροζαλία, στα Εξάρχεια, παρέα με κοινούς μας φίλους.
Ο Χρήστος ήταν ένας πολύ ιδιαίτερος άνθρωπος και ένας εξίσου sui generis καλλιτέχνης. Θα έλεγα πως υπήρξε η ενσάρκωση της έννοιας της καθολικής τέχνης, εφόσον με την ίδια δεξιότητα έγραφε ποίηση, ζωγράφιζε, χάρασσε, διερευνούσε και ανέλυε το ανθρώπινο έργο, τον ανθρώπινο πόνο, τα αισθήματα, την οικουμενική ύπαρξη.
Τον αποχαιρετώ, τελώντας σε σοκαριστικό συγκλονισμό, με συντριβή, αφιερώνοντάς του έναν στίχο από τον Τελευταίο Σταθμό του Σεφέρη, που τόσο πολύ λάτρεψε:
«Στάζει τη μέρα, στάζει στον ύπνο, μνησιπήμων πόνος»
Έκλαψα, έκλαψα, έκλαψα, ώσπου έγινα ένα μικρούλικο νησάκι στη μέση της θάλασσας που τα τελευταία δάκρυα-κύματα έχουν αρχίσει να το πνίγουν.
Εσάντα
Όμως δεν γίνεται με το στανιό
η υπέρβαση
ίσως στα μέσα της ζωής
αφού έχουμε σταυρωθεί
και λυγίσει.
Και τα μεγάλα πνεύματα
στέκουν εκεί
-ως τη συντέλεια θα είναι-
υπερασπίζοντας ανυπεράσπιστα
το ανθρωπόμορφο
απαρηγόρητο Είναι.
Χρήστος Μαρκίδης, +25.08.2026
Ακολουθεί το σημείωμα που άφησε στο τοίχο της η Ελένη Πρωτονοτάριου>
“Αυτό που με πειράζει”
Δεν είναι που φεύγουνε οι άνθρωποι
Ούτε κι ο τρόπος που διαλέγουν να χαθούν
Είναι που μέχρι τότε,
δεν τους αναζητάει κανείς
Και μόνο αργότερα,
πολύ αργότερα
τους φανερώνει η μυρωδιά.
Ε.Π.
“Η βούληση από το συμβάν έτη φωτός
απέχει”.
Χρήστος Μαρκίδης.
Ζωγράφος και Ποιητής.
Δράμα, 1954 – Εξάρχεια, 24 Αυγούστου 2026
Ο Χρήστος δε μένει πια εδώ..
