Αγαπητέ δάσκαλε Γιωσαφάτ, μπορείς να με βοηθήσεις να ξεπεράσω το σύμπλεγμα που νιώθω τώρα τελευταία πως είμαι ψεκασμένος, καχύποπτος και μικρόψυχος με τα έργα και τις ημέρες της «Αγίας» αυτής κυβέρνησης, που όλοι την λιβανίζουν σαν την καλύτερη του κόσμου, ενώ εγώ μέσα μου νιώθω πως κανένας δε μπορεί να είναι τόσο καλός και αγαθός αφού η διαλεκτική του καλού και του κακού είναι δευτέρα φύσις του ανθρώπου.
Αυτή η κυβέρνηση έχει τόσο καλές προθέσεις, που μοιάζει ύποπτη για αρετή και ηθική όπως οι ανέραστες και άσχημες γυναίκες (και άνδρες) που κάνουν την αποτυχία τους ηθική στάση και την φυσική κακία της ανθρώπινης φύσης αγνότητα και καλοσύνη και μοιρολογούν όπως οι γριές πάνω από το πτώμα της Γαλλίδας στην επική ταινία «Ζορμπάς» του Καζαντζάκη.
Δάσκαλε βλέπω εφιάλτες με τσιτάτα φιλοσοφικά που έρχονται σαν ταινία τρόμου στα όνειρά μου, πως ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις ή πως το πρόσωπο του ανθρωπιστή που πολεμά την αδικία κιτρινίζει από μίσος (Sartre), όπως και του απόλυτου άρχοντα του κακού ή και γιατί το «αγαπάτε αλλήλους» έχει σαν επωδό «οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος».
Στην φυσική επιστήμη, στην πραγματική ζωή και στις παραδόσεις, οι βεβαιότητες έχουν πάντα ένα τέλος τραγικό αφού και οι πόλεμοι με καλές προθέσεις ξεκινούν για να καταλήξουν σε ολοκαυτώματα. Ακόμα και στη χώρα της ελευθερίας και της ανάπτυξης, με καλές προθέσεις η τάξη και ο νόμος έπνιξαν τον πολίτη Floyd, μαύρο όμως για τους μαυρόψυχους νοικοκυραίους της μικρόψυχης Αμερικής.
Οι ερωτήσεις, η αμφισβήτηση και η αβεβαιότητα αποδείχτηκαν αιώνες τώρα πως προχωρούν ένα βήμα την κοινωνία προς τον πολιτισμό, ενώ οι θρησκείες και οι τυφλές πίστεις στον σκοταδισμό και την βαρβαρότητα. Βέβαια η ζωή και η ιστορία έχουν αποδείξει πως οι βεβαιότητες αντέχουν στην κριτική για αιώνες, όχι απλά χρόνια, γιατί δημιουργούν στην ανθρώπινη ανασφάλεια ένα είδος εντοιχισμένης ευτυχίας όπου το «μη μου τους κύκλους τάραττε» και το «πίστευε και μη ερεύνα» είναι πιο εύκολο και ησυχαστικό για την ανθρώπινη βλακεία και τεμπελιά.
Οι άνθρωποι είναι εξαιρετικά ατελείς και γελοίες εκφάνσεις μιας κρυφής εσώτερης ζωής, απίστευτου βάθους, με χθεσινές αλήθειες που γίνονται σημερινά ψέματα όπως το χθεσινό χρυσάφι γίνεται καθημερινό μολύβι σε αυτόν τον βουερό αργαλειό (Goethe) που λέγεται κοινωνία χωρίς συγκοινωνία και επικοινωνία.
Γι’ αυτό και ο νόμος της βαρύτητας και η νευτώνεια βεβαιότητα χρειάστηκε 400 χρόνια για να αμφισβητηθεί από το νόμο της σχετικότητας του Einstein, που στην συνέχεια μέσα σε λίγα χρόνια γέννησε την αμφιβολία με την κβαντική φυσική. Οι άνθρωποι μεγαλωμένοι να μην φέρνουν αντιρρήσεις στην πατρική εξουσία (τίμα τον πατέρα και τη μητέρα) και ενίοτε και στη μητρική, είναι έτοιμοι να δεχτούν τους δεσμοφύλακές τους με χαρά· γι’ αυτό συναινούν στο μίσος που τους διοχετεύει κάθε μορφή εξουσίας για να τους κρατήσει στην πλευρά της εντιμότητας, που έχει ως δίδυμη αδελφή την υποταγή στις εντολές του Κυρίου, είτε αυτός είναι ο ουράνιος δικτάτορας, είτε μια λάθος πεποίθηση πως η γνώση οδηγεί με ακρίβεια στην αλήθεια.
Πάντα να μιλάς γι’ αυτό και ποτέ να μην σκέφτεσαι αν το ξέρεις· αυτός ο ετοιμοπαράδοτος διαφωτισμός που μοιάζει με δημοκρατία, ενώ είναι απλά μιντιοκρατία όπου οι λέξεις μεγαλώνουν το μπόι τους μέσα από τον παραμορφωτικό φακό του σύγχρονου μεγάλου αδελφού που κάνει αιμομιξία με την πολιτική αδελφή της, την κυβέρνηση. Οι πολίτες απλά υποτάσσονται, αφού δεν έχουν τίποτα να πουν, αποσβολωμένοι, αποβλακωμένοι και ταπεινωμένοι.
Ουδέν κακόν αμιγές καλού, ακόμα και αυτή την περίοδο του εγκλεισμού λόγω κορωνοϊού. Παρά την πανδημία και την οικονομική κρίση, τους φόβους όλων των ανθρώπων, στον πλανήτη Γη είχαμε μια καθαρή ατμόσφαιρα λόγω των λιγότερων ρύπων αλλά και αλλαγή κλίματος προς το θερμό, αφού οι αναθυμιάσεις της ζωής λιγόστεψαν αφήνοντας τις ηλιακές ακτίνες να διαπερνούν το νέφος και να μας ζεσταίνουν περισσότερο.
Όλες οι βεβαιότητες οδηγούν στην ευκολία της πράξης (και τον φασισμό, faccio ίσον και δράση) και οι εχθροί είναι πάντα οι άλλοι, οι αιρετικοί, πάντα στη πυρά είτε της Ιεράς Εξέτασης, είτε του αυταρχισμού που αναπαράγεται με ανασφάλεια στα κλειστά δωμάτια της εξουσίας που πυροδοτεί την εγγενή ανθρώπινη βία, ντύνοντας την με θεσμούς ή πορφύρες μεταξωτές που κρύβουν την πυορροούσα πληγή του μίσους για όλους τους επίδοξους εραστές της που, είτε ως μνηστήρες της Πηνελόπης, είτε ως Βρούτοι, θα αναπαράξουν την απληστία που οι πολιτείες ονόμασαν φιλοδοξία και ευγενή άμιλλα.
Από το μεγάλο χιμπατζή που θέλει όλο το χαρέμι των θηλυκών δικό του, στερώντας τα υπόλοιπα αρσενικά από την χίμαιρα της ηδονής, μέχρι την υπερσυγκέντρωση πλούτου και πολιτικού συγκεντρωτισμού ακόμα και σε συνθήκες δημοκρατίας, η απόσταση στην βιολογική εξέλιξη είναι ελάχιστη και ντετερμινιστικά αδιατάρακτη εδώ και χιλιάδες χρόνια ανθρώπινης ζωής.
Δυο παραδείγματα της παράλογης, πλην υπαρκτής, βίας στις προσωπικές σχέσεις αλλά και στις κοινωνικές συμπεριφορές είναι το κάψιμο με χημικά μιας νέας γυναίκας και η εν ψυχρώ δολοφονία του αφροαμερικανού κάτω από τη μπότα του αστυνομικού στην Αμερική, όπου αιώνες τώρα το δηλητήριο του ρατσισμού έχει ποτίσει τα ρούχα και τις ψυχές των πολιτών δεύτερης κατηγορίας, όπως συνήθως είναι οι άχρωμοι αστυνομικοί αλλά και οι έγχρωμοι μαύροι.
Το χρώμα και το φύλο ήταν πάντα τα εύκολα θύματα της φασίζουσας κοινωνίας, όπου οι πλειοψηφίες μεγαλώνουν εκπαιδευμένες στο μίσος του διαφορετικού με το επιχείρημα πως οι πολλοί έχουν πάντα δίκιο και οι λίγοι ας γίνουν και λιγότεροι, φτάνει να επιβιώσει το πλήθος που επιβάλλει την βία με την δύναμη του αριθμού και του φανατισμού.
Οι εξουσίες το γνωρίζουν πολύ καλά και χαϊδεύουν τα αυτιά αυτής της ήρεμης δύναμης των πολλών, που όταν βρουν τον αδύναμο (γυναίκα, μαύρο, μετανάστη), ξεχύνονται με βία πάνω του γιατί είναι δικαιωμένοι ηθικά με την εντιμότητα του νοικοκύρη που κοιτάζει απλά την δουλειά του, αφού έτσι τον μάθανε στα σχολεία της «αγίας» οικογένειας και στα σχολεία της αφασίας, της παπαγαλίας και του εξοστρακισμού του αδυνάτου.
Το bullying στα σχολεία και οι συμμορίες ανηλίκων δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου σε μια κοινωνική ιεράρχηση όπου η κυριαρχία του ενός πάνω στον άλλο αποτελεί οξυγόνο για την ζωή και τις ηδονές της. Ποιός θα ήθελε την εξουσία με τους μπελάδες και την ευθύνη που κουβαλά, αν μέσα σε αυτό το κλειστό δωμάτιο-μήτρα που την γεννά και την αναπαράγει δεν προσφέρει αυτή τη μέθη και το οξυγόνο στον κυρίαρχο, που σαν άλλος Ιανός δείχνει μόνο τις καλές του προθέσεις στους κυριαρχούμενους που ευλογούν τα γένια του δεσπότη-βασιλιά, θαμπωμένοι από τα μυρωδικά της μυστικά.
Ζήτω λοιπόν ο αφέντης που θα αντικαταστήσει το νόμο του ουρανού που μας αφήνει ελεύθερους να υπακούμε, είτε για το καλό, είτε για το κακό μας, αφού είμαστε όλοι ένοχοι και ανυποψίαστοι για το τυχαίο που μας κάνει αθάνατους και μας υποδουλώνει σε μια αδιαφορία για το σύνολο μέσα από μια θάλασσα εντολών.
Όπου η αδιαφορία, η μοχθηρία και η βιαιότητα της εποχής μαζί με τη λατρεία του χρήματος αντικαθιστούν την λογική και το συναίσθημα, πετώντας στα σκουπίδια τα ψήγματα ανθρωπιάς και φυτεύοντας στην καρδιά το μίσος για όλους τους άλλους, μέχρι να επέλθει η τερατώδης εσωτερική ξηρασία που θα γίνει έρημος και τρομακτική εγκατάλειψη, όπου ο θάνατος θα είναι μοναχικός και η υποδούλωση συλλογική.
Γι’ αυτό αφέντη μου και ψυχαναλυτή μου δεν φταίω εγώ που κοιμάμαι με όνειρα και ξυπνώ με εφιάλτες… Ουφ, στα είπα και ξεφόρτωσα!
