Αναγνωρίζω πως το έργο σας είναι πολύτιμο, μοναδικό και αξεπέραστο σε αυτές τις ειδικές συνθήκες. Γράφετε ιστορία με μοναδικό τρόπο και ο ελληνικός λαός θα σας το αναγνωρίσει ελπίζω, γιατί η χώρα δεν φημίζεται για το αίσθημα της ευγνωμοσύνης· εξού και το ρητό πως «ουδείς αγνωμονέστερος του ευεργετηθέντος» κλπ, γνωστό και χιλιοειπωμένο εξάλλου. Εγώ το αναγνωρίζω αλλά έχω και ένα παράπονο που θα σας το εξομολογηθώ για να μπορέσετε να με βοηθήσετε μην πέσω από τα απλά Xanax στα σκληρά ναρκωτικά.
Επειδή καθημερινά βγάζετε αυτό το αναγγελθέν των θανάτων των συμπατριωτών μας, η αλήθεια με ύφος αισιόδοξο του τύπου πως «ευτυχώς σήμερα πέθαναν μόνο λιγότεροι από χθες» και αυτό έχει αρχίσει να με εκνευρίζει ως επανάληψη μιας τραγωδίας, όπως οι μοιρολογίστρες του Ζορμπά στην γνωστή ταινία, γιατί δεν αναγγέλλετε το ανάποδο π.χ. πως σήμερα αγαπητοί συμπολίτες έχουμε 10 εκατομμύρια ολοζώντανους και μόνο 5 πεθαμένους, ο θεός συγχωρέσει τους. Αυτό θα ήταν πολύ πιο αισιόδοξο και αληθές επίσης.
Στην χώρα μας αλλά και παγκοσμίως πέθαναν ελάχιστοι από τον δαίμονα αυτό και μάλιστα τώρα που απαγορεύτηκε η έξοδος του Πάσχα θα δείτε πως οι νεκροί από τα τροχαία θα είναι πολύ λιγότεροι από τους κορωνο-σκοτωμένους. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν λέω πως η πανδημία είναι μικρή απειλή, αλλά πάντως δεν είναι πιο επικίνδυνη από την κυκλοφορία με αυτοκίνητα, ιδιαίτερα σε γιορτές και εξόδους τα σαββατοκύριακα. Η προτροπή «μένουμε μέσα» είναι σοφή γιατί αυτό αποδείχτηκε και από την εμπειρία της Κίνας που κατόρθωσε σε πολύ μικρό διάστημα, μια τόσο μεγάλη χώρα με πολλούς ακόμα φτωχούς να το αντιμετωπίσει.
Τέλος κ. Τσιόδρα, επειδή φαίνεστε καθαρό μυαλό που η πολιτική δεν σας απασχολεί, ούτε και η καριέρα αφού διαλέξατε έτη πολλά πριν μια ειδικότητα σεμνή και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και δουλεύατε σε συνθήκες εργαστηρίου και βαθιάς σκέψης επιστημονικής, θα ήθελα να σας ρωτήσω αν τα μέτρα αυτά με κυβέρνηση της αριστεράς θα μπορούσατε να τα εφαρμόσετε ή θα γινόταν η επανάσταση της κατσαρόλας, όπως έγινε κάποτε στην Χιλή του Allende; Η δική μου άποψη είναι πως με τίποτα, δεν θα ’βγαιναν οι νοικοκυραίοι στους δρόμους, φωνάζοντας πως περιορίζεται η ελευθερία και τα τοιαύτα περί σταλινισμού της αριστεράς και τειχών του Βερολίνου.
Αυτή η κοινωνία που ψήφισε την αριστερά για να κάνει μια δουλειά που δεν ήθελε, όπως την διαχείριση της ελεύθερης οικονομίας και μια δεξιά που σώζει τον τόπο από την πανδημία κλείνοντάς τον στο σπίτι χωρίς να ανοίξει μύτη και που τόλμησε να τα βάλει με τον στυλοβάτη του έθνους, την εκκλησία και την θρησκεία, κλείνοντας τα ιδρύματά του. Με κάνει να πιστεύω πως ο λαός έχει χιούμορ όπως ο έρωτας, που δίνει αυτό που δε μπορεί και άλλος παίρνει αυτό που δεν θέλει.
Το άλλο παράπονό μου κ. Τσιόδρα και συνάδελφέ μου, είναι πως φοβάμαι αυτό το κακό που κάθεται μαζί σας και όλο μας βρίζει και μάλιστα λέει πως ξέρει ακριβώς τι κάνουμε και στα σπίτια και στους δρόμους, και μου θυμίζει το έργο του Σαμαράκη για τον καλό και τον κακό μπάτσο και σκέφτηκα μήπως του πείτε να μαλακώσει λίγο γιατί μου βγάζει το σύνδρομο του μαθητή που αντιγράφει στις εξετάσεις και τον πιάνει στα πράσα η δασκάλα του, βάζοντάς τον να γράψει στον μαυροπίνακα εκατό φορές «δεν θα το ξανακάνω».
Επίσης κ. Τσιόδρα μου, εκτός από την κλεισούρα, να σκεφτείτε και άλλα μέτρα, πιο τιμωρητικά, γιατί όπως γνωρίζετε ως επιστήμων το σύνδρομο της Στοκχόλμης λέει πως οι φυλακισμένοι αγαπάνε το κελί τους αλλά και τον βιαστή τους και υποψιάζομαι ότι δεν είναι ευχαριστημένοι στη σπιτίσια φυλακή πολυτελείας και πάθουν σύνδρομο στέρησης από τον πόνο έλλειψης πιο μεγάλης τιμωρίας. Αυτό αφήστε το στον διπλανό κύριο, που έχει ύφος Ιαβέρη και υποψιάζομαι ότι ξέρει και άλλα κόλπα για να σπάσει την αντίσταση των βασανισμένων.
Αα, και τέλος επειδή όπως έλεγε και ο μεγάλος μας εθνάρχης Κωνσταντίνος ότι η Ελλάς είναι ένα απέραντο φρενοκομείο ήδη από σαράντα χρόνια πριν… Να σκεφτείτε μια μέθοδο ήπιας προσαρμογής στην ελευθερία μετά τα μέτρα, για μην βγουν όλοι οι πολίτες και γεμίσουν τα ψυχιατρεία, απαιτώντας ηλεκτροσόκ προσαρμογής στην πραγματική ζωή γιατί τότε το σύστημα υγείας θα καταρρεύσει πραγματικά και είναι κρίμα μια τόσο μεγάλη προσπάθεια που κάνατε για να το σώσετε από τον κορωνοϊό να πεθάνει από παλαβομάρα και νευρώσεις των Ελλήνων ελεύθερων πολιορκημένων.
Ευχαριστώ σας και θεωρώ τιμή μου που ένας συνάδελφος έσωσε την χώρα με την σοφία και την σεμνότητά του· στον άλλο, τον κακό, αν και τον φοβάμαι, πάλι ένα ευχαριστώ γιατί λίγο μαστίγιο στον τράχηλο του Έλληνα που ζυγόν δεν υπομένει μου φαίνεται ότι χρειάζεται γιατί σπάει τον τσαμπουκά του «ξέρεις ποιός είμαι εγώ ρεεε;» η οποία είναι γονιδιακή, ελληνική αμιγώς διαταραχή.
