Η Ella Eckersley γεννήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2000 στο Manchester της Αγγλίας. Ζει στο Λονδίνο. Αυτό από μόνο του είναι μια χαρά

Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2026

Η Ella Eckersley γεννήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2000 στο Manchester της Αγγλίας. Ζει στο Λονδίνο. Παράλληλα με την καριέρα της στο modelling [@fordmodels @citymodels @suprememgmtmilan @lemanagement @stormmodelsla @blowmodels] η Ella είναι ανερχόμενη εικαστικός και δημιουργός στον χώρο της προφορικής ποίησης. Eπιμελείται τη μηνιαία σειρά ποιητικών εκδηλώσεων «Live-in Room» στον εμβληματικό χώρο House of Koko στο Camden και στηρίζει ενεργά νέες φωνές της σύγχρονης καλλιτεχνικής σκηνής.

Ακολουθεί μία συζήτηση μαζί της όπως δημοσιεύθηκε στο bloomofficial.com.

-Ονειρεύομαι να έχω μια στήλη ποίησης — ίσως το να το λέω εδώ να βοηθήσει στην υλοποίηση αυτής της ιδέας. Θα ήθελα πολύ να δημοσιεύω υπέροχα κείμενα από ποιητές που γνωρίζω, αλλά και από άλλους που δεν έχω συναντήσει ακόμα, και να τα μοιράζομαι με ένα ευρύτερο κοινό — ειδικά με ανθρώπους που δεν ασχολούνται με τη συγγραφή, αλλά μπορεί να «κολλήσουν το μικρόβιο» και να αρχίσουν να γράφουν.

[Ακολουθεί μία συζήτηση μαζί της όπως δημοσιεύθηκε στο bloomofficial.com]

Γνωρίστε την Ella Eckersley — μια καλλιτέχνιδα, ποιήτρια και μοντέλο με καταγωγή από το Λονδίνο, της οποίας το έργο κινείται με άνεση ανάμεσα στη ζωγραφική, τον λόγο και την αυτοέκφραση. Είτε αποτυπώνει στον καμβά το ήσυχο συναίσθημα ενός πλήθους είτε γράφει ποίηση που αγγίζει κατευθείαν την καρδιά, η δημιουργική φωνή της Ella είναι αυθεντική, στοχαστική και μοναδική.

Πέρα από την ενασχόλησή της με τον χώρο της μόδας, η Ella είναι συνιδρύτρια του «The Live-In Room», μιας λέσχης ποίησης που αναδεικνύει την ευαλωτότητα και τη δύναμη των λέξεων. Στη συζήτησή μας, μιλάει ανοιχτά για τα παιδικά της χρόνια στο Λονδίνο, για το πώς η καριέρα της στο modelling διαμόρφωσε τον τρόπο που αφηγείται ιστορίες, καθώς και για τις συναισθηματικές πτυχές της επερχόμενης έκθεσης τέχνης της. Συζητάμε επίσης για τα αγαπημένα της μέρη στην πόλη, για τις μουσικές επιλογές της και για το πώς ανακαλύπτει την ομορφιά τόσο στη συντροφικότητα όσο και στη μοναχικότητα.

1. Μπορείς να μας περιγράψεις την πορεία σου ως καλλιτέχνιδα; Πώς ξεκίνησε αυτό το πάθος και τι σε ώθησε να ασχοληθείς με την τέχνη παράλληλα —ή και πέρα— από τη δουλειά σου ως μοντέλο;

Πάντα αγαπούσα την τέχνη. Ο πατέρας μου είναι εξαιρετικός καλλιτέχνης· όταν ήμουν παιδί, παίζαμε ένα παιχνίδι όπου ο ένας έκανε μια μουτζούρα και ο άλλος τη μετέτρεπε σε κάτι συγκεκριμένο. Νομίζω ότι, στην ουσία, αυτό είναι η τέχνη: να βρίσκεις κάτι μέσα σε μια μουτζούρα. Η μητέρα μου μας πήγαινε σε όλες τις υπέροχες galleries—είμαστε τυχεροί που έχουμε δωρεάν πρόσβαση σε αυτές στο Λονδίνο—, οπότε η τέχνη είχε πάντα έντονη παρουσία στη ζωή μου καθώς μεγάλωνα.

Όταν έγινα 16 ετών, άρχισα να ταξιδεύω για δουλειά και απέκτησα τη συνήθεια να παίρνω μαζί μου χρώματα ζωγραφικής — όσα περισσότερα χωρούσαν σε εκείνα τα μικρά, διαφανή σακουλάκια για τον έλεγχο ασφαλείας των αεροδρομίων, γεγονός που περιόριζε αναγκαστικά την παλέτα μου. Η ζωγραφική με βοηθούσε να παραμένω συγκεντρωμένη στο «τώρα» και να απαλύνω τη νοσταλγία για το σπίτι, με την οποία δυσκολευόμουν πολύ εκείνη την περίοδο. Με βοηθούσε να εστιάζω στην ομορφιά των πραγμάτων και να αφηγούμαι τις ιστορίες από τις περιπέτειες που ζούσα.

2. Τι ρόλο έχει παίξει το modelling στη δημιουργική σου πορεία; Έχει επηρεάσει η ενασχόλησή σου με τη μόδα την καλλιτεχνική σου ματιά ή τον τρόπο που αφηγείσαι ιστορίες μέσα από την τέχνη σου;

Αναμφίβολα. Το modelling μού έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω πολλούς ανθρώπους από διαφορετικά κοινωνικά περιβάλλοντα, γεγονός που πυροδότησε το ενδιαφέρον μου για τα πλήθη — ένα θέμα που συχνά αποτυπώνω στα έργα μου. Λατρεύω να κάνω πρόχειρα σχέδια (doodles) στα αεροδρόμια και να πλάθω ιστορίες για τη ζωή των ανθρώπων γύρω μου. Το modelling διεύρυνε τους ορίζοντές μου με τρόπους για τους οποίους νιώθω πραγματικά ευγνώμων. Ωστόσο, με έκανε επίσης να νιώθω αρκετά μόνη κατά καιρούς, και αυτό είναι κάτι που εξερευνώ συχνά στους πίνακες και την ποίησή μου.

3. Κινείσαι με άνεση ανάμεσα στη ζωγραφική και την ποίηση — δύο πολύ διαφορετικές, αλλά συναισθηματικές μορφές έκφρασης. Πώς προσεγγίζεις τη δημιουργία ενός νέου έργου; Ξεκινάς με λέξεις, εικόνες ή κάποιο συναίσθημα;

Εξαρτάται πραγματικά. Συχνά ξεκινάω έναν πίνακα από ένα βίντεο: αν με συγκινήσει μια στιγμή, μου αρέσει να την καταγράφω ώστε να μπορώ να επιστρέψω αργότερα και να επιλέξω το αγαπημένο μου καρέ για να το ζωγραφίσω. Αν κάτι με συγκινεί αρκετά ώστε να θέλω να το ζωγραφίσω, συνήθως θέλω να γράψω και γι’ αυτό. Και το αντίστροφο. Η γραφή ξεκινά συχνά όταν είμαι μόνη και αφήνομαι στη ροή — τότε πέφτεις πάνω σε στίχους ή φράσεις που καταλήγουν να γίνουν ποίημα. Το αεροπλάνο είναι ιδανικό μέρος για κάτι τέτοιο· απ’ ό,τι φαίνεται, γίνεσαι πιο συναισθηματική εκεί ψηλά — τέλεια!

4. Πώς ήταν να μεγαλώνεις στο Λονδίνο;

Οι γονείς μου κατέβαλαν τεράστια προσπάθεια για να πηγαίνουν εμένα και τον αδελφό μου να δούμε και να βιώσουμε πράγματα που μας ενέπνεαν. Θυμάμαι ότι ήμουν πολύ μικρή όταν η μητέρα μου μας πήγε στο Somerset House — ο εικονογράφος Quentin Blake ήταν εκεί και έκανε ένα μικρό μάθημα. Το να έχεις πρόσβαση σε τέτοια πράγματα από τόσο μικρή ηλικία διαμορφώνει πραγματικά την αντίληψή σου για το τι μπορείς να καταφέρεις.

Τώρα που μεγάλωσα, εκτιμώ ακόμα περισσότερο το γεγονός ότι μεγάλωσα εδώ. Υπάρχει μια βαθιά αίσθηση οικειότητας στο Λονδίνο, μια πόλη όπου συμβαίνουν τόσα υπέροχα πράγματα και διασταυρώνονται οι δρόμοι τόσων εμπνευσμένων, υπέροχων ανθρώπων με κοινά ενδιαφέροντα. Το να ζήσω μακριά από εδώ μου έδειξε πόσο σπάνιος είναι αυτός ο συνδυασμός.

5. Συνίδρυσες το «The Live-In Room» — μια λέσχη ποίησης που φέρνει κοντά τους ανθρώπους για αυθεντικές, προσωπικές και άμεσες ερμηνείες.

Όταν ζούσα στη Νέα Υόρκη, πήγαινα κάθε Δευτέρα σε βραδιές ποίησης «open mic» (ανοιχτού μικροφώνου) μαζί με μια παρέα ποιητών και συγγραφέων που είχα γνωρίσει. Ήταν απίστευτο. Δεν είχα βιώσει ποτέ την ποίηση με αυτόν τον τρόπο — τόσο άμεσα, σαν να ρέει κατευθείαν από το μυαλό κάποιου στο δικό σου. Τότε άρχισα να γράφω. Πιστεύω ότι, μόλις έρθεις σε επαφή με αυτό, ο καθένας μπορεί να βρει τον δικό του τρόπο γραφής για να εκφράσει και να επεξεργαστεί τα συναισθήματά του. Αυτή η εμπειρία μού έδωσε το έναυσμα να δημιουργήσω έναν χώρο στο Λονδίνο όπου οι άνθρωποι θα ενθαρρύνονταν να αρχίσουν να γράφουν κι εκείνοι — ως έναν τρόπο να κατανοήσουν καλύτερα τον εαυτό τους. Κι έτσι το έκανα!

6. Ας περάσουμε στη μόδα — ποιο είναι το σύνολο που επιλέγεις πιο συχνά αυτή την περίοδο και υπάρχουν σχεδιαστές, μάρκες ή κομμάτια που ξεχωρίζεις αυτή τη στιγμή;

Λατρεύω πραγματικά τη σαλοπέτα-φόρμα μου Levi’s αυτόν τον καιρό — μάλιστα, δυσκολεύομαι να φορέσω οτιδήποτε άλλο. Αυτή, καθώς και τις μπότες μου Dico Copenhagen, που είναι πάντα η ιδανική επιλογή. Μου αρέσουν πολύ τα brands Toteme και Sézane. Πρόσφατα, ο Paul Smith μού χάρισε μια τσάντα που λατρεύω — εκτιμώ ιδιαίτερα την καλλιτεχνική προσέγγιση της μάρκας, και ειδικά τις βιτρίνες των καταστημάτων τους.

7. Τα 3 κορυφαία τραγούδια;

Χμμ… μιλάμε για όλα τα χρόνια; Είναι δύσκολο — δεν μπορώ να παίρνω τέτοιου είδους αποφάσεις! Αλλά μπορώ να σου πω:

Το τραγούδι για την κηδεία μου (μακάβριο, το ξέρω) θα ήταν το «Desperado» των Eagles.

Αν χρειάζομαι κάτι να μου φτιάξει τη διάθεση, επιλέγω το «Don’t Let the Sun Go Down on Me» των George Michael και Elton John.

Και αν χρειάζομαι μια ώθηση ενέργειας πριν από κάποιο casting ή κάτι παρόμοιο, ακούω το «Mama’s Eyes» της METTE.

8. Μπορείς να μοιραστείς μαζί μας ένα ποίημα (ή έναν στίχο) που σου έχει μείνει χαραγμένο στη μνήμη — είτε δικό σου είτε κάποιου άλλου;

Ω, ναι! Ένας φίλος μου, ο Sami (@bishwaya στο Instagram!), έγραψε ένα εκπληκτικό ποίημα και το παρουσίασε πρόσφατα στο The Live-In Room.

Μου έμεινε πραγματικά αξέχαστο — το σκέφτομαι κάθε φορά που νιώθω λίγο αγχωμένη.

Ορίστε ένα απόσπασμα>

«Νόμιζα πως οι σκέψεις ήταν τυχαίες και δημιουργούσαν αναστολές

Προκαλώντας πόλεμο μέσα μου

Και επιβάλλοντας έναν εγκλεισμό

Ένα υπόγειο ρεύμα φόβου οδηγούσε σε μαρτύριο και πικρία

Μα υποθέτω πως το μόνο που δεν σκέφτηκα ποτέ πραγματικά είναι —

τι θα γινόταν αν όλα πάνε καλά;»

Και ένα ποίημα που έγραψα τις προάλλες, με θέμα τη συλλογή πάνω στην οποία εργάζομαι>

Άραγε νιώθει μοναξιά ο ήλιος,

Αν και τίποτα δεν τον πλησίασε ποτέ;

Χωρίς φίλους για δείπνο,

Ή γράμματα που φτάνουν με το ταχυδρομείο…

Και αυτό που δεν ξέρεις

Δεν μπορεί να σε πληγώσει —

Πολλοί το θεωρούν αλήθεια.

Μα υπάρχει μια μοναξιά που ριζώνει μέσα,

Παρών, ανεξαρτήτως τόπου ή προσώπου…

Αναρωτιέμαι λοιπόν αν υπάρχει κι εκεί, στον ήλιο,

Αυτή η εσωτερική σύγκρουση του νου —

Που απομονώνει τις ακτίνες του,

Ώσπου να βρει την κατανόηση μέσα του.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη ella t eckersley (@ella_eckersley)

Can you share a poem (or a line) that’s stuck with you — either your own or someone else’s?

Oooo yes! A friend of mine, Sami (@bishwaya on Instagram!), wrote an incredible poem and performed it at The Live-In Room recently. It really stuck with me — I think about it whenever I feel a bit anxious. Here’s a snippet:

“I thought thoughts were fortuitous and formed inhibitions

Causing war in my system

And forced an imprisonment

An undercurrent of fear led to torment and bitterness

But I guess the one thing I never really considered is —

what if it’s all going to be okay?”

And a poem I wrote the other day, on the theme of a collection I’m working on:

Could the sun be lonely,

Though nothing’s ever been close?

No friends coming for dinner,

Or letters that come in the post…

And what you don’t know