Το iPod ξεκίνησε με έναν μέτριο στόχο: Να δημιουργηθεί ένα μουσικό προϊόν που θα έκανε τους ανθρώπους να θέλουν να αγοράσουν περισσότερους υπολογιστές Macintosh. Μέσα σε λίγα χρόνια, η συσκευή αυτή θα άλλαζε την καταναλωτική βιομηχανία ηλεκτρονικών και μουσικής και θα οδηγούσε την Apple στο να γίνει η πολυτιμότερη εταιρεία στον κόσμο.
Από τον Tripp Mickle/New York Times
Έχοντας κυκλοφορήσει για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 2001, το ορθογώνιο σε μέγεθος τσέπης αντικείμενο με την λευκή κάτοψη και το γυαλισμένο ατσάλινο πλαίσιο ζύγιζε μόλις 184 γραμμάρια. Ήταν συσκευασμένο με λευκά ακουστικά σε προσαρμοσμένο χρώμα, γκρι του φεγγαριού και περιείχε 1.000 τραγούδια.
Τα επόμενα χρόνια η δημοτικότητα του θα γιγαντώνονταν, δημιουργώντας αυτό που έγινε γνωστό ως η γενιά του iPod. Για μεγάλο μέρος της δεκαετίας του 2000, οι άνθρωποι γύριζαν τον κόσμο με τα ακουστικά τους να κρέμονται από τα αυτιά τους. Το iPod ήταν πανταχού παρόν.
Την Τρίτη, η Apple είπε επίσημα αντίο σε όλα αυτά. Η εταιρεία ανακοίνωσε ότι είχε αναστείλει την παραγωγή του ipod, κάτι που περιλαμβάνει μια σειρά προϊόντων δύο δεκαετιών που ενέπνευσαν στη δημιουργία του iPhone και βοήθησαν στο να γίνει η Silicon Valley το επίκεντρο του παγκόσμιου καπιταλισμού.
Από τότε που παρουσίασε το iPod το 2001, η Apple έχει πουλήσει περίπου 450 εκατομμύρια συσκευές, σύμφωνα με την Loup Ventures, μια εταιρεία επιχειρηματικών κεφαλαίων που ειδικεύεται στην τεχνολογική έρευνα. Πέρυσι πούλησε περίπου τρία εκατομμύρια iPod, ωστόσο, αυτό είναι ένα ελάχιστο ποσοστό σε σχέση με τις πωλήσεις 250 εκατομμυρίων iPhone.
Η Apple διαβεβαίωσε τους πελάτες ότι η ενασχόληση της με τη μουσική θα συνεχιστεί, κυρίως μέσω του iPhone, το οποίο παρουσίασε το 2007, και της Apple Music, μιας υπηρεσίας 7 ετών που μαρτυρεί τις σύγχρονες προτιμήσεις των πελατών. Οι μέρες αγοράς και κατοχής τραγουδιών των 99 λεπτών σε ένα iPod έχουν δώσει σε μεγάλο βαθμό τη θέση τους σε συμφωνίες μηνιαίας συνδρομής που παρέχουν πρόσβαση σε μεγαλύτερους μουσικούς καταλόγους.
Το iPod παρείχε ένα μοντέλο για την Apple για δεκαετίες, όσον αφορά τον απαράμιλλο βιομηχανικό σχεδιασμό, τη μηχανική των υλικών, την ανάπτυξη λογισμικού και τις υπηρεσίες. Απέδειξε επίσης ότι αν και η εταιρεία σπανίως έβγαινε πρώτη στην αγορά με ένα νέο προϊόν, πολύ πιο συχνά πετύχαινε σε αυτό.
Να θυμηθούμε ότι οι πρώτες ψηφιακές συσκευές αναπαραγωγής μουσικής άρχισαν να εμφανίζονται στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Οι πρώτες εκδόσεις θα μπορούσαν να περιέχουν μερικές δεκάδες τραγούδια, επιτρέποντας στους ανθρώπους που είχαν ήδη ξεκινήσει να αντιγράφουν τραγούδια στους υπολογιστές τους από τα CD να τα μεταφέρουν στις τσέπες τους.
Ο Steve Jobs, ο οποίος επέστρεψε στην Apple το 1997 μετά την εκδίωξή του πάνω από μια δεκαετία νωρίτερα, είδε την αναδυόμενη κατηγορία ως μια ευκαιρία να δώσει στην παλαιά επιχείρηση υπολογιστών της Apple μια σύγχρονη γοητεία. Ως σκληροπυρηνικός θαυμαστής της μουσικής, που κατέταζε τους Beatles και τον Bob Dylan στους αγαπημένους του καλλιτέχνες, ο Jobs είχε σκεφτεί ότι η αγάπη των ανθρώπων για τη μουσική θα βοηθούσε να πειστούν προκειμένου να στραφούν στο Macintosh από τα PC της Microsoft, τα οποία είχαν περισσότερο από το 90% μερίδιο αγοράς.
«Δεν χρειάστηκε να γίνει καμία έρευνα αγοράς», ανέφερε ο Jon Rubinstein, ο οποίος διηύθυνε το μηχανικό τμήμα της Apple εκείνη την εποχή. «Όλοι αγαπούσαν τη μουσική». Ο Rubinstein βοήθησε στο να ξεκινήσει η ανάπτυξη του προϊόντος ανακαλύπτοντας έναν νέο σκληρό δίσκο που κατασκευάστηκε από την Toshiba κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού του στην Ιαπωνία.
Η μονάδα δίσκου 1,8 ιντσών είχε τη δυνατότητα αποθήκευσης 1.000 τραγουδιών. Ουσιαστικά, κατέστησε δυνατή μια ψηφιακή συσκευή αναπαραγωγής στο μέγεθος ενός Sony Walkman με χωρητικότητα πολύ μεγαλύτερη από οτιδήποτε άλλο στην αγορά.
Η ανάπτυξη του iPod συνέπεσε με την εξαγορά από την Apple μιας εταιρείας με λογισμικό MP3 που θα γινόταν η βάση για το iTunes, ένα ψηφιακό jukebox που οργάνωνε τις μουσικές βιβλιοθήκες των ανθρώπων ώστε να μπορούν να δημιουργούν λίστες αναπαραγωγής και να μεταφέρουν τα τραγούδια γρήγορα. Τροφοδοτούσε το όραμα του Jobs για το πώς οι άνθρωποι θα αγόραζαν μουσική στην ψηφιακή εποχή. «Πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι θέλουν να αγοράσουν τη μουσική τους στο Διαδίκτυο κάνοντας downloads, όπως ακριβώς αγόραζαν LP, όπως αγόραζαν κασέτες, όπως αγόραζαν CD», είχε πει σε μία ομιλία του το 2003.
Εκείνη την εποχή, μια υπηρεσία που ονομαζόταν Napster είχε προκαλέσει καταιγίδα στη μουσική βιομηχανία, δίνοντας τη δυνατότητα στους ανθρώπους να μοιράζονται οποιοδήποτε τραγούδι με οποιονδήποτε σε όλο τον κόσμο δωρεάν. Ο Jobs ουσιαστικά βασίστηκε στα προβλήματα που δημιουργήθηκαν στη μουσική βιομηχανία, προωθώντας την ικανότητα των νέων Mac να αντιγράφουν CD, χρησιμοποιώντας το σλόγκαν: «Rip. Mix. Burn». Η καμπάνια εκείνη έβαλε τη μουσική βιομηχανία στη γωνία της Apple, σύμφωνα με τον Albhy Galuten, στέλεχος της Universal Music Group εκείνη την εποχή.
Ο Galuten τόνισε ότι οι δισκογραφικές εταιρείες συμφώνησαν τελικά να αφήσουν την Apple να πουλάει τραγούδια στο iTunes για 99 σεντς. «Ο ευκολότερος τρόπος για την καταπολέμηση της πειρατείας ήταν η απλότητα στο να αγοράζεις μουσική» πρόσθεσε.
Η τιμή των 399 δολαρίων του iPod πρώτης γενιάς μείωσε τη ζήτηση, περιορίζοντας την εταιρεία να πουλήσει λιγότερες από 400.000 μονάδες τον πρώτο χρόνο. Τρία χρόνια αργότερα, η Apple κυκλοφόρησε το iPod Mini, με θήκη αλουμινίου 102 γραμμαρίων που κυκλοφόρησε σε ασημί, χρυσό, ροζ, μπλε και πράσινο χρώμα. Κόστιζε 249 δολάρια και μετέφερε 1.000 τραγούδια. Οι πωλήσεις εκτοξεύτηκαν. Μέχρι το τέλος του οικονομικού έτους, τον Σεπτέμβριο του 2005, είχε πουλήσει 22,5 εκατομμύρια iPod.
Η Apple ενίσχυσε τη δύναμη του iPod Mini καθιστώντας το iTunes διαθέσιμο για υπολογιστές με Windows, επιτρέποντας στην Apple να παρουσιάσει το προϊόν της σε εκατομμύρια νέους πελάτες. Αν και αυτή η κίνηση αργότερα θα επισημανθεί ως πραξικόπημα εταιρικής λαμπρότητας, ο Jobs δεν φάνηκε να την υποστηρίζει, είπαν πρώην στελέχη. Σύντομα τα iPod ήταν παντού. «Απογειώθηκαν σαν πύραυλοι», είπε ο Rubinstein.
Ωστόσο, ο Jobs πίεσε την Apple να κάνει το iPod μικρότερο και πιο ισχυρό. Ο Rubinstein τόνισε ότι η εταιρεία σταμάτησε την παραγωγή του πιο δημοφιλούς προϊόντος της, του iPod Mini, για να το αντικαταστήσει με μια πιο λεπτή έκδοση που ονομάστηκε Nano, η οποία ξεκίνησε από τα 200 $. Το Nano βοήθησε την εταιρεία σχεδόν να διπλασιάσει τις πωλήσεις της σε 40 εκατομμύρια τον επόμενο χρόνο.
Ίσως η πιο σημαντική συνεισφορά του iPod ήταν ο ρόλος του ως καταλύτης για τη δημιουργία του iPhone. Καθώς οι κατασκευαστές κινητών τηλεφώνων άρχισαν να δημιουργούν συσκευές που μπορούσαν να αναπαράγουν μουσική, τα στελέχη της Apple ανησυχούσαν ότι με τον καιρό θα κατάφερναν να ξεπεράσουν την εταιρεία τεχνολογικά. Ο Jobs αποφάσισε τότε ότι αν αυτό επρόκειτο να συμβεί, η Apple θα έπρεπε να είναι εκείνη που θα το έκανε πρώτη.
Το iPhone συνέχισε να εκμεταλλεύεται τον συνδυασμό λογισμικού και υπηρεσιών που έκανε το iPod επιτυχημένο. Η επιτυχία του iTunes, που επέτρεπε στους καταναλωτές να δημιουργούν αντίγραφα ασφαλείας του iPhone τους και να βάζουν μουσική στη συσκευή, αντικατοπτρίστηκε στην ανάπτυξη του App Store, το οποίο επέτρεπε στους χρήστες να κάνουν downloads και να πληρώνουν για λογισμικό και υπηρεσίες.
Το 2007, η εταιρεία απέρριψε το μακροχρόνιο εταιρικό της ψευδώνυμο, Apple Computer Inc., και έγινε απλώς η Apple, ένας γίγαντας ηλεκτρονικών ειδών. «Έδειξαν στον κόσμο ότι είχαν μία ατομική βόμβα και πέντε χρόνια αργότερα ένα πυρηνικό οπλοστάσιο», δήλωσε ο Talal Shamoon, διευθύνων σύμβουλος της Intertrust Technologies, μιας εταιρείας διαχείρισης ψηφιακών δικαιωμάτων που συνεργαζόταν με τη μουσική βιομηχανία εκείνη την εποχή. «Μετά από αυτό, δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι η Apple επρόκειτο να κατέχει ολόκληρο τον κόσμο».
