Oύτε καν η διπλωματία τω σεισμών, ούτε το τηλεφώνημα του Κυριάκου, κανενός είδους ειρηνική προσέγγιση δεν μπορεί να σταματήσει τον αχαλίνωτο Ερντογάν μπροστά στο όραμα της Γαλάζιας Πατρίδας.
Ο ίδιος άλλωστε δεν το κρύβει:
«Tα σχέδια στην περιοχή μας θα τα πραγματοποιήσουμε ένα-ένα. Σε αυτό το θέμα είμαστε αισιόδοξοι και αποφασισμένοι. Έχουμε πάρει όλα τα εργαλεία από το χέρι τους τα οποία στο παρελθόν χρησιμοποιούσαν για να διοικήσουν και να κατευθύνουν τη χώρα μας. Στη δική μας περίοδο έπαιξαν τα ίδια παιχνίδια αλλά απογοητεύτηκαν. Δεν κατάφεραν να πάρουν αιχμάλωτη την Τουρκία. Δεν κατάφεραν να γονατίσουν την Τουρκία με την τρομοκρατία. Δεν κατάφεραν να καταστρέψουν την Τουρκία με το πραξικόπημα. Με τις απειλές, την πολιορκία, και το εμπάργκο δεν κατάφεραν να θέσουν την Τουρκία υπό δεσμά. Δεν θα εμποδίσουν την οικονομία της Τουρκίας.
Στη Συρία είμαστε εμείς, στην Λιβύη είμαστε εκεί, δίπλα στους αδελφούς μας του Αζερμπαϊτζάν είμαστε εμείς, από τη Μεσόγειο μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα, από τη Συρία μέχρι τη Λιβύη, από την Κύπρο μέχρι το Καραμπαχ, παντού επιδείξαμε την ίδια στάση. Μακάρι από δω και μπρος με τον ίδιο τρόπο να συνεχίσουμε τον δρόμο μας. Δεν σταματάμε, συνεχίζουμεΤην περίοδο που έχουμε μπροστά μας θα συνεχίσουμε τις υπηρεσίες μας στην πατρίδα αυξάνοντάς τες. Πρώτα ο Αλλάχ θα συνεχίσουμε με το Ορούτς Ρέις, θα συνεχίσουμε με το Φατίχ, με το Κανουνί, θα συνεχίσουμε με το Γιαβούζ και με όλα αυτά, πρώτα ο Αλλάχ, και οι σεισμικές έρευνές μας και οι γεωτρήσεις μας στο μέλλον θα είναι πολύ πιο διαφορετικές».
Ο Στρατηγικός Αναλυτής, κ. Κων/νος Λαμπρόπουλος θα κάνει την εξής προσέγγιση στον ανορθολογισμό του Ερντογάν>
Έχοντας αποστολή να πραγματώσει έναν μεγαλειώδη στόχο (grandiose target), η μόνη επιλογή είναι το άλμα προς τα εμπρός, κάτι αντίστοιχο με το περίφημο Flucht nach vorne της αυτοκρατορικής Γερμανίας το 1914.
Ο ανορθολογισμός τού επιτρέπει να εκμεταλλεύεται την ταχύτητα των δικών του αποφάσεων έναντι των υπολοίπων που ομνύουν στο ορθολογικό μοντέλο. Τοιουτοτρόπως εξηγείται, η κατοχή της πρωτοβουλίας των κινήσεων στο εσωτερικό μέτωπο, ευρισκόμενος ένα βήμα έμπροσθεν, ενώ οι ριψοκίνδυνες κινήσεις στην εξωτερική πολιτική και η προληπτική δράση του στρατιωτικού πυλώνα, του προσθέτουν ευελιξία και διαρκή δυνατότητα ανάκτησης της πρωτοβουλίας καθώς και ρυθμιστικές δυνατότητες διόρθωσης λαθών, κινούμενος τάχιστα στο ένα άκρο του φάσματος, επισείοντας την προσοχή σε συγκεκριμένη ατζέντα.
Παράλληλα η υπέρμετρη αυτοπεποίθηση ενισχύει το αίσθημα ανταγωνιστικότητας και αποφασιστικότητας του τουρκικού μηχανισμού ασφάλειας έναντι των πάσης φύσεως περιορισμών. Ο βομβαρδισμός και η καταστροφή δις της βάσης Αλ Ουατίγια δεν πτόησε την τουρκική ηγεσία, η οποία την επανεξοπλίζει στρατιωτικά εκ νέου.
Παρά ταύτα, θα πρέπει να σημειωθεί πως η ευόδωση των στόχων και η κατάρρευση σ ένα ακροσφαλές περιβάλλον, απέχουν παρά ελάχιστα. Ο Τούρκος πρόεδρος ακροβατεί μεταξύ της επιτυχίας και της αποτυχίας, γεγονός που τον προτρέπει αφενός σε ριψοκίνδυνες ενέργειες για την διατήρηση της πρωτοβουλίας, αφετέρου δεν ορρωδεί προ ουδενός πισωγυρίσματος αναλαμβάνοντας το κόστος.
Ο λεγόμενος πραγματισμός του σημαίνει προσωρινή αναδίπλωση. Ο ανορθολογισμός του αποτελεί ταυτόχρονα την ισχύ και την Αχίλλειο Πτέρνα του.
Για να αντιμετωπιστεί επαρκώς δεν αρκούν αποσπασματικά μέτρα-κυρώσεις. Απαιτείται από την ελληνική ηγεσία πρωτίστως αλλά και από την ευρωπαϊκή ηγεσία δευτερευόντως, η υιοθέτηση ενός ολιστικού δόγματος ανάσχεσης που θα στοχεύσει τις πολλαπλές τρωτότητες της ανορθολογικής τουρκικής προσέγγισης.
Αυτή η προοπτική όμως απαιτεί συναντίληψη της απειλής εκ των προτέρων και διαφορετική ευρωπαϊκή προσαρμογή στη νέα πραγματικότητα.
Mόλις στις 16 Σεπτεμβρίου ο επίτιμος αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Στρατηγός, Μιχάλης Κωσταράκος θα έκανε την εξής ανάρτηση>
