kourdistoportocali.comNews DeskΘΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ>Ο άνθρωπος που θα κέρδιζε τις εκλογές όπως ο Τραμπ

Με τη βοήθεια του Θεού!

ΘΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ>Ο άνθρωπος που θα κέρδιζε τις εκλογές όπως ο Τραμπ

Ο αντισυμβατικός επιχειρηματίας που μπορεί να κυβερνήσει την Ελλάδα

Γιατί όχι ο Θεόδωρος; Γιατί να μην προχωρήσει στην δημιουργία κόμματος ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος σε μια εποχή που η Τύχη περισσότερο από ποτέ βοηθάει τους τολμηρούς αλλά και τους δημιουργικούς. Βοηθάει επίσης εκείνους που δείχνουν να κινούνται αντισυμβατικά και “εκτός συστήματος”. Ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος έχει μάλιστα κι ένα χαρακτηριστικό που δεν πρέπει να υποτιμήσουμε, το αντίθετο: O ίδιος και η οικογένειά του άντεξαν σε τόνους λάσπης που έφαγαν από διάφορα κέντρα τα οποία είδαν στην οικογένεια Αγγελόπουλου την απειλή για τα συμφέροντά τους. Ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος λοιπόν, αυτή η ήρεμη δύναμη που έζησε όλες σχεδόν τις θύελλες της σύγχρονης επιχειρηματικής και πολιτικής ζωής του τόπου, θα μπορούσε να είναι η ελληνική εκδοχή του Ντόναλντ Τραμπ.

Μην έχετε καμμιά αμφιβολία:Οση λάσπη κι αν του έρριχναν ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος θα κέρδιζε τις εκλογές έχοντας μάλιστα την βοήθεια του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης αλλά κι εκείνη του πατέρα-Καρλούτσου.

karloutsosfeat

O πρωτοπρεσβύτερος Αλέξανδρος Καρλούτσος στα εξήντα και πλέον έτη του βίου του δείχνει να ενσαρκώνει το αμερικανικό όνειρο. Γόνος ελλήνων μεταναστών και κληρικών, αμερικανογεννημένος, κατάφερε να ξεφύγει από τα ισόγεια των πολυκατοικιών και βρέθηκε στα ρετιρέ της Νέας Υόρκης. Ουδείς θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει μεγάλο θεολόγο, άλλωστε και ο ίδιος δεν δείχνει να επιδιώκει έναν τέτοιο ρόλο, αν και σπούδασε Θεολογία και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Βοστώνη και στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης.

Από τη θέση του βοηθού του Αρχιεπισκόπου Αμερικής κ. Δημητρίου επί της ουσίας αποτελεί το μάτι και το αφτί του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Πνευματικός σύμβουλος του Τάγματος των Αρχόντων του Αποστόλου Ανδρέα του Οικουμενικού Πατριαρχείου στις ΗΠΑ, όπου συμμετέχουν σχεδόν όλοι οι ισχυροί ορθόδοξοι, ήταν επικεφαλής ενός ακόμη πιο «κλειστού» κλαμπ πλουσίων, του Leadership 100, και πρόσφατα ανέλαβε να προωθήσει το Κληροδότημα που δημιούργησε ο Αρχιεπίσκοπος κ. Δημήτριος για την προβολή της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού στο οποίο συμμετέχουν λίγοι και εκλεκτοί.

Ως Special Αssistant του Αρχιεπισκόπου αλλά επί της ουσίας του Οικουμενικού Πατριάρχη, είναι υπεύθυνος για τις σχέσεις με τον Λευκό Οίκο, το Κογκρέσο, τις τοπικές και τις πολιτειακές αρχές, τους ομογενειακούς οργανισμούς και τα ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και έχει ταξιδέψει σε δεκάδες χώρες, ακόμη και στη Ρωσία, αλλά και στις χώρες που αναλαμβάνουν την προεδρία της ΕΕ μαζί με γνωστούς Ελληνες του Τάγματος των Αρχόντων για να τους ενημερώσει για τα δίκαια του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Ορθοδοξίας.

Το σνομπ κατά πολλούς ύφος του, το γεγονός ότι σπάνια μιλάει ελληνικά και κυρίως μια σειρά γεγονότων τον έχουν φέρει πολλές φορές στο στόχαστρο πολλών επικριτικών σχολιαστών. Ετσι θεωρείται ότι είχε έμμεση ή άμεση σχέση με την αποδοχή της παραίτησης του μακαριστού αρχιεπισκόπου Ιακώβου από τον κ.κ. Βαρθολομαίο η οποία υποβλήθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα τους, την Ιμβρο, το καλοκαίρι του ΄95. Ακόμη κατηγορήθηκε ότι είχε άμεση σχέση και με την εκλογή αλλά και με την απομάκρυνση του διαδόχου του μακαριστού Ιακώβου στον αρχιεπισκοπικό θρόνο κ. Σπυρίδωνα το 1999. Και τα σχόλια ήταν από ιδιαίτερα επικριτικά έως φαρμακερά, καθώς υπήρξε στενός συνεργάτης και των δύο.

gianna-theodoros-engelopoulos-650

Toν Ιανουάριο του 1999 ο μπαρουτοκαπνισμένος επιχειρηματικός συντάκτης του ΒΗΜΑτος Χρήστος Κορφιάτης θα έγραφε ένα συναρπαστικό κείμενο για την Οικογένεια Αγγελόπουλου ξεκινώντας από την δολοφονία του Δημήτρη Αγγελόπουλου από την 17 ΝΟΕΜΒΡΗ.

Το απόγευμα της Πέμπτης 7 Ιουνίου 2001 ήταν μία από τις ελάχιστες φορές που τα τελευταία χρόνια οι αδελφοί  Θεόδωρος και Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος PanAgelopβρέθηκαν στον ίδιο χώρο, την ίδια στιγμή: στο A´ Νεκροταφείο της Αθήνας, όπου κηδευόταν ο πατέρας τους Παναγιώτης. Ο  Θ. Αγγελόπουλος συνοδευόταν από τη σύζυγό του  Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη, τότε πρόεδρο της Οργανωτικής Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων. Ως άλλοι μεσαιωνικοί πρίγκιπες που μετά τον θάνατο του βασιλιά συνεχίζουν με αμείωτη σφοδρότητα τη μάχη για τον θρόνο, οι δύο αδελφοί, κληρονόμοι μιας τεράστιας περιουσίας και συνεχιστές του ονόματος μιας επιχειρηματικής δυναστείας, έχουν εμπλακεί σε έναν μακροχρόνιο δικαστικό αγώνα.

(ΤΟ ΒΗΜΑ  5 Μαρτίου 2006)

ΤΟΝ Απρίλιο του 1986, όταν στο κέντρο των Αθηνών τα όπλα της τρομοκρατικής οργάνωσης «17 Νοέμβρη» γάζωναν τον βιομήχανο Δημήτριο Θ. Αγγελόπουλο, συγκλονίστηκαν τα θεμέλια όχι μόνο της μεγαλύτερης βαριάς βιομηχανίας που γνώρισε ποτέ η Ελλάδα, αλλά μίας ολόκληρης οικονομικής αυτοκρατορίας. Δεκατρία χρόνια μετά, ο κλονισμός αποτελεί πλέον ρήξη και έχει διχάσει, για πάντα ίσως, μία οικογένεια που ξεκίνησε στις αρχές του αιώνα από ένα χωριουδάκι της Αρκαδίας, με μοναδικούς τίτλους τη συμμετοχή της σε μεγάλους εθνικούς αγώνες, για να εξελιχθεί σε σύμβολο της βιομηχανικής εποχής και στη συνέχεια να συνδέσει την τύχη της με κολοσσιαίες ελβετικές τράπεζες πολύ προτού ο κόσμος αποδεχθεί την ιδέα ότι οι τραπεζικές μετοχές είναι το χρυσάφι του αιώνα που έρχεται.

* Η διανομή της περιουσίας

Ο θρύλος των Αγγελόπουλων φάνηκε να ξεθωριάζει το ’86 όταν χάθηκε ο ιθύνων νους, ο αποδεκτός από πολιτικούς και τραπεζίτες οικονομικός εγκέφαλος της οικογένειας Δημήτριος Αγγελόπουλος και δεν απέμεινε από την παλαιά φρουρά των ιδρυτών της Χαλυβουργικής παρά μόνον η «ψυχή» της οικογένειας, ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος, αυτός που ήταν ο τεχνικός σύμβουλος και πολλές φορές δεν δίσταζε να ξημεροβραδιάζεται μέσα στη μουτζούρα, κάτω από τα ελασματουργεία της Ελευσίνας, για να επισκευάσει κάποιο μηχάνημα. Αυτός που απαρνήθηκε την άνεση που προσέφερε η Ζυρίχη για ανάπαυση και συνέχισε στην Ελλάδα να ζει μια απλή ζωή στο Χαλάνδρι, στο ίδιο σπίτι που απέκτησε από τη γυναίκα του κυρία Ελένη Κ. Μάρκου όταν την παντρεύτηκε το 1942, με τα λιγοστά χρήματα που άφηναν αφενός τα πεταλόκαρφα του επιταγμένου, κατά το μεγαλύτερο μέρος, από τους Γερμανούς οικογενειακού εργοστασίου χάλυβα της οδού Πειραιώς και αφετέρου, η παράλληλη φροντίδα διανομής συσσιτίου σε όλους τους μαθητές του χωριού του στην Αρκαδία. Αυτός που δεν συμπαθούσε καθόλου τους ξένους τραπεζίτες, που ήταν οξύς και αδιάλλακτος με τους πολιτικούς, αντιπαθούσε τον σοσιαλισμό, τη χλιδή και το εργατικό κίνημα, αλλά ήταν έτοιμος, ανά πάσα στιγμή, να γίνει φτωχότερος ευεργετώντας το χωριό του, αρρώστους, την Εκκλησία και πάνω απ’ όλα μη ξεχνώντας ούτε στιγμή ότι οι προπάπποι του ήταν συγγενείς του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε’, που είχε εγκαταστήσει το 1776 στο χωριό του, στην Αρκαδία, το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Πόλης. Αυτός που ακόμη και στην έβδομη δεκαετία της ζωής του πήγαινε από τα χαράματα στα γραφεία της Χαλυβουργικής στο κέντρο των Αθηνών. Αυτός που στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’80, όταν ο τότε υπουργός Εμπορίου κατηγόρησε την εταιρεία για υπερτιμολογήσεις και της επέβαλε πρόστιμο αρκετών δισεκατομμυρίων δραχμών, λέγεται ότι δεν δίστασε να διαμηνύσει στον Ανδρέα Παπανδρέου: «Σε σας δεν θα δώσω ούτε δεκάρα, αλλά θα δώσω τόσα και άλλα τόσα σε νοσοκομεία, σε χωριά, στην Εκκλησία»! Αυτός που πριν από λίγα μόλις χρόνια και για κάμποσους μήνες, όταν οι υπουργοί κώφευαν σε έγγραφες διαμαρτυρίες για αθρόες εισαγωγές τουρκικού χάλυβα από εμπόρους, δεν δίστασε να κάνει τη Χαλυβουργική τον μεγαλύτερο εισαγωγέα τουρκικού σιδήρου μπετόν! Αυτός που όταν τον περασμένο Μάιο προσεκλήθη και έλαβε από τα χέρια του κ. Κωνσταντίνου Σημίτη βραβείο του ΕΒΕΑ για την επιχειρηματική του δεινότητα και προσφορά, κόντεψε να του τείνει, χαμογελώντας ως ένας απλός συνταξιούχος που τον θυμήθηκαν στα γεράματα, το μπαστούνι του! Οπλισμένος, όπως λένε οι φίλοι του, κυριολεκτικά με χαλύβδινη αποφασιστικότητα, ο 90χρονος σήμερα κ. Παναγιώτης Θ. Αγγελόπουλος, ο μόνος επιζών από τους τέσσερις γιους του Θεόδωρου Α. Αγγελόπουλου που ξεκίνησε για την Αθήνα από τον Βλαχορράπτη της Αρκαδίας το 1918, κυβέρνησε με πυγμή την αυτοκρατορία μετά τη δολοφονία του αδελφού του Δημήτριου, αλλά στα τέλη του 1998 έμελλε να έλθει αντιμέτωπος με το πρώτο και μοναδικό «όχι» που άκουσε στη ζωή του!

* Οι έριδες των αδελφών

Το ένα από τα δύο του παιδιά, ο γεννημένος το 1945 Κωνσταντίνος Π. Αγγελόπουλος, άνθρωπος χαμηλών τόνων που έζησε για πολλά χρόνια στο περιθώριο της δημοσιότητας με τραυματισμένη υγεία, στρέφεται με τον πιο έντονο τρόπο κατά του πρωτότοκου και κατά δύο χρόνια μεγαλύτερου αδελφού του, του κοσμοπολίτη Θεόδωρου Π. Αγγελόπουλου, κατηγορώντας τον, μεταξύ άλλων, για «υφαρπαγή» περιουσίας.

Μετά τη διανομή μέρους της οικογενειακής περιουσίας, προ μηνών, ο πρώτος έχει ήδη κάνει τα πρώτα του ανεξάρτητα επιχειρηματικά βήματα στην Ελλάδα αποκτώντας μερίδια σε εταιρείες του τραπεζικού, του βιομηχανικού – εμπορικού και του τεχνικού τομέα, ελέγχοντας πλήρως εφοπλιστικές εταιρείες με δεξαμενόπλοια και σχεδιάζοντας την είσοδό του στην αεροπορική αγορά, ενώ ο δεύτερος δεν θα αργήσει, όπως βεβαιώνουν οι πληροφορίες, να κάνει το ίδιο όχι μόνο στο εξωτερικό, όπου από ετών φέρεται να αναπτύσσει και αυτοτελή δραστηριότητα, αλλά και στη χώρα μας. Ο Κωνσταντίνος, πατέρας δύο παιδιών με σημαντικές σπουδές, του ηλικίας 25 ετών Παναγιώτη και του κατά ένα χρόνο μικρότερου του Γιώργου, από τον γάμο του με την κυρία Αννα-Μαρία Γ. Παπαδημητρακοπούλου με την οποία βρίσκεται από ετών σε διάσταση, αριθμεί αρκετά χρόνια υπηρεσίας σε οικογενειακές επιχειρήσεις στην Ελλάδα και κυρίως στη Χαλυβουργική, στην οποία πάντως ούτε ο ίδιος αλλά ούτε και ο αδελφός του Θεόδωρος έχουν την ιδιότητα του μέλους έστω του διοικητικού συμβουλίου. Ο πρωτότοκος Θεόδωρος από πολλών ετών ασχολείται με τις οικογενειακές επιχειρήσεις διαμένοντας στο εξωτερικό και έχει γίνει και αυτός, από τον δεύτερο γάμο του με την πρώην δημοτικό σύμβουλο Αθηνών και βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας κυρία Γιάννα Δασκαλάκη-Αγγελοπούλου το έτος 1990, πατέρας δύο παιδιών.

* Η εμφάνιση της Γιάννας

Ο Κωνσταντίνος, άνθρωπος με σιδερένια θέληση, όπως τον περιγράφουν άνθρωποι του περιβάλλοντός τους που γνωρίζουν τις περιπέτειες της υγείας του, κατοικεί όπως και πριν από δεκαετίες σε ένα άνετο διαμέρισμα πολυκατοικίας στο Ψυχικό, στην ίδια περιοχή όπου διαθέτει έπαυλη και κατοικεί όταν βρίσκεται στην Αθήνα και ο αδελφός του Θεόδωρος, που δεν σκέπτεται, προς το παρόν τουλάχιστον, να εγκαταλείψει τη Ζυρίχη ή το Λονδίνο, όπου προ μηνών απέκτησε μαγευτική έπαυλη. «Σκεφθείτε δύο ξένους στην ίδια οικογένεια, στην ίδια εταιρεία, στην ίδια πόλη», εξομολογείται με μία δόση υπερβολής ένας από τους συγγενείς τους. Στα νεότερά τους χρόνια, ο μεγαλύτερος Θεόδωρος είχε χόμπι του την αεροπλοΐα, ενώ ο μικρότερος Κωνσταντίνος συμβιβαζόταν άνετα με την ιστιοπλοΐα. Ο Θεόδωρος φέρεται να προτιμά τη φιλική παρέα αστέρων του διεθνές τζετ σετ, αν όχι του πρίγκιπα Καρόλου ή του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου, ενώ ο αδελφός αρέσκεται να χαρακτηρίζεται «αριστερός» και χαμογελά όπως ο Τζορτζ Σόρος όταν τον αποκαλούν «προοδευτικό», προτιμώντας να αναζητεί τη φιλική παρέα του Γιάννη Μαρκόπουλου, του Κώστα Καζάκου ή του Μίκη Θεοδωράκη. Καθένας τους φρόντισε με τον τρόπο του τα τελευταία χρόνια να «πλάσει» το δικό του, τελείως ξεχωριστό και ίσως όχι και τόσο ταιριαστό με το πραγματικό, προφίλ του.

Σε μια απελπισμένη προσπάθεια να ματαιώσει επαπειλούμενη δικαστική διένεξη και να «κλείσει» το θέμα, ο πατέρας Παναγιώτης Θ. Αγγελόπουλος σπεύδει με δήλωσή του από τη Ζυρίχη στις 31 Δεκεμβρίου 1998, αιφνιδιάζοντας και τους δύο γιους του, να δηλώσει ότι ο ίδιος προσωπικώς και ουδείς άλλος ήταν ως εκείνη την ημερομηνία ο πραγματικός ιδιοκτήτης αλλά και διαχειριστής των οικογενειακών επιχειρήσεων τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, προσθέτοντας ότι η διαχείριση των εταιρειών εξωτερικού θα ανατεθεί στον πρωτότοκο και εκείνη των εταιρειών εσωτερικού στον μικρότερο, χωρίς να κάνει λόγο σε ιδιοκτησιακές παραχωρήσεις.

* Οι πατρικές παροχές

Είχαν προηγηθεί, επιμένουν οι γνωρίζοντες, τον Ιούλιο 1998 σεβαστές πατρικές παροχές και διανομή μέρους της ναυτιλιακής οικογενειακής περιουσίας ανάμεσα στους δύο γιους, διανομή όμως που άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου. Ο εγκατεστημένος στην Ελλάδα Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος έσπευσε λίγο μετά να κατηγορήσει τον «διαχειριστή» αδελφό του για «οικειοποίηση» περιουσίας που του ανήκε από το 1964, όταν στην Ελβετία και τη Βρετανία ιδρύθηκε, όπως υποστηρίζει, κοινοπραξία με μερίδια που ανήκαν εξίσου σε αυτόν και τον αδελφό του, τον πατέρα του και τον δολοφονηθέντα το 1986 Δημήτριο Θ. Αγγελόπουλο.

Ο ίδιος όμως ο Παναγιώτης Θ. Αγγελόπουλος με την προσωπική του δήλωση αναγορεύει εαυτόν αποκλειστικό υπεύθυνο για την ως τα τέλη του 1998 διοίκηση και διαχείριση όλων των οικογενειακών επιχειρήσεων, «εγκρίνοντας» έτσι πλήρως τα πεπραγμένα του γιου του Θεόδωρου, που αμέσως μετά τον θάνατο του θείου του Δημητρίου Θ. Αγγελόπουλου το 1986 ανέλαβε να τον αναπληρώσει και να μεγαλώσει την οικογενειακή περιουσία στο εξωτερικό. Ενα νέο «όχι» από την πλευρά του Κωνσταντίνου Π. Αγγελόπουλου, με καυστικά μάλιστα σχόλια και υπαινιγμούς για ποινικά αδικήματα, στο πλαίσιο δήλωσης-απάντησης στην πατρική ανακοίνωση διά του Τύπου, έρχεται να φέρει σε ακόμη πιο οδυνηρή θέση τον πατέρα Αγγελόπουλο. Οι γιοι και κληρονόμοι του στα μαχαίρια! Ο «πόλεμος» μοιάζει αναπότρεπτος και η οργή του πατέρα εκδηλώνεται με άμεση «έξωση» από τα γραφεία της Χαλυβουργικής του απείθαρχου γιου, Κωνσταντίνου, καθώς αυτός κάνει γνωστό ότι προετοιμάζει και συνέντευξη Τύπου. Το χάσμα διευρύνεται αντί να κλείσει, ενώ στο κενό πέφτει και μια ευγενική προσφορά μεσολάβησης που έχει ως προέλευση την Κωνσταντινούπολη και το Φανάρι.

Οι σχέσεις των δύο αδελφών ­ είναι κοινό μυστικό σε υψηλούς οικονομικούς και πολιτικούς κύκλους εντός και εκτός της χώρας ­ από ετών είναι ιδιαίτερα τεταμένες. Η εύνοια, όπως η μία πλευρά υποστηρίζει, που ο Παναγιώτης Θ. Αγγελόπουλος επέδειξε στον πρωτότοκο γιο, μπορεί να είχε ως επιχείρημα επί σειρά ετών την κλονισμένη υγεία του άλλου του αδελφού, επιχείρημα τελείως αβάσιμο κατ’ αυτόν, αλλά η κατάσταση αυτή, συμπεριλαμβανομένου του εμπλουτισμού της προσωπικής περιουσίας του μεγαλύτερου αδελφού, όπως λέγεται, με ιδιωτικό αεροπλάνο αξίας κάποιων δεκάδων εκατ. δολαρίων, με πανάκριβα σκάφη ή επαύλεις αξίας αρκετών δισεκατομμυρίων δραχμών, φαίνεται να γινόταν ανεκτή από τον μικρότερο αδελφό, τουλάχιστον ως πριν από δύο χρόνια. Οι επενδυτικές επιλογές του Θεόδωρου Αγγελόπουλου με αποκλειστικά δικές του αποφάσεις ή με την παρότρυνση του πατέρα του, είτε αφορούσαν σε μετοχές τραπεζών όπως η ξακουστή UBS της Ελβετίας και σε αύξηση του στόλου δεξαμενόπλοιων είτε κατέληγαν στην αγορά ακινήτων ή την ίδρυση χαλυβουργιών στο Κάρντιφ της Ουαλίας, στην Ελβετία και στην Ιντιάνα των Ηνωμένων Πολιτειών, έδειχναν να οδηγούσαν σε αύξηση του κοινού πλούτου. Η ορμητική όμως είσοδος στην οικογένεια, μετά το 1990, μίας γυναίκας με τον κυριαρχικό χαρακτήρα και τα επιβλητικά, όπως λέγεται, χαρακτηριστικά της κυρίας Γιάννας Δασκαλάκη-Αγγελοπούλου, η οποία επισκίασε τον αδελφό του συζύγου της ιδιαίτερα κατά την περίοδο της διεκδίκησης της Ολυμπιάδας του 2004 και μετά την ανάληψή της για να αναδειχθεί μέσα σε λίγους μήνες σταρ των δημοσκοπήσεων, φαίνεται να επιτάχυνε την «εκκαθάριση» του διττού συστήματος εξουσίας που αντιπροσώπευαν τα δύο αδέλφια στο πλαίσιο της οικογένειας και το τέλος της εκατέρωθεν ανοχής. Η ρήξη ήταν γεγονός από το 1996 και οδήγησε σιγά σιγά, όπως λένε φίλοι του κ. Θεόδωρου Π. Αγγελόπουλου, σε «ένα και μοναδικό σύστημα εξουσίας», με διάθεση στον μικρότερο αδελφό, κατά τα φαινόμενα, μικρότερου μέρους της περιουσίας από εκείνο που ο ίδιος θεωρούσε «δεδομένο».

* Και οι τράπεζες στο παιχνίδι

Πρόσωπα του περιβάλλοντος του κ. Θεόδωρου Π. Αγγελόπουλου δεν κρύβουν ότι πράγματι το «φιλέτο» της οικογενειακής περιουσίας φαίνεται να περιέρχεται σε αυτόν, ενδεχομένως γιατί «μόνο αυτός μπόρεσε να ανταποκριθεί μετά το 1986 στις διεθνείς ανάγκες του γκρουπ» αναλαμβάνοντας στη διεθνή τραπεζική και πολιτική σκηνή τον ρόλο που ασκούσε ως το 1986 ο Δημήτριος Θ. Αγγελόπουλος, ως ο «εγκέφαλος» του συγκροτήματος. Ο πατέρας κ. Παναγιώτης Θ. Αγγελόπουλος ανεξάρτητα από προτιμήσεις δεν είχε ­ λέγεται ­άλλη επιλογή από το «να επιβεβαιώσει και να δικαιώσει μία κατανομή εξουσίας που είχε εκ των πραγμάτων επιβληθεί και, προπαντός, είχε δοκιμαστεί με επιτυχία».

Η έκβαση της υπόθεσης της Ολυμπιάδας, εξάλλου, θεωρείται ότι προσέφερε στην οικογένεια μία προβολή και αναγνώριση των δυνατοτήτων της, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, χωρίς προηγούμενο. Πέραν αυτών, εδώ και μερικά χρόνια όπως υποστηρίζεται, μεγάλες τράπεζες της Ευρώπης επιφυλάσσουν στον πρωτότοκο γιο τη θέση του «διακεκριμένου μετόχου» και αναγνωρίζουν μόνο αυτόν ως εκπρόσωπο της οικογενείας, κάτι που η άλλη πλευρά όμως αμφισβητεί και πάντως, στον βαθμό που ισχύει, το συνδέει με «λαθροχειρίες».

Ο κ. Κωνσταντίνος Π. Αγγελόπουλος δεν είχε παραλείψει να σημειώσει πριν από λίγες εβδομάδες, όταν ο βρετανικός Τύπος είχε παρουσιάσει τη νέα πολυτελή κατοικία του ζεύγους στο Λονδίνο, έπαυλη με κήπο που κάποτε συναγωνιζόταν εκείνον των ανακτόρων του Μπάκιγχαμ και της οποίας η αγορά ­ αβάσιμες εκτιμήσεις ανέβασαν την αξία της σε περίπου 10 δισ. δρχ. ­ δικαιολογήθηκε ως «επένδυση κύρους», ότι η κυρία των δημοσιευμάτων ουδεμία σχέση έχει με τη δική του οικογένεια.

Τόσο ο ίδιος πάντως όσο και τα παιδιά του δεν κάνουν σχετικές δηλώσεις ούτε δέχονται να σχολιάσουν σχετικές πληροφορίες ή να δώσουν συνέχεια στη γνωστή ανακοίνωση που προκάλεσε τη μήνιν του κ. Παναγιώτη Θ. Αγγελόπουλου, αν και νομικοί συνεργάτες του αφήνουν να εννοηθεί ότι ήδη η πλευρά του κ. Θεόδωρου Π. Αγγελόπουλου έχει λάβει δεκάδες επιστολές και επίσης αρκετές εξώδικες δηλώσεις, με υπαινιγμούς για τη διάπραξη σωρείας ποινικών αδικημάτων. Πρόκειται για ενέργειες που η άλλη πλευρά, όπως τουλάχιστον αναφέρουν πρόσωπα του περιβάλλοντός της, θεωρεί όχι μόνο «πέραν κάθε πραγματικότητας» αλλά και «στερούμενες κάθε ουσίας», υποστηρίζοντας ότι η ίδια η ζωή επέβαλε ώστε ο Θεόδωρος Π. Αγγελόπουλος να «έχει από το 1986, δικαιωματικά, το πάνω χέρι», συνεισφέροντας τα μέγιστα στη διεθνή ενδυνάμωση του οικογενειακού γκρουπ. Η ίδια πλευρά προτιμά ναθεωρεί «εντελώς αδύνατη» την πιθανότητα ενεργού ανάμειξης της Δικαιοσύνης στα οικονομικά της οικογένειας, τα νήματα της οποίας ασφαλώς δεν είναι ευδιάκριτα.

Η σιωπή, εξάλλου, είναι το μοναδικό επίσημο σχόλιο και του κ. Παναγιώτη Θ. Αγγελόπουλου, ο οποίος αποσύρθηκε για τις γιορτές στη Ζυρίχη και είναι άγνωστο, όπως αναφέρει συνεργάτης του, πότε θα επιστρέψει.

* Τα μυστικά των εταιρειών

Μαζί με τον κ. Παναγιώτη Θ. Αγγελόπουλο και τους γιους του κκ. Θεόδωρο Π. Αγγελόπουλο, Κωνσταντίνο Π. Αγγελόπουλο και τα μέλη των οικογενειών τους, την τρίτη και την τέταρτη επιχειρηματική γενιά Αγγελόπουλων, δεν αποκλείεται να αγωνιούν και μερικοί άλλοι ­ εστεμμένοι και μη, άγνωστοι και γνωστοί, γαλαζοαίματοι και μη ­ πρίγκιπες των σαλονιών και του χρήματος ανά την Ευρώπη.

Το δυστύχημα ίσως είναι ότι στην οικογένεια Αγγελόπουλου δεν φαίνεται να περιλαμβάνεται πια μια προσωπικότητα του διαμετρήματος του μακαρίτη Αγγελου Θ. Αγγελόπουλου, του διανοούμενου και ακαδημαϊκού πρωτότοκου γιου του Θεόδωρου Α. Αγγελόπουλου, που σε αντίθεση με τα αδέλφια του έμεινε στο περιθώριο των μεγάλων μπίζνες.Ως χρηματοοικονομικός σύμβουλος της οικογένειας την έπεισε να επενδύσει σ’ εκείνο τον τομέα στον οποίο κυρίως οφείλει τη σημερινή οικονομική της ισχύ: Χωρίς αυτόν τον σύμβουλο, χωρίς τις χρυσές επενδύσεις σε μετοχές του τραπεζικού τομέα στην Ελβετία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η οικογένεια Αγγελόπουλου στον επιχειρηματικό τομέα δεν θα συμβόλιζε σήμερα τίποτε περισσότερο από ένα λαμπρό παρελθόν.
Η σύγκρουση με τον Τσάτσο και η επιλογή του Καραμανλή για τη Χαλυβουργική

Η παράδοση στη Γορτυνία της Αρκαδίας θέλει τους Αγγελόπουλους να είναι συγγενείς του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε’, που είχε εγκατασταθεί το 1776 στο βουνίσιο χωριό τους Βλαχόρραπτη, 35 χιλιόμετρα από τη Μεγαλόπολη, βορειοδυτικά της Καρύταινας, εκεί όπου δεσπόζει τώρα η προτομή του γεννημένου το 1875 ιδρυτή των οικογενειακών επιχειρήσεων Θεόδωρου Αγγελή Αγγελόπουλου που πέθανε το 1953, πατέρα του κ. Παναγιώτη Θ. Αγγελόπουλου και παππού των διεκδικητών της οικογενειακής περιουσίας κκ. Θεόδωρου Π. Αγγελόπουλου και Κωνσταντίνου Π. Αγγελόπουλου. Από το ίδιο οικογενειακό δένδρο, λέγεται, προέρχεται ο συνονόματος του ιδρυτή της χαλυβουργίας αγωνιστής του 1821 Θεόδωρος Αγγελή Αγγελόπουλος, που είχε τιμηθεί από τον Οθωνα με το «Χαλκούν Αριστείον» του Αγώνα.

Ο δημιουργός των οικογενειακών επιχειρήσεων χάλυβος, αφού εργάστηκε για ένα διάστημα ως ταχυδρομικός υπάλληλος και χρημάτισε πρόεδρος του χωριού του, το 1918 κατέβηκε στην Αθήνα και έπιασε δουλειά στο κατάστημα σιδηρικών του αδελφού της γυναίκας του Χριστίτσας Δ. Παπαθανασίου, Ιωάννη Δ. Παπαθανασίου, παππού του σημερινού προέδρου του ΕΒΕΑ κ. Γιάννη Παπαθανασίου, για να τον ακολουθήσει ολόκληρη η οικογένεια το 1922. Πατέρας από το 1904 του Αγγελου, το 1907 του Δημήτρη, το 1909 του Παναγιώτη και το 1911 του Γιάννη, το 1925 ιδρύει μια μικρή βιοτεχνία που κατασκεύαζε συρματοπλέγματα και ρίχνεται στη δουλειά μαζί με τα παιδιά του Δημήτρη και Παναγιώτη. «Ξεκινήσαμε ξυπόλυτοι. Ξεχάσαμε τα σπίτια και τις οικογένειές μας. Δουλέψαμε και αποκτήσαμε, στερούμενοι ακόμη και τις σπουδές μας…» θα πει τη δεκαετία του ’80 ο κ. Παναγιώτης Θ. Αγγελόπουλος. Επτά χρόνια μετά, το 1932, στην οδό Πειραιώς εγκατέστησαν τα Ελληνικά Συρματουργεία, που έμελλε να αποτελέσουν τον πρόδρομο της Χαλυβουργικής και κατασκεύαζαν, πέρα από σύρματα και πλέγματα, τσαρουχόπροκες και τα πεταλόκαρφα «Αλφα», αποκτώντας γρήγορα μια σεβαστή περιουσία. Ο πρωτότοκος Αγγελος ακολουθεί τον δικό του δρόμο σπουδάζοντας, ενώ ο τέταρτος αδελφός και μικρότερος όλων μπαίνει κι αυτός στη δουλειά το 1938. Στον πόλεμο που ακολούθησε οι Γερμανοί κατέλαβαν το εργοστάσιο και στους Αγγελόπουλους έμειναν τα πεταλόκαρφα που δεν ενδιέφεραν τους κατακτητές.

Στις 3 Μαρτίου 1948 ιδρύθηκε η Χαλυβουργική ΑΕ και τέσσερα χρόνια μετά, το 1952, σε παραθαλάσσια έκταση κοντά στην Ελευσίνα κατασκευάζονται μοντέρνες μονάδες παραγωγής σιδήρου, για να ακολουθήσουν στις 27 Ιουλίου 1963 τα εγκαίνια της πρώτης υψικαμίνου στην Ελλάδα. Στη σκληρή μάχη για τη χορήγηση της σχετικής άδειας οι Αγγελόπουλοι είχαν συγκρουστεί με την οικογένεια Τσάτσου των τσιμέντων «Ηρακλής», αλλά κέρδισαν την προτίμηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή και τα εγκαίνια της υψικαμίνου έκανε ο βασιλιάς Παύλος, ουσιαστικοποιώντας από τότε μια στενή οικογενειακή σχέση. Η μισή Ελλάδα περίπου χτίστηκε τις δύο επόμενες δεκαετίες με χάλυβα της Χαλυβουργικής. Ο δημιουργός Θεόδωρος Αγγελή Αγγελόπουλος έχει πεθάνει από το 1953, τα παιδιά του Δημήτρης, Παναγιώτης και Γιάννης εξελίσσονται σε πρωταγωνιστές της ελληνικής βιομηχανικής εποχής, χωρίς να ξεχνούν ποτέ τον άλλο τους αδελφό Αγγελο, που ακολουθώντας έναν διαφορετικό δρόμο την περίοδο της Κατοχής δεν είχε διστάσει να συμμετάσχει ως Γραμματέας Οικονομικών στην «κυβέρνηση του βουνού» ενώ στην πρώτη μεταπολεμική κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου είχε τοποθετηθεί υφυπουργός Οικονομικών. Η περιουσία των Αγγελόπουλων κάνει άλματα και οι επενδύσεις στον εφοπλιστικό τομέα διαδέχονται η μία την άλλη.

Τον Σεπτέμβριο 1972, δύο χρόνια πριν από τον θάνατο του Γιάννη Θ. Αγγελόπουλου που είχε νυμφευθεί τη Μαρία Γεωργάκη, μετά από γενναία συνδρομή και «κεφαλαίων εξωτερικού» εγκαινιάζεται και δεύτερη υψικάμινος και αρχίζουν μεγάλες εξαγωγές σιδήρου, αλλά η κρίση του πετρελαίου και του χάλυβος δεν αργεί να συγκλονίσει την Ευρώπη και την Ελλάδα. Ταυτόχρονα σχεδόν με την ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ το 1981, η Χαλυβουργική των 2.500 και πλέον εργατοτεχνιτών κλείνει τις υψικαμίνους, επιστρέφει στην παραγωγή με ηλεκτρικούς κλιβάνους, απολύει εκατοντάδες εργαζομένους, αν και διευρύνει την παραγωγή με νέες μονάδες που αποδίδουν λαμαρίνα και άλλα πλατέα χαλυβουργικά προϊόντα. Τα εμπορικά και δασμολογικά «τείχη» πέφτουν και η πτώση της Χαλυβουργικής, όπως και ολόκληρης σχεδόν της ελληνικής χαλυβουργικής παραγωγής, μοιάζει αναπότρεπτη. Ο Δημήτρης Αγγελόπουλος, που έχει νυμφευθεί την Τασία Στ. Σταυροπούλου, είναι ο αδιαμφισβήτητος οικονομικός εγκέφαλος της οικογένειας και με τις προτροπές του αδελφού του Αγγελου, που έχει νυμφευθεί την Ελλη Σεφεριάδου και έχουν αποκτήσει δύο παιδιά, τοποθετεί μεγάλα κεφάλαια σε επενδύσεις σε τραπεζικούς τίτλους στην Ελβετία, καθώς επίσης σε ναυτιλιακές και άλλες επιχειρήσεις.

Η δολοφονία του Δημήτρη Αγγελόπουλου τον Απρίλιο του 1986 από την οργάνωση «17 Νοέμβρη» αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό ­ και απροσμέτρητη πικρία ­ στην οικογενειακή εταιρεία, από τους δημιουργούς της οποίας απομένει μόνος, πλέον, ο Παναγιώτης Θ. Αγγελόπουλος, ο οποίος από τον γάμο του με την Ελένη Κλ. Μάρκου είναι πατέρας από το 1943 του Θεόδωρου και από το 1945 του Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου, που ήδη συμμετέχουν στις οικογενειακές επιχειρήσεις. Οι επενδύσεις στην Ελλάδα σχεδόν σταματούν, η Χαλυβουργική φθίνει, αλλά μέσα σε λίγα χρόνια «ξεπηδούν» άλλες οικογενειακές χαλυβουργίες στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Είναι η Geselschaft στην Ελβετία, η Alpha Steel στο Κάρντιφ της Ουαλίας, η Beta Steel στην Ιντιάνα των ΗΠΑ, με βασικό «όχημα» μια εταιρεία με την επωνυμία Credite Industriale Societe Anonyme. Στον ναυτιλιακό τομέα ξεχωρίζουν οι εταιρείες με τις επωνυμίες Metrofin, Metrostar και Navistar, που φθάνουν να διαχειρίζονται, μέσω μιας πλειάδας συγγενικών εταιρειών, περισσότερα από 12 πλοία, βασικά δεξαμενόπλοια, ενώ αυξανόμενες βαίνουν οι επενδύσεις σε μετοχικούς τίτλους τραπεζών όπως η Union Bank of Switzerland και οι επενδύσεις σε ακίνητα. Η Χαλυβουργική συνεχίζει να φθίνει και το προσωπικό της περιορίζεται σιγά σιγά σε μόλις 400 άτομα. Εν τω μεταξύ αρχίζει να γίνεται λόγος και για την τέταρτη επιχειρηματική γενιά των δημιουργών της Χαλυβουργικής από την πλευρά της οικογένειας του κ. Παναγιώτη Θ. Αγγελόπουλου που απέκτησε παιδιά.

Πως έπεσα στην αγκαλιά του Θόδωρου

 giannadfgdfg
«Ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος θα γιόρταζε τα 80α του γενέθλια εκείνο το σαββατοκύριακο και σύμπασες η ελληνική κυβέρνηση και η Βουλή ήταν προσκεκλημένες να παρευρεθούν στην τελετή κατά την οποία επρόκειτο να τιμηθεί με τον τίτλο του Μεγάλου Λογοθέτου, την ύψιστη τιμή που μπορεί να αποδώσει το Ελληνικό Ορθόδοξο Πατριαρχείο. Σήμερα ο γιός του -ο σύζυγός μου- φέρει τον ίδιο τίτλο τιμής. […]Παρόλο που σε καμία περίπτωση δεν μπορούσα να θεωρούμαι μέλος της ελληνικής ελίτ, δεν έπαυα να είμαι μέλος του Κοινοβουλίου και, εάν η οικογένεια Αγγελοπούλου είχε προσκαλέσει όλους τους υπόλοιπους βουλευτές στην Κωνσταντινούπολη για την τελετή, θα ήταν σωστό να λάβω κι εγώ μια πρόσκληση. Δεν έχω ιδέα γιατί δεν με προσκάλεσαν, εάν ήταν παράλειψη ή ήταν εσκεμμένη περιφρόνηση. Το μόνο που ήξερα ήταν ότι επρόκειτο για κάτι απαράδεκτο και δεν σκόπευα να αφήσω αυτή την προσβολή να περάσει. Δεν θα έμενα αποκλεισμένη από μια σημαντική εκδήλωση στην οποία είχα δικαίωμα να παρίσταμαι. […] Έδωσα εντολή στη βοηθό μου, τη Λένα, να τηλεφωνήσει στα κεντρικά γραφεία της Χαλυβουργικής στην Αθήνα, την εταιρία η οποία ανήκε στην οικογένεια Αγγελοπούλου και να ζητήσει τον διευθυντή εκεί. Η Λένα απλώς έμεινε να με κοιτάζει και κατόπιν μου είπε ‘έχετε τρελαθεί;’ Τής απάντησα πως, όχι, δεν είχα τρελαθεί και ότι ήθελα να ενημερώσει τον διευθυντή του εργοστασίου ότι η κα Δασκαλάκη δεν είχε λάβει ακόμη την πρόσκλησή της και ότι ρωτούσε εάν αυτή η πρόσκληση ήταν καθ’ οδόν. […] Εγώ πήρα τηλέφωνο στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και τους εξήγησα την κατάσταση. Μίλησα με τον ευγενέστατο επίσκοπο Μελίτωνα ο οποίος ενθουσιάστηκε που συνομιλούσε με ένα μέλος του ελληνικού κοινοβουλίου. Είπε ότι ευχόταν να πήγαινα τελικά στην τελετή. ‘Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα’ του είπα. ‘Δεν έχω λάβει πρόσκληση’. – ‘Πώς μπορεί να συνέβη κάτι τέτοιο;’ με ρώτησε εκείνος -και ακουγόταν πραγματικά έκπληκτος. Πρόσθεσε ότι δεν είχε καμία επιρροή στο ποιος θα λάμβανε πρόσκληση και ποιος όχι, αλλά μού είπε ότι, εάν επέλεγα να πάω στην Κωνσταντινούπολη, εκείνος θα φρόντιζε προσωπικά να περάσω μέσα στο ναό και να παραστώ στην τελετή.

Φυσικά, αυτό σήμαινε ότι θα πλήρωνα εξ ιδίων τα ναύλα μου, κάτι που ήταν υπεράνω των οικονομικών μου δυνατοτήτων. Επιπλέον, σιχαινόμουν την ιδέα ότι ήμουν μια δευτέρας διαλογής καλεσμένη, που έπρεπε να μπει στο ναό από κάποια πλαϊνή πόρτα. Ήθελα η πρόσκλησή μου να έρθει από την ίδια την οικογένεια Αγγελοπούλου και να μπω από την κεντρική πύλη όπως όλοι οι υπόλοιποι προσκεκλημένοι. [σσ: Τελικά οι Αγγελόπουλοι έστειλαν στη Γιάννα -Δασκαλάκη τότε- την πρόσκληση που τόσο επιθυμούσε εκείνη. Όταν, μάλιστα, ο πατέρας Παναγιώτης Αγγελόπουλος αναρωτήθηκε ‘ποια είναι αυτή η Δασκαλάκη;’ ο Θεόδωρος τον ενημέρωσε ότι ‘είναι αυτή η όμορφη κυρία που εξελέγη στη Βουλή’]. Είχα την πρόσκληση στα χέρια μου, μαζί με μια επιστολή που περιείχε οδηγίες για το πρωτόκολλο. Απαιτείτο επίσημο ένδυμα και ξαφνικά είχα πρόβλημα: Οι κοντές φούστες μου ήταν ακατάλληλες. Ήμουν αναγκασμένη να επενδύσω χρήματα που δεν μου περίσσευαν σε πιο επίσημη αμφίεση. […]»

Το χυμένο κρασί και το «γούρι»

«Όταν φτάσαμε στην Κωνσταντινούπολη, είδα ξανά το Θόδωρο, αυτή τη φορά μαζί με μια γοητευτική ξανθιά που φορούσε ένα κατακόκκινο φόρεμα. Μού θύμιζε την παλιά σταρ του σινεμά Λάνα Τέρνερ. Αποδείχθηκε ότι ήταν μια φαρμακοποιός από τη Ζυρίχη και, το πιο σημαντικό, η σύντροφος του Θόδωρου Αγγελόπουλου. […] Προκειμένου να επανορθώσει για το ότι δεν είχε στείλει την πρόσκληση αρκετά νωρίς, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος ζήτησε να καθίσω στο τραπέζι του. […] Κατά τη διάρκεια της βραδιάς φάνηκε ξεκάθαρα -παρόλο που ήλπιζα ότι δεν θα το αντιλαμβάνονταν οι υπόλοιποι συνδαιτημόνες- ότι ο Θόδωρος με φλέρταρε. Είχα κολακευτεί κάπως, αλλά σε καμία περίπτωση δεν το είχα πάρει σοβαρά. […] Θέλησε να πειράξει τον επίσκοπο που καθόταν δίπλα μου, επειδή, δήθεν δεν με φρόντιζε, ενώ ήμουν μια τόσο ξεχωριστή καλεσμένη. ‘Η κα Δασκαλάκη είναι ένα από τα νεότερα μέλη του Κοινοβουλίου’ είπε ο Θόδωρος πειράζοντας κι εμένα -αν και πολύ προσεκτικά. ‘Φρόντισε το ποτήρι της να είναι πάντα γεμάτο’. Ο επίσκοπος φορούσε το παραδοσιακό του μαύρο ράσο. Όταν σηκώθηκε για να μου γεμίσει το ποτήρι με λευκό κρασί, παραπάτησε και έχασε την ισορροπία του, αδειάζοντας το περιεχόμενο της φιάλης στο φόρεμά μου. Όλοι, ο Θόδωρος, οι φίλοι του, η ερωμένη του, ο επίσκοπος, ξαφνικά έπεσαν πάνω μου με λευκές πετσέτες -και όλα έμοιαζαν σαν σκηνή από κινηματογραφική φαρσοκωμωδία- για να σφουγγίσουν το κρασί. Εγώ είχα σκάσει στα γέλια. Τελικά, όταν τα πράγματα ηρέμησαν, κάποιος από τους παριστάμενους είπε: ‘Κυρία Δασκαλάκη, αυτό είναι καλοτυχία. Λεφτά θα πάρετε!’ Και είναι αλήθεια ότι όταν στην Ελλάδα χύνεται κρασί λέμε ‘Γούρι, Γούρι’ (Λεφτά θα πάρεις). […] Η κουβέντα άναψε -το ‘δυστύχημα’ με το κρασί έδωσε την ευκαιρία στον Θόδωρο να ξεθαρρέψει μαζί μου- όταν μια πιατέλα με φρούτα κατέφθασε για το επιδόρπιο. Το κρασί είχε αρχίσει να με πιάνει λίγο -ίσως να περνούσε στον οργανισμό μου μέσα από το μουσκεμένο μου φόρεμα- και αστειεύτηκα: ‘Μόνο φρούτο για επιδόρπιο; Δεν έχει τούρκικες λιχουδιές;’ Ο Θόδωρος ενθουσιάστηκε με την ατάκα μου. Μιλώντας μου στα ελληνικά, με προέτρεψε να τον ακολουθήσω στο ξενοδοχείο του, εκεί όπου, όπως με διαβεβαίωσε, είχε τις καλύτερες τουρκικές λιχουδιές στο δωμάτιό του. Ένιωσα λίγο προσβεβλημένη και αναρωτήθηκα ‘ποιος νομίζει ότι είναι αυτός ο τύπος;’ κι έτσι τού είπα ειρωνικά: ‘Εννοείτε δηλαδή να έρθω στο δωμάτιό σας για τουρκικές λιχουδιές;’ – ‘Όχι’ είπε εκείνος ‘με χαρά θα σας τις κατέβαζα στο λόμπι του ξενοδοχείου’».

Το σπινθηροβόλο βλέμμα του Θόδωρου

«Την Κυριακή το πρωί […] προχωρούσα σπρώχνοντας, εκατοστό το εκατοστό λέγοντας ‘συγνώμη, συγνώμη’ έως ότου κατάφερα να περάσω μέσα στην εκκλησία [σσ: του Αγίου Γεωργίου Κωνσταντινουπόλεως]. Τελικά μπόρεσα να βρω ένα εξαιρετικό σημείο από όπου, όρθια, θα μπορούσα να παρακολουθήσω τα τεκταινόμενα. Στάθηκα ακριβώς απέναντι από το σόι των Αγγελόπουλων, στο οποίο, εννοείται, συμπεριλαμβανόταν ο Θόδωρος. Προς ενόχλησίν μου, έμοιαζε να έχει καρφωμένο το βλέμμα του πάνω μου καθώς έπαιρνα τη θέση μου. Όταν άρχισε η τελετή, προσπάθησα να μην τον κοιτάζω. Κατά διαστήματα όμως έριχνα κλεφτές ματιές μέσα στην εκκλησία και δεν υπήρξε ούτε μία φορά που ο Θόδωρος δεν κοιτούσε κι εκείνος εμένα.

Όπως φάνηκε, θα έριχνα πολλές ματιές, διότι, όπως περίμενα, η τελετή ήταν πολύ μεγάλης διάρκειας. Μέσα στο ναό έκανε ζέστη, υπήρχε συνωστισμός και ο αέρας ήταν βαρύς από το λιβάνι που καιγόταν. Ύστερα από τρεις ώρες ορθοστασίας, με το στομάχι μου εντελώς άδειο, άρχισα να ζαλίζομαι. Φοβόμουν ότι η επιθυμία που είχα να με δουν οι συνάδελφοί μου βουλευτές θα ικανοποιούνταν και με το παραπάνω εάν λιποθυμούσα και με μετέφεραν έξω από το ναό. Προσπάθησα να μαζέψω τα υπολείμματα των δυνάμεών μου και ανοίγοντας δρόμο σπρώχνωντας προς τα πίσω, βρήκα τις συζύγους κάποιων υπουργών που έδειξαν περισσότερη κατανόηση. Σήκωσαν από τη θέση του έναν ηλικιωμένο βουλευτή και με έβαλαν να καθίσω στο κάθισμά του και, σαν να συνέβη θαύμα μέσα στην εκκλησία, μού βρήκαν και λίγο νερό για να πιω. Έως τη στιγμή που η τελετή τελείωσε, περίπου μισή ώρα αργότερα, είχα συνέλθει.
Καθώς έφευγα από την εκκλησία, συνάντησα έναν διακεκριμένο πρέσβυ, τον Χρήστο Μαχαιρίτσα, ο οποίος με ρώτησε τι μού είχε συμβεί προηγουμένως. Τού είπα την αλήθεια, δηλαδή, ότι ένιωσα να χάνω τις δυνάμεις μου και φοβήθηκα ότι θα λιποθυμούσα. ‘Κυρία Δασκαλάκη’ μού είπε εκείνος ‘εάν ήμουν στη θέση σας και ο κύριος Αγγελόπουλος με κάρφωνε τόσο έντονα με τα μάτια του, ακόμη κι εγώ θα είχα λιποθυμήσει’. Ώστε δεν ήταν, λοιπόν, η ιδέα μου. Και προφανώς ήταν απολύτως ξεκάθαρο για οποιονδήποτε έδινε προσοχή στο τι συνέβαινε».

Ολόκληρο το Aubrevoir για το ζεύγος

«[…] Ο Θόδωρος είχε κάνει κράτηση σε ένα μοδάτο γαλλικό εστιατόριο της Αθήνας, το Aubrevoir, στην σικ περιοχή του Κολωνακίου. […] Ο Θόδωρος στεκόταν στην είσοδο -σκέφτηκα ότι ήταν έτοιμος να φύγει επειδή είχα αργήσει- και φαινόταν καθαρά ότι ήταν σε ένταση. Νομίζω πως ήθελε να μου δείξει ότι δεν ήταν κάποιος που τον έκανες ό,τι ήθελες ή που η διάθεσή του θα μπορούσε να θεωρηθεί δεδομένη. […] Ήμουν αναστατωμένη όταν καθίσαμε, κι έτσι μου πήρε λίγη ώρα το να καταλάβω ότι ήμασταν οι μόνοι πελάτες του εστιατορίου. Ο Θόδωρος θα πρέπει να είχε κλείσει ολόκληρο το Aubrevoir -κάτι που έως σήμερα αρνείται να παραδεχτεί- έτσι ώστε να είμαστε μόνοι μας».

SHARE

Περισσότερα

MORE NEWS DESK

TOP LINE

Έρευνα-βόμβα της Daily Telegraph> Οι 26 από τους 27 επιστήμονες που υπέγραψαν την επιστολή του Lancet για τον κορωνοϊό είχαν κάποια (μεγάλη ή μικρή) σχέση με το εργαστήριο της Wuhan. O αμφιλεγόμενος Σωτήρης Τσιόδρας
Ξαφνικά στη κόψη του ξυραφιού ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός για την 3η δόση. Δέχεται σφοδρή κριτική για την απόφασή του
Telegraph-ΕΓΓΡΑΦΑ ΣΟΚ> Συνεργάτης των Fauci και Gates πάσχιζε με μανία να παρασκευάσει ιό σαν την Covid-19 ενώ ο Gates είχε προαναγγείλει την πανδημία με αυτά τα χαρακτηριστικά από το 2015!
Η κωλοτούμπα του επιστημονικού Lancet για την Εργαστηριακή προέλευση του ιού και οι ποινικές ευθύνες ενός πιθανού εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας
ΣΟΚ στο Ισραήλ> Ο 49χρονος δημοφιλής προπονητής μπάσκετ Arik Alfasi πέθανε από COVID-19 παρότι είχε εμβολιαστεί δύο φορές, ήταν αθλητικός χωρίς νοσήματα
Aμήχανος τώρα ο πρωθυπουργός του Ισραήλ καλεί ΗΠΑ και Ευρώπη να θεωρήσουν ανεμβολίαστους όσους δεν έχουν κάνει την 3η δόση, 6 μήνες μετά τη 2η!
Aμηχανία στο Ισραήλ που έχει εμβολιάσει ήδη 3 εκατ. με 3η δόση μετά την απόφαση της Αμερικανικής FDA να μην εγκρίνει τη μαζική χορήγησή της
Ο θρυλικός επενδυτής Jim Rogers προειδοποιεί για το μεγάλο ΜΠΑΜ που έρχεται
John και Jenny Paulson> Διαζύγιο 4,8 δισεκατομμυρίων δολαρίων
Πως έγινε η επιλογή των παιδιών ηλικίας 6 μηνών έως 4 ετών που λαμβάνουν μέρος στις κλινικές έρευνες των εμβολίων της Pfizer
ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ-ΕΚΤΑΚΤΟ> Από την επόμενη εβδομάδα στους ασθενείς το κοκτέιλ αντισωμάτων Ronapreve
Μεγάλη δικαίωση του George Soros για το Κινέζικο κράχ