kourdistoportocali.comNews DeskΤάκης Μίχας>Ενας θρύλος του ανορθόδοξου φιλελευθερισμού στο ΜΕΡΑ25

-Γιοζεφίνα θα με εμβολιάσεις σε παρακαλώ;

Τάκης Μίχας>Ενας θρύλος του ανορθόδοξου φιλελευθερισμού στο ΜΕΡΑ25

Ζω στην εργατοσυνοικία Belen του Μεντεγίν της Κολομβίας όπου μαζεύω υλικό για το βιβλίο μου

Ζω στην εργατοσυνοικία (Μπελέν) Belen του Μεντεγίν (Medellin) της Κολομβίας όπου μαζεύω υλικό για το βιβλίο μου, που αφορά την μετατροπή «δημοσίων» σε «αμφισβητούμενους» (από τρομοκράτες, συμμορίες κλπ) χώρους.
Tάκης Μίχας
Από τον Ian Ford
Δημοσιογράφος, συγγραφέας με πλούσιο οπλοστάσιο-βιογραφικό  (ο Τάκης Μίχας έκανε πτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές σε Εθνολογία και Φιλοσοφία στα πανεπιστήμια του Άρχους (Δανία), Ντουμπρόβνικ (Κροατία) και στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στη Σάντα Κρουζ. Ασχολείται με τη δημοσιογραφία από το 1983. Έχει δουλέψει σε Δανικές και Ελληνικές εφημερίδες (“Ελευθεροτυπία”, “Καθημερινή”, “Βήμα”, “Wall Street Journal Europe”, “Weekend-Avisen”). Έχει επίσης δημοσιεύσει άρθρα για τη σύγχρονη αναλυτική φιλοσοφία σε διεθνή επιστημονικά έντυπα. Τον Απρίλιο του 2002 έλαβε το δημοσιογραφικό βραβείο Μπότση για τις έρευνές του για τους λογαριασμούς Μιλόσεβιτς σε Ελλάδα και Κύπρο. Γνωρίζει αγγλικά, δανικά, νορβηγικά και γερμανικά) και εάν πιστέψουμε τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο πρόκειται για Πρεσβευτή του Ανορθόδοξου Φιλελευθερισμού.
Ο Γιάνης Βαρουφάκης έχει την τιμή να φιλοξενεί τον Τάκη Μίχα στις τάξεις του Μέρα 25 μια και ο Μίχας είναι ανάμεσα στα πρόσωπα που υπέγραψαν την ιδρυτική διακήρυξη του Μέρα 25.
ΟΤΑΝ Ο ΤΑΚΗΣ ΜΙΧΑΣ ΖΟΥΣΕ ΣΤΟ ΜΕΝΤΕΓΙΝ ΤΗΣ ΚΟΛΟΜΒΙΑΣ
Kολομβία, εργατοσυνοικία (Μπελέν) Belen του Μεντεγίν (Medellin) 03.30 το πρωί. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν πυροτεχνήματα. Η τοπική ομάδα η Nacional είχε κερδίσει και οι hinchas (οπαδοί) της το γιόρταζαν. Ομως πολύ γρήγορα κατάλαβα ότι ήταν πυροβολισμοί – που διήρκεσαν μισή περίπου ώρα. Οταν μάλιστα αργότερα η περιοχή γέμισε από αστυνομικά και σειρήνες και η νύχτα έγινε ημέρα από τους προβολείς η υποψία μου έγινε βεβαιότητα. Πράγματι ήταν μία σύγκρουση μεταξύ της συμμορίας των Chivos («γίδια») οπλισμένων με Μ16 και μιας περιπολίας αστυνομικών.
Τα αποτελέσματα: Ενα μέλος της συμμορίας νεκρός και 8 μέλη τραυματίες. Από την άλλη πλευρά 4 αστυνομικοί τραυματίες και 3 πολίτες. Ζω στην εργατοσυνοικία (Μπελέν) Belen του Μεντεγίν (Medellin) της Κολομβίας όπου μαζεύω υλικό για το βιβλίο μου, που αφορά την μετατροπή «δημοσίων» σε «αμφισβητούμενους» (από τρομοκράτες, συμμορίες κλπ) χώρους. Η γειτονιά μου ελέγχεται από 3 συμμορίες: Tους Chivos τους Pajaros («πουλιά») και τους La Mano de Dios («η Χείρα του Θεού»).
         
Οι συμμορίες αυτές ασχολούνται κυρίως με την (υποχρεωτική) παροχή προστατευτικών «υπηρεσιών». Δηλαδή οι συμμορίες υποχρεώνουν τους καταστηματάρχες να πληρώνουν «φόρο» για να τους προστατεύσουν από τις… συμμορίες! Οι συμμορίες αυτές δεν εισπράττουν φόρο μόνο από καταστήματα. Εισπράττουν επίσης και από τα ταξί, τα φορτηγά που εφοδιάζουν τα καταστήματα, τις λαϊκές αγορές, το υπαίθριο εμπόριο. Επίσης ασχολούνται και με το μικρεμπόριο ναρκωτικών, την πορνεία, τις απαγωγές κλπ. Πρόκειται για ένα ταχύτατα αναπτυσσόμενο τομέα που απασχολεί ένα ολοένα αυξανόμενο τμήμα της νεολαίας –ιδιαίτερα όσων δεν έχουν μόρφωση. Με δεδομένη την απουσία της αστυνομίας από αυτούς τους «αυτονομημένους» χώρους και με δεδομένα τα υψηλά έσοδα, η συμμετοχή σε αυτές τις συμμορίες προσφέρει μια ελκυστική επαγγελματική καριέρα σε πολλούς νέους.
Παράλληλα οι συμμορίες αυτές οριοθετούν αν όχι «μίνι κράτη» τουλάχιστον «αμφισβητούμενους» χώρους όπου η παρουσία του επίσημου κράτους και των δυνάμεων «καταστολής» (όπως τις αποκαλούν τα «προοδευτικά» ελληνικά ΜΜΕ) είναι απούσα. Κατά την διάρκεια της δεκαετίας του ‘90 οι συμμορίες βρίσκονταν σε πόλεμο μεταξύ τους προκειμένου να αποκτήσουν το μονοπώλιο παροχής των «υπηρεσιών» τους. Ομως σιγά σιγά τα βρήκαν και σήμερα έχουν «καρτελοποιηθεί». Οι πληρωμές γίνονται σε τακτή ημέρα και ώρα. Οπως είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω: Η Γιοζεφίνα και το «εμβόλιο» Μία ημέρα είχα πάει να κουρευτώ.
Σε κάποια στιγμή μπήκε στο κατάστημα ένας συμπαθέστατος καλοντυμένος νέος που με την γνωστή λατινική ευγένεια είπε στην κομμώτρια: «Γιοζεφίνα θα με εμβολιάσεις σε παρακαλώ;». Οπότε η Γιοζεφίνα έσπευσε στο γραφείο της έβγαλε έναν φάκελο (που περιείχε χρήματα) και του τον έδωσε λέγοντας: «Ελα πάρε το εμβόλιο σου». Οπότε ο νεαρός αφού χαιρέτησε ευγενικά αποχώρησε. Το «εμβόλιο»(vacuna)είναι η δόση που πρέπει να καταβάλλει ο πολίτης στις συμμορίες. Σήμερα υπολογίζεται ότι το 80% των συνοικιών στο Medellin είναι «εμβολιασμένες».
Σε κάθε συνοικία υπάρχουν δυο τρεις συμμορίες – όμως υπάρχει και μια ομοσπονδιακή δομή, μια υπερσυμμορία για όλη την πόλη η Oficina («το Γραφείο») στην οποία αντιπροσωπεύονται όλες οι μικροσυμμορίες (κάτι σαν την Ευρωπαϊκή Κομισιόν). Πρόσφατα ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Μητσοτάκης μίλησε για διάφορους «αυτονομημένους» χώρους στην Αθήνα όπου κυριαρχεί ο φόβος και η ανασφάλεια για τους πολίτες. Θα μπορούσε να μιλάει για οποιαδήποτε πόλη της Κολομβίας.
Ούτε θα πρέπει εδώ να δίνει κανείς ιδιαίτερη βαρύτητα στο αν οι «αμφισβητούμενοι» (contested) αυτοί χώροι ελέγχονται από «πολιτικοποιημένες» ή μη ομάδες. Το αντάρτικο της Κολομβίας η περίφημη FARC ξεκίνησε πριν από 40 χρόνια ως μία καθόλα πολιτικοποιημένη αριστερή ομάδα για να καταλήξει η μεγαλύτερη συμμορία διακίνησης κοκαΐνης στον κόσμο. Είτε πρόκειται για Κολομβία είτε για Ελλάδα η διαδικασία είναι η ίδια: Ολα ξεκινάνε με την πολιτική και την ιδεολογία και όλα καταλήγουν με την τσέπη!

Πως η Τρόικα απαίτησε, και επέβαλε, υψηλότερους μισθούς (71% αύξηση) για υπαλλήλους του Ελληνικού δημοσίου (!), αποκαλύπτει ο αρθρογράφος Τάκης Μίχας, σε άρθρο του, επικαλούμενος καταγγελίες του πρώην Υπουργού Οικονομικών, Γιάνη Βαρουφάκη.

To άρθρο

“Στην Ελλάδα υπάρχουν δύο κατηγορίες εργαζομένων:

Από την μία πλευρά υπάρχει η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα που τα τελευταία έτη βλέπουν τους μισθούς και τις συντάξεις να περικόπτονται ασύστολα και τους φόρους που καλούνται να εισφέρουν να πηγαίνουν σε αστρονομικά ύψη.

Από την άλλη υπάρχει μια μικρή μειοψηφία εργαζομένων που δεν αντιμετωπίζει κανένα από αυτά τα προβλήματα. Πρόκειται για άτομα που βρίσκονται υπό την άμεση εποπτεία και καθοδήγηση της ευρωγραφειοκρατίας των Βρυξελλών. Αυτοί όχι μόνο δεν έχουν υποστεί καμία μείωση των εισοδημάτων τους αλλά αντιθέτως όποτε ελληνική κυβέρνηση τόλμησε να διανοηθεί να τα περικόψει, αντιμετώπισε το κατηγορηματικό «νιέτ» των απαρατσνίκ των Βρυξελλών!

Η εκρηκτική αυτή αποκάλυψη, που αν αληθεύει θέτει ερωτήματα τεράστιας ηθικής τάξης, όχι μόνο στο κυβερνών κόμμα αλλά και σε όλες τις λεγόμενες «φιλοευρωπαϊκές» δυνάμεις, περιέχεται στο υπό έκδοση βιβλίο του τ. υπουργού Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη με τίτλο “Adults in the Room”.

Στο βιβλίο του ο τ. υπουργός αποκαλύπτει με λεπτομέρειες τι συνέβη όταν προσπάθησε να εφαρμόσει τις μειώσεις των μισθών που προέβλεπαν τα Μνημόνια στους γραφειοκράτες ενός οργανισμού που φέρει την οργουελιανής έμπνευσης ονομασία «Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας» που βρίσκεται κάτω από την στιβαρή καθοδήγηση του EwG και του αρχιαπαράτσνικ Thomas Wieser.

Aλλά ας δούμε τα πράγματα αναλυτικά:

Στις 22 Μάιου 2015 ο Έλληνας υπουργός οικονομικών ειδοποίησε τον Thomas Wieser και το ΕwG πληροφορώντας τον ότι επρόκειτο να μειώσει τους μισθούς των γραφειοκρατών του ΤΧΣ κατά μέσο όρο 40%. Η απάντηση του αρχιαπαράτστνικ των Βρυξελλών υπήρξε άμεση την ίδια ημέρα: Mην κάνεις τίποτα αν δεν σου δώσει πράσινο φως το EwG.

Στις 29 Μαΐου με νέο μήνυμα του ο κ.Wieser αρνήθηκε να δεχτεί την μείωση των μισθών των προστατευόμενων του, στις οποίες είχε προχωρήσει ο υπουργός Οικονομικών. Οι πιέσεις συνεχίσθηκαν καθ’ όλη την διάρκεια του Ιουνίου. Κατάληξη: Tον Οκτώβριο του 2015 (τρεις μήνες μετά την παραίτηση Βαρουφάκη) οι αστρονομικοί μισθοί όχι μόνο αποκαταστάθηκαν στο αρχικό επίπεδο, αλλά αυξήθηκαν!

Σχολιάζει ο κ. Βαρουφάκης στον επίλογο του υπό έκδοση βιβλίου του: «Μετά την χρηματοπιστωτική κρίση του 20008 και την κρίση του ευρώ που ακολούθησε, το ευρωπαϊκό κατεστημένο έχασε κάθε αίσθηση αυτοελέγχου. Από την στιγμή που χειραφετήθηκε από κάθε έννοια αξιοπρέπειας υιοθέτησε εάν ωμό ταξικό πόλεμο στοχοποιώντας τους αδύναμους και ευνοώντας σκανδαλωδώς την ηγεμονεύουσα τάξη και το προσωπικό της.

Το καλύτερο παράδειγμα είναι μία ανακάλυψη που έκανα όταν ήμουν ακόμα υπουργός σχετικά με τους σκανδαλώδεις μισθούς που λάμβανε μία μερίδα εργαζομένων του υπουργείου μου. Προκειμένου να εξοικονομήσω πόρους, αλλά και να αποκαταστήσω την δικαιοσύνη χρησιμοποίησα τις εξουσίες που μου έδινε ο νόμος να αναγγείλω μια μείωση μισθών κατά 40%, μείωση που αντανακλούσε τον μέσο όρο μείωσης των μισθών στην Ελλάδα από τότε που άρχισε η κρίση το 2010.

Θα περίμενε κανείς ότι οι πιστωτές μας, που πάντοτε έδειχναν ενθουσιασμό σε μειώσεις μισθών και συντάξεων θα καλωσόριζαν με ενθουσιασμό και την δική μου απόφαση. Όμως το αντίθετο συνέβη. Ο Thomas Wieser μου έγραψε επανειλημμένα εκ μέρους της τρόικα ζητώντας μου να ανακαλέσω την απόφαση μου. Γιατί; Διότι οι μισθοί πήγαιναν σε γραφειοκράτες που η τρόικα θεωρούσε «δικούς της». Και έτσι όταν εγκατέλειψα το υπουργείο οι μισθοί αυξήθηκαν κατά 71%!»

Όπως γίνεται εύκολα κατανοητό οι συγκλονιστικές αυτές αποκαλύψεις, αν ισχύουν, δυναμιτίζουν ευθέως κάθε αφήγημα κράτους δικαίου, ισότητας έναντι των νόμων και ανάλογα παραμύθια που οι «ευρωπαϊστές» αρέσκονται να λένε στα εγγονάκια τους καθισμένοι τις κρύες νύχτες του χειμώνα γύρω από το μαγκάλι.

Επίσης καθιστούν απολύτως θεμιτή την αντίσταση των εργαζομένων σε κάθε νέα προσπάθεια μείωσης μισθών και συντάξεων που θα επιχειρήσει η τρόικα.

Στις 2 Απριλίου επικοινώνησα με email με το EwG ζητώντας τους, με την ιδιότητα μου ως δημοσιογράφου, να σχολιάσουν τις καταγγελίες του Έλληνα τ. υπουργού των Οικονομικών.

Ακόμα περιμένω απάντηση…”

“Πως μπορείτε να συμπορευτείτε ΜέΡΑ25 και Τάκης Μίχας;” ρωτούν κάποιοι. Εστιάζοντας στον λιμπεραλισμό (libertarianism) του Τάκη, με τον οποίο η πλειοψηφία των μελών του ΜέΡΑ25 διαφωνούν, μας αποκαλούν “ετερόκλητη συμμαχία”. Από την μεριά μου, καλωσορίζω αυτούς τους χαρακτηρισμούς, όσο και να τους απορρίπτω, επειδή μας δίνουν την ευκαιρία να ξεκαθαρίσουμε την πολιτική φιλοσοφία, το ιδεολογικό στίγμα του ΜέΡΑ25.

Κατ’ αρχάς, παραθέτω εδάφιο από την Ιδρυτική Διακήρυξη του ΜέΡΑ25: “Συναντιόμαστε… από διαφορετικές αφετηρίες, ως ευρεία συμμαχία δημοκρατών της Αριστεράς, της Οικολογίας και του Φιλελευθερισμού με θεμέλιο λίθο την κοινή μας απόφαση να βάλουμε τέλος στην χρεοδουλοπαροικία…”

Μαζί με Μαρξιστές, Οικολόγους και Φεμινιστές, ο Τάκης Μίχας ήταν από τους πρώτους που υπέγραψε αυτή την  Ιδρυτική μας Διακήρυξη και μάλιστα παραβρέθηκε στην Ιδρυτική Συνδιάσκεψη όταν άλλοι κρύβονταν.

Τέλος, στην επιστολή αποδοχής της πρόσκλησής μας να ενταχθεί στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του ΜέΡΑ25, ο Τάκης Μίχας εξηγεί όμορφα και συγκινητικά τους λόγους της συμπόρευσής του:

Τα χρόνια που έρχονται θα σημαδευθούν αφ’ ενός από τις λυσσώδεις προσπάθειες της νομενκλατούρας των Βρυξελλών να διευρύνει τις εξουσίες και τα προνόμια της και αφ’ ετέρου από την αντίσταση των λαϊκών μαζών σε αυτά τα σχέδια. Είναι σημαντικό η λαϊκή αντίσταση να μην πάρει την μορφή του δεξιού εθνικισμού και του ολιγαρχισμού, όπως δυστυχώς συμβαίνει στην Ευρώπη σήμερα, αλλά να χτισθεί πάνω στην έννοια της ελευθερίας και του διεθνισμού. Εδώ πιστεύω ότι η συμβολή του ΜέΡΑ25 μπορεί να αποβεί καθοριστική. Γι’ αυτό αντι-συστημικοι φιλελεύθεροι δεχόμαστε  με μεγάλη χαρά να συμπορευτούμε  για την υλοποίηση αυτού του στόχου…. Adelante Compañeros! Δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα πέρα από τις αλυσίδες της Χρεοδουλοπαροικίας

ΤΑΚΗΣ ΜΙΧΑΣ

Γιατί νιώθουμε την ανάγκη για μια τέτοια συμπόρευση; Επειδή η Χρεοδουλοπαροικία έχει ένα καλό: Όπως η Κατοχή ή αργότερα η Χούντα, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για συμπόρευση δημοκρατών με μεγάλες κατά τα άλλα μεταξύ τους διαφωνίες εναντίον ενός κοινού εχθρού, στο πλαίσιο ενός κοινού προγράμματος, ενός κοινού στόχου.

Άλλωστε, όλες οι μεγάλες ιστορικές αλλαγές, από την Επανάσταση του 21 έως και την ανατροπή της Χούντας, επιτεύχθηκαν από «ετερόκλητες» συμπορεύσεις ανθρώπων που ενώθηκαν με ένα καλό, ρεαλιστικό, ξεκάθαρο στόχο ή σκοπό. Γιατί δεν μπορεί σήμερα, π.χ., ένας φιλελεύθερος αντι-κρατιστής να συμφωνήσει μ’ έναν μαρξιστή ότι η πρακτική της αέναης μεταφοράς των τραπεζικών ζημιών στους ώμους των πιο αδύνατων φορολογούμενων – του σοσιαλισμού για τους τραπεζίτες και τα funds – πρέπει να σταματήσει;

Ας δούμε όμως λίγο πιο προσεκτικά τον λόγο που η συμπόρευση που επιχειρεί το ΜέΡΑ25 σήμερα είναι απαραίτητη στην σημερινή συγκυρία. Η κρίση του 2008 άλλαξε τον κόσμο, ακριβώς όπως η κρίση του 1929 είχε κάνει τον περασμένο αιώνα. Ήταν μια παγκόσμια και ευρωπαϊκή κρίση που οδήγησε την Ελλάδα στην βαθιά χρεοκοπία εγκαθιδρύοντας αυτό που το ΜέΡΑ25 αποκαλεί Χρεοδουλοπαροικία – ένα καθεστώς αποτελμάτωσης όπου τόσο ο δημόσιος όσο και ο ιδιωτικός τομέας παραμένουν πτωχευμένοι αλλά προσποιούνται ότι δεν είναι μέσα από συνεχείς «διευκολύνσεις» των επίσημων δανειστών.

Σε αυτό το πλαίσιο, τα κόμματα «εξουσίας», Δεξιάς και Αριστεράς, θυσίασαν τις ίδιες τους τις αρχές στον βωμό του συμβιβασμού τους με το νέο καθεστώς. Τόσο ο νεοφιλελευθερισμός-συντηρητισμός της Νέας Δημοκρατίας όσο και ο Μαρξισμός-με-Κεϋνσιανά στοιχεία του ΣΥΡΙΖΑ εξευτελίστηκαν στην πορεία υποταγής τους στην τρόικα (εξωτερικού και εσωτερικού).

Να γιατί, σε αυτό το ζοφερό σκηνικό, όπως και μετά το 1929, έχουμε δυνατότητα και υποχρέωση να συνταχθούμε σε μια ευρεία συμμαχία δημοκρατών της Μαρξιστικής Αριστεράς, της Οικολογίας, του Φιλελευθερισμού, του Φεμινισμού στην βάση ενός κοινού ρεαλιστικού προγράμματος αλλά κρατώντας πάντα ζωντανές τις μεταξύ μας ιδεολογικές διαφορές έως την επίτευξη του κοινού στόχου. Αυτό προσφέρει στην ελληνική κοινωνία σήμερα το ΜέΡΑ25.

Σε αυτό το πλαίσιο νιώθουμε περήφανοι που συμπορευόμαστε με ανθρώπους με τους οποίους έχουμε διαφωνήσει έντονα στο παρελθόν, ανθρώπους έντιμους και ανοικτόμυαλους όπως ο Τάκης Μίχας.

Adelante Compañeros! – όπως μας προ(σ)καλεί ο Τάκης

του Γιάνη Βαρουφάκη, Γραμματέα του ΜέΡΑ25

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Ένα χαρακτηριστικό του Τάκη Μίχα είναι οι προκλήσεις. Ανήσυχο πνεύμα, σπάνια λειτουργεί συμβατικά και σχεδόν πάντα ανορθόδοξα. Το μόνο του πρόβλημα είναι πως δεν χειρίζεται με ψυχραιμία τις συνέπειες των προκλήσεων του. Εντυπωσιάζεται από τις αντιδράσεις  κι αδυνατεί καμιά φορά να κατανοήσει τις επιθέσεις που υφίσταται. Αν δεν θες να ‘χεις προβλήματα δεν προκαλείς. Άλλως, επιλέγεις τον μοναχικό δρόμο της αντιπαράθεσης…

Έτσι και με την παρούσα δουλειά του. Θα ξεσηκώσει πολλούς, που συμφωνούσαν σχεδόν πάντα μαζί του. Και δεν δικαιούται στη συνεχεία να τους καταγγέλλει!  Δεν πρόκειται βέβαια να βρει η αιρετική άποψή του υποστηρικτές από την άλλη πλευρά. Εκτός ίσως σαν άλλοθι για κάποιες δικές τους τραβηγμένες απόψεις. Ήδη κάποια αναρχοαυτόνομη ιστοσελίδα φιλοξένησε κάποιες ιδέες του. Κι ενοχλήθηκε, κακώς κατά την γνώμη μου, επειδή το επεσήμανε σε σχόλιο του ο Πάσχος Μανδραβέλης. Όταν ξενίζεις κι ανατρέπεις, θα βρεθείς αναπόφευκτα σε δύσβατες ατραπούς. Αποδέξου το και συνέχισε από εκεί.

Οι ιδιαιτερότητες της επιχειρηματολογίας του Μίχα ξεκινούν με το απόσπασμα κάποιου λόγου του πρώην Προέδρου του Ισημερινού Ρ. Κορέα, που παραθέτει σαν ταυτότητα του βιβλίου – πριν ακόμη κι από την Εισαγωγή.  Εκεί λέγεται το αυτονόητο: Δεν κάνει το νόμισμα την ισχυρή οικονομία, αλλά μάλλον το αντίθετο συμβαίνει!! Το συμπέρασμα στο οποίο αυτό οδηγεί είναι πως η Ελλάδα δεν ήταν έτοιμη για το Ευρώ – όπως πολλοί από εμάς από τότε επισήμαιναν. Με μαγείρεμα στοιχείων γίναμε δεκτοί. Όπως, πιθανότατα, γνώριζαν και οι Ευρωπαίοι.

Κι οδηγηθήκαμε στη χρεωκοπία λόγω ακριβώς αυτής της ανετοιμότητας. Και της αφερεγγυότητας βέβαια του πολιτικού συστήματος. Που όμως αντικατοπτρίζει ένα λαό που εκλαμβάνει τη Δημοκρατία σαν κομματικό ανταγωνισμό παροχών. Που όταν αυτές είναι αδύνατον να πραγματοποιηθούν, αμέσως η κοινωνία προσεγγίζει τον αυταρχισμό. Εξ ου και η καταιγιστική άνοδος της Χρυσής Αυγής αλλά και η στροφή προς τον χαμένο στα βαθιά ΣΥΡΙΖΑ, που φλερτάρει, με την βοήθεια Καμμένου, με την απολυταρχία.

Η είσοδος λοιπόν με μια οικονομία ανέτοιμη στο Ευρώ προετοίμασε περιπλοκές και μεγάλες δυσκολίες. Δεν είναι όμως αυτό ευθύνη του Ευρώ. Του ισχυρού δηλ νομίσματος. Αλλά μιας πολιτικής τάξης, και μιας κοινωνίας, που δεν μπορεί να βάλει φρένο στην θολούρα μιας εύκολης κι άκοπης ευημερίας – εξασφαλισμένης προφανώς με δανεικά. Είναι λάθος λοιπόν εδώ η σύγκριση με τις απόψεις φιλελεύθερων διανοητών του Δυτικού κόσμου που έβλεπαν τα ζητήματα που δημιουργεί το Ευρώ ορθολογικά, μέσα από την οπτική μιας λειτουργούσας αγοράς. Για τον λόγο αυτό η Βρετανία και η Σουηδία δεν μπήκαν – διότι δεν τους συνέφερε και θα τους κρατούσε πίσω. Η Ελλάδα δεν έπρεπε να μπει, γιατί δεν μπορούσε. Άλλο πρόβλημα και διαφορετικό επιχείρημα. Τώρα όμως που μπήκε, να λέγεται πως το Ευρώ δεν την συμφέρει και πως την οδήγησε στην καταστροφή, θυμίζει την μπάλα στην εξέδρα – όπως θα παρατηρούσαν οι ποδοσφαιρόφιλοι!

Το επιχείρημα του καθηγητή Γιώργου Μπήτρου, όπως εμφανίζεται στο βιβλίο του Τάκη Μίχα, πως το ευρώ ήταν απαραίτητο για εκσυγχρονισμό, λόγω ευρωπαϊκών γενικότερα επιρροών εμένα δεν με πείθει. Αν δεν αλλάξουμε μυαλά, που όπως αποδείχθηκε δεν αλλάξαμε, κανένας εκσυγχρονισμός δεν θα μας κυριεύσει. Οδηγηθήκαμε λοιπόν σε οικονομικά, και όχι μόνο, αδιέξοδα λόγω της ανάγκης ικανοποίησης ενός δημοκρατικά απαίδευτου εκλογικού σώματος που πέραν της ρουσφετολογίας και των παροχών δεν νοιώθει κοντά στους σύγχρονους πολιτικούς θεσμούς.

Γι αυτό και είναι καταστροφική κατά τη γνώμη μου σήμερα η επιστροφή στη δραχμή – ανεξάρτητα από το κοινωνικό και οικονομικό κόστος μιας τέτοιας μετάβασης. Θα μπορούσαμε με επιτυχία να χρησιμοποιήσουμε το επιχείρημα – απειλή πριν μπούμε στα μνημόνια. Όπως σωστά γράφει ο Γ. Βαρουφάκης στο βιβλίο του  ‘Adults in the Room’, οι Γερμανο-Γάλλοι έτρεμαν τότε μια τέτοια προοπτική διότι θα έπρεπε να καλύψουν μεγάλα ποσά ανοιγμάτων των Τραπεζών τους. Το πολιτικό κυρίως γι αυτούς κόστος θα ήταν τεράστιο. Η ευκαιρία όμως χάθηκε όταν ο Γ. Παπανδρέου δεν θέλησε να χρησιμοποιήσει το χαρτί αυτό. Που όμως θα προϋπέθετε, για να είναι πειστικό, κάποιες γενναίες κινήσεις μείωσης ταυτόχρονα του δημοσίου τομέα από μέρους του.

Τώρα πια με τόσες ανοιχτές υποχρεώσεις απειλή επιστροφής στη δραχμή δεν είναι παρά πράξη αυτοχειρίας. Γι αυτό και οι αρχικές κινήσεις ΣΥΡΙΖΑ δεν είχαν την παραμικρή προοπτική επιτυχίας. Ο δήθεν ‘φιλελεύθερος’ (κατά Μίχα) Βαρουφάκης ήταν εντελώς εκτός στόχου. Ομολογώ πως όταν έκανε τις αρχικές του προτάσεις σαν Υπουργός Οικονομικών προς τις Βρυξέλλες με έκανε να αναρωτηθώ αν είμαι εγώ σοσιαλιστής η αυτός φιλελεύθερος. Ήταν γεμάτες ιδέες αναδιάρθρωσης του δημοσίου τομέα, ιδιωτικοποιήσεις κι έλεγχου δημοσίων επιχειρήσεων, δαπανών και κοινωνικών δραστηριοτήτων. Αλλά στον κυκεώνα της ‘δημιουργικής του ασάφειας’  – όπως φαίνεται και από το βιβλίο του – ούτε ο ίδιος δεν είναι σίγουρο τι πίστευε πως θα προωθήσει και τι όχι.

Οι ιδέες του όμως για διπλό νόμισμα, που παρόμοιες έχουν παραχθεί κι από το Institute of Economic Affairs του Λονδίνου, δεν τον κάνουν φιλελεύθερο – όπως αφήνει ο Τάκης Μίχας να υπονοηθεί. Διότι όπως και προηγουμένως σημείωσα, οι ιδέες των θεωρητικών της αγοράς επιχειρούν να συγκεράσουν τις ανάγκες μιας ανταγωνιστικής, και νομισματικά ανάπτυξης, με τις προοπτικές μιας Ευρώπης που τότε ακόμη την θεωρούσαν δεδομένη.

Πολλά βέβαια από αυτά που γράφει με έχουν βάλει κι έμενα σε σκέψεις. Πως τον κρέμασαν οι ‘σύντροφοι’ του. Κάτι αναμενόμενο βέβαια αν λάβει κάνεις υπ όψιν ότι έπαιρναν στα σοβαρά το πρακτικά ανέφικτο κι επικίνδυνο των προτάσεων του. Η απαράδεκτη στάση του ΤΧΣ και του Τόμας Βίζερ για τις περικοπές στις αμοιβές των υπαλλήλων του – που περίπου τριπλασιάσθηκαν όταν όλοι οι άλλοι στην Ελλάδα υπέστησαν τις γνωστές δραματικές περικοπές. Όλα τα κόμματα όμως εδώ έδειξαν να μην ενοχλούνται, όταν ζήτησα με δημοσίευμα μου να αντιδράσουν.

Δεν ευθύνεται όμως το ευρώ για όλα αυτά. Ευθύνονται οι νοοτροπίες, η δουλικότητα κάποιων και οι σημερινές συνθήκες. Μια έξοδος από το ευρώ, ακόμη κι αν συνοδευθεί από μεγαλύτερη οικονομική ανεξαρτησία και πρόσβαση στις διεθνείς αγορές (μια ελάχιστη πιθανότητα σήμερα) δεν θα λύσει του τόπου τα προβλήματα. Διότι θα ωφεληθούν απλά οι ‘ κολπατζήδες’ – όσοι δηλ έχουν βγάλει πολύ χρήμα στο εξωτερικό – και θα δώσει στους πολιτικούς το δικαίωμα να ξαναεπιδοθούν ανεξέλεγκτοι στις παροχές και την ρουσφετολογία. Στα παλιά χρέη θα προστεθούν καινούργια με τη χώρα να βουτάει στα ελλείμματα και να αγκαλιάζει νέες χρεοκοπίες.

Αυτό είναι το πεπρωμένο της Ελλάδας τελικά, ανεξάρτητα από νομίσματα κι από είδη δανειστών;  Πιθανότατα ναι. Αν δεν αρχίζουν να αλλάζουν πράγματα που μπορεί να οδηγήσουν σε άλλες νοοτροπίες. Ξεκινώντας με την κατάργηση του σταυρού προτίμησης στις εκλογές. Που ίσως να απεγκλωβίσει τους πολιτικούς από το ρουσφέτι και την διαφθορά. Μια αρχή δηλ. που δύσκολα την βλέπω να γίνεται…

Έχω μια σοβαρή ένσταση με την εμμονή του Μίχα, επηρεασμένος ίσως από την μακριά του παραμονή στη Λατινική Αμερική,  στη θεώρηση του χρέους ως παράνομη αν δεν έχει χρησιμοποιηθεί προς όφελος του λαού. Τι θα πει όμως “όφελος του λαού”; Ο Κορέα το πέτυχε δείχνοντας πως η προγενέστερη  στρατιωτική χούντα είχε ξοδέψει για μηχανισμούς λαϊκής καταπίεσης. Δύσκολα κάτι τέτοιο συμβαδίζει με το ελληνικό χρέος. Που τα χρήματα ξοδεύτηκαν κυρίως σε παροχές – διορισμούς, αυξήσεις μισθών και συντάξεων, πολλαπλασιασμό των κρατικών φορέων κι οργανισμών. Δεν καταπιέζεται ο λαός όταν τον φορτώνουν οι κυβερνήσεις με δανεικό χρήμα για να τον έχουν χαρούμενο και χορτάτο. Αυτή ακριβώς η νοοτροπία είναι που πρέπει να αλλάξει αν είναι να γυρίσουμε σελίδα και να μπούμε σε κάποιο αναπτυξιακό δρόμο. Και δεν μας φταίει το ευρώ για τα αδιέξοδα στα οποία οδηγηθήκαμε…

*Χρησιμοποιήθηκε σαν πρόλογος στο υπό έκδοση νέο βιβλίο του Τάκη Μίχα “Ελλάδα και Ευρώ: Η Φιλελεύθερη Άποψη” (Μεταμεσονύκτιες Εκδόσεις).

SHARE

Περισσότερα

MORE NEWS DESK

TOP LINE

Μυστήριο με τον θάνατο Ιταλού μάνατζερ στην Αντίπαρο. “Καταραμένο” το ελληνικό καλοκαίρι 2019;
Αυτοκράτορας των boutique hotels και με τη βούλα του Μετοχικού Ταμείου Στρατού
Μύκονος, βαν, πειρατές και κουμανταδόροι
Ο Ηρωας Ελευθέριος Χανδρινός που βύθισε 2 τουρκικά αντιτορπιλικά και κατέρριψε 3 μαχητικά
Τέτοιες ημέρες εξομολογούνται οι μοναχικοί και οι ρέμπελοι…
Η Four Seasons καρατομεί τα στελέχη που η ίδια επέλεξε στον Αστέρα
Η Ελλάδα δίχως αυτόν δείχνει πιο πολιτισμένη, πιο σοβαρή, πιο ήρεμη
Aπόπειρα εξαγοράς του Mykonos Live TV;
Eβαλε 9 φωτιές στην Εύβοια επειδή τον κορόιδευε η σερβιτόρα στο καφενείο!
Θρίλερ με τον Γιώργο Ζαββό, τα κόκκινα δάνεια και το σχέδιο για συγκυβέρνηση με Τσίπρα
Μια γοητευτική νέα γυναίκα στον άγριο κόσμο του Ποινικού Δικαίου
Όσο κι αν κανείς προσέχει όσο κι αν το κυνηγά πάντα, πάντα θα ‘ναι αργά, δεύτερη ζωή δεν έχει