“Ολα για μια Ειρήνη και ένα κλαράκι της ελιάς”
“ΕΙΡΗΝΗ” μια λέξη, μια έννοια που κρύβει όλον τον κόσμο μέσα της. Λατρεμένη και παγκοσμίως χιλιοτραγουδησμένη.
Γράφει η Ειρήνη Καρύδη
Δούλοι και βασιλιάδες τη λάτρεψαν, τόσο που της δώσαμε για πρόσωπο μια σημαία καταγάλανη και ένα στεφάνι νίκης στα χέρια.
Αυτή την ΕΙΡΗΝΗ, την αποτελούν «άνθρωποι» εκλεκτοί, «άνθρωποι» που θα τους ζήλευε ο Μίδας για τον πλούτο τους, μαλιστα πολλοί από αυτούς έχουν εξουσία που ξεπερνά σε δύναμη και φήμη ακόμα και τον Μέγα Αλέξανδρο ή τον Τζένγκις Χαν.
Αυτοί οι «άνθρωποι», κάποιοι από τους οποίους είναι μεγάλοι πολιτικοί, κυβερνήτες, πρωθυπουργοί και στρατηγοί, έδωσαν λόγο στην ΕΙΡΗΝΗ και τον οποίο ονόμασαν «Διεθνές Δίκαιο».
Αυτοί ξόδεψαν ατελείωτες ώρες, μέρες, μήνες και χρόνια σε συζητήσεις, έδωσαν άπειρες υποσχέσεις και όλα αυτά στο όνομα της…. ειρήνης.
Βεβαίως όλα αυτά έγιναν υπό την σκέπη ενός κοινού συμφέροντος, για να φωνάζουν οι ίδιοι: “όχι, πια
πόλεμο”, με ένα υποκριτικό ταλέντο που θα ζήλευαν όλοι οι αρχαίοι θεατρικοί ποιητές μαζί.
Αυτοί οι «άνθρωποι», που φορούν όμορφα και πλατιά χαμόγελα και κάνουν χειραψίες όλο θέρμη, κρύβουν με μαεστρία την αλήθεια πίσω από τα ακριβά κοστούμια τους και τη μαύρη ψυχή τους.
Πιο μαύρη και από τον καπνό που βγάζουν οι πύραυλοι τους και τόσο άδεια, όση ψυχή μπορεί να διαθέτει μια σφαίρα που διαπερνά το κορμάκι ενός παιδιού.
Αυτοί οι «άνθρωποι» που φορούν πανάκριβα αρώματα, για να καλύψουν τη σήψη της ψυχής τους, παραμενουν κλεισμένοι μέσα στα χρυσά κλουβιά τους γιατί δεν αντέχουν την αλήθεια.
Μια αλήθεια αβάσταχτη που “ακούγεται” στον θρήνο της μάνας για το νεκρό παιδί της, στα ακρωτηριασμένα σώματα, στην πείνα, στην αρρώστια και στην εξαθλίωση.
Και καταλήγει στην κραυγή του απελπισμένου που σηκώνει τα χέρια ψηλά και ικετεύει το Θεό για βοήθεια.
Αυτή την κραυγή που μπορεί και διαπερνά κάθε τοίχο, αντέχουν τα αυτιά τους.
Αυτοί οι «ήρωες» με τα καλοσιδερωμένα κουστούμια, καλύπτουν με τον ήχο των μαχητικών τους τις ικεσίες των αθώων, καλύπτουν τα μάτια τους με τις σκόνες που θα σηκώσουν οι βόμβες τους… και μόλις τις ρίξουν έχουν την ησυχία που επιθυμούν και μενουν ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα, του ολέθρου που δημιούργησαν.
Έπειτα, κάθονται στους αναπαυτικούς θρόνους τους και συζητούν για τον επόμενο πόλεμο ή την πείνα που θα σπείρουν, τη στιγμή που σε ένα διπλανό δωμάτιο τους περιμένει ο μπουφές με τα πανάκριβα φαγητά και ποτά.
Αυτοί οι «άνθρωποι» μιλούν για την ομορφιά της ΕΙΡΉΝΗΣ, την ίδια στιγμή που οι αυλικοί τους κουβαλούν τους κωδικούς από τα όπλα μαζικής καταστροφής.
Μιλούν για την ΕΙΡΗΝΗ και τους πρόσφυγες απ’ τον πόλεμο μέσα από τις πανάκριβες σουίτες τους.
Μιλούν για την ΕΙΡΗΝΗ και για την εθνική ασφάλεια τη στιγμή που για τη δική τους ασφάλεια διαθέτουν έναν ολόκληρο στρατό.
Στο τέλος όμως όλοι αυτοί οι «άνθρωποι» που νιώθουν θεοί και πιστεύουν ότι ελέγχουν όλο τον πλανήτη, ξεχνάνε να σηκώσουν το κεφάλι στον ουρανό
και να δούνε ότι αυτοκρατορία τους δεν είναι τίποτε άλλο από έναν κόκκο μέσα στο σύμπαν… και ότι τα χρυσά κλουβιά δεν θα προστατέψουν κανέναν τους.
Γιατι μπορεί η ΕΙΡΉΝΗ εδώ και δεκαετίες (ίσως και αιώνες) να παραμένει σιωπηλή και να αποτελεί ένα κουρελόχαρτο, στο τέλος όμως εκείνη με ένα μειδίαμα στα χείλη θα μας αγκαλιάσει την στιγμή που για την ανθρωπότητα η δύση της θα έχει φτάσει πιο νωρίς.
