Τελικά, είχε δίκιο ο Ντόνλαντ Τραμπ που επέλεξε να προσφύγει στη Δικαιοσύνη, και να το κάνει τελικά, ώστε να σταματήσει την κυκλοφορία του πολυσυζητημένου βιβλίου «The Room Where It Happened: A White House Memoir», του πρώην συμβούλου εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ, Τζον Μπόλτον. Με την πρωτοφανή αυτή κίνηση όμως ο Λευκός Οίκος όχι μόνο δεν το κατάφερε αλλά προκάλεσε ακόμα περισσότερο θόρυβο, καθώς ο 71 ετών πρώην στενός συνεργάτης του, δικηγόρος, πολιτικός και διπλωμάτης, έχει γίνει το πρόσωπο της εβδομάδας στις ΗΠΑ και μπορεί να είναι οι αποκαλύψεις του εκείνες που θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στην επανεκλογή του 74χρονου Τραμπ στο θώκο της αμερικανικής προεδρίας.
Εκτός από το διόλου κολακευτικό πορτρέτο του Τραμπ και τα κριτήρια με τα οποία έπαιρνε σοβαρότατες αποφάσεις, ο Μπόλτον κάνει σαφή αναφορά και στις σχέσεις του Ντόναλντ Τραμπ και του γαμπρού, Τζάρεντ Κούσνερ με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τον Μπεράτ Αλμπαϊράκ, Τούρκο υπουργό οικονομικών και γαμπρό του προέδρου, οι οποίες όλο αυτό το διάαστημα της προεδρίας του Αμερικανού μεγιστάνα χαρακτηρίζονται αν μη τι άλλο «περίεργες»…
Σύμφωνα με όσα έχουν διαρρεύσει από το βιβλίο του Μπόλτον και που δημοσιεύονται από την περασμένη εβδομάδα στις εφημερίδες Washington Post και New York Times, οι συχνές επαφές Ερντογάν-Τραμπ ήταν πολύ αποτελεσματικές για να διαμορφώνει ο Αμερικανός πρόεδρος την πολιτική του όπως ο Τούρκος πρόεδρος επιθυμούσε. Μάλιστα, στη σελίδα 191 του βιβλίου του, ο Μπόλτον γράφει ότι, κατά τη διάρκεια συνάντησης μεταξύ του Ερντογάν και του Τραμπ στην Αργεντινή, την 1η Δεκεμβρίου 2018, ο πρόεδρος των ΗΠΑ υποσχέθηκε να βοηθήσει τον Τούρκο ομόλογό του στην υπόθεση της τράπεζας Halkbank: «Ο Ερντογάν έδωσε ένα σημείωμα από τη δικηγορική εταιρεία που εκπροσωπεί τη Halkbank, για την οποία ο Τραμπ πίστευε ότι ήταν εντελώς αθώα για την παραβίαση των κυρώσεων κατά του Ιράν από τις ΗΠΑ. “Ο Τραμπ ρώτησε αν θα μπορούσαμε να… φτάσουμε στον Αναπληρωτή Γενικό Εισαγγελέα των ΗΠΑ Ματ Γουίτκερ, τον οποίο παρακάμψαμε. Ο πρόεδρος είπε τότε στον Ερντογάν ότι θα φροντίσει τα πράγματα, εξηγώντας ότι οι εισαγγελείς της Νότιας Περιφέρειας δεν ήταν δικοί του, αλλά του Ομπάμα, ένα πρόβλημα που θα επιλυόταν όταν θα τους αντικαθιστούσε με “δικούς” του».
Ο Αμερικανός πρόεδρος, σύμφωνα με τον Μπόλτον, συμπλήρωσε πως «δεν ήθελε να συμβεί κάτι κακό στον Ερντογάν ή στην Τουρκία και ότι θα εργαζόταν πολύ σκληρά για το θέμα. Ο Ερντογάν παραπονέθηκε επίσης για τις κουρδικές δυνάμεις στη Συρία (τις οποίες ο Τραμπ δεν αντιμετώπισε) και έπειτα έθεσε το θέμα Γκουλέν, ζητώντας για άλλη μια φορά να εκδοθεί στην Τουρκία».
Σύμφωνα με τον Μπόλτον: «Ο Τραμπ είπε μόνο ότι ο Γκιουλέν “θα ζούσε μόνο μια μέρα αν επέστρεφε στην Τουρκία”. Οι Τούρκοι γέλασαν, αλλά είπαν ότι ο Γκουλέν δεν χρειάζεται να ανησυχεί, καθώς η Τουρκία δεν είχε θανατική ποινή».
Λίγους μήνες πριν από την Αργεντινή και μετά τη συνάντηση του Τραμπ με τον Ρώσο πρόεδρο, Βλαντιμίρ Πούτιν στο Ελσίνκι τον Ιούλιο του 2018, ο Ερντογάν κάλεσε τον Τραμπ να μιλήσει για τον Αμερικανό πάστορα Άντριου Μπράνσον, ο οποίος πέρασε δυόμισι χρόνια στη φυλακή στην Τουρκία και την υποτιθέμενη σχέση του με τον Γκιουλέν. Ο Μπόλτον γράφει χαρακτηριστικά στο βιβλίο του: «Ο Ερντογάν έθεσε επίσης ένα άλλο αγαπημένο θέμα, το οποίο συζητούσε συχνά με τον Τραμπ: την καταδίκη του Μεχμέτ Ατίλα, ανώτερου υπαλλήλου της κρατικής τουρκικής τράπεζας Halkbank, για οικονομική απάτη που οφείλεται σε μαζικές παραβιάσεις των κυρώσεών μας στο Ιράν. Αυτή η συνεχιζόμενη ποινική έρευνα απειλούσε τον ίδιο τον Ερντογάν λόγω των ισχυρισμών ότι αυτός και η οικογένειά του χρησιμοποιούσαν τη Halkbank για προσωπικούς σκοπούς. Για τον Ερντογάν, ο Γκιουλέν και το “κίνημά του” ήταν υπεύθυνοι για τις κατηγορίες κατά της Halkbank, οπότε ήταν μέρος μιας συνωμοσίας εναντίον του, για να μην αναφερθούμε στον αυξανόμενο πλούτο της οικογένειάς του. Ήθελε να κλείσει η υπόθεση Halkbank, κάτι απίθανο την ώρα που οι Aμερικανοί εισαγγελείς είχαν βυθιστεί βαθιά στις δόλιες επιχειρήσεις της τράπεζας. Τέλος, ο Ερντογάν ανησυχούσε για την εκκρεμότητα στο Κογκρέσο που θα σταματούσε την πώληση F-35 στην Τουρκία επειδή η Άγκυρα αγόραζε το σύστημα αεροπορικής άμυνας της Ρωσίας S-400. Εάν ολοκληρωνόταν, αυτή η αγορά θα προκαλούσε επίσης υποχρεωτικές κυρώσεις κατά της Τουρκίας σύμφωνα με το καταστατικό του 2017 κατά της Ρωσίας. Ο Ερντογάν είχε πολλά να ανησυχεί».
Στη σελίδα 185 του «The Room Where It Happened: A White House Memoir», ο Μπόλτον αναφέρει επίσης πολλά για τις συναλλαγές του Τραμπ με τον Ερντογάν σχετικά με πάστορα Μπράνσον: «Ωστόσο, αυτό που ήθελε ο Τραμπ ήταν πολύ περιορισμένο: πότε θα απελευθερωνόταν ο Μπράνσον για να επιστρέψει στην Αμερική. Ο Ερντογάν είπε μόνο ότι η τουρκική δικαστική διαδικασία συνεχίζεται, και ο Μπράνσον, βρισκόταν όχι στη φυλακή, αλλά σε κατ ‘οίκον περιορισμό στη Σμύρνη. Ο Τραμπ επικαλέστηκε τη φιλία του με τον Ερντογάν, αλλά είπε ότι θα ήταν αδύνατο να διορθώσει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η σχέση ΗΠΑ-Τουρκίας, εκτός εάν ο Μπράνσον επέστρεφε στις ΗΠΑ. Ο Τραμπ ήταν πραγματικά ταραγμένος».
Ο πρώην σύμβουλος εθνικής ασφάλειας Τζον Μπόλτον παρομοιώνει τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με τον φασίστα ηγέτη της Ιταλίας Μπενίτο Μουσολίνι και τον χαρακτηρίζει δικτάτορα στο βιβλίο του. Χαρκατηριστικά αναφέρει, «Οι επαφές με τον Ερντογάν ήταν μια εμπειρία. Ακούγοντας τον (τα σχόλιά του μεταφράζονταν πάντα), ήταν σαν να άκουγες τον Μουσολίνι να μιλάει από το μπαλκόνι του στη Ρώμη».
Όπως ανέφερε την Πέμπτη το βράδυ ο ανταποκριτής του Open TV και του Έθνους στην Ουάσιγκτον, Μιχάλης Ιγνατίου, «μελετώντας τις αποκαλύψεις του Τζον Μπόλτον επιβεβαίωσα τα συμπεράσματα, στα οποία έχω καταλήξει εδώ και καιρό. Ο Ντόναλντ Τραμπ, δυστυχώς, έχει θέσει την αμερικανική προεδρία στην υπηρεσία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Όπου μπορούσε το έκανε, παρακάμπτοντας ακόμα και τους αμερικανικούς νόμους. Μάλιστα ακόμα και αν επιχειρούσε να παραβιάσει τους νόμους -όπου δεν ήταν εύκολο να το κάνει- φανταστείτε τι συνέβαινε στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, όπου οι διπλωμάτες αντιδρούσαν αλλά εκείνος τους αγνοούσε. Πώς μπορεί να περιμένει η Ελλάδα και η Κύπρος βοήθεια από την Αμερική όταν ο Τούρκος πρόεδρος επηρεάζει ή ίσως καθορίζει την αμερικανική εξωτερική πολιτική για την περιοχή μας; Είναι ευτύχημα για την Αθήνα και τη Λευκωσία ότι προχώρησαν στις τριμερείς επαφές με το Ισραήλ και την Αίγυπτο».
«Αρκετοί Αμερικανοί διπλωμάτες έχουν διαφωνήσει ακόμα και με πράξεις για την πολιτική που έχει ο Τραμπ με την Τουρκία. Κανονικά, την πολιτική έπρεπε να την χαράσσει το State Department αλλά απ’ ότι φαίνεται τον τελευταίο λόγο τον έχει ο Τραμπ και ιδιαίτερα για την Τουρκία, μερικοί στον Λευκό Οίκο και το State Department τον ακολουθούν πιστά. Είναι “βασιλικότεροι του βασιλέως”. Αυτοί που διαφωνούν και τονίζουν τη σημαντική θέση της Ελλάδας και της Κύπρου στην ανατολική Μεσόγειο είναι πολύ σοβαροί άνθρωποι. Δεν είναι εύκολο να διαφωνείς με αυτόν τον Τραμπ έτσι όπως τον παρουσιάζει στο βιβλίο του ο Τζον Μπόλτον» πρόσθεσε.
«Μερικές από τις αποκαλύψεις τις γνωρίζαμε και ιδιαίτερα για την Halkbank, την προσωπική τράπεζα του Ερντογάν. Όμως, όταν τα λέει ο Τζον Μπόλτον έχουν μία άλλη αξία. Ήταν εκεί, έβλεπε, θύμωνε, προσπαθούσε να μεταπείσει τον Τραμπ. Αυτή η “ανάρμοστη σχέση” αφορούσε όλο το φάσμα των σχέσεων ανάμεσα στις δύο χώρες. Ο κ. Μπόλτον είχε προειδοποιήσει από καιρό ότι ο Τραμπ έχει προσωπικά και οικονομικά συμφέροντα με την Τουρκία. Ελπίζουμε όλοι ότι μετά την κυκλοφορία του βιβλίου και την κλήση Μπόλτον για την κατάθεση των στοιχείων στη Γερουσία, θα σταματήσει η “ανάρμοστη σχέση” που απειλεί τα εθνικά συμφέροντα Ελλάδας – Κύπρου. Σημειώνεται πως υπό το φως αυτών των αποκαλύψεων στην υπόθεση των F-35, έχει πολύ μεγάλη σημασία να πούμε ότι ο Ντόναλντ Τραμπ έχασε, καθώς πρέπει να τονιστεί ο ρόλος της ελληνικής, της εβραϊκής και της αρμενικής κοινότητας» κατέληξε ο Μιχάλης Ιγνατίου.
