kourdistoportocali.comNews DeskO Στηβ Γιατζόγλου σε εκδήλωση της Χρυσής Αυγής[VIDEO]

Σάλος στα ΜΜΕ

O Στηβ Γιατζόγλου σε εκδήλωση της Χρυσής Αυγής[VIDEO]

Ο αδελφός του Νίκου Μιχαλολιάκου, δικηγόρος Τάκης Μιχαλόλιας, ανέλαβε τη διεύρυνση

Ξαφνικά σήμανε συναγερμός: O Στηβ Γιατζόγλου σε εκδήλωση της Χρυσής Αυγής η οποία σύμφωνα με την δημοσκόπηση του ΣΚΑΙ βρίσκεται στην 3η θέση. Τα αθλητικά site πήραν φωτιά και ένα μετά το άλλο ανέβαζαν το video από την εκδήλωση με τον Νίκο Μιχαλολιάκο-με τον οποίο είχε θερμό εναγκαλισμό- να τον καλωσορίζει. Στις επόμενες ώρες θα γίνει ένας σχετικός χαμός. Τώρα πόσο θα κρατήσει δεν γνωρίζουμε.

Αξίζει να σημειωθεί ότι μόλις την Κυριακή ο έγκριτος Βηματοδότης έκανε λόγο για το άνοιγμα της Χρυσής Αυγής με τον αδελφό του Νίκου Μιχαλολιάκου, δικηγόρο Tάκη Μιχαλόλια να αναλαμβάνει σχετικές πρωτοβουλίες: Κινήσεις πολιτικές δεν κάνουν μόνο τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου. Κάνουν, μαθαίνω, και οι νοσταλγοί του ναζισμού και φασισμού, το κόμμα της Χρυσής Αυγής. Ο Νίκος Μιχαλολιάκος αισθάνεται ότι μπορεί να διευρύνει το ακροατήριο του κόμματός του και αναζητεί ανά την Ελλάδα πανεπιστημιακούς του ευρύτερου εθνικιστικού χώρου με σκοπό να τους πείσει να ενταχθούν στα ψηφοδέλτιά του. Κύριος στόχος του είναι να αντλήσει νέους ψηφοφόρους αλλά και να φέρει στις τάξεις της Χρυσής Αυγής πιο μετριοπαθείς εθνικιστές. Τον συντονισμό τον έχει αναλάβει ο δικηγόρος, αδελφός του «αρχηγού» Τάκης Μιχαλόλιας. Ισως έτσι να πετύχει και το κόμμα την άρση της χρηματοδότησης. Θέμα που καίει ιδιαιτέρως τον κ. Μιχαλολιάκο. Τώρα αν θα τα καταφέρει είναι άλλη ιστορία. Προς το παρόν όλοι αυτοί στους οποίους απευθύνεται του λένε «να δούμε πρώτα πώς θα καταλήξει η δίκη της Χρυσής Αυγής», που κατηγορείται ως εγκληματική οργάνωση.

Πριν αλέκτωρ λαλήσαι τρεις η εμφάνιση του Στηβ αγκαλιά με τον Νίκο Μιχαλολιάκο προκαλεί ήδη σάλο.
Ενα ενδιαφέρον ρεπορτάζ για την ζωή του θρυλικού Στηβ υπογράφει ο Δημήτρης Καρύδας στο Kontra.gr  ενώ ο Φίλιππος Δημόπουλος στο Cult24.gr θα αναλάμβανει να συλλέξει τις καλύτερες ατάκες του θρύλου.

Μεγαλωμένος στους δρόμους της Νέας Υόρκης ο Στιβ Γιανγκ, όπως είναι το ‘’αμερικάνικο’’ όνομα της οικογένειας ήρθε στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του ’70, ο πρώτος από την καραβιά των ομογενών που κουβάλησε στον Ολυμπιακό ο Νίκος Γουλανδρής. Και δεν έφυγε ποτέ από τότε συνδέοντας όλη τη ζωή του με τη χώρα των προγόνων του. Ως παίκτης ήταν από τους καλύτερους σουτέρ που πέρασαν από το ελληνικό μπάσκετ. Με ειδικότητα το σουτ από τη γωνία με τη βοήθεια του ταμπλό. Από αυτή τη θέση σπάνια αστοχούσε. Τη δεκαετία του ’70 ήταν ένας αληθινός σταρ την εποχή που ο ελληνικός αθλητισμός δεν διέθετε παρά ελάχιστους από αυτό το είδος. Μπον-βιβέρ, είναι πιθανώς παρέα με τον Τάκη Κορωναίο οι πρώτοι Ελληνες αθλητές που λάνσαραν το άγνωστο life style στην Ελλάδα των 70’s.

Ο κήπος του  ‘’Μπίτσουλα’’ το θρυλικό Γλυφαδιώτικο μπαρ στέκι όλων ανεξαιρέτως των μπασκετμπολιστών εκείνα τα χρόνια θα μπορούσε να διηγηθεί απίστευτες ιστορίες για φοβερές βραδιές. Ο Γιατζόγλου έβαλε τη σφραγίδα του στο μπάσκετ μιας διαφορετικής εποχής και συνέδεσε το όνομα του με τον τελευταίο τίτλο που κέρδισε ο Ολυμπιακός πριν περάσει πάνω από μια δεκαετία αργότερα στη ‘’σύγχρονη’’ εποχή του. Στο Παναθηναϊκό στάδιο μπροστά σε 25.000 κόσμο στις 16 Ιουλίου του 1980 κέρδισε την ΑΕΚ με 85-80 στον τελευταίο τελικό Κυπέλλου της ιστορίας που φιλοξενήθηκε σε ανοιχτό γήπεδο. Ο Στηβ με 25 πόντους ήταν ο αναμφισβήτητος MVP του αγώνα και έκλεψε την παράσταση κάνοντας τον γύρο του θριάμβου αγκαλιά με το Κύπελλο και με μια εντυπωσιακή ξανθιά κυρία στο πλευρό του! Ήταν η μετέπειτα σύζυγός του Κατερίνα.

Την καριέρα του δεν την έκλεισε στον Ολυμπιακό αλλά στον ΠΑΟΚ όπου μετακόμισε εκμεταλλευόμενος τον νόμο που απελευθέρωνε τις μεταγραφές για παίκτες που ήταν άνω των 30 ετών και είχαν πάνω από μια δεκαετία στην ίδια ομάδα. Δεν ήταν η πρώτη του προσπάθεια να παίξει σε άλλη ομάδα. Η πρώτη σχετική ήταν μερικά χρόνια όταν νωρίτερα όταν βρέθηκε στο Ισραήλ! Ο Ολυμπιακός είχε μισοδιαλύσει την ομάδα μπάσκετ αφού δεν υπήρχαν χρήματα και ο Στηβ ‘’ψήθηκε’’ να πάει στο Τελ Αβίβ για να παίξει με τη Χαποέλ. Συμβόλαια δεν υπήρχαν και όλα γίνονταν δια….λόγου.

Όταν όμως βρέθηκε στο Ισραήλ πιστεύοντας ότι θα παίξει σαν ξένος στη Χαποέλ οι άνθρωποι της ομάδας ουσιαστικά τον εκβίασαν απαιτώντας να πάρει την Ισραηλινή υπηκοότητα γιατί είχαν κλείσει τις θέσεις των ξένων. Την ιστορία μου την διηγήθηκε ο ίδιος πολλά χρόνια αργότερα στο φάιναλ φορ του 1994 όταν βρεθήκαμε παρέα στο Ισραήλ. Είχε συμφωνήσει τότε με τον Ελεύθερο Τύπο και ήρθε παρέα μας στη δημοσιογραφική αποστολή της εφημερίδας για να αναλύει το φάιναλ φορ, το πρώτο που είχαν βρεθεί μαζί δύο ελληνικές ομάδες! ‘’Εδώ είχα βρεθεί αιχμάλωτος’’, μου είχε πει τότε.

12719103_701644409938744_1349973903676199476_o 12764477_701643459938839_4559379694642855851_o 12764744_701641546605697_7298296788669382634_o 12771492_701644553272063_8337259549356890665_o

“Μου πήραν το διαβατήριο και όταν αρνήθηκα να αλλάξω υπηκοότητα με πήγαν στα δικαστήρια υποστηρίζοντας ότι είχα πάρει προκαταβολή. Δεν είχα άλλη λύση για να γλιτώσω. Πήγα ένα πρωί στο γραφείο του μεγαλύτερου δικηγόρου του Ισραήλ και τον έπεισα να αναλάβει την υπόθεση μου χωρίς μάλιστα να τον πληρώσω. Με αθώωσε και μπόρεσα να γυρίσω στην Ελλάδα’’. Ποιος ήταν ο μεγαλο-δικηγόρος; Ο πρόεδρος της Μακάμπι Τελ Αβίβ Σιμόν Μιζράχι τον οποίο ο Στηβ έπεισε με ένα ακλόνητο επιχείρημα: ‘’Η με αθωώνεις ή υποχρεώνομαι να παίξω στη Χαποέλ. Και αν παίξω θα σου πάρω το πρωτάθλημα’’!

Μια και αναφέρθηκα στο Final Four του 1994. Παραμονές του τελικού Ολυμπιακού- Μπανταλόνα δεν υπήρχε άνθρωπος που να πιστεύει ότι η ελληνική ομάδα μπορούσε να χάσει το τρόπαιο. Πλην του Στηβ που μου υπαγόρευε την ανάλυση και την έγραφα σε μια Brother γραφομηχανή για να φτάσει με φαξ στην εφημερίδα. ‘’Well’’, μου είπε με το κλασικό του ύφος, ‘’υπάρχει τρόπος να χάσει ο Ολυμπιακός. Ο Ομπράντοβιτς είναι πολύ έξυπνος προπονητής και δεν είναι μόνο τυχερός όπως λέτε οι δημοσιογράφοι. Θα παίξει αργά, θα τραβήξει έξω από τη ρακέτα τους ψηλούς του Ολυμπιακού και αν οι δικοί του ψηλοί βάλουν τα σουτ θα υπάρξει πρόβλημα. Ο Ιωαννίδης θα φοβηθεί το ματς και αντί να το τρέξει θα πάει σε αργό ρυθμό. Αν το σκορ πάει γύρω στους 60 πόντους ο Ολυμπιακός θα κερδίσει πολύ δύσκολα ή θα χάσει’’. Το επόμενο βράδυ δικαιωνόταν μέχρι κεραίας.

Είπαμε από μπάσκετ ο Στηβ ξέρει καντάρια και η διαύγεια του στον πάγκο είναι απαράμιλλη. Ένας από τους βοηθούς του ο Νίκος Κωστόπουλος που κάθισε δίπλα του στον πάγκο της Δάφνης μου είχε πει κάποτε: ‘’Είναι φοβερός. Στα τάιμ άουτ δεν λέει μόνο στους παίκτες τι να κάνουν αλλά και τι θα κάνει ο αντίπαλος. Και μόλις βγαίνουν οι ομάδες στο παρκέ βλέπουμε τον αντίπαλο να παίζει όπως έχει προβλέψει ο Στηβ’’. Τίτλους σαν προπονητής δεν πήρε. Όχι γιατί δεν τους άξιζε αλλά γιατί είχε στο DNA του τη συνεργασία με τους λογής λογής προβληματικούς. ‘’Δεν πάω εγώ στο πρόβλημα, το πρόβλημα έρχεται σε μένα’’, συνηθίζει να λέει με την αμερικάνικη προφορά και τα…σπαστά ελληνικά που δεν έχει αλλάξει εδώ και 42-43 χρόνια που είναι στη χώρα μας. Υπάρχουν άνθρωποι που ορκίζονται ότι ο Στηβ δεν προσπάθησε ποτέ να αλλάξει την προφορά του γιατί πολύ απλά ξέρει ότι εντυπωσιάζει ακόμη και με αμίμητες ‘’ελληνικούρες’’ όπως το αξεπέραστο ‘’σήμερα χάσαμε από μια συγκυρία συμπτωματικών συμπτώσεων’’, που είχε πει κάποτε ως προπονητής του Ηρακλή.

Η αδυναμία του είναι να φέρνει στην Ελλάδα παίκτες που άλλοι προπονητές δεν ακουμπάνε. ‘’Street boys”. Αμερικανάκια που έμαθαν μπάσκετ στην άσφαλτο και στα ανοιχτά γήπεδα. Όπως ο ίδιος. Και ας τον έφεραν μετά τα μπασκετικά του βήματα στο θρυλικό πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ. Για τα κολεγιακά του χρόνια δεν θα πει ποτέ πολλές ιστορίες. Προτιμάει να λέει ιστορίες για το πώς πέρναγε τη γέφυρα του Μπρούκλιν για να μπει στην περιοχή που έλεγχαν οι Πορτορικάνοι και να παίξει ξύλο μαζί τους στη δική του εκδοχή του West Side Story. Ο Στηβ δεν πήρε άδικα το παρατσούκλι ‘’λιοντάρι’’. Δεν του το έδωσαν οι Πορτορικάνοι αλλά οι Ελληνες δημοσιογράφοι της δεκαετίας του ’70. Και σε καβγά δεν έκανε ποτέ πίσω. Ακόμη και όταν απέναντι του είναι ένας .ημιάγριος Αμερικάνος με ‘’καμένα μυαλά’’ όπως ο Σκάρι.

Τον είχε φέρει ο Στηβ αναλαμβάνοντας τον Ολυμπιακό στην εποχή Κοσκωτά. Ο στόχος ήταν να φτιαχτεί μια ομάδα ικανή να πάρει πρωτάθλημα και ο Στηβ έφερε απευθείας από το ΝΒΑ ένα παίκτη με τεράστια προσόντα που όμως δεν τον ακούμπαγε καμία ομάδα λόγω προβληματικού χαρακτήρα. Ο Κοσκωτάς είχε πληρώσει το μυθικό –για την εποχή- ποσό των 350.000 δολαρίων αλλά κάποια στιγμή ο Ολυμπιακός έμεινε ακέφαλος και σε στάση πληρωμών. Ο Στηβ έμεινε στο τιμόνι την ώρα που κάθε σώφρων προπονητής θα εγκατέλειπε την ομάδα. Κάποια στιγμή ο Σκάρι αντιλήφθηκε ότι άλλα λεφτά δεν θα πάρει και σε μια προπόνηση όρμησε στον Γιατζόγλου κατηγορώντας τον για την περιπέτεια του! Κουβέντα στην κουβέντα άρχισαν και οι γροθιές και στη διάρκεια του καβγά ο Σκάρι έσπασε το χέρι του και έμεινε ένα μήνα εκτός γηπέδων! Την ίδια εποχή έχει καταγραφεί μια από τις αξέχαστες ατάκες του Στηβ.

Ο Ολυμπιακός έπαιζε στα προκριματικά του Κόρατς κόντρα στη Διναμό Τιφλίδας και είχε κερδίσει το πρώτο ματς στη Ρωσία με  96-75 αλλά στη ρεβάνς της Γλυφάδας οι Ρώσοι έβαλαν 17 τρίποντα και στο τέλος του κανονικού αγώνα κέρδιζαν με +21. Το ματς πήγε στην παράταση όπου έβαλαν άλλα τρία τρίποντα αλλά όχι το τελευταίο και ο Ολυμπιακός προκρίθηκε παρότι ηττήθηκε με 113-93! Την επόμενη μέρα πήρα τον Στηβ τηλέφωνο για να μου κάνει δηλώσεις για την πρόκριση.

‘’Well (εννιά φορές στις δέκα ξεκινάει τις δηλώσεις του με αυτή τη λέξη), τι μαλακίες θέλεις να σου πω τώρα; Εδώ έχω μπροστά μου την κασέτα του αγώνα και δεν τολμάω να τη βάλω στο βίντεο. Μας έβαλαν 20 τρίποντα και αν ξαναδώ τον αγώνα φοβάμαι ότι θα βάλουν και το τελευταίο’’!

Η ιστορία του μπάσκετ του χρώσταγε ένα τίτλο. Μπορούσε να τον πάρει με τον Άρη τον οποίο ανέλαβε μετά τον Ολυμπιακό. Ήταν η πρώτη…πυροσβεστική δουλειά αφού κανείς προπονητής δεν ήθελε να πάει στην ομάδα μια και στην αρχή του καλοκαιριού ο πρόεδρος Θεόφιλος Μητρούδης είχε διώξει τον Γκάλη. Κανείς πλην του Γιατζόγλου που ανέλαβε την ομάδα και κατάφερε να φέρει στην Ελλάδα τον μακαρίτη Ρόι Τάρπλεϊ.

Για τρεις μήνες ο Άρης έπαιζε διαπλανητικό μπάσκετ, μέχρι που ο Τάρπλεϊ τραυματίσθηκε, έμεινε στη Θεσσαλονίκη ενώ η ομάδα έπαιζε στο εξωτερικό και ‘’ξανακύλησε’’ στις μπύρες και τα ξενύχτια. Ήταν η αρχή του τέλους. Η ομάδα πήρε την κάτω βόλτα με τον Ρόι να εμφανίζεται ξενυχτισμένος και μεθυσμένος στις μισές προπονήσεις, ο Στηβ έχασε τη δουλειά του αλλά την άνοιξη ο Άρης κατάφερε να πάρει τον πρώτο του Ευρωπαϊκό τίτλο στο Τορίνο κερδίζοντας στον επεισοδιακό τελικό την Εφές Πίλσεν. Μόνο που στον πάγκο του καθόταν πια ο Ισραηλινός Σβι Σερφ και όχι ο Γιατζόγλου.

Από εκεί και πέρα ακολούθησε μια διαδρομή που τον έφερε στον πάγκο άλλων οκτώ ομάδων της Α1 με τελευταίο ελληνικό σταθμό το Αιγάλεω το 2007! Με 11 παρουσίες σε πάγκους διαφορετικών ομάδων ο Στηβ είναι δεύτερος στη σχετική κατηγορία πίσω μόνο από τον Βαγγέλη Αλεξανδρή. Δεν είπε ποτέ όχι σε ομάδα που τον είχε ανάγκη, χωρίς να σκεφτεί όλα τα τυπικά στερεότυπα των προπονητών, δεν δίστασε να τσαλακώσει το ίματζ του για να σώσει ομάδες και μόνο σε μια περίπτωση είπε όχι.

Τον κάλεσε (νομίζω το 1996) ο Μανώλης Παπακαλιάτης να αναλάβει το Ηράκλειο. Πήγε στην Κρήτη, κάθισε με τον πρόεδρο να μιλήσουν και ο Παπακιαλάτης άρχισε να του αναλύσει το πλάνο: ‘’Εχουμε αυτούς τους παίκτες, θα διώξω δύο, έχω κλείσει δύο Αμερικάνους στη θέση τους και η ομάδα θα πάει μια χαρά αφού θα αλλάξουμε στιλ παιχνιδιού’’. Ο Στηβ τον σταμάτησε και του είπε: ‘’Μανώλη, εσύ δεν θέλεις προπονητή, θέλεις…πρόεδρο’’! Πήρε το πρώτο αεροπλάνο και γύρισε στην Αθήνα…

Υ.Γ. 1: Τον Στηβ τον γνώρισα πριν από 35 ολόκληρα χρόνια. Δεκαεπτάχρονο μοιράκιο της δημοσιογραφίας, συνεργάτης στο Φως. Ένα απόγευμα εμφανίσθηκε στον 3 όροφο της Πειραιώς 9, όπου ήταν τα γραφεία της εφημερίδας για να πιεί τον καφέ του και να πει μια καλησπέρα στον Θόδωρο Νικολαϊδη που πάντοτε τον λάτρευε. Ήταν εποχές που δεν ήταν παρεξηγήσιμο ένας παίκτης ή ένας προπονητής να περνάει από τα γραφεία μιας εφημερίδας.

Ο μακαρίτης Νίκος Ρατσιάτος, ο ιστορικός αρχισυντάκτης της εφημερίδας, ο teacher που δημιούργησε τρεις γενιές δημοσιογράφων, τον έψησε να δώσει και μια συνέντευξη. ‘’Στον μικρό’’, είπε και με έδειξε. Καθίσαμε σε ένα άδειο γραφείο και δεν ήξερα από πού να αρχίσω και που να τελειώσω. Ως φίλαθλος του Αμαρουσίου συνήθιζα να μετέχω στο…κράξιμο του Στηβ με το αγαπημένο σύνθημα των αντίπαλων όπου έπαιζε: ‘’Στηβ Στηβ τα μπούτια σου’’. Το κλασικό πείραγμα για τα λευκά, χωρίς τρίχες πόδια του Στηβ. Και τον είχα μπροστά μου να μου δίνει συνέντευξη. Τραύλισα μια δύο ανόητες ερωτήσεις στο ξεκίνημα, πήρε χαμπάρι το τρακ μου και μου είπε: ‘’Άσε, kid, θα στα πω μόνος μου’’. Έκανε τις ερωτήσεις, έδινε τις απαντήσεις, η αφεντιά μου απλά κρατούσε σημειώσεις και στο τέλος μου είπε κάτι που ακόμη μου λέει όποτε βρισκόμαστε και ας έχουν περάσει 35 χρόνια: ‘’Και εσύ στα πόδια του Στηβ μεγάλωσες’’. Well, Steve, και δεν είμαι ο μόνος!

Y.Γ. 2: Σε ένα ιδανικό μπασκετικό κόσμο ο Στηβ δεν θα πάλευε να σώσει από τον υποβιβασμό ομάδες όπως το Παγκράτι, η Δάφνη, το Αιγάλεω ή τώρα η Καβάλα. Θα ήταν ένας ακριβοπληρωμένος σχολιαστής στην τηλεόραση σπάζοντας τα κοντέρ της τηλεθέασης. Αναζητείστε τα αποσπάσματα των συνεντεύξεων που είχε δώσει στη Super Euroleague της Novaόταν κατάφερνε με άνεση και ετυμολογία να αποστομώνει ακόμη και τον Φίλιππο Συρίγο. Και αυτό το έχουν πετύχει πολύ λίγοι…

Τον Στιβ Γιατζόγλου λίγο πολύ τον ξέρουμε όλοι πιστεύω. Ένας άνθρωπος του μπάσκετ που έχει γράψει ιστορία σαν αθλητής περισσότερο αλλά και σαν προπονητής σε πολύ μικρότερη κλίμακα.

Αν κάτι για το οποίο τον γνωρίζει ο περισσότερος κόσμος αυτό είναι οι ατάκες του και το στιλ του. Γνωρίζει πολλά κιλά μπάσκετ παρότι σαν κόουτς δεν κατάφερε να κερδίσει τίτλους ανάλογους με την αξία του.

Διάβασα λοιπόν τις δηλώσεις μετά τον σημερινό αγώνα της Καβάλας με τον Παναθηναϊκό και την ήττα της ομάδας του Στιβ με τον ίδιο να λέει

” Όταν μια μικρή ομάδα σαν την Καβάλα, έρχεται να αντιμετωπίσει τον Παναθηναϊκό δίχως το 40% της επίθεσης, χάνουμε αυτόματα 35 πόντους. Όταν εγώ, λοιπόν, βάζω 51 πόντους κόντρα στον Παναθηναϊκό έτσι, πρέπει να είμαι τρισευτυχισμένος.

Δηλώσεις ρεαλιστικές που βέβαια μόνο ο Στιβ θα έκανε.

Έτσι μου ήρθε η ιδέα να συγκεντρώσω μερικές από τις κορυφαίες ατάκες που έχει πει αυτή η τεράστια μορφή :

Αρχικά η δήλωση του στους παίχτες της Καβάλας στην πρώτη του προπόνηση μαζί τους ήταν ‘ Όσοι δεν με ξέρετε, ψάξτε με στο Google’‘!

Και ξεκινάμε το ντελίριο, κρατηθείτε καλά γιατί θα γονατίσετε από το γέλιο.

– Το να νικάς στα φιλικά ματς και να ενθουσιάζεσαι, είναι σαν να αγκαλιάζεις την αδερφή σου και να ηδονίζεσαι.

– Με τα νύχια μου θα γράψω στο στήθος σου το όνομα μου για να μην το ξεχάσεις ποτέ (στον Γάλλο Ζαν Κασμίρ, το 1974 στο Ντρουά).

– Να κυνηγάς τις γκόμενες που σε γουστάρουν αυτές και όχι εκείνες, που γουστάρεις εσύ.

– Εγώ στο κεφάλι μου δεν έχω τρίχες, αλλά ένα μαγνητάκι, που τραβάει τις προβληματικές ομάδες, τους φτωχούς προέδρους, τα λαμόγια και τον κάθε πικραμένο.

– Εδώ θα λέμε τα σύκα σύκα και… τα σκάφη σκάφη.

– Είναι μια συγκυρία συμπτωματικών συμπτώσεων.

giatzoglou3_724305764339275_3453562505370664595_o

– Εάν αναθέσω στον Ζευγώλη να μαρκάρει τον τοίχο, ο τοίχος θα βάλει ξεκούραστα τριάντα πόντους.

– Όταν ο Πολεμης κατεβάζει την μπάλα, κάνει σαν να σπρώχνει ένα πιάνο με ουρά.

– Όταν προσπαθείς να νικήσεις τον Παναθηναϊκό είναι σαν να έχεις σχεδιάσει τέλεια τη ληστεία μιας Τράπεζας, να κάνεις το ριφιφί, να παίρνεις τα λεφτά και μόλις βγαίνεις έξω να σε πιάνουν οι μπάτσοι για παράνομο παρκάρισμα” (Δάφνη-Παναθηναϊκός, Ιανουάριος 1998).

– Εμένα σήμερα η μούρη μου έγινε μπλε, πράσινη, κόκκινη, κίτρινη, αλλά οι μούρες των παικτών μου έμειναν άσπρες και δεν έχουν μια στάλα ιδρώτα πάνω τους (Δάφνη- Λάρισα, 1997-98).

– Και να φανταστείτε ότι ο μαλάκας πάρκαρα το αμάξι μου μακριά, για να μην μου το σπάσουν οι Δαφνιώτες επειδή θα τους νικούσαμε. Τώρα θα περπατάω μισή ώρα για να το βρω (Δάφνη-Λάρισα, 1997-98).

– Αυτά που έγιναν σήμερα, δεν τα έκανε ούτε η Χούντα στις δόξες της (Ιωνικός ΝΦ- Λάρισα, Φεβρουάριος 1999).

– Ρε σεις, τι να μου πουν εμένα τα προβλήματα; Όποιος έχει ζήσει το Βιετνάμ, δεν έχει λόγο να τρέμει τον Άρη (Νοέμβριος 1999).

– Καλή είναι η Ιστορία του Άρη, αλλά δεν βάζει η πουτάνα κανένα καλάθι στο τέλος (Δεκέμβριος 2000).

– Στον Άρη αισθάνομαι σαν τον Χριστόφορο Κολόμβο, που μπήκε στο καράβι και όταν έφτασε στην Αμερική, νόμιζε ότι είναι στις Ινδίες (Δεκέμβριος 2000).

– Εγώ είμαι σκύλος, δεν κουράζομαι ποτέ. Αλλά δεν μπορώ να γίνω ούτε ψεύτης, ούτε γλείφτης, ούτε παπατζής (Δάφνη-Άρης, Δεκέμβριος 2000).

– Δεν είμαστε Ινδιάνοι, αλλά μετά από τέτοια διαιτησία, μπορούμε να χορέψουμε πάνω από το πτώμα του πεθαμένου (Μίλωνας-Άρης, Δεκέμβριος 2000).

– Στενοχωριέμαι, αλλά τι να κάνω; Θα πιούμε δυο ουίσκια το βράδυ, θα δούμε και καμιά ωραία γκόμενα και αύριο ξανά στον αγώνα (Άρης- Ολυμπιακός 54-55, Ιανουάριος 2001).

– Στο τέλος θα φανεί τι είμαι: Παλικάρι, τρελός, βλάκας ή μαλάκας με περικεφαλαία (ΠΑΟΚ – Άρης, Φεβρουάριος 2001).

– Αμέ, πώς δεν θέλω να μείνω στον Άρη; Αλλά με ποιον να μιλήσω και με ποιον να συμφωνήσω; Με τα γκαρσόνια του κυλικείου ή με τον φύλακα της Έκθεσης δίπλα; (Απρίλιος 2001)

– Ήρθα ντυμένος με κοστούμι και φεύγω ξεβράκωτος (Ολυμπιακός-Άρης 113-84, Μάιος 2001).

– Τόσα εκατομμύρια έχει ο Ολυμπιακός, ρε Ηλία Ζούρο, μια πορτοκαλάδα δεν μπορούσε να μας κεράσει; (ΣΕΦ, Ολυμπιακός-Άρης, Οκτώβριος 2001)

– Κάντε ρε σεις καμιά ερώτηση; Τι, μόνο για να φάτε από τον μπουφέ του Τζιβελέκα ήρθατε εδώ; (Δάφνη-Άρης, Μάιος 2001).

– Πώς να πάρουμε τον Βασίλη τον Σούλη; Εδώ δεν έχουμε λεφτά να πληρώσουμε μια βίζιτα (Ιούλιος 2001)

– Δεν ανέχομαι να βλέπω την ομάδα μου να χάνει και να τρώει ξύλο. Αν είναι να χάσουμε, τουλάχιστον ας τους δώσουμε κι εμείς δυο τρεις καλές (Ολυμπιακός – Άρης, Σεπτέμβριος 2001)

– Εμείς ήμασταν Audi και ο ΠΑΟΚ Rolls Royce (ΠΑΟΚ- Άρης Δεκέμβριος 2001)

– Κι εμένα μου αρέσει ένα κοστούμι Aρμάνι που είδα το πρωί στην Τσιμισκή. Αλλά επειδή δεν έχω λεφτά, θα περιμένω να πάρω ένα άλλο του χρόνου στις εκπτώσεις από την Εγνατίας” (Αρης-ΑΕΚ, Οκτώβριος 2001)

– Δεν πάμε καλά. Έβαλαν τέτοια γιορτή μέσα σε μια γκαρσονιέρα, που χωράει μόνο εκείνους που θέλουν να βγουν φωτογραφία (Αll Star Game, Βόλος, Μάρτιος 2004).

– Ποιος Ρένφρο, ρε, πάτε καλά; Αυτό νομίζετε πως είναι το πρόβλημα μου; Εδώ όλη τη χρονιά νομίζω ότι έχω μια τσιπούρα στον… κώλο μου και δεν μπορώ να τη βγάλω (Νοέμβριος 2001).

– Μου τηλεφώνησαν τις προάλλες από τον Άρη και ζήτησαν τη γνώμη μου για έναν παίκτη των Ράπτορς. Τους τον ανέλυσα με το νι και με το σίγμα και μετά από πέντε λεπτά με ρώτησαν για έναν άλλο παίκτη που αγωνίζεται σε άλλη θέση. Ρε σεις, τους είπα, πρώτα με ρωτήσατε για μια κουζίνα και ύστερα για ένα ψυγείο. Αποφασίστε τι σας λείπει και μη με σκοτίζετε άλλο.

– Έχω έναν φίλο στο Ισραήλ που μου λέει ότι εκεί είναι όλοι έξυπνοι και τους λείπουν οι χαζοί. Λέω να φορτώσω μια καραβιά από εδώ που έχουμε πολλούς και να τους στείλω για να αποκτήσουν ποικιλία.

– Τι θέση παίζει ο Τάρπλεϊ; Αυτή είναι η πιο αστεία ερώτηση μου έχω ακούσει στη ζωή μου. Άκου ρε τι θέση παίζει ο Τάρπλεϊ! Είναι σαν να ρωτάς που χέζει η αρκούδα στο δάσος! Όπου θέλει χέζει η αρκούδα κι όπου θέλει παίζει ο Τάρπλεϊ.

– Για να φέρω στο Αιγάλεω τον Κλαρκ και τον Αντερσον, το ‘παιξα Fame Story. Τους είπα: “Ελάτε εδώ, θα σας βγάλω στο πάλκο, θα σας δώσω μικρόφωνο, θα πείτε τραγούδια, θα μαζευτεί ο κόσμος, θα σας χειροκροτήσει, θα αρέσετε και του χρόνου θα πάτε αλλού και θα βγάλετε χρυσό δίσκο”.

Και για το τέλος :

Όταν ο δρόμος είναι γεμάτος λάσπες, όταν ο ουρανός γεμίζει μαύρα σύννεφα, όταν δεν υπάρχει καμιά ελπίδα, τότε έρχεται ο Στιβ.

ΕΤΣΙ ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙ.

12669423_10209142643111054_3023284614654375091_n

SHARE

Περισσότερα

MORE NEWS DESK