kourdistoportocali.comNews DeskΟ Bill Gates την αποθεώνει αλλά δεν έχουν όλες οι ζωές (των μαύρων) την ίδια αξία

Black Lives Matter

Ο Bill Gates την αποθεώνει αλλά δεν έχουν όλες οι ζωές (των μαύρων) την ίδια αξία

Η νεαρή μαύρη όμορφη σκηνοθέτρια του εκπληκτικού ντοκιμαντέρ ΤΙΜΕ, Garrett Bradley, δέχεται μόνο χρυσές σφαίρες

Μία από τις ειδήσεις του 24ώρου>Την Τετάρτη 21 Απριλίου 2021 η αστυνομία στην πόλη Κολόμπους του Οχάιο πυροβόλησε και σκότωσε μια μαύρη έφηβη η οποία κρατούσε μαχαίρι και απειλούσε δύο ανθρώπους, σύμφωνα με το βίντεο που κατέγραψαν οι κάμερες που έφεραν οι αστυνομικοί και δόθηκε στη δημοσιότητα.

Από την Ιόλη Πιερίδη

Το περιστατικό, που προκάλεσε διαδηλώσεις στη μεγαλύτερη πόλη του Οχάιο, σημειώθηκε λίγη ώρα προτού ανακοινωθεί η ετυμηγορία στη δίκη του Ντέρεκ Σόβιν, του λευκού αστυνομικού που κρίθηκε ένοχος για τον φόνο του Αφροαμερικανού Τζορτζ Φλόιντ κατά τη σύλληψή του πέρυσι, όταν τον ακινητοποίησε κρατώντας το γόνατό του πάνω στον λαιμό του για σχεδόν 9 λεπτά.

Στις 12 Απριλίου 2021 ο Bill Gates θα ανέβαζε στο προσωπικό του blog (gatesnotes.com) μια κριτική-ύμνο για τη ταινία Time της όμορφης νεαρής μαύρης σκηνοθέτριας Garrett Bradley.

Μετά από αυτό η φήμη της Garrett θα εκτοξευθεί-ειδικά αν πάρει το Οσκαρ-και δεν θα κινδυνέψει ποτέ να να έχει την τύχη των δύο θυμάτων που περιγράφει ή είδηση της εισαγωγής μας.

Στη περίπτωση της Garrett Bradley ισχύει το Black Lives Matter (BLM) με τον Bill Gates να της δίνει προστιθέμενη αξία με τη κριτική που ακολουθεί>

Έχω γράψει στο παρελθόν για δύο βιβλία –An American Marriage και The New Jim Crow – που διευρύνουν πραγματικά την κατανόησή μου για μερικές από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι μαύροι στην Αμερική. Υπάρχει μια ταινία που ονομάζεται Time και η οποία καταπιάνεται με το ίδιο θέμα. Προτάθηκε φέτος για το Best Documentary στα Όσκαρ και μπορώ να καταλάβω γιατί.

Είδα το Time στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance πέρυσι (πριν το κλείσει η πανδημία COVID-19) μετά από πρόταση ενός φίλου που ήταν εκτελεστικός παραγωγός στην ταινία.

Με μια πρώτη ματιά το Τime αναφέρεται σε μια μαύρη μητέρα έξι παιδιών που ονομάζεται Sibil Fox Richardson, η οποία προσπαθεί να βγάλει τον σύζυγό της, Robert, από την κρατική φυλακή στη Λουιζιάνα. Καταδικάστηκε σε 60 χρόνια για ένοπλη ληστεία. Mεγάλο μέρος της ταινίας εξελίσσεται σε μια εποχή που ήταν στη φυλακή σχεδόν 18 χρόνια. Η Sibil – που επίσης ονομάζεται Fox Rich – συμμετείχε στη ληστεία και μπήκε φυλακή και η ίδια για τριάμισι χρόνια.

Η ταινία δεν αφορά το αν ο Robert και η Sibil διέπραξαν το έγκλημα. Το έκαναν. Πρόκειται εν μέρει για τον αντίκτυπο σε μια οικογένεια της φυλάκισης ενός πατέρα για 60 χρόνια – και πολύ περισσότερο για την ανθεκτικότητα της οικογένειάς τους.

Πολλά ντοκιμαντέρ που έχω δει να περιγράφουν όλα τα γεγονότα σε μια ξεκάθαρη ιστορία: αυτό συνέβη, τότε συνέβη. Το ΤΙΜΕ  δεν λειτουργεί έτσι. Η σκηνοθέτης, Garrett Bradley, δεν ενδιαφέρεται να εξηγήσει κάθε γεγονός. Μαθαίνετε μόνο λίγες λεπτομέρειες σχετικά με τη ληστεία και τις ξεχωριστές δίκες τους, αν και υπάρχει μια μακρά ακολουθία στην οποία η Sibil μιλάει για αποζημίωση με τα θύματα της ληστείας.

Αν και το ΤΙΜΕ δεν σας λέει πολλά, σας δείχνει πολλά. Είναι ένα ποιητικό πορτρέτο μιας οικογένειας που αγαπά και υποστηρίζει ο ένας τον άλλον παρά τις δύσκολες συνθήκες τους. Σε μια σκηνή, ένας από τους γιους του ζευγαριού αποφοίτησε από ένα οδοντιατρικό πρόγραμμα. Ωστόσο, η ταινία δεν χρειάζεται χρόνο για να εξηγήσει τι βαθμό πήρε ή πολλά άλλα. Είναι όλα για τη χαρά του επιτεύγματός του και πώς η οικογένεια έρχεται μαζί για να γιορτάσει. Οι λεπτομέρειες δεν είναι τόσο σημαντικές όσο ο τρόπος που εμφανίζονται μεταξύ τους.

Το ίδιο ισχύει και για την ταινία που δείχνει τις προσπάθειες της Sibil να βοηθήσει τον Robert και να μιλήσει ευρύτερα κατά της μαζικής φυλάκισης. Δείχνει επανειλημμένα ότι δεν υπάρχει καμία είδηση ​​για την υπόθεση του συζύγου της. Υπάρχουν οδυνηρά μεγάλες σκηνές της  καθώς περιμένει στο τηλέφωνο για να μιλήσει σε έναν γραφειοκράτη για την απόφαση του δικαστή. Δεν είναι πάντοτε ξεκάθαρο ποια είναι η συγκεκριμένη απόφαση, αλλά και πάλι, αυτό δεν έχει σημασία.

Το ζήτημα είναι πόσο απρόσωπα και απάνθρωπα το σύστημα αντιμετωπίζει όλους τους εγκλωβισμένους σε αυτό, συμπεριλαμβανομένων των παραβατών και των οικογενειών τους, και πόσος χρόνος και ενέργεια απαιτείται για να το διαπεράσεις. Αυτή η ιδέα είναι κεντρική και στο An American Marriage και στο The New Jim Crow, αλλά με αυτήν την ταινία την βλέπετε από πρώτο χέρι.

Εάν το Time κερδίσει το Όσκαρ φέτος, θα είναι το πρώτο ντοκιμαντέρ που θα έχει σκηνοθετήσει μια μαύρη γυναίκα. Το ταλέντο της Garrett Bradley την καθιστά άξια αυτού του ορόσημου. Αυτή είναι μια από τις πιο οικείες ταινίες που έχω δει ποτέ. Καταγράφει γεγονότα που είναι σχεδόν αφόρητα συναισθηματικά. Υπάρχει μια σκηνή στο τέλος που δε μοιάζει με οτιδήποτε είχα ξαναδεί σε ένα ντοκιμαντέρ. Δεν θέλω να αποκαλύψω τι συμβαίνει, οπότε απλά θα πω ότι δεν μπορούσα να πιστέψω ότι το παρακολουθούσα. Ήταν τόσο ισχυρό.

SHARE

Περισσότερα

MORE NEWS DESK

TOP LINE

-Δεν μας αρέσει η κανονικότητα. Θέλουμε νεκρούς σαν την Mαρφίν, θέλουμε Αγανακτισμένους
Μπορεί η Melinda Ann French να σώσει τον πλανήτη;
Το χτένισμα της Jennifer Aniston και γιατί οι εμβολιασμένοι δεν μεταδίδουν τον ιό
Τρομάζει η άρνηση των γιατρών να εμβολιαστούν και το παράξενο VIDEO από τον εμβολιασμό του Anthony Hopkins
Γιατί σε κάποιους η 2η δόση του εμβολίου είναι σαν να τους πατάει φορτηγό [ΝYΤ]
Σφοδρές αντιδράσεις στην Αγγλία> Χωρίς λόγο, εκτός πράσινης λίστας διακοπών τα ελληνικά νησιά
Μέρκελ> Είναι αυτονόητο ότι και οι ανεμβολίαστοι θα μπορούν να κάνουν διακοπές χωρίς περιορισμούς
Οι έπαινοι του Warren Buffet για τους πραγματικούς generators και το σύμπλεγμα του Βill Gates
Γιατί τώρα;
Είναι ξεκάθαρο> Οι ΗΠΑ προετοιμάζονται για μία τρίτη δόση εμβολίων το Φθινόπωρο
Oι άνθρωποι που πεθαίνουν από το εμβόλιο όπως το 22χρονο κορίτσι από το Ισραήλ δεν είναι στατιστικές
Τέλος ταξιδιού για τον Θεόδωρο Κατσανέβα