kourdistoportocali.comNews DeskΟ Αλέξης είναι πιο διάσημος και από την Gina Lollobrigida. Δεν χάνει από τον Κυριάκο!

Tι απαντά ο επικεφαλής της θρυλικής Voxpop Analysis

Ο Αλέξης είναι πιο διάσημος και από την Gina Lollobrigida. Δεν χάνει από τον Κυριάκο!

Ολοι γεννηθήκαμε για να πεθάνουμε – τη διαφορά την κάνει η ένταση με την οποία επιλέγουμε να ζήσουμε…

Tι να μας πει ο Κούλης; Ο Αλέξης μας είναι πιο δημοφιλής και διάσημος ακόμη και από την Gina Lollobrigida…

Ο πασίγωστος επιχειρηματίας εξηγούσε στην ομήγυρη της Παλαιάς Αγοράς της Φιλοθέης γιατί ο αρχηγός της ΝΔ δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τον άχαστο Αλέξη Τσίπρα.

Από την Ιόλη Πιερίδη

-Ο Αλέξης είναι το παιδί του καφενείου που ξεχώρισε και επειδή η Ελλάδα είναι ένα απέραντο καφενείο οι πιο πολλοί βλέπουν το εαυτό τους στο πρόσωπό του. Στο τέλος θα γίνει και εθνόσημο. Δεν το συγκρίνω τυχαία με την Gina Lollobrigida. Ηταν κι εκείνη θαυμάστρια του Φιντέλ Κάστρο. Ο Αλέξης θα πάρει τις εκλογές. Δεν έχει αντίπαλο…

Η συζήτηση είχε ανάψει με αφορμή την περίφημη δημοσκόπηση της εταιρίας Voxpop Analysis για το Documento. Στο μεταξύ ο επικεφαλής της εταιρίας Γιάννης Σκλίας απάντησε στους επικριτές της έρευνάς του.

Αναλυτικά η απάντηση του επικεφαλής της εταιρείας, Γιάννη Σκλία-photo:

“Διάφορα δημοσιεύματα κυρίως στο χώρο του διαδικτύου αναφέρθηκαν στην Voxpop Analysis απαξιωτικά μετά τη δημοσίευση της έρευνας που διενεργήθηκε για λογαριασμό της εφημερίδας Documento. Αυτή η παρέμβαση θα εξαντληθεί σε μεθοδολογικά ζητήματα κυρίως.

Κατ’ αρχάς πρώτα πρέπει να ξεκαθαριστεί ένα ανούσιο κατά τη γνώμη μου ζήτημα. Κατά τη διάρκεια μιας αίτησης μέλους της ESOMAR απαιτείται VAT ID, το οποίο είναι το ΑΦΜ μιας εταιρίας. Το ΑΦΜ που χρησιμοποιήθηκε για την αίτησή μου στην ESOMAR είναι της Voxpop Analysis. Δεν έγινα μέλος της ESOMAR γιατί ήταν νομικά απαιτητό, γιατί δεν είναι. Έγινα μέλος της ESOMAR διότι ήθελα να παρακολουθήσω την παγκόσμια συζήτηση που διεξάγεται στο χώρο της έρευνας. Η έρευνα που δημοσιεύθηκε ακολούθησε όλους τους κανόνες της ESOMAR για τη διαδικτυακή έρευνα (ESOMAR_GRBN February 2015). Και εδώ βρίσκεται το πιο σημαντικό.

Οι πολιτικές έρευνες σε παγκόσμιο επίπεδο περνούν μια κρίση. Αυτό συμβαίνει για διάφορους λόγους, θα σταθούμε στο τεχνικό. Η δημιουργία και η λειτουργία αυτής της εταιρίας έγινε με αυτό το στόχο, να αναζητήσει λύσεις και να εξετάσει εναλλακτικές πάνω στο μεθοδολογικό σφάλμα. Βεβαίως όλα θα κριθούν εκ του αποτελέσματος.

Το 2007 η διείσδυση των κινητών τηλεφώνων στις ΗΠΑ ξεπέρασε τις σταθερές γραμμές (Kees de Jong, the strange case of the death of the panels, published by ESOMAR 2010) και παρατηρούμε ότι μια ανάλογη τάση υπάρχει και στη χώρα μας. Ένα σημαντικό ποσοστό του εκλογικού σώματος δεν έχει σταθερό τηλέφωνο. Επίσης το λεγόμενο response rate (πόσοι δηλαδή καλούνται να απαντήσουν σε μια τηλεφωνική έρευνα και πόσοι τελικά απαντούν) είναι πολύ χαμηλό. Ακόμα πιο σημαντικό είναι ότι η λειτουργία του σταθερού τηλεφώνου έχει αλλάξει. Δεν είναι πλέον το κύριο μέσο επικοινωνίας των πολιτών και η χρήση του είναι περιορισμένη.

Τι σημαίνει αυτό όμως;

Κάθε δείγμα «μετριέται» σύμφωνα με δύο κριτήρια. Την τυχαιότητα και την αντιπροσωπευτικότητα. Εάν το response rate μια έρευνας είναι χαμηλό, τότε συνεπάγεται ότι η τυχαιότητα του δείγματος μειώνεται. Η μείωση της τυχαιότητας του δείγματος έχει επιπτώσεις και στην αντιπροσώπευση. Εμείς προσπαθούμε να αυξήσουμε την τυχαιότητα του δείγματος με διάφορους τρόπους (στη διαδικυακή είναι αρκετά δύσκολο), αλλά δίνουμε περισσότερο βάρος στην αντιπροσώπευση.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του προηγούμενου έτους, συνάδελφοί μου και εγώ συζητήσαμε και αναλύσαμε διαφόρου είδους προβλήματα τέτοιας φύσεως. Η Voxpop Analysis χρησιμοποιεί τη μέθοδο του river sampling που είναι ευρέως διαδεδομένη στο χώρο της έρευνας αγοράς. Στην πρώτη φάση απευθύνεται το ερωτηματολόγιο στον γενικό πληθυσμό και όταν παρατηρηθεί έλλειψη αντιπροσωπευτικότητας ή υπεραντιπροσώπευση ειδικών δημογραφικών κατηγοριών, γίνεται στόχευση σε αυτές.

Είναι γνωστό σε όλους ότι εάν θέλει κάποιος να στοχεύσει τη διαφήμιση του για παράδειγμα, σε μια πολύ ειδική δημογραφική κατηγορία ανθρώπων μπορεί να το κάνει. Συνεπώς διαδικτυακά υπάρχουν εργαλεία που βοηθού στην αύξηση της αντιπροσωπευτικότητας με σχετική ακρίβεια.

Εδώ είναι σκόπιμο να αναφερθεί ένα δημοσίευμα το οποίο είχε προκλητικό για το κύρος της εταιρίας τίτλο. Στο δημοσίευμα αναφέρεται ότι η μέθοδος είναι ευρέως διαδεδομένη, αλλά επισημαίνει ότι επειδή δεν υπάρχει στάθμιση του δείγματος, δεν είναι αξιόπιστη.

Μερικές φορές η ημιμάθεια είναι πολύ κακός σύμβουλος. Το γεγονός ότι δεν έχει γίνει στάθμιση είναι και ο πλούτος της έρευνας αυτής. Χωρίς να έχει γίνει στάθμιση, υπάρχει αντιπροσωπευτικότητα σε φύλο, επάγγελμα (επιχειρηματίες, δημόσιοι και ιδιωτικού υπάλληλοι, αυτοαπασχολούμενοι, μη ενεργός πληθυσμός), γεωγραφία (Περιφέρειες) και προηγούμενη ψήφο σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της ΕΛΣΤΑΤ (Q1 2018).

Το 2015 η εξεταστική επιτροπή για τις δημοσκοπήσεις κατέληξε ότι η στάθμιση ήταν ο κυριότερος παράγοντας για τα συνεχή λάθη των εταιριών. Στην εξεταστική αυτή επιτροπή, όλες οι εταιρίες πήραν μέρος και ζητήθηκε να διεξαχθεί από όλες. Τα αποτελέσματά της μπορεί οποιοσδήποτε να τα παρακολουθήσει στο διαδίκτυο καθώς έχουν αναρτηθεί. Στη σελίδα μας στο facebook ήδη αναρτήσαμε κάτι σχετικό.

Αυτό που ο καθηγητής κ. Patrick Sturgis επικεφαλής της εξεταστικής επιτροπής επισήμανε είναι ότι τελικά με τη στάθμιση, αντί να αυξάνεται η αντιπροσώπευση, δημιουργείται ένα δείγμα στα μέτρα του ερευνητή . Φανταστείτε το εξής: Σε μια έρευνα απαντούν 70% γυναίκες και 30% άντρες, το 60% είναι από την αττική και το 70% είναι άνεργοι. Με τη στάθμιση οι απαντήσεις των αντρών πολλαπλασιάζονται με το 1,6 και ούτω καθ’ εξής. Η αλλοίωση που υπόκειται το δείγμα με αυτά τα στοιχεία είναι τεράστια.

Άρα δεν έχει τόσο σημασία εάν γίνεται στάθμιση αλλά πόσο σταθμίζονται οι παράγοντες που αναφέρονται.

Είναι προφανές ότι η έρευνα βρίσκεται σε μια μετάβαση. Αυτή η μετάβαση είναι δύσκολη και γεμάτο επιφυλάξεις. Ο σκεπτικισμός είναι εγγενές στοιχείο των ανθρώπων και κάποιες φορές είναι παραγωγικός, αρκεί η συζήτηση γίνεται με επιστημονικά κριτήρια.

Έστω και έτσι, η μεθοδολογική συζήτηση πρέπει να ανοίξει.

Σε αυτή την πρωτοφανή επίθεση που δέχθηκε η Voxpop Analysis, οφείλει να κινηθεί νομικά. Ακόμα είμαστε στη διαδικασία που εκτιμούμε τη ζημιά που έχει γίνει. Αυτού του είδους η διαπόμπευση κατά τη δική μας γνώμη δύναται να επηρεάσει αρνητικά τα άτομα που ενδέχεται μα συμμετάσχουν σε επόμενες έρευνές μας, συνεπώς να υπάρξει bias (προκατάληψη) στα αποτελέσματά μας. Η εικόνα της εταιρίας έχει πληγεί, εκτός εάν άμεσα ανασκευάσουν τα αρνητικά δημοσιεύματα που είδαν το φως της δημοσιότητας. Ακόμα και αυτά που επέλεξαν τίτλο συκοφαντικό και μετά ανασκεύασαν.”

Gina Lollobrigida

Όλοι γεννηθήκαμε για να πεθάνουμε – τη διαφορά την κάνει η ένταση με την οποία επιλέγουμε να ζήσουμε…

Της Εύης Γκοτσοπούλου [presspop.gr]

Ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ έλεγε ότι μπροστά της η Μέριλιν Μονρόε έμοιαζε με τη Σίρλεϊ Τέμπλ. Σχόλιο που ταιριάζει γάντι στο δεύτερο «κακό κορίτσι» του αφιερώματός μας, η οποία στις 4 Ιουλίου φέτος το καλοκαίρι έκλεισε τα ογδόντα έξι και ακόμα παραμένει όμορφη και λαμπερή, δικαιώνοντας τον τίτλο της ωραιότερης γυναίκας του κόσμου που την ακολουθεί ως σήμερα. Η Λουιτζίνα Λολομπρίτζιντα, η Λολό των Ιταλών οι οποίοι έδωσαν το όνομά της μέχρι και σε λαχανικό που μοιάζει με την κατσαρή κόμη της, τη γνωστή σε όλους μας «λόλα», γεννήθηκε το 1927 στο Σουμπιάκο, σε μια μικροαστική οικογένεια. Από πολύ νωρίς αποφάσισε ότι θέλει να ασχοληθεί με τα εικαστικά και ξεκίνησε να σπουδάζει στη Σχολή Καλών Τεχνών της Ρώμης, δουλεύοντας παράλληλα ως μοντέλο και ως ηθοποιός για να πληρώσει τις σπουδές της. Η ίδια λέει ότι έγινε ηθοποιός κατά λάθος: «Μας σταματούσαν οι σκηνοθέτες στο δρόμο με τη Σιλβάνα Μαγκάνο και μας ζητούσαν να παίξουμε ως κομπάρσες για χίλιες λιρέτες.»

Ξεκίνησε να παίζει το 1945 σε ηλικία δεκαοχτώ χρονών και το 1947 πήρε μέρος στα καλλιστεία καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση! Η παγκόσμια αναγνώριση ήρθε το 1953 με το ρόλο της Μαριέλα στην ταινία του Λουίτζι Κομεντσίνι «Ψωμί, Έρωτας και Φαντασία» όπου συμπρωταγωνιστούσε με τον Βιτόριο ντε Σίκα, τον θετό πατέρα της στο σινεμά όπως τον αποκαλούσε. Η ταινία αυτή την έκανε σταρ, κυριολεκτικά σε μία νύχτα, στρέφοντας τα βλέμματα όλου του κόσμου πάνω στην εκρηκτική Ιταλίδα και χωρίζοντας τους Ιταλούς σε δύο στρατόπεδα: τους οπαδούς της Λολό και τους οπαδούς της Σοφίας. Λέει πως η αντιπαλότητα αυτή δεν ήταν παρά διαφημιστικό τέχνασμα και ότι με τη Σοφία Λόρεν διατηρούν ακόμα πολύ καλές σχέσεις.

Πρωταγωνίστησε σε σημαντικές ευρωπαϊκές και αμερικάνικες ταινίες όπως «Fanfan la Tulipe», «Woman of Rome», «Mare Matto», «The World’s Most Beautiful Woman,  «Trapeze», «The Hunchback of Notre Dame», «Solomon and Sheba», «Beat the Devil», «Hotel Paradiso» και πολλές ακόμα υπογεγραμμένες από σημαντικούς σκηνοθέτες, δίπλα σε μεγάλα ονόματα του κινηματογράφου. Η ίδια όμως τονίζει πως δεν έκανε την καριέρα που θα ήθελε, παίζοντας σε ταινίες-σταθμούς του σινεμά, και αυτό το αποδίδει στο ότι δεν είχε την καθοδήγηση που απολάμβανε η Σοφία Λόρεν από τον Κάρλο Πόντι και η Σιλβάνα Μαγκάνο από τον Ντίνο ντε Λαουρέντις, καθώς και στον ατίθασο και ασυμβίβαστο χαρακτήρα της. Επιπλέον, κατηγορεί τον πρώτο και μοναδικό σύζυγό της, τον Σλοβένο γιατρό Μίλκο Σκόφικ –ο οποίος χρημάτισε και ατζέντης της– ότι της έβαλε πολλά εμπόδια στην καριέρα της. Δεν της είπε ποτέ, για παράδειγμα, ότι την είχε ζητήσει ο Φελίνι για την «Ντόλτσε Βίτα» και ο Μπουνιουέλ για τη «Βιριδιάνα». Παρ’ όλα αυτά, τιμήθηκε με πολλά κινηματογραφικά βραβεία και με τη Χρυσή Σφαίρα το 1961 ως η πιο αγαπημένη ηθοποιός του σινεμά.

Εγκατέλειψε ουσιαστικά την ηθοποιία το 1970, σε ηλικία μόλις 48 ετών και από τότε έως και τη δεκαετία του ’90 έκανε κάποια περάσματα από ελάχιστες ταινίες και σίριαλ. Δεν επαναπαύτηκε όμως στις δάφνες της. Ξεκίνησε δεύτερη καριέρα ως φωτορεπόρτερ, μια τρίτη ως μάνατζερ και μια τέταρτη ως γλύπτρια, επιστρέφοντας εκεί από όπου ξεκίνησε και δουλεύοντας ακατάπαυστα μέχρι σήμερα, όντας απόλυτα επιτυχημένη και αναγνωρισμένη σε όλες. Στο φωτογραφικό της λεύκωμα Italia Mia, το οποίο εκδόθηκε το 1973 και προλόγισε ο μεγάλος Ιταλός συγγραφέας και δημοσιογράφος Αλμπέρτο Μοράβια, βλέπει κανείς ένα δείγμα της δουλειάς της που αποδεικνύει ότι η αναγνώρισή της και σε αυτό το χώρο δεν είναι χαριστική. Η ίδια το περιγράφει ως εξής: «Το αγαπημένο μου ταξίδι είναι αυτό που διηγήθηκα στο φωτογραφικό μου λεύκωμα. Καλύπτει είκοσι πέντε χώρες τις οποίες περιέγραψα με εικόνες που άφησαν το αποτύπωμά τους στην καρδιά μου.»

Φωτογραφίες από το φωτογραφικό λεύκωμα Italia Mia

Το εξώφυλλο του φωτογραφικού λευκώματος Italia Mia

Μεγάλη αναταραχή προκάλεσε στον δημοσιογραφικό κόσμο, και όχι μόνο, η συνέντευξη που πήρε από τον Φιντέλ Κάστρο στην Κούβα για το ιστορικό ντοκιμαντέρ «Το πορτρέτο του Φιντέλ» που χρηματοδότησε και σκηνοθέτησε η ίδια  το 1974, όταν καταξιωμένοι δημοσιογράφοι δεν κατάφερναν να τον συναντήσουν. Το χρονικό αυτής της συνάντησης ξεκινάει από τη Μόσχα όπου η Λολομπρίτζιντα είχε πάει για να φωτογραφίσει τον ποιητή Γιεβγκιένι Γιεφτουσένκο. Εκεί γράφει ένα γράμμα στον Κάστρο και το παραδίδει στην Κουβανέζικη πρεσβεία. Της απάντησε λέγοντάς της ότι την περιμένει σε τέσσερις ημέρες. «Πήρα μαζί μου οχτώ κάμερες, διακόσια ρολό φιλμ, δέκα ζευγάρια καινούργια μπλου τζιν, έναν τεχνικό ήχου, έναν καμέραμαν και μια Αμερικάνα φίλη.» Διηγείται ότι την ξενάγησε στην Κούβα για δώδεκα μέρες και της έδωσε την εντύπωση ενός «πολύ χαρισματικού, ωστόσο ευάλωτου και συνεσταλμένου ανθρώπου».

Με τον Φιντέλ Κάστρο

Παράλληλα, υπήρξε για σειρά ετών στέλεχος μεγάλων εταιριών καλλυντικών, ενώ ταυτόχρονα ασχολιόταν και με τη γλυπτική. Έχει πραγματοποιήσει διάφορες εκθέσεις σε όλο τον κόσμο και έργα της βρίσκονται σε μουσεία και εξωτερικούς χώρους σε διάφορες πόλεις. Τα γλυπτά της είναι κυρίως εμπνευσμένα από τους ρόλους της, αποκαλύπτοντας τη ναρκισσιστική πλευρά της. Για την προσφορά της στην Τέχνη έχει τιμηθεί από τον Ζακ Λανγκ το 1985 με τα διάσημα της Ταξιάρχη του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων και το 1992 με το μετάλλιο της Λεγεώνας της Τιμής από τον Μιτεράν. Επιπλέον, είναι Πρέσβειρα Καλής Θέλησης του ΟΗΕ για την Τροφή και τη Γεωργία.

Πολυτάραχη, όπως καταλαβαίνετε, η προσωπική ζωή της, ωστόσο παντρεύτηκε μια φορά, το 1947, τον Σκόφικ με τον οποίο απέκτησε ένα γιο. Χώρισε το 1971. Το 2006, σε ηλικία εβδομήντα εννέα ετών, ανακοίνωσε ότι θα παντρευτεί τον σαρανταπεντάχρονο Ισπανό επιχειρηματία Χαβιέ Ραφόλς, με τον οποίο ήταν μαζί από το 1984. «Πάντα μου άρεσαν οι νεότεροι άντρες επειδή είναι γενναιόδωροι και δεν έχουν κόμπλεξ», δήλωσε κάποτε. Σε τρεις μήνες όμως διέλυσε τον αρραβώνα λέγοντας ότι όταν το αποφάσισε δεν ήταν ο εαυτός της. Το 2013 έκανε μήνυση στον Ραφόλς αποκαλύπτοντας έξαλλη μια πολύ περίεργη ιστορία. Ισχυρίζεται ότι ο Ραφόλς την ξεγέλασε και την έβαλε να υπογράψει έγγραφο με το οποίο εμφανίζεται παντρεμένη μαζί του, με στόχο την περιουσία της. Η συνέχεια στο δικαστήριο… Ένας από τους συντρόφους της υπήρξε και ο διάσημος καρδιοχειρουργός Κρίστιαν Μπάρναρντ.

«Δεν μου αρέσουν τα κοσμήματα», απάντησε κάποτε η Ιταλίδα σειρήνα στο μεγιστάνα της κινηματογραφικής βιομηχανίας Χάουαρντ Χιουζ, ο οποίος την παρακαλούσε «Τουλάχιστον, δέξου τα κοσμήματα!». Την πολιορκούσε το ’50, υποσχόμενος μεγάλη διεθνή καριέρα αν η Λολό πήγαινε μαζί του στην Αμερική, κάτι που δεν συνέβη ποτέ. «Όσα κοσμήματα έχω, τα αγόρασα μόνη μου», δηλώνει η μεγάλη ντίβα η οποία μέχρι πρότινος συγκαταλεγόταν μεταξύ των μεγαλύτερων συλλεκτών κοσμημάτων Bulgari στον κόσμο. «Δεν πήρα ποτέ δώρα ως παιδί. Μεγάλωσα δύσκολα και ξέρω τι σημαίνει να πεινάς.» Έτσι, όταν απέκτησε χρήματα από τον κινηματογράφο, άρχισε αμεταμέλητα να κάνει δώρο στον εαυτό της μυθικής αξίας κοσμήματα, κυρίως Bulgari, τα οποία χρησιμοποίησε και σε ταινίες. Στις 14 Μαΐου του 2013 δημοπρατήθηκε παρουσία της σημαντικό μέρος της συλλογής αυτής από τον οίκο Σόθεμπις της Γενεύης και τα έσοδα –περίπου πέντε εκατομμύρια δολάρια– τα διέθεσε στην έρευνα των βλαστοκυττάρων για τη θεραπεία ασθενειών των παιδιών, συγκεντρώνοντας ακόμα μια φορά τα φώτα της δημοσιότητας πάνω της. Όσο για τον Χιουζ, λέει ότι τον απέρριψε κυρίως επειδή ήταν «υπερβολικά πλούσιος» και δεν της άρεσε αυτή η δυσαναλογία μεταξύ τους.

Με κοσμήματα ή χωρίς πάντως, η ογδονταεξάχρονη σταρ αποδεικνύει ότι τα «διαμάντια –σαν αυτή– είναι παντοτινά» επειδή η λάμψη τους δεν προέρχεται από την εξωτερική ομορφιά που φθείρει ο χρόνος, αλλά από το ανεξίτηλο σημάδι που αφήνει η ισχυρή προσωπικότητά τους στο πέρασμά τους από αυτόν τον κόσμο. Πέρα από το φυσικό της κάλος και την καλλιτεχνική της πορεία η Λολό αποτελεί την ενσάρκωση της αυτονομίας και της ανεξαρτησίας. Είναι αξιοθαύμαστη ακριβώς επειδή υπήρξε θεϊκά όμορφη γυναίκα, αλλά δεν βολεύτηκε και δεν συμβιβάστηκε με την εικόνα που είχαν ή ήθελαν να δημιουργήσουν οι άλλοι γι’ αυτήν, σε μια σκληρή εποχή που δεν άφηνε τέτοια περιθώρια στις γυναίκες. Η κληρονομιά της είναι κυρίως το ότι δεν φοβήθηκε να τολμήσει και να ζήσει με βάση το δικό της κώδικα. Με δικά της λόγια: «Δεν φοβάμαι κάτι ιδιαίτερα. Πρέπει να ζούμε τη ζωή χωρίς περιορισμούς και ο φόβος αποτελεί έναν από αυτούς.»

evie5@hotmail.com

Με τον Σαλβαντόρ Νταλί

Γλυπτό της Λολομπρίτζιντα

Με τον Μάικλ Τζάκσον και τον Βαλεντίνο

 

SHARE

Περισσότερα

MORE NEWS DESK