Η Hila Rotem Shoshani είχε προσκαλέσει τη φίλη της Emily Hand στο σπίτι της στο Kibbutz Be’eri του Ισραήλ. Τα κορίτσια, τότε 12 και 8 ετών, ξύπνησαν νωρίς το επόμενο πρωί, 7 Οκτωβρίου, από τον ήχο των πυροβολισμών -την έναρξη της πιο θανατηφόρας επίθεσης στην ιστορία της χώρας τους.
Από τoν Nadav Gavrielov/New York Times
Για περίπου έξι ώρες, η Hila και η Emily κρύβονταν στο καταφύγιο του σπιτιού με τη μητέρα της Hila, την 54χρονη Raaya Rotem, καθώς οι τρομοκράτες της Hamas κατέλαβαν το Kibbutz σκοτώνοντας περίπου το 10 τοις εκατό των κατοίκων. Στη συνέχεια, ένοπλοι άνδρες εισέβαλαν με όπλα και μαχαίρια στο σπίτι και οδήγησαν τις τρεις σε ένα τοπίο φρίκης, δίπλα σε πτώματα και φλεγόμενα κτίρια, σε ένα αυτοκίνητο. Ένας από τους τρομοκράτες παρατήρησε Hila να κρατάει σφιχτά ένα λούτρινο ζωάκι. Το άρπαξε και το πέταξε στην άκρη.
«Το είχα στο χέρι μου όλη την ώρα. Δεν το είχα καταλάβει», είπε η Hila την Παρασκευή σε συνέντευξή της στους New York Times, προτού μιλήσει σε μια συγκέντρωση στη Νέα Υόρκη για την υποστήριξη των υπόλοιπων ομήρων. «Όταν φοβάσαι δεν προσέχεις πολλά πράγματα».
Η Hila είναι ένα από τα περισσότερα από 30 παιδιά που απήχθησαν από τη Hamas στις 7 Οκτωβρίου και κρατήθηκαν μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου, όταν μαζί με δεκάδες ενήλικες αφέθηκαν ελεύθεροι κατά τη διάρκεια μιας σύντομης εκεχειρίας. Η Hila, 13 ετών σήμερα, είναι η νεότερη από τους ομήρους που επέστρεψαν που μίλησε για τις σκληρές συνθήκες στις οποίες κρατήθηκαν, επιδιώκοντας να αναδείξει την κατάσταση περισσότερων από 100 ομήρων που παραμένουν στη Γάζα.
Η τρομακτική διαδρομή προς τη Γάζα, περικυκλωμένη από τρομοκράτες της Hamas, ήταν η πρώτη φορά, είπε η Hila, που συνειδητοποίησε πλήρως πόσο «πραγματικά κοντά» ήταν η περιοχή στην κοινότητα στην οποία είχε μεγαλώσει. Είπε ότι αυτή, η μητέρα της και η Emily μεταφέρθηκαν σε ένα σπίτι στη Γάζα, όπου τους έβαλαν σε ένα σκοτεινό δωμάτιο με μερικούς άλλους ομήρους. Στην αρχή, ένας ένοπλος φρουρός έμενε στο δωμάτιο, αλλά τελικά μετακόμισε στο σαλόνι.
«Κατάλαβαν ότι δεν πρόκειται να φύγουμε», είπε η Hila. «Εξω ήταν επίσης επικίνδυνα -γιατί να φύγουμε;». Τους προειδοποίησαν να μην προσπαθήσουν να δραπετεύσουν, είπε η Hila, ότι «αν βγούμε έξω “οι άνθρωποι εκεί έξω δεν σας συμπαθούν, οπότε θα σκοτωθείτε ούτως ή άλλως”».
Οι απαγωγείς τους έδιναν λίγο φαγητό —μισή πίτα και λίγο χαλβά κάποιες μέρες, κονσέρβα με φασόλια άλλες— και πολύ λίγο νερό, συχνά πολύ δυσάρεστο στη γεύση και στην οσμή, είπε η Hila, που έπρεπε να πιέσει τον εαυτό της να πιει. Κατά καιρούς, οι τρομοκράτες έτρωγαν ενώ οι αιχμάλωτοι όχι, είπε: «Υπήρχαν μέρες που απλά δεν υπήρχε φαγητό και το κρατούσαν για τον εαυτό τους».
Περιστασιακά, είπε η Hila, άκουγαν τις φωνές άλλων παιδιών και αναρωτιόντουσαν αν βρίσκονταν αλλού στο σπίτι. Έπρεπε να ζητήσουν άδεια να χρησιμοποιήσουν το μπάνιο και η Hila έμαθε την αραβική λέξη για αυτό, χαμάμ.
Κάποια στιγμή, μια έκρηξη εκεί κοντά έκανε το παράθυρο του δωματίου τους να σπάσει, είπε η Hila, αλλά απέφυγαν τους τραυματισμούς. Μερικές φορές, αφηγήθηκε, ξύπνησαν στη μέση της νύχτας και κινήθηκαν βιαστικά στο σκοτάδι. «Μας είπαν στην αρχή, “μετακομίζετε σε ένα πιο ασφαλές μέρος”», είπε η Hila. «Αλλά δεν ξέραμε αν θα σκοτωνόμασταν».
Στα κορίτσια έλεγαν να σωπάσουν. Η Emily έγινε 9 και τα γενέθλια της Hila πλησίαζαν. Προσπάθησαν να ασχοληθούν με τη ζωγραφική ή τα παιχνίδια. «Παίζαμε χαρτιά, αλλά πόσο μπορείς να παίζεις όλη μέρα, κάθε ώρα;» είπε η Hila.
Η ελευθερία ήρθε ξαφνικά, είπε. Περίπου ενάμιση μήνα στην αιχμαλωσία τους, οι απαγωγείς χώρισαν ξαφνικά τα κορίτσια από τη μητέρα της Hila. «Η μαμά είχε αρχίσει να φοβάται ότι κάτι δεν πάει καλά», είπε η Hila, προσθέτοντας, «και μετά απλώς ήρθαν και μας πήραν και εκείνη έμεινε».
Στη συνέχεια τα κορίτσια αφέθηκαν ελεύθερα και επέστρεψαν στο Ισραήλ. Ο χωρισμός μητέρας και παιδιού παραβίασε τους όρους της συμφωνίας ανταλλαγής, προκαλώντας οργή στο Ισραήλ. Η Raaya τελικά απελευθερώθηκε αρκετές ημέρες αργότερα, αμέσως μετά τα 13α γενέθλια της Hila.
