kourdistoportocali.comNews DeskMAKEΛΕΙΟ για τον πιο Τεμπέλη πρωθυπουργό εξαιτίας του Παπαχρήστου

Τον έβαλε ο Μητσοτάκης, υποστηρίζει η οξυδερκής ΕΦΣΥΝ

MAKEΛΕΙΟ για τον πιο Τεμπέλη πρωθυπουργό εξαιτίας του Παπαχρήστου

Ειλικρινά λυπούμαι βαθύτατα που διέλυσα πρόσκαιρα την παροιμιώδη αταραξία του

Ενας υπέροχος σάλος έχει προκληθεί εξαιτίας του άρθρου του Γιώργου Παπαχρήστου για τον πρωθυπουργό που έκανε την Τεμπελιά και την Αναξιοκρατία. Ο Κώστας Καραμανλής είναι αυτός και το άρθρο του ενόπλου συντρόφου προκαλεί απανωτές αναταράξεις. Μάλιστα η αντικειμενική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως ΕφΣυν αφήνει να εννοηθεί ότι ο Παπαχρήστος έγραψε το άρθρο καθ΄υπόδειξη του Κυριάκου Μητσοτάκη που επιδιώκει να γίνει Πατροκτόνος σκοτώνοντας τον Τεμπέλη που παρέα με τον Πάκη διόρισαν έναν σκασμό άχρηστους στο Δημόσιο. Οσους περίσσεψαν τους διορίζει ο ΣΥΡΙΖΑ που είναι και τπ καταφύγιο των βλαμμένων Καραμανλικών.

Επιστήμη. Οχι, όχι, όχι…Οχι Γιώργο! Οχι Γιώργο!

Γιατί; Γιατί ακούμπησες τον αμίλητο Θεό του όρους Ράσμορ; Πως τόλμησες; Γιατί τα έβαλες με την Πολιτική Τελειότητα;

Το απολαυστικό άρθρο του Γιώργου Παπαχρήστου στα Νέα για τον Βούδα της Ραφήνας είναι όλα τα λεφτά:

Στα όσα απίθανα συμβαίνουν στην ελληνική πολιτική σκηνή, αναμφίβολα, ξεχωριστή θέση κατέχει ένα πραγματικό «μετέωρο», που όμοιό του δύσκολα μπορεί να εντοπίσει κανείς, όσο κι αν το αναζητήσει στο βάθος των δεκαετιών της σύγχρονης πολιτικής μας ιστορίας. Ακαμπτο. Ακούνητο. Αμίλητο. Μια ασώματος κεφαλή. Ενα δικό μας Ράσμορ*.

Αυτό το «μετέωρο» έχει ονοματεπώνυμο: λέγεται Κωνσταντίνος Καραμανλής του Αλεξάνδρου, είναι 62 ετών και έχει διατελέσει πρωθυπουργός της χώρας για πέντε χρόνια, έξι μήνες και είκοσι επτά ημέρες.

Περίοδο, ίσως, από τις δυστυχέστερες της χώρας στους περίπου δύο αιώνες της ύπαρξής της, αν κρίνει κανείς εκ του αποτελέσματος. Μια αντικειμενική αποτίμηση, απαλλαγμένη από τη μυθολογία με την οποία έχουν περιβάλει οι οπαδοί του αυτά τα πεντέμισι χρόνια διακυβέρνησης, θα καταλήξει στο ότι κατά τη διάρκεια αυτής της σχετικά βραχύβιας θητείας ο θαυμαστός κύριος Καραμανλής ως πρωθυπουργός επέτυχε:
– να οδηγήσει τη χώρα στα βράχια της χρεοκοπίας και να δραπετεύσει επιτηδείως, λίγο πριν από το ναυάγιο
– να αναγορεύσει το «ρουσφέτι» ως το απόλυτο μέσο προσέγγισης και εκμαυλισμού των ψηφοφόρων
– να καταργήσει κάθε είδους αξιοκρατία στον δημόσιο βίο
– να καταστήσει κολλητούς, κουμπάρους, συγγενείς και φίλους ως παράγοντες του δημόσιου βίου
– να ενταθεί και να διευρυνθεί η δράση της διαπλοκής σε τέτοιο βαθμό, ώστε αυτή να έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στη χώρα
– να απαξιωθεί η πολιτική ως έννοια και οι πολιτικοί ως πρόσωπα
– να πληγούν καίρια οι θεσμοί της πολιτείας και ιδίως εκείνος της Δικαιοσύνης
– να υπονομευθεί η λειτουργία του Κοινοβουλίου και να καταστεί αυτό μέσο εξυπηρέτησης των κυβερνητικών και κομματικών επιδιώξεων, και εν τέλει
– να καταστήσει τη «ραστώνη», από τρόπο ζωής, επάγγελμα!
Για όλα αυτά, και κυρίως για το πρώτο εξ αυτών απέφυγε πεισματικά να δώσει την παραμικρή εξήγηση.
Δεν είπε λέξη όταν εξαιτίας του, λόγω του υπέρογκου δανεισμού, της αλόγιστης σπατάλης, της δράσης της διαπλοκής και των εκατοντάδων χιλιάδων διορισμών, η χώρα τέθηκε υπό τον έλεγχο των δανειστών και του διεθνούς παράγοντα.
Δεν αισθάνθηκε την ανάγκη για μια απολογιστικού χαρακτήρα συγγνώμη, βλέποντας και διαπιστώνοντας την καταστροφή της μεσαίας τάξης λόγω των Μνημονίων. Δεν αντέκρουσε, έστω με ένα αντεπιχείρημα, καμία από τις βαριές κατηγορίες που διατυπώθηκαν για τα όσα συνέβησαν επί των ημερών του και τα οποία είχαν τα γνωστά αποτελέσματα.
Παρακολουθεί απαθής επί εννέα χρόνια τώρα αυτό που συμβαίνει και συμπεριφέρεται ωσάν να μην τον αφορά τίποτα εξ όσων μεσολάβησαν. Οχυρωμένος πίσω από την ιδιότυπη ασυλία που δημιούργησαν γι” αυτόν τόσο η κυβέρνηση Σαμαρά όσο και η κυβέρνηση Τσίπρα, απολαμβάνει όσα προνόμια του παρέχει η ιδιότητα του πρώην πρωθυπουργού και εκ παραλλήλου αυτάρεσκα υποδέχεται όσα κάνουν οι άνθρωποί του εις βάρος του κόμματος του οποίου ηγήθηκε και εξακολουθεί να αποτελεί μέλος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.
Ως επικεφαλής φύσει και θέσει ενός ρεύματος με θολά ιδεολογικοπολιτικά χαρακτηριστικά, εντός της Νέας Δημοκρατίας, αποδέχεται συμπεριφορές και πρακτικές ανθρώπων που ομνύουν στο όνομά του, αλλά αποφεύγει συστηματικά να τις αποθαρρύνει ή να τις αποτρέψει. Ακούει τον υπουργό Αμυνας της κυβέρνησης Τσίπρα να επιτίθεται κάθε τόσο (ακόμη και χθες στη ΔΕΘ) στη ΝΔ και τον πρόεδρό της δηλώνοντας ταυτόχρονα «καραμανλικός», αλλά σιωπά, αντί να τον αποδοκιμάσει. Παρακολουθεί τη βουλευτή κυρία Παπακώστα να εισέρχεται στην κυβέρνηση ως «καραμανλική», αλλά δεν κάνει το αυτονόητο – να διαχωρίσει τη θέση του. Βλέπει τον άλλοτε εκπρόσωπο Τύπου του Βαγγέλη Αντώναρο να συνδιαλέγεται με την κυβέρνηση και να πλαγιοκοπεί τη ΝΔ ως «καραμανλικός», αλλά το ελάχιστο που οφείλει να κάνει, να τον αποκηρύξει επωνύμως και ευθαρσώς, δεν το κάνει.
Η τελευταία φορά που τον ακούσαμε να μιλάει ήταν τη νύχτα της 4ης Οκτωβρίου 2009 στο Ζάππειο, όταν ως ηττημένος των εκλογών δήλωνε, μεταξύ άλλων:
«Θα παραμείνω στην πρώτη γραμμή, θα στηρίξω τις αποφάσεις που θα ληφθούν, αλλά δεν θα είμαι υποψήφιος (για πρόεδρος του κόμματος). Θα παραμείνω στην πρώτη γραμμή των αγώνων για το εθνικό συμφέρον».
Αλλά εννέα χρόνια έκτοτε, η μόνη πρώτη γραμμή που επιλέγει είναι αυτή στο τέλος της αίθουσας όπου συνεδριάζει το Κοινοβούλιο – κι αυτό, όποτε παρίσταται. Και η μόνη του συμμετοχή στις εργασίες της Βουλής, όλα αυτά τα χρόνια, είναι χαιρετούρες με βουλευτές και καλαμπούρια με διάφορους «χιουμορίστες» που, όπως και τότε που κυβερνούσε, έτσι και τώρα, έχουν αναλάβει τον ρόλο του γελωτοποιού του βασιλιά. Στα ουσιαστικά, τα σοβαρά, τα πραγματικά εθνικά προβλήματα, είναι εντυπωσιακά, και σταθερά, απών.
Η συμφωνία των Πρεσπών, προνομιακό πεδίο γι” αυτόν ώστε – επιτέλους! – να μιλήσει και να επικρίνει έστω για μία φορά την κυβέρνηση Τσίπρα, σχολιάστηκε από το γραφείο του, με τα χίλια ζόρια, με ένα κείμενο τόσο αλληγορικό και μπερδεμένο, ώστε να μην καταλαβαίνει κανείς τι θέλει να πει ο ποιητής:
«Η ομιλία της κυρίας Μπακογιάννη αποτυπώνει με ακρίβεια το πλαίσιο της πολιτικής της τότε κυβέρνησης για το θέμα των Σκοπίων, με κατάληξη το Βουκουρέστι, όπως και τις ουσιώδεις διαφορές της από την πολιτική και την τακτική της σημερινής κυβέρνησης».
Αφού υπάρχουν ουσιώδεις διαφορές, γιατί δεν πήρε τον λόγο να τις επισημάνει, κατά τις τόσες συζητήσεις που έγιναν στη Βουλή; Δύο εκδοχές υπάρχουν: ή δεν ήθελε να τα «σπάσει» με τον Πρωθυπουργό Τσίπρα, με τον οποίο γύρευε τι συμφωνίες ασυλίας έχει συνάψει, ή ούτε ο ίδιος πίστεψε ποτέ στην «επιτυχία» τού Βουκουρεστίου, την οποία επικαλούνται με τόση ένταση οι οπαδοί του. Αλλη εξήγηση δεν υπάρχει.
Ο μύθος που τον περιβάλλει είναι ότι «παρακολουθεί, αποτιμά και κρίνει». Τι παρακολουθεί; Και για ποιον αποτιμά; Και σε ποιον μεταδίδει αυτές τις σοφείς αποτιμήσεις του; Αγνωστο. Η ουσία είναι ότι εξαιτίας αυτής της πραγματικά απίθανης στάσης επιβιώνουν πολιτικά διάφοροι που αυτοαναγορεύονται σε κήρυκες της αλήθειας του: ο βουλευτής Υπολοίπου Αττικής Βλάχος, ας πούμε. Μιλάει ο Βλάχος, και τα μέσα ενημέρωσης σπεύδουν να διευκρινίσουν ότι «εκφράζει τις απόψεις Καραμανλή». Ποιες απόψεις; Αυτές που καθαγιάζουν τον Καραμανλή και τα πεντέμισι καταστροφικά χρόνια της διακυβέρνησής του.
Τα πρώτα χρόνια της αφωνίας του, όλοι εκτιμούσαν ότι αυτό είναι αποτέλεσμα της αδυναμίας του να αρθρώσει έστω και μία σοβαρή εξήγηση για το πώς οδηγήθηκε επί των ημερών του η χώρα στη χρεοκοπία. Τώρα, όμως, είναι προφανές ότι ο «άφωνος» Καραμανλής στοχεύει στον καθολικό εξαγνισμό του μέσα από την προεδρική εκλογή του 2020. Με δεδομένο τον ΣΥΡΙΖΑ, που όχι μόνο δεν αντιπολιτεύεται αλλά συνεργάζεται εμμέσως μαζί του, και με πιο δεδομένο τον Κυριάκο Μητσοτάκη που έχει δεμένα τα χέρια, λογικό είναι να πιστεύει ότι διά περιπάτου θα είναι ο επόμενος πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Γιατί όχι άλλωστε; Στην Ελλάδα όλα μπορεί να συμβούν. Ακόμη και αυτό. Θα είναι ένα απτό δείγμα της επιτυχίας του να καταστήσει την αναξιοκρατία και την τεμπελιά ως το απόλυτο προσόν για οτιδήποτε…

*Ράσμορ>Tο βουνό των Προέδρων [Από τη Μηχανή του Χρόνου]

Οι Αμερικανοί πρόεδροι λαξεύτηκαν στο όρος Ράσμορ, από 400 εργάτες που εργάστηκαν 15 χρόνια. Δεν σημειώθηκε ούτε ένα εργατικό ατύχημα, αλλά τελικά εξαιτίας του πέθαναν δεκάδες εργάτες!…

Ένα από τα χαρακτηριστικότερα μνημεία των Η.Π.Α. είναι οι τέσσερις γιγαντιαίες μορφές των Αμερικανών προέδρων στη Νότια Ντακότα. Το εντυπωσιακό μνημείο έχει 18 μέτρα ύψος και 56 μέτρα πλάτος. Εμπνευστής του ήταν ο ιστορικός Ντόαν Ρόμπινσον και ο άνθρωπος που το υλοποίησε, ο γλύπτης Γκάτζον Μπόργκλουμ. Για τον Μπόργκλουμ, δεν ήταν η πρώτη φορά που αναλάμβανε ένα τόσο δύσκολο έργο. Ύστερα από έρευνα στη γύρω περιοχή, θεώρησε ιδανικό για τη μεγαλειώδη κατασκευή, το όρος Ράσμορ. Η γεωγραφική του θέση και ο γρανίτης από τον οποίο αποτελούταν, ήταν τα στοιχεία που καθόρισαν την επιλογή του. Το όρος Ράσμορ ανήκε στους Ινδιάνους και ήταν ιερός τόπος. Οι Αμερικάνοι το πήραν με τη βία και του έδωσαν το όνομα ενός δικηγόρου, που το είχε επισκεφτεί! Ο Γκάτζον Μπόργκλουμ με τη μακέτα Ο Γκάτζον Μπόργκλουμ με τη μακέτα Οι Αμερικάνοι επιθυμούσαν το γλυπτό να είναι έμβλημα δημοκρατίας και ελευθερίας, αν και η κατάκτηση του όρους είχε γίνει με βίαιη απώθηση των Ινδιάνων. Επέλεξαν να χαράξουν τους σημαντικότερους προέδρους στην μέχρι τότε ιστορία τους.

Ο πρώτος Πρόεδρος, Τζόρτζ Ουάσινγκτον, o Τόμας Τζέφερσον, ο οποίος έγραψε την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, ο Θίοντορ Ρούσβελτ και ο αγαπημένος τους, Αβραάμ Λίνκολν.

Αρχικά ο Μπόργκλουμ φιλοτέχνησε τα πρόσωπα σε μια μικρογραφία. Χάραξε εκτός από τις προτομές και ένα κείμενο 500 λέξεων με τις σημαντικότερες ιστορικές στιγμές της χώρας, το οποίο τελικά το έβγαλε από τα σχέδια. Στις 4 Οκτωβρίου 1926 ξεκίνησαν οι εργασίες και διήρκεσαν έως το 1941. Για την ολοκλήρωση του εργάστηκαν συνολικά 400 εργάτες. Κάθε μέρα ανέβαιναν 700 σκαλιά και δούλευαν κρεμασμένοι με σχοινιά και σε σκαλωσιές για πολλές ώρες. Το ημερομίσθιο τους ανερχόταν στα 8 δολάρια. Η μεγαλύτερη επιφάνεια του μνημείου δημιουργήθηκε με εκρήξεις δυναμίτη. Περισσότεροι από 400 χιλιάδες τόνοι γρανίτη μεταφέρθηκαν από το βουνό στη διάρκεια των 15 χρόνων. Δίπλα από το κεφάλι του Λίνκολν δημιούργησαν ένα δωμάτιο, το οποίο ωστόσο δεν κατάφεραν ποτέ να ολοκληρώσουν.

Παρά τις αντίξοες συνθήκες που επικρατούσαν και την επικινδυνότητα του έργου, δεν σημειώθηκε κανένα εργατικό ατύχημα. Ωστόσο, η εισπνοή πυριτίου από το βουνό προκάλεσε σε πολλούς εργάτες που δούλεψαν στο Ράσμορ, αναπνευστικά προβλήματα και θανάτους τα επόμενα χρόνια. Ο Μπόρλγκρουμ πέθανε εφτά μήνες πριν το εμβληματικό του έργο παραδοθεί. Την ολοκλήρωση ανέλαβε ο γιος του, Λίνκολν. Το δημιούργημα του Μπόρλγκρουμ εντυπωσιάζει ακόμα κι σήμερα τους εκατομμύρια τουρίστες που το επισκέπτονται κάθε χρόνο και αποτελεί σημείο αναφοράς για τους Αμερικανούς….

Tι έγραψε η ΦΕΚ Εφημερίδα των Συντακτών

Επίθεση με ουρά

Η πρωτοφανής επίθεση (Μαρινάκη) στον Κώστα Καραμανλή και από την πρώτη (μάλιστα) σελίδα των χθεσινών «ΝΕΩΝ» ίσως έπρεπε να περάσει απαρατήρητη στην εποχή της υπερβολής που ζούμε…

Πρώτον, γιατί δεν είναι η πρώτη φορά που το Συγκρότημα τα βάζει με τον πρώην αρχηγό της Ν.Δ. και, δεύτερον, γιατί ο συγκεκριμένος (έμπειρος) συντάκτης πλειοδοτεί σε «αυριανικού τύπου» επιθέσεις εναντίον πολλών.

Αυτό που ομολογουμένως ήταν έκπληξη και γεννά ερωτήματα είναι γιατί επελέγη ένα τέτοιο κείμενο, σήμερα και μέσα από το έντυπο που δεν κρύβει τους δεσμούς του με την ηγεσία της Ν.Δ., για ένα κορυφαίο στέλεχος της παράταξης. Δεν είναι κρυφές, εξάλλου, και οι σχέσεις Μαρινάκη – Μητσοτάκη…

Τι ήταν εκείνο που ώθησε την ηγεσία της Ν.Δ. και το επιχειρηματικό της αποκούμπι στα ΜΜΕ να προχωρήσουν σε μια τέτοια ενέργεια; Τι ήταν αυτό που έκανε τον κ. Μητσοτάκη και τα στελέχη του να επικυρώσουν με τη σιωπή τους ένα τέτοιο επιθετικό δημοσίευμα για έναν πρώην πρωθυπουργό και εν ενεργεία βουλευτή του κόμματός τους;

Γνώστες των τεκταινόμενων στον χώρο της Δεξιάς σχολίαζαν πως τίποτα το παράξενο δεν υπάρχει στη στάση του Κυριάκου Μητσοτάκη. «Αυτός δεν δίστασε να ταχθεί με τον Αντ. Σαμαρά κι εναντίον της οικογένειάς του, στον Καραμανλή θα δίσταζε;» σημείωναν με έμφαση.

Η παρατήρηση αυτή είναι εύστοχη και δίνει μια εξήγηση στα γεγονότα. Ομως, όπως δείχνουν τα πράγματα, υπάρχει κάτι πιο βαθύ. Ο Κ. Μητσοτάκης -είτε γιατί σύρθηκε είτε γιατί είναι επιλογή του-, ταυτιζόμενος με την Ακροδεξιά του κόμματός του, έχει οδηγήσει τη Ν.Δ. σε έναν μετασχηματισμό που την απομακρύνει εντελώς από τις ρίζες της.

Επιδιώκει να δημιουργήσει ένα «νέο», διαφορετικό πρόσωπο στο κόμμα, από αυτό που γνωρίζουν οι συντηρητικοί ψηφοφόροι και όχι μόνο. Για να το πετύχει, έχει ανάγκη από τη στήριξη Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Κι αυτή τη στήριξη του τη δίνει ο Βαγγέλης Μαρινάκης με τα Μέσα που διαθέτει για να εξυπηρετήσει δικούς τους επιχειρηματικούς και άλλους σκοπούς.

Το προσωπικό χτύπημα στον Καραμανλή δεν δείχνει μόνο ένα ξεκαθάρισμα εσωκομματικών λογαριασμών. Δεν φαίνεται να είναι ενταγμένο απλώς στη λογική της «πατροκτονίας», για να ισχυροποιηθεί ο νέος αρχηγός στη θέση του. Δείχνει περισσότερο ότι ο νυν αρχηγός της Ν.Δ. είναι δέσμιος των ακροδεξιών και θέλει να απαλλαγεί από ό,τι συμβολίζει το καραμανλικό άνοιγμα στον μεσαίο χώρο.

Εκτός βέβαια κι αν πρόκειται για κάποια… υπερβολή του συγκεκριμένου αρθρογράφου, που έγραφε παρόμοια και επί ΠΑΣΟΚ. Που μάλλον δεν ισχύει.

Η «Εφημερίδα των Συντακτών», όμως, που είναι φιλικά προσκείμενη στον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα απάντησε την Πέμπτη στο άρθρο του Γ. Παπαχρήστου, κάνοντας λόγο για «πρωτοφανή επίθεση (Μαρινάκη) στον Κώστα Καραμανλή και από την πρώτη (μάλιστα) σελίδα των χθεσινών «ΝΕΩΝ»…». «Το προσωπικό χτύπημα στον Καραμανλή δεν δείχνει μόνο ένα ξεκαθάρισμα εσωκομματικών λογαριασμών. Δεν φαίνεται να είναι ενταγμένο απλώς στη λογική της «πατροκτονίας», για να ισχυροποιηθεί ο νέος αρχηγός στη θέση του. Δείχνει περισσότερο ότι ο νυν αρχηγός της Ν.Δ. είναι δέσμιος των ακροδεξιών και θέλει να απαλλαγεί από ό,τι συμβολίζει το καραμανλικό άνοιγμα στον μεσαίο χώρο. Εκτός βέβαια κι αν πρόκειται για κάποια… υπερβολή του συγκεκριμένου αρθρογράφου, που έγραφε παρόμοια και επί ΠΑΣΟΚ. Που μάλλον δεν ισχύει», έγραφε μεταξύ άλλων η «ΕΦ.ΣΥΝ.».

Σήμερα, όμως, ο Γιώργος Παπαχρήστος-γράφει το ηρωικό thecaller.gr- επανήλθε, με νέο κείμενό του στα «ΝΕΑ», στο θέμα και απάντησε τόσο στον αρθρογράφο της «Εφημερίδας των Συντακτών» Δημήτρη Ψαρρά όσο και σε όσους τού άσκησαν κριτική με αφορμή το άρθρο του.

«Θα έλεγα δε ψέματα αν ισχυριζόμουν ότι γράφοντας το άρθρο περί του ‘επιτήδειου κ. Καραμανλή’ το βράδυ της Τρίτης δεν περίμενα αντιδράσεις. Από εκείνον, από το περιβάλλον του, από τους περιφερόμενους γύρω του ‘ερμηνευτές’ της περίτεχνης ‘σκέψης’ του, αλλά και από τους παπαγάλους και παπαγαλίζοντες που αντλούν την ύπαρξή τους από την παρουσία του. Φευ διαψεύσθηκα. Παραδέχομαι ότι χθες αιφνιδιάστηκα. Από μία και μόνη αντίδραση» γράφει ο Γιώργος Παπαχρήστος στο Στίγμα των Νέων.

Και συνεχίζει σχετικά με αυτή τη μία και μόνη αντίδραση, αλλά και τις υπόλοιπες: «Όχι του φιλότιμου, μονίμως απολογητή της καραμανλικής ‘αλήθειας’ αρθρογράφου της ‘Εστίας’, ο οποίος ούτε που κατάλαβε τι διάβαζε από όσα έγραψα -και δεν είχα και την απαίτηση να καταλάβει. Οχι. Δεν με εξέπληξε ούτε ανώνυμο, υβριστικό κείμενο στην εφημερίδα ‘Δημοκρατία’, η οποία πλαγιοκοπεί μονίμως τη ΝΔ υποδυόμενη τον αυθεντικό εκφραστή των αρχών της Κεντροδεξιάς, αλλά εκ παραλλήλου υμνεί τον Πρωθυπουργό και την κυβέρνηση».

«Ούτε εξεπλάγην από τα όσα ισχυριζόταν στο ‘ραδιόφωνο Θέμα’ νεόκοπος απολογητής ΣΥΡΙΖΑ, κρίνων εξ ιδίων προφανώς (γνωστός και αυτός στα καθ’ ημάς…), και από κοντά όσα, ως θεωρίες συνωμοσίας (για γέλια και για κλάματα) ανέπτυξαν όλη την ημέρα χθες και προχθές, πολλοί και διάφοροι σε ραδιόφωνα, κανάλια και το Διαδίκτυο. Ολα αναμενόμενα. Τα περίμενα. Αν γράφεις σκληρά, δωρικά, τα πράγματα με το όνομά τους, αν αποφεύγεις να ωραιοποιείς καταστάσεις, δεν γλείφεις, δεν ξεσκονίζεις, δεν γίνεσαι χαλί να σε πατήσουν, και θα σε επικρίνουν, και θα σε χλευάσουν και θα σε κατηγορήσουν τα ενεργούμενα», αναφέρει.

Ο Γιώργος Παπαχρήστος ομολογεί όμως ότι τον εξέπληξαν ακόμα περισσότερα πράγματα: «Αυτό που με εξέπληξε, και το ομολογώ, είναι η άθλια επίθεση που δέχθηκα, και μαζί μου και ‘ΤΑ ΝΕΑ’, από το ΦΕΚ «Εφ.Συν.»! Η εφημερίδα που καθημερινά λιβανίζει την κυβέρνηση, θεοποιεί τον Τσίπρα, αποθεώνει τον Καμμένο και αγιοποιεί τους υπουργούς των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, αισθάνθηκε την ανάγκη να υπερασπιστεί τον… Καραμανλή! Τον πρώην ηγέτη του ιδεολογικοπολιτικού της αντιπάλου, της ΝΔ. Ποιος της το ζήτησε; Και γιατί;

Αν και δεδομένων των ισχυρών δεσμών της με τα υπόγεια του Μαξίμου, ένθα εγκαταβιοί ο γνωστός και μη εξαιρετέος Καρτερός, δεν έχω πολλές αμφιβολίες. Αλλά να, υπερασπιζόμενη, με τόσο πάθος, και σθένος, και ένταση τον Καραμανλή, παρασυρμένη προφανώς από τον οίστρο να ξεπεράσει τους κατ’ επάγγελμα υπερασπιστές του, δεν αντελήφθη ότι ουσιαστικά επιβεβαίωσε μέχρι κεραίας ό,τι υποστήριξα στο άρθρο μου: τις νοσηρές υπόγειες σχέσεις του Καραμανλή με τον Τσίπρα και την κυβέρνησή του.

Ενα ολόκληρο δισέλιδο, και το κύριο άρθρο της εφημερίδας, στην τελευταία της σελίδα, για να υπερασπιστούν έναν θεωρητικά, αντίπαλο; Αυτό δεν θα το έκανε ούτε εφημερίδα που θα εξέδιδε ο ίδιος ο Καραμανλής.

Συντάκτης του κειμένου, μια παλιά καραβάνα της Αριστεράς ονόματι Δημήτρης Ψαρράς, ο οποίος με τη… διαύγεια που του έχει απομείνει, διέγνωσε – τι ανάλυση! – ότι με τη ‘χρήση χυδαίων χαρακτηρισμών τύπου ‘Μακελειό’ εκτός των άλλων στόχευα και στην πολιτική εξόντωση του καραμανλισμού μέσα στη ΝΔ προκειμένου να επικρατήσει απόλυτα η γραμμή του νεοφιλελεύθερου υπερεθνικισμού’!

Ποια ήταν τα υπόλοιπα που στόχευα κατά τον περί ου ο λόγος Ψαρρά; Οτι έγραψα το κείμενο για να… προληφθούν περαιτέρω διαρροές από τη ΝΔ στον ΣΥΡΙΖΑ και επίσης στο να επανασυνδέσω την εφημερίδα ‘ΤΑ ΝΕΑ’ με το παλιό «αντιδεξιό» της κοινό!..

Ο διαπρύσιος αυτός υπερασπιστής του Καραμανλή, παρ’ ότι στα κείμενά του εμφανίζεται ως υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κατρακυλάει στα πιο χαμηλά σκαλοπάτια του ρατσισμού, προκειμένου να με απαξιώσει: ‘Μεταμορφώθηκα σε Στέφανο Χίο’ διατείνεται. Τον συγχαίρω, ειλικρινά. Και εκ μέρους του Χίου, τον οποίο δεν τον γνωρίζω, τον άνθρωπο. Αλλά έτσι είναι αυτά. Χρειάζεται ασφαλώς να δώσει κανείς εξετάσεις για να περάσει από τη φάση του ηγετικού στελέχους της Β’ Πανελλαδικής σε υπερασπιστή, και γιατί όχι, στελέχους του καραμανλικού ρεύματος της ΝΔ.

Δεν είναι όμως μια αξιοσημείωτη περίπτωση; Να αγωνίζεσαι στα νιάτα σου για να μην αλλοιωθεί ο κομμουνιστικός χαρακτήρας της ανανεωτικής Αριστεράς και να φτάνεις ύστερα από σαράντα χρόνια να υπερασπίζεσαι έναν ταξικό και ιδεολογικό αντίπαλο, έστω και αν τα αρχικά του είναι… Κ.Κ.; Είναι. Προφανώς, δεν βρίσκω άλλη εξήγηση, ζήλωσε την εξέλιξη άλλων συντρόφων του στη Β’ Πανελλαδική, όπως ο Χρύσανθος Λαζαρίδης, που έγινε μυστικοσύμβουλος Σαμαρά. Τις ευχές μου για κάτι ανάλογο…».

Στο περιθώριο όλων αυτών, από δημοσιεύματα του φιλικού προς τον… Καραμανλή και τον… ΣΥΡΙΖΑ Τύπο, και από το έγκυρο ΦΕΚ «Εφ.Συν.», πληροφορηθήκαμε ότι το «Στίγμα» εκνεύρισε ιδιαίτερα, λέει, τον Καραμανλή! Ο οποίος αναζητούσε, και είχαν εξαπολυθεί προς τούτο στην πιάτσα διάφορα «καρακόλια» του θα τα περιγράψω (και να με συγχωρείτε πολύ για τον χαρακτηρισμό…), προκειμένου να πληροφορηθεί αν το κείμενο γράφτηκε με επίνευση της Πειραιώς. Ητοι του προέδρου Κυριάκου ή κάποιου περί αυτόν. Γέλασα φυσικά με όλα αυτά που πληροφορήθηκα – ελπίζω οι «ερευνητές» του να τον ενημέρωσαν σχετικά ότι προς μεγάλη τους απογοήτευση και ο πρόεδρος Κυριάκος προχθές το πρωί το είδε το κείμενο – δημοσιευμένο στην εφημερίδα. Ειλικρινά λυπούμαι βαθύτατα που διέλυσα πρόσκαιρα την παροιμιώδη αταραξία του. Δεν τον φοβάμαι όμως. Σήμερα – αύριο θα επανέλθει στην προτέρα (του άρθρου) κατάσταση…» .

SHARE

Περισσότερα

MORE NEWS DESK