Μόλις λίγες ώρες πριν η Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως που φέτος γιορτάζει τα 100 Χρόνια αντιμετώπισε στο γήπεδο που οραματίσθηκε (Ι ΗAVE A DREAM) και έκανε πραγματικότητα ο Δημήτρης Μελισσανίδης, γόνος μίας Ποντιακής οικογένειας, δλδ ενός λαού που υπήρξε θύμα της Γενοκτονίας από τους Τούρκους την αντίπαλη ελληνική ομάδα η οποία είχε στον πάγκο της τον πιο επιφανή Τούρκο προπονητή.
Καθώς η Ιστορία εκεί έξω μυρίζει δραματικά επανάληψη και το 2024 θα είναι πραγματικά Έτος Αποκάλυψης και ενός πολύ πιθανού Ελληνοτουρκικού Πολέμου μέσα από τον οποίο η παγκόσμια elite θα προσπαθήσει να συγκαλύψει τα ίχνη της παγκόσμιας γενοκτονίας του δυτικού πληθυσμού που βρίσκεται σε εξέλιξη- κυρίως λόγω του παγκοσμίου χρέους-τα 100 Χρόνια της ΑΕΚ σημαδεύουν την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους.
Σε αυτή λοιπόν τη συγκυρία η οικογένεια του Δημήτρη Μελλισανίδη ταυτίζεται ιστορικά πλέον με την ΑΕΚ αλλά και με το ελληνικό έθνος.
Σε αυτή τη συγκυρία λοιπόν ήλθε στο κόσμο ένα ακόμη μέλος της οικογένειας Μελισσανίδη.
Ο αδελφός του Δημήτρη Μελισσανίδη, ο Ιάκωβος Μελισσανίδης έγινε για πρώτη φορά παππούς με την κόρη του Βέρα να φέρνει στον κόσμο ένα υγιέστατο κοριτσάκι.
Ναι Βέρα, ήταν το όνομα της μητέρας και Ζώρας το όνομα του πατέρα του Δημήτρη, του Ιάκωβου και της Όλγας
Ο Ζώρας Μελισσανίδης
Ρίξτε μια ματιά στο βίντεο του χρήστη AEK FC! #TikTok https://t.co/Ao07XLZRGv
— Clockwork Orange Magazine (@kportocali) January 15, 2024
Η οικογένεια του Ζώρα Μελισσανίδη καταγόταν από την Τραπεζούντα και υπέστη τέσσερις φορές σκληρούς διωγμούς έως ότου φτάσει στην Ελλάδα το 1937.
Την πρώτη φορά το 1850 από την Τραπεζούντα στο Λερί της Χαλδίας.
Τη δεύτερη το 1895 από το Λερί στο Καρς.
Την τρίτη το 1918 από το Καρς στον Καύκασο και μετά από εκεί, το 1937 στην Ελλάδα.
Και μετά από περιπέτειες που θα μπορούσαν να γίνουν ταινία –όπως κάθε ιστορία της προσφυγιάς– ήρθε η πατρίδα, η Κοκκινιά, και η εκδίκηση των ονείρων για μια οικογένεια που γνώρισε τη φτώχεια αλλά πέρασε στη φωτεινή πλευρά χωρίς ποτέ να ξεχάσει από πού ξεκίνησε.
Ο Ζώρας (Γιώργος) Μελισσανίδης γεννήθηκε στο Βλαδικαυκάς το 1920, σ’ ένα στρατόπεδο του τσαρικού στρατού όπου διέμεναν ως πρόσφυγες. Η ζωή ήταν σκληρή και η κατάσταση ρευστή λόγω της επανάστασης των Μπολσεβίκων.
Ανήσυχο πνεύμα, ο Ζώρας έμαθε να παίζει λύρα αλλά και κάτι άλλο που δεν θα αποτολμούσε κανένας Έλληνας.
Στα 16 του χρόνια πήρε άδεια οδηγού φορτηγού αυτοκινήτου!
Με τη λύρα, παίζοντας σε γάμους και βαπτίσεις, έβγαλε τα πρώτα του χρήματα.
Το 1937 η οικογένεια παίρνει την περιπόθητη άδεια και φεύγει από το Βλαδικαυκάς, μέσω Οδησσού, για την Ελλάδα. Φτάνει ατμοπλοϊκώς στον Πειραιά, στη συνέχεια πηγαίνει στη Χαλκίδα, όπου διέμεινε για λίγο, και μετά στην Κατερίνη.
Τελικά η πείνα της Κατοχής την φέρνει στη Φλώρινα. Εκεί ο Ζώρας οργανώθηκε στην Εθνική Αντίσταση κατά των Γερμανών, συνελήφθη, αφέθηκε ελεύθερος και συνέχισε τη δράση του, για την οποία το επίσημο ελληνικό κράτος τον επιβράβευσε με αναμνηστικό δίπλωμα και μετάλλιο για την προσφορά του.
Μετά την Απελευθέρωση, ως στιγματισμένος κομμουνιστής, γνώρισε τη φυλακή και την εξορία στην Τρίπολη.
Όταν απελευθερώθηκε, κατέληξε στη Νίκαια όπου έφτιαξε τη δική του οικογένεια. Στην Κοκκινιά όλοι γνώριζαν τη σχολή οδηγών του Ζώρα, και πολλοί οφείλουν την εκμάθηση της οδήγησης σ’ αυτόν. Εκείνο το διάστημα γνωρίζει τον μεγάλο έρωτα της ζωής του, τη Βέρα, και αποκτούν τρία παιδιά – τον Δημήτρη, την Όλγα και τον Ιάκωβο. Και σ’ όλα στα ποντιακά γλέντια δίνει το παρών με τις δύο αγάπες του, τη Βέρα και τη λύρα. Όταν έχασε τη σύντροφο της ζωής του, πούλησε το σπίτι τους και με τα χρήματα πήγε στην Παναγία Σουμελά για να χτιστεί στη μνήμη της ένας ξενώνας.
Παρά τις αντιρρήσεις της μονής και των στελεχών του ιδρύματος να μην διαθέσει ό,τι έχει και δεν έχει, ο Ζώρας επέμεινε κι έτσι το όραμά του έγινε πραγματικότητα.
Περνούσε τα καλοκαίρια στις πλαγιές του Βερμίου, στον ξενώνα που έκτισε, και τα απογεύματα γυρνούσε ένα προς ένα τα ποντιακά χωριά της Μακεδονίας, όπου γνώριζε καλλιτέχνες και απλούς ανθρώπους, συμμετείχε σε παρακάθια και αποκτούσε πολλούς φίλους.
Η ζωή του ήταν συνυφασμένη με τις αγαθοεργίες και την οικονομική ενίσχυση των πολιτιστικών σωματείων που στηρίζουν την παράδοση. Δεκάδες ποντιακοί σύλλογοι, σωματεία και ιδρύματα ενισχύονταν συχνά από τον Ζώρα Μελισσανίδη, με χρήματα που έπαιρνε… δανεικά από τον γιο του Δημήτρη.
Πέθανε στα σκαλιά του Ασκληπιείου Βούλας στις 14 Μαΐου του 2002, καθώς πήγαινε να τον δει ο φίλος του γιατρός Βαγγέλης Ασλανίδης. Στην κηδεία του στη Σουμελά, όπου ετάφη, χιλιάδες συνέρρευσαν για να του πουν το στερνό αντίο, ανάμεσα τους πολλοί που είχαν ευεργετηθεί και κλαίγανε για το χαμό του.
Τελικά τι ομάδα είναι ο Αλέξης Κούγιας;
Μπροστά σε αυτό το ιστορικό μεγαλείο οι δηλώσεις του Αλέξη Κούγια μοιάζουν τόσο ασήμαντες και δεν θα μπορούσαν να τύχουν καλύτερης αντιμετώπισης από το σχετικό VIDEO του Γιώργου Μητσικώστα το οποίο σπάει ταμεία και views που θα ζήλευαν και οι συγχωρεμένοι Τόλης Βοσκόπουλος και Ζωή Λάσκαρη καθώς ο ένας τραγουδούσε και η άλλη χόρευε Το φεγγάρι πάνω Θεέ μου στην ταινία του 1971, Μαριχουάνα Στοπ.
Όμως υπήρξε ένα κείμενο το οποίο πράγματι έκανε τη διαφορά και πραγματικότητα την ευχή που έδωσε ο Αλέξης Κούγιας στους δημοσιογράφους πριν ξεκινήσει τη γνωστή συνέντευξή του μετά από ένα ντέρμπυ, το Ολυμπιακός-ΑΕΚ, για το οποίο παρόλα όσα έχουν γραφτεί οι δύο ομάδες εντός του αγωνιστικού χώρου άξιζαν αυτό που πήραν. Και η ομάδα του Αλμέιδα άξιζε τη νίκη.
-Καλή Χρονιά και να γελάμε…
Έτσι ξεκίνησε τη δίωρη συνέντευξή του ο έως και σήμερα Αντιπρόεδρος της ΠΑΕ Ολυμπιακός.
Τριάντα δευτερόλεπτα από αυτή τη συνέντευξη στάθηκαν η αφορμή για να γραφτεί ίσως το πιο εππικό κείμενο για τη σχέση του Αλέξη Κούγια με το ποδόσφαιρο. Κι αυτό το κείμενο φέρνει την υπογραφή του Βίκτωρα Μητρόπουλου και ίσως του λογογράφου του παρότι ο Βίκτωρας δεν στερείται χιούμορ και ιστορικών γνώσεων.
Ο Βίκτωρας Μητρόπουλος λοιπόν σχολιάζοντας την αναφορά του Αλέξη Κούγια στο πρόσωπό του στην δίωρη συνέντευξη που έδωσε, είπε μεταξύ άλλων τα εξής>
«Για την σημερινή αναφορά του, έχω να πω ότι αποτελεί πρόοδο το ότι προσπάθησε να με μειώσει με ένα ανύπαρκτο γεγονός προ 45 ετών(!!!), αφού κάλλιστα θα μπορούσε ν’ αναφερθεί στην περίοδο της Τουρκοκρατίας, επισημαίνοντας ότι ο Κολοκοτρώνης ως καταγόμενος από το Λιμποβίσι Αρκαδίας, ηγήθηκε της μάχης της Τριπολιτσάς, για τον πρόσθετο λόγο ότι ήταν φανατικός οπαδός του τότε Αστέρα Τρίπολης.
Αν ζούσε ο Αλέξης την εποχή εκείνη πιθανώς να ήταν και πρόεδρος της ομάδας, αφού είναι γνωστή η αγάπη του για το ποδόσφαιρο και η προτίμησή του για τη θέση του προέδρου με τις κατά καιρούς καταλήψεις του προεδρικού θώκου των ΠΑΕ Λάρισα, Ηρακλής, Παναχαϊκή, ΠΑΣ Γιάννινα, Βέροια, ΑΕΚ, Κόρινθος, Λαμία και Αιγάλεω (ευτυχώς για δύο μήνες μόνο)…».
Στην απάντηση του Bίκτωρα Μητρόπουλου μετρήσαμε τουλάχιστο 9 ομάδες στις οποίες ο Αλέξης Κούγιας υπήρξε πρόεδρος.
Στην ΠΑΕ Ολυμπιακός εμφανίζεται για πρώτη φορά σαν Αντιπρόεδρος ενώ ο ίδιος έχει καυχηθεί κατ΄επανάληψη για τον Αρη Πετρούπολης, ενώ προχθές στη Κόρινθο στήριζε μια τοπική ομάδα της περιοχής.
Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι>
-Τελικά τι ομάδα είναι ο Αλέξης Κούγιας;
Αλλά τι σημασία έχει αυτή η λεπτομέρεια μπροστά στην Ιστορία;
