Το θέαμα και η μυρωδιά των 30 απανθρακωμένων σωμάτων που εξακολουθούσαν να σιγοκαίουν καθώς ο Haim Otmezgin έφτανε στον χώρο του Nova Festival στις 7 Οκτωβρίου δεν θα τον εγκαταλείψει ποτέ.
Από τον Perkin Amalaraj/MailOnline
Αλλά ο Haim, ένας 50χρονος επικεφαλής αξιωματούχος της ZAKA, μιας υπηρεσίας διάσωσης και φροντίδας που είχε αναλάβει να απομακρύνει τους 1.200 ανθρώπους σύμφωνα με τα εβραϊκά έθιμα που δολοφονήθηκαν από τη Hamas το Μαύρο Σάββατο είχε ένα καθήκον που έπρεπε να φέρει εις πέρας.
Ως διοικητής των ειδικών μονάδων της ΖΑΚΑ, ήταν υπεύθυνος για τον συντονισμό της απόκρισης στις φονικές επιθέσεις και τη διασφάλιση ότι όλοι οι σοροί θα καταμετρούνταν και θα αντιμετωπίζονταν σωστά το συντομότερο δυνατό.
Αλλά η βαρβαρότητα με την οποία η Hamas είχε σκοτώσει περισσότερους από 360 αθώους παρευρισκόμενους στο Φεστιβάλ Nova συγκλόνισε ακόμη και τον ίδιο, έναν εθελοντή που ήταν στη ΖΑΚΑ από τα 18 του χρόνια.
Ο Haim, ο οποίος μίλησε στο MailOnline μέσω μεταφραστή, είπε: «Υπήρχαν τουλάχιστον 30 σοροί ανθρώπων που κάηκαν ζωντανοί. Πολλές χρειάζονταν ακόμα νερό γιατί εξακολουθούσαν να σιγοκαίουν 12 ώρες μετά, λόγω των καυσίμων που χρησιμοποιήθηκαν για να τους βάλουν φωτιά. Τα σώματα ήταν μούσκεμα με αυτό το καύσιμο [που τα έκανε να καίγονται για μεγάλο χρονικό διάστημα]».
Η Hamas δεν χρησιμοποίησε απλώς τη φωτιά ως πολεμικό όπλο ενάντια στους παρευρισκόμενους στο φεστιβάλ. Χρησιμοποιήθηκε και σεξουαλική βία προκειμένου να εξευτελιστούν τα θύματα στο χώρο, πολλά από τα οποία ήταν νεαρές γυναίκες. Είπε: «Όταν οι αναμνήσεις επιστρέφουν, θυμάμαι πολλά σώματα ακρωτηριασμένα σε κομμάτια. Τα όργανα είχαν χωριστεί από τα σώματα τους, οι γυναίκες είχαν πυροβοληθεί στις πολύ ιδιωτικές τους περιοχές, στα πάνω μέρη των ποδιών τους, στα κεφάλια τους».
Ο Haim, ο οποίος έλαβε γνώση των αναφορών για την επίθεση της Hamas νωρίς το ίδιο πρωί και έφτασε στον τόπο της σφαγής στo Nova στις 9:30 μ.μ., είπε ότι ο ρόλος του ως επικεφαλής της ZAKA σήμαινε ότι έπρεπε να αποτρέψει αυτές τις εικόνες από το να τον επηρεάσουν. Τόνισε ότι έπρεπε να «γίνει μηχανή» και αναγκάστηκε να πάρει μερικές απίστευτα δύσκολες αποφάσεις καθώς οδηγούσε από τη βάση του στην Petah Tikva στο Kibbutz Re’im.
«Στο δρόμο προς τα νότια, είδα μερικούς πολίτες να φωνάζουν προς το ασθενοφόρο μου. Άρχισα να σκέφτομαι “Ξέρω ότι πρέπει να πάω νότια, αλλά ίσως για να προετοιμαστώ για αυτό, θα έπρεπε να αφεθώ σιγά σιγά σε αυτήν την κατάσταση και να δω τι θέλουν να πουν αυτοί οι άνθρωποι”. Σκέφτηκα ότι μάλλον θέλουν να μου πουν κάτι σχετικά με το τι συμβαίνει στο νότο».
Έκόψε λοιπόν ταχύτητα, και άφησε τους πολίτες, που είχαν αυτοκίνητο, να τον πλησιάσουν. Του είπαν: «Έχουμε δύο από αυτές». «Τους ρώτησα: “Τι δύο; Για τι πράγμα μιλάς;”. Και μου έδειξαν δύο σορούς νεαρών γυναικών, και οι δύο πυροβολημένες στο κεφάλι τους».
Ο ίδιος δεν είχε άλλη επιλογή από το να πάρει τα σώματά τους και να συνεχίσει μέχρι το σημείο του φεστιβάλ.
Όλο και περισσότεροι άμαχοι προσπάθησαν να τον σταματήσουν καθώς οδηγούσε με τις σορούς των γυναικών στο πίσω μέρος, πολλοί έχοντας και από μία σορό ανθρώπων που είχαν σφαγιαστεί από τους τρομοκράτες της Hamas. Ο Haim είπε ότι έπρεπε να πάρει την πολύ δύσκολη απόφαση να συνεχίσει, παρά τη φρίκη που είδε.
«Καταλάβαινα ότι δεν μπορούσα να σταματήσω και να πάρω όλους τους ανθρώπους από το δρόμο, έτσι συνέχισα. Χρειαζόμασταν τουλάχιστον 15 ασθενοφόρα και μερικά φορτηγά για να πάρουμε όλες τις σορούς που ήταν στη διαδρομή για το φεστιβάλ», πρόσθεσε. Αυτό ήταν, όπως το έθεσε ο Haim, που τον «έκανε να σκέφτεαι πλέον σαν μηχανή και όχι ως άνθρωπος». «Βασικά έβλεπα αυτές τις φριχτές εικόνες και απλά τις μετέφραζα σε δεδομένα».
Ο Haim είπε ότι δεν περίμενε ότι η μέρα του θα εξελισσόταν έτσι, όταν ξύπνησε στις 6:42 εκείνο το πρωί, δίπλα στη σύζυγό του που κοιμόταν. Τον κάλεσαν και του είπαν να παρουσιαστεί αμέσως στη βάση του, χωρίς να γνωρίζει πόσο σημαντική ήταν η αποστολή του. Ο αξιωματικός της ZAKA έως εκείνη τη στιγμή ήταν εντελώς στο σκοτάδι σε σημείο που δεν ήξερε αν θα έπρεπε να ξυπνήσει τα παιδιά του, αφού δεν γνώριζε πόσο τελικά καιρό θα έλειπε από το σπίτι του.
Λίγες ώρες όμως αργότερα θα καταλάβαινε ότι η 7η Οκτωβρίου θα ήταν η πιο μαύρη ημέρα στη σύγχρονη ιστορία του Ισραήλ. Αυτό επιβεβαιώθηκε στις 7:30 μ.μ., στη βάση του στην Petah Tikvah. Εκεί, ενώ ετοιμαζόταν για μια επιχείρηση άγνωστου έως τότε μεγέθους και σημασίας, έλαβε μια κλήση από το Nova Festival.
Ένας τρομοκρατημένος αξιωματικός του IDF τον ρώτησε: «Πόσο καιρό χρειάζεται για να σαπίσει ένα σώμα;». Έκπληκτος, ο Haim είπε στον αξιωματικό ότι χρειαζόταν περισσότερες λεπτομέρειες. Ο αξιωματικός της ΖΑΚΑ είπε ότι του ανέφεραν: «Έχω ένα χαλί με σορούς στη μέση της ερήμου, δεν ξέρω τι να τις κάνω. Κανείς δεν μου εξήγησε τι να τις κάνω. Δεν έχω τρόπο να το αντιμετωπίσω. Δεν έχω τον εξοπλισμό, τους εθελοντές για να το αντιμετωπίσω. Ίσως μπορείτε να με βοηθήσετε σε αυτό».
Ο Haim, ακόμα αβέβαιος τι εννοούσε ο αξιωματικός, είπε ότι ζήτησε να μιλήσουν με βιντεοκλήση. Τότε ήταν που κατάλαβε το μέγεθος της θηριωδίας, βλέποντας ένα θολό και φρικιαστικό βίντεο που μεταδίδονταν από ένα smartphone. Είπε ότι ο αξιωματικός του είπε ότι είχε μετρήσει τουλάχιστον 125 σορούς, αλλά ότι υπήρχαν πολλοί περισσότεροι που έπρεπε να καταμετρηθούν.
Τις τέσσερις ώρες αφότου έφτασε στον τόπο της σφαγής της Nova, η ομάδα του έπρεπε να φροντίσει όσο το δυνατόν περισσότερα πτώματα, σύμφωνα με τα εβραϊκά έθιμα. Είπε ότι η ZAKA μπόρεσε να τακτοποιήσει 237 σορούς μέσα σε μόλις τέσσερις ώρες, ενώ εξακολουθούσε να δέχεται πυρά από ρουκέτες και όπλα της Hamas.
«Δεν σταμάτησα να δουλεύω για 60 ημέρες. Κοιμόμουν μόνο τέσσερις ώρες τη νύχτα και έχασα 9 κιλά σε δύο μήνες επειδή δεν είχα χρόνο να φάω».
Δεν ήταν όμως μόνο η σωματική του υγεία που υπέφερε. Ο Haim είπε ότι αρνιόταν να επεξεργαστεί αυτό που έβλεπε, αντ’ αυτού επικεντρωνόταν στο κύριο έργο που είχε ενώ εργαζόταν. Είπε ότι μόνο «μήνες μετά» την επίθεση, όταν μίλησε με τους συναδέλφους του, άρχισε να επεξεργάζεται τις φρικαλεότητες στις οποίες ήταν μάρτυρας.
«Δεν ήθελα να το σκέφτομαι, αλλά ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω. Τις πρώτες δύο εβδομάδες μετά τις 7 Οκτωβρίου, πολλοί άνθρωποι με κυνηγούσαν για να καταθέσω. Η αστυνομία, τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, τα μεγάλα δίκτυα σε όλο τον κόσμο ζητούσαν να ακούσουν την ιστορία. Αλλά δραπέτευα. Δεν ήθελα να το κάνω, και είχα ακόμα αυτή τη δικαιολογία ότι έχω πολλά πράγματα να κάνω, εξακολουθώντας να εργάζομαι.
Δεν ήταν ψέμα. Λειτουργούσαμε ακόμα σε πολλούς αυτοκινητόδρομους. Πέρασα περισσότερες από 60 ημέρες στην υπηρεσία. Αλλά είχα το προνόμιο να δραπετεύσω. Δεν άνοιξα κανένα κανάλι ειδήσεων ή μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ήμουν εντελώς αποσυνδεδεμένος, εστιάζοντας στην αποστολή. Ίσως ήταν πιο εύκολο να συμβεί αυτό, πιο βολικό σε εμένα. Δεν μπορείς να λειτουργείς ως μηχανή μπροστά σε αυτές τις σκηνές και τις εικόνες όλων όσων είδαμε. Αλλά αυτό που είδαμε εκεί ήταν τραγικότερο από οποιαδήποτε άλλη σωματική ή ψυχική δυσκολία».
Ο 13χρονος γιος του τον παρακαλούσε συνέχεια για να του πει λεπτομέρειες, οδηγούμενος από νοσηρή περιέργεια και φόβο για τον πατέρα του. Αλλά ο Haim δεν μπορούσε να πει στην οικογένειά του για τη φρίκη αυτών που είδε, καθώς δεν έπρεπε να βιώσουν έστω και ένα κλάσμα της φρίκης που βίωσε στο χώρο του φεστιβάλ.
«Υπάρχει μια ισορροπία μεταξύ της υποστήριξης από την οικογένειά μου και του να την κρατάω μακριά από τις επιχειρήσεις ως επαγγελματίας. Μπορείς να πεις μέρος της ιστορίας, αλλά όχι όλη».
Ο Haim είπε ότι σπάνια έλεγε στους ανθρώπους τι κάνει στη δουλειά του, ακόμη και πριν το Μαύρο Σάββατο. «Όποτε επιστρέφω από οποιαδήποτε επιχείρηση που διεξάγει η ΖΑΚΑ, ο κόσμος με ρωτάει “τι έγινε, τι συμβαίνει, πες μας γι’ αυτό”. Συνήθως τους λέω: “Διαβάστε τις εφημερίδες, δεν θέλω να μιλήσω γι’ αυτό”».
Είπε ότι το Μαύρο Σάββατο ήταν μια κλήση αφύπνισης για το Ισραήλ: «Αποκαλύπτει την πραγματικότητα του πόσο αφελείς ήμασταν σχετικά με τις αξίες του πολέμου. Αυτός ο πόλεμος είχε σκοπό να μας ταπεινώσει. Επρόκειτο για βαθύ μίσος, ήταν για να μας μολύνει».
