kourdistoportocali.comNews DeskEKTAKTO>Oι κατοχικές δυνάμεις απήγαγαν μάνα και κόρη στη Μόρφου

Η μοιραία 14η Αυγούστου 1974

EKTAKTO>Oι κατοχικές δυνάμεις απήγαγαν μάνα και κόρη στη Μόρφου

Τις σταμάτησαν και τις «συνέλαβαν» με την πρόφαση ότι φωτογραφίζουν απαγορευμένη περιοχή

Δεν είχαν περάσει παρά λίγες ώρες από την αναδημοσίευση του ρεπορτάζ του Πάμπου Βάσιλα από τον Φιλελεύθερο της Κύπρου για τις απειλές που δέχονται οι Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες στη Σκάλα της Λάρνακας όταν έσκασε η είδηση για την απαγωγή Ελληνοκύπριας μάνας και κόρης στα Κατεχόμενα και συγκεκριμένα στη περιοχή της Μόρφου.

Σύμφωνα με πληροφορίες του Philenews, 52χρονη με την 20χρονη κόρη της, ενώ λάμβαναν μέρος σε οργανωμένη εκδρομή στον Πύργο, στην επιστροφή –μέσω του οδοφράγματος Λιμνίτη– ζήτησαν να σταματήσουν στη Μόρφου ώστε να δουν το κατεχόμενο σπίτι τους.
Μόλις τις αντιλήφθηκαν οι «αρχές» του ψευδοκράτους γύρω στις 13:00, τις σταμάτησαν και τις «συνέλαβαν» με την πρόφαση ότι φωτογραφίζουν απαγορευμένη περιοχή.
Μάνα και κόρη τέθηκαν υπό κράτηση και αύριο θα οδηγηθούν σε λεγόμενο δικαστήριο των κατεχομένων.
Σύμφωνα με την Αστυνομία, ενήμερη για το περιστατικό είναι η Δικοινοτική Τεχνική Επιτροπή για την Εγκληματικότητα.
Όπως ανέφερε στο ΚΥΠΕ ο Τ/κ Επικεφαλής της δικοινοτικής Τεχνικής Επιτροπής για την Εγκληματικότητα Χακί Ονέν, η γυναίκα εισήλθε στον κήπο του σπιτιού που διέμενε πριν από την τουρκική εισβολή τοτ 1974 και στο οποίο διαμένει σήμερα στέλεχος του κατοχικού στρατού.
Σύμφωνα με τον κ. Ονέν, ο σύζυγος της συλληφθείσας ζήτησε να τις επισκεφτεί, αίτημα στο οποίο δεν υπήρξε κάποια ένσταση από την πλευρά των κατοχικών αρχών, χωρίς ωστόσο να έχει ο κ. Ονέν πληροφόρηση αν τελικά αυτό συνέβη.

Αλήθεια, που μπορεί να μας οδηγήσει η πολιτική της στροθοκαμήλου; Που μας οδήγησε ως τώρα;

Γιατί είναι στρουθοκαμηλισμός να μην κοιτάς προς τη μεριά του Καστελόριζου που οι Τούρκοι το έχουν απομονώσει και κάνουν έρευνες για κοιτάσματα.

Είναι στρουθοκαμηλισμός να μην αντικρύζεις κατάματα πραγματικότητα όπως αυτή που περιγράφει το ρεπορτάζ του Πάμπου Βάσιλα στον Φιλελεύθερο για το πως Τούρκοι με Ελληνες δικηγόρους πάνε να ξεσπιτώσουν για δεύτερη φορά τους Ελληνες από τα προσφυγικά της Λάρνακας, είναι ανατριχιαστικό.

Τα πήγαινε – έλα Τουρκοκυπρίων απέξω από την πόρτα τους αυξάνονται και τα μηνύματα που φέρνουν βάζουν ολοένα και σε πιο μεγάλες έγνοιες τους Ελληνοκύπριους πρόσφυγες, που διαμένουν στην πρώην τουρκοκυπριακή συνοικία της Λάρνακας. Εκεί που η σκληρή πραγματικότητα που φέρνει τους Ελληνοκύπριους πρόσφυγες αντιμέτωπους με το φάσμα της προσφυγοποίησης για δεύτερη φορά, δεν κρύβεται κάτω από το χαλί.

Στην πρώην τουρκοκυπριακή συνοικία, τον τουρκομαχαλά της Σκάλας, στον οποίο ολοένα και πιο πολλοί Τ/κ ορέγονται την επανάκτηση των περιουσιών τους. Και το δείχνουν και το λένε, στους ως επί το πλείστον ηλικιωμένους πρόσφυγες που διαμένουν εκεί. «Τα σπίτια που μένετε είναι δικά μας», λένε, και άλλα τέτοια στους πρόσφυγες αναστατώνοντας τις ζωές τους. Και στα σούρτα-φέρτα αυτά των Τουρκοκυπρίων, συμμετέχουν και κάποιοι Ε/κ δικηγόροι. Με χάρτες Κτηματολογίου και τοπογραφικά σχέδια.

Με τίτλους ιδιοκτησίας και λοιπά έγγραφα, πάντα πρόθυμοι να βοηθήσουν τους Τ/κ, να ανακτήσουν τις περιουσίες τους στην τουρκοκυπριακή συνοικία της Λάρνακας. Και φυσικά πάντα με το αζημίωτο, δηλώνουν επίσης οι Ε/κ πρόσφυγες οι οποίοι έφτασαν στο σημείο, 45 χρόνια μετά την προσφυγιά του 1974, να κοιμούνται με τον φόβο και την έγνοια πως είναι πιθανόν να γίνουν πρόσφυγες για δεύτερη φορά. Να τους μετακινήσει η Κυβέρνηση σε κάποιο συνοικισμό ώστε να δοθεί το σπίτι τους στον Τουρκοκύπριο ιδιοκτήτη και αυτοί, για δεύτερη φορά να χάσουν το σπιτικό τους, τη γειτονιά και τους γείτονες τους, τη ζωή στην οποία συνήθισαν εδώ και πάνω από 40 χρόνια. Περπατώντας στα σοκάκια του τουρκομαχαλά της παλιάς Σκάλας οι άνθρωποι αφηγούνται ιστορίες και απελευθερώνουν συναισθήματα, για όλα αυτά που συμβαίνουν ολοένα και πιο πολύ με τους Τουρκοκύπριους και αναστατώνουν τις ζωές τους. Σε μια περιοχή της Λάρνακας, όπου πλέον ζει ένας αριθμός Τ/κ οικογενειών.

Ο κ. Χριστάκης στη δική του κατάθεση ψυχής για το πώς αισθάνονται οι Ε/κ πρόσφυγες που βλέπουν όσα διαδραματίζονται στην τουρκοκυπριακή συνοικία της Λάρνακας, θυμήθηκε όταν επισκέφθηκε πριν από μερικά χρόνια το σπίτι που έκτισε και ζούσε με τα τέσσερα ανήλικα τότε παιδιά του, στον Άγιο Αμβρόσιο της Κερύνειας. Η Τουρκοκύπρια από τον Άγιο Νικόλα της Πάφου που μένει εκεί, τους φέρθηκε σχετικά καλά. Ήταν τόσο καλή, μονολογεί σε πνεύμα μαύρου χιούμορ ο κ. Χριστάκης, που φεύγοντας τους φίλεψε και με ένα τενεκέ ελαιόλαδο από τις ελιές που είχαν κοντά στο χωράφι που βρίσκεται το σπίτι τους. «Μας έδωσαν και λάδι που τις ελιές μας», είπε λυπημένος στη γυναίκα του καθώς το έβαζε μέσα στο αυτοκίνητό. Εκείνη είχε δει τα κρεβάτια των μωρών τους που υπήρχαν ακόμα στα υπνοδωμάτια τους και έκλαιγε στεναχωρημένη. Ο κ. Χριστάκης και η σύζυγος του δεν ξαναπήγαν να δουν το σπίτι τους στον Άγιο Αμβρόσιο. «Τόσο πολύ τους είχε πικράνει αυτή η επίσκεψη», μας είπε ακόμη.

«Πρόσφυγες για δεύτερη φορά»

Ο κ. Παναγιώτης που διατηρεί το παντοπωλείο «Ασσιώτης» στον τουρκομαχαλά, ανησυχεί πολύ το τελευταίο διάστημα. Συγκεκριμένα από την ημέρα που μια Μερσεντές με ένα Ελληνοκύπριο δικηγόρο και τον Τ/κ πελάτη του σταμάτησαν έξω από το σπίτι του, που βρίσκεται στην περιοχή, σε κοντινή απόσταση από το παντοπωλείο. «Ψάχνετε κάτι», τους ρώτησε ένας γείτονας.

«Τούτον σπίτιν εν δικό μου», απάντησε ο Τ/κ. «Τούτο το σπίτι είναι του φίλου μου του Παναγιώτη, ακούς!», αποκρίθηκε θυμωμένος ο γείτονας και φίλος του κ. Παναγιώτη και προσπαθούσε ο Ε/κ δικηγόρος να τους μερέψει για να μην συνεχιστεί ο καβγάς. «Μα ανησυχώ. Αν μας πάρουν το σπίτι θα έχω πρόβλημα και με το μανάβικο. Με βολεύει πολύ που είναι κοντά στο σπίτι μας. Αλλά και τούτο να έρχονται οι Τουρκοκύπριοι διεκδικητές των σπιτιών μας συνοδευόμενοι από δικηγόρους, δεν το καταλαβαίνω», μας λέει ακόμα ο κ. Παναγιώτης. «Θα γίνουμε και δεύτερη φορά πρόσφυγες; Τι θα απογίνουμε εμείς;», διερωτάται.

«Για τούτα όλα είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση που φταίει», υποστηρίζει ο κ. Θεόδουλος από τον Άγιο Θεόδωρο της Καρπασίας. «Έναν χρόνο δεν έκατσα μέσα στο σπίτι που έκτισα στον Άγιο Θεόδωρο της Καρπασίας και γίναμε πρόσφυγες», θυμάται επίσης. «Μια μέρα ήρθε ένας Τουρκοκύπριος σπίτι μου. Μου είπε ότι το σπίτι είναι δικό του, μόλις μπήκε της πόρτας. Και εγώ του είπα πως αν ξανάρθει, θα του κόψω και τα δυο του τα πόδια. Δεν ξαναφάνηκε», μας λέει ακόμα ο ηλικιωμένος πρόσφυγας από τη χερσόνησο της Καρπασίας.

«Να μας δώσουν πίσω τα δικά μας»

Στα 80 της χρόνια η κ. Θεοδώρα ερμηνεύει πλέον με τον δικό της τρόπο τα όσα συμβαίνουν με τους Τουρκοκύπριους στην πρώην τουρκοκυπριακή συνοικία της Λάρνακας. «Να τους πει η Κυβέρνηση να μας δώσουν τα δικά μας. Γιατί έρχονται και θέλουν πίσω τα δικά τους», μας λέει. Αυτή η γιαγιά της Αμμοχώστου, με τις ελληνικές σημαίες στολισμένες στη μικρή βεράντα μπροστά από το νοικοκυρεμένο της σπιτάκι. «Όπως πάμε θα έρθουν όλοι από εδώ. Όλους θα μας πιάσουν», μονολογεί.

Σαράντα τέσσερεις πέτρινοι Αύγουστοι κουβαλούν την προσφυγιά μας, πετροβολώντας την καλοκαιρινή ραστώνη. Επιμένουν να διώχνουν την ανεμελιά, να ξυπνούν αναμνήσεις…

Μάθαμε οι πρόσφυγες να αντέχουμε τον πόνο. Να αντιστεκόμαστε στις φουρτούνες της ζωής και να παλεύουμε. Να υφαίνουμε μνήμες και παθήματα, καημούς και νοσταλγία σε κυψελίδες μνήμης, ρουφώντας κουράγιο και ελπίδα, από τα όμορφα βιώματα στην πορτοκαλεούσα πόλη μας, που βίαια ρήμαξε ο δεύτερος Αττίλας.

Η 14η Αυγούστου 1974 σηματοδότησε το τέλος μιας ξέγνοιαστης ζωής στα μορφίτικα σπιτικά μας. Ήταν η τελευταία μέρα που ξυπνήσαμε λεύτεροι στο πατρικό σπίτι. Ανήσυχο το προηγούμενο βράδυ, αφού εκατοντάδες συγχωριανοί άρχισαν να εγκαταλείπουν την πόλη, αναζητώντας ασφαλέστερο καταφύγιο. Φύγαμε κι εμείς στοιβαγμένοι στο παλιό οικογενειακό αυτοκίνητο. Η μάνα, ο πατέρας, τα δύο μικρότερα αδέλφια κι εγώ, παίρνοντας μαζί μια καλή γειτόνισσα.

Από την πρώτη εισβολή ζήσαμε από κοντά τις τραυματικές εμπειρίες των ξεριζωμένων κατοίκων της επαρχίας Κερύνειας, που βρήκαν προσωρινό καταφύγιο στα σχολεία της Μόρφου. Οι συνεχείς πτήσεις τουρκικών αεροπλάνων πάνω από τα κεφάλια μας, ο εκκωφαντικός τους θόρυβος και οι σειρήνες μάς ανάγκαζαν να τρέχουμε για να κρυφτούμε κάτω από τις πορτοκαλιές ή στα καταφύγια που είχαμε δημιουργήσει στις αυλές μας, από την τουρκανταρσία του 1963-64.

Δυστυχώς, οι τότε τουρκικές φοβέρες για εισβολή στον κόλπο της Μόρφου, λόγω γειτνίασης με Καζιβερά και Λεύκα, επαληθεύτηκαν το 1974, με την τουρκική εισβολή στην Κερύνεια.

Παρά την ηρωική αντίσταση των παιδιών της Κύπρου, η προδοσία ήταν μεγάλη και οι τραγικές της συνέπειες προδιαγεγραμμένες. Στη δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής, έπεσε η Αμμόχωστος, η Καρπασία και όλα τα χωριά από τα Ανατολικά ώς τα βορειοδυτικά παράλια της Κύπρου μας και μαζί 30 και πλέον χωριά του διαμερίσματος Μόρφου.

Ο εκκωφαντικός θόρυβος των τουρκικών αεροπλάνων, που βομβάρδιζαν την περιοχή Μύρτου, η προέλαση του τουρκικού στρατού προς την πόλη μας και η πανικόβλητη φυγή χιλιάδων ανθρώπων, δημιουργούσαν ένα πανδαιμόνιο. Οι δρόμοι ασφυκτικά γεμάτοι προς Αστρομερίτη, Ευρύχου, Ξερό με καμιόνια προσφύγων που τράπηκαν σε άτακτη φυγή χωρίς καμία καθοδήγηση. Η Μόρφου εάλω την 16ην Αυγούστου, μία ώρα μετά την εκεχειρία.

Στο φιλόξενο σπίτι της καλοκάγαθης κ. Μαρίας στο Μιτσερό, βρήκαμε καταφύγιο με άλλα 36 άτομα από Βόρειο Πόλο, Ακανθού και Μόρφου. Νομίζαμε πως ο ξεριζωμός θα κρατούσε για λίγες μόνο μέρες. Κι όμως, βιώνουμε ήδη 44 χρόνια προσφυγιάς.
Ενότητα

Η καρδιά, το μυαλό και το πνεύμα πεισματικά επιμένουν να θυμούνται πώς έγινε εκείνο το κακό, το δίδυμο έγκλημα πραξικόπημα-εισβολή, που ξερίζωσε 200.000 άτομα, σκόρπισε θάνατο, χαλασμό, προσφυγιά, αγνοούμενους και εγκλωβισμένους.

Ευχή όλων, να ανατείλουν καλύτερες μέρες στον τόπο μας… Να πρυτανεύσει η σοφία και η ενότητα για να μπορέσουμε μονόβουλα να διεκδικήσουμε τη λύση που μας αξίζει και τη Λευτεριά μας.

Σαράντα τέσσερα χρόνια ονειρευόμαστε την ευλογημένη ώρα που θα ανοίξουμε την πόρτα του πατρικού σπιτιού για να το κατοικήσουμε μόνιμα, ως νόμιμοι ιδιοκτήτες. Αυτό το αναφαίρετο δικαίωμα οφείλουν να υπερασπιστούν με σθένος, όσοι διαπραγματεύονται τις τύχες του προσφυγικού κόσμου. Καμιά κλοπή δεν δίνει δικαίωμα στον παράνομο χρήστη να διατηρήσει τα κλεμμένα λάφυρα… Όσο κι αν αλλοιώθηκε από τον χρόνο και τις παράνομες παρεμβάσεις που έγιναν από τους παράνομους χρήστες του, το πατρικό σπίτι είναι εκεί. Μας προσμένει. Σ’ αυτό, προσδοκά να επιστρέψει κάθε πρόσφυγας που δεν συμβιβάζεται με την κατοχή και διψά για μια λύση στον Κυπριακό, που να διασφαλίζει τη φυσική και εθνική μας επιβίωση σε μια ευρωπαϊκή Κύπρο, χωρίς κατοχικούς στρατούς και εγγυήτριες δυνάμεις.

Ας μην επιχειρούν κάποιοι να μας αποπροσανατολίσουν, διακηρύττοντας μεγαλόστομα πως οι πρόσφυγες, τάχα, βολευτήκαμε. Είναι αλήθεια πως απογοητευτήκαμε από την τουρκική αδιαλλαξία, κακούς χειρισμούς, δημοκρατικά ελλείμματα, σκάνδαλα, διαπληκτισμούς, τη διάσταση λόγων και έργων και την αξιακή κρίση, που όλο βαθαίνει.

Ωστόσο, ποτέ δεν βολευτήκαμε με το άδικο. Δεν συμβιβαζόμαστε με την κατοχή. Λογαριάζουνε λάθος, όσοι θαρρούν πως γονατίσαμε!
ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
antgonipapadopoulou@hotmai.com
Τέως ευρωβουλευτής και πρώην Δήμαρχος Μόρφου

SHARE

Περισσότερα

MORE NEWS DESK