Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2026
Υπάρχουν άνθρωποι που φεύγουν και αφήνουν πίσω σιωπή. Και υπάρχουν και εκείνοι που συνεχίζουν να μιλούν – μέσα από το έργο τους, τη στάση ζωής τους, το αποτύπωμα που άφησαν στον κόσμο και στους ανθρώπους που τους γνώρισαν.
Σε αυτή τη δεύτερη κατηγορία ανήκει ο Γιώργος Παρχαρίδης, θα γράψει ο ιστότοπος pontosnews.gr.
Η είδηση του θανάτου του σκόρπισε συγκίνηση στον ποντιακό ελληνισμό και στην πανεπιστημιακή κοινότητα, όχι μόνο γιατί έφυγε ένας διακεκριμένος επιστήμονας, αλλά γιατί χάθηκε ένας άνθρωπος που έζησε με βαθιά συναίσθηση καθήκοντος. Ένας γιατρός που υπηρέτησε τον άνθρωπο, ένας δάσκαλος που μετέδωσε γνώση και ήθος, ένας αγωνιστής που δεν διαπραγματεύτηκε ποτέ τη μνήμη και την ιστορική αλήθεια του Πόντου.
Για περισσότερα από 50 χρόνια βάδισε έναν δρόμο απαιτητικό, συχνά ανηφορικό, συνδέοντας την επιστήμη με την προσφορά και την προσωπική του διαδρομή με τη συλλογική μοίρα ενός λαού. Και το έκανε με πάθος, αξιοπρέπεια και συνέπεια.
Καρδιολόγος, πανεπιστημιακός δάσκαλος, επίτιμος πρόεδρος και ιδρυτής της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος, όπως και επίτιμος πρόεδρος της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης και της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Ποντίων Ελλήνων, υπήρξε μία από τις πιο εμβληματικές μορφές του ποντιακού χώρου.
Γεννημένος το 1942 στο Πρωτοχώρι Κοζάνης, από γονείς Πόντιους πρόσφυγες, δεν ξέχασε ποτέ την καταγωγή του ούτε τις δυσκολίες που σημάδεψαν τη γενιά του. Οι διακρίσεις που έζησε τόσο ο ίδιος όσο και οι συνομήλικοί του ως παιδιά προσφύγων δεν τον λύγισαν· αντίθετα, ατσάλωσαν τη θέλησή του και τον ώθησαν να προχωρήσει με επιμονή και πίστη στις αξίες του.
«Από τα καπνοχώραφα του Πρωτοχωρίου και την Κοζάνη έφτασε στα ύψιστα αξιώματα της ιατρικής και της καρδιολογίας και υπηρέτησε τα κοινά των Ποντίων για πέντε δεκαετίες από όλες τις θέσεις ευθύνης που βρέθηκε», γράφει ο δημοσιογράφος Γιώργος Κιούσης στον πρόλογο του αυτοβιογραφικού βιβλίου Όλη μου η ζωή – 50 χρόνια οδοιπορίας στην παράδοση και τον πολιτισμό του ποντιακού ελληνισμού.
Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, από όπου αποφοίτησε το 1967. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές και μετεκπαίδευση στην καρδιολογία στο Χάμερσμιθ του Λονδίνου, ανακηρύχθηκε διδάκτορας το 1978 και ακολούθησε μια σπουδαία πανεπιστημιακή διαδρομή. Το 1982 εξελέγη λέκτορας, το 1985 επίκουρος καθηγητής, το 1993 αναπληρωτής και, από το 2001, τακτικός καθηγητής Καρδιολογίας. Το 2006 ανέλαβε τη διεύθυνση της Α’ Καρδιολογικής Κλινικής του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ.
Το επιστημονικό του έργο υπήρξε πλούσιο και αναγνωρισμένο: δεκάδες δημοσιεύσεις σε ελληνικά και διεθνή περιοδικά, συμμετοχή σε επιστημονικές εταιρείες και ιδρυτικό μέλος φορέων που άφησαν το δικό τους στίγμα στον χώρο της καρδιολογίας. Ωστόσο, για τον ίδιο η Ιατρική δεν ήταν ποτέ αποκομμένη από τον άνθρωπο και την κοινωνία.
Παράλληλα με την ακαδημαϊκή του πορεία, παρέμεινε σταθερά παρών στα ποντιακά πράγματα. Από πρόεδρος της Ένωσης Ποντίων Φοιτητών στα φοιτητικά του χρόνια, έως την ηγετική του παρουσία στην Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος, εργάστηκε με πάθος για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, για τη διδασκαλία της Ιστορίας του ποντιακού ελληνισμού, τη διατήρηση της ποντιακής διαλέκτου, τη στήριξη των νεοπροσφύγων και την αναμόρφωση του διοικητικού καθεστώτος του Ιδρύματος Παναγία Σουμελά.
«Οι διακρίσεις που έζησε τόσο αυτός όσο και όλη η γενιά του ως απόγονοι προσφύγων δεν ήταν λίγες», σημειώνει ο δημοσιογράφος Φόρης Πεταλίδης. «Απέδειξαν όμως πως τα παιδιά των Ελλήνων προσφύγων του Πόντου μπορούν, παρ’ όλες τις δυσκολίες, να καταφέρουν και να κρατήσουν υπερήφανα την ελληνική σημαία».
Το βιβλίο του Όλη μου η ζωή – 50 χρόνια οδοιπορίας στην παράδοση και τον πολιτισμό του ποντιακού ελληνισμού» μοιάζει σήμερα με έναν απολογισμό ζωής, αλλά και με μια παρακαταθήκη. Ένα χρονικό αγώνων για τη μνήμη, τη δικαίωση των προγόνων και την αξιοπρέπεια ενός λαού που αρνήθηκε να ξεχάσει.
Ο Γιώργος Παρχαρίδης έφυγε από τη ζωή στις 3 Φεβρουαρίου αφήνοντας πίσω του μια βαριά κληρονομιά βασισμένη στην ανιδιοτέλεια, τη συμπόνια και την αλληλεγγύη-γράφει ο ιστότοπος livemedia.gr.
Υπήρξε ένας οικουμενικός άνθρωπος για τον πολιτισμό και την ιατρική. Το έργο του αναγνωρίστηκε όχι μόνο στο ποντιακό στοιχείο, το οποίο υπηρέτησε επί δεκαετίες, αλλά και από το σύνολο της κοινωνίας ως οικουμενικός εκφραστής των αξιών του ανθρωπισμού.
Η προσφορά του στις προσπάθειες αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ποντίων και η αφοσίωσή του στην ιατρική δεοντολογία αποτελούν τα δύο θεμέλια πάνω στα οποία οικοδόμησε μια ζωή γεμάτη προσφορά.
Το αποτύπωμά του παραμένει ζωντανό και συνεχίζει να θυμίζει ότι η επιστήμη και ο πολιτισμός έχουν νόημα όταν υπηρετούν τον άνθρωπο και το κοινό καλό.
Όπως σχολιάζει, ο Δημήτρης Γάκης, Χειρουργός, πρώην διοικητής του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ: «Ο μεγάλος Καρδιολόγος, ο Μέγιστος Πατριώτης, ο Μαχητής της Αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ποντίων, ο Εκπληκτικός Δάσκαλος στην Καρδιολογία κ. Παρχαρίδης! Άφησε βαθειά πατημασιά στην Καρδιολογία και στην Πατρίδα. Είχα την ευκαιρία να συνεργαστώ μαζί του το 2004-2010 ως Προεδρος του ΑΧΕΠΑ. Μοναδικός, κοφτερό μυαλό, χιούμορ, αεικίνητος. Η συμβουλή του ήταν νόμος για εμένα. Διηύθυνε την Ιατρική Υπηρεσία με μοναδικό ταλέντο. Και συνέχισε την ανάπτυξη της Α’ Καρδιολογικής Κλινικής του ΑΠΘ, φτάνοντας την, τότε , στο υψηλότερο επίπεδο στην Ελλάδα. Δεν τον κλαίω. Γιατί εύχομαι η Ελλάδα μας να αποκτήσει και άλλους Παρχαρίδηδες. Μόνο θα μας λείψει. Καλή ανάπαυση να έχει, γιατί στην ζωή του μόχθησε πολύ. Καλό Παράδεισο κε Παρχαρίδη, Μεγάλε Έλληνα».
Η δημοσιογράφος Έλσα Ποιμενίδου εστιάζει από την πλευρά της στις αξίες της ανιδιοτέλειας, της συμπόνοιας και της αλληλεγγύης. «Τέλος εποχής Στάθη. Εσένα ήταν πατέρας σου τον λάτρευες, μαζί του όμως τελειώνει και μια εποχή ανιδιοτέλειας συμπόνιας και αλληλεγγύης. Έύχομαι να συνεχίσουμε όπως μπορούμε να μην πάψουμε να είμαστε άνθρωποι.»
Ο καρδιολόγος Γεώργιος Αηδονίδης, αναφέρει: «Η μαγια του μέλλοντος. Άφησε παρακαταθήκη. Αν δει κανείς τα παιδιά του, θα καταλάβει. Άξιος!!!»
O Γιώργος Κιούσης [κεντρική photo] θα αποχαιρετήσει τον Γιώργο Παρχαρίδη με το κείμενο που ακολουθεί>
Ο Πόντος ήταν η ζωή του όλη
Τύχη αγαθή το έφερε σε ένα ταξίδι, από τα αναρίθμητα στη Γερμανία να τον γνωρίσω. Οι συστάσεις από τον Λευτέρη τον Παπαδόπουλο, μέσα στο αεροπλάνο, παρόντος του αείμνηστου Αντώνη Σαμαράκη, έβριθαν από κοσμητικά επίθετα –τα απαριθμούσε ομοιοκατάληκτα και με εκείνο τον παροιμιώδη τρόπο του ο ποιητής μας- οπότε θα τον συναντούσα προιδεασμένος τον πρόεδρο της Παμποντιακής.
Πρωτόπειρος στα ποντιακά -ο Σεραφείμ Φυντανίδης με έστελνε αναμένοντας ζωντανό δισέλιδο στην «Ελευθεροτυπία»- μέσα στις τόσες γνωριμίες και χαιρετούρες με τους απόδημους Πόντιους, προσπαθούσα να συγκρατήσω ονόματα και πρόσωπα.
Περίμενα υπομονετικά με τον αγαπημένο μου συνάδελφο και φίλο τον Φόρη τον Πεταλίδη, στην είσοδο του ξενοδοχείου να πάρω σειρά να τον χαιρετήσω, μιλούσε με τον Αχιλλέα Βασιλειάδη και τον Κώστα Σιαμίδη, χαριεντιζόταν με τους αείμνηστους προέδρους, τον Χρήστο τον Παπαδόπουλο και τον Γιώργο Τσορακλίδη, οπότε δειλά δειλά, με συστολή και άπειρο σεβασμό στην πανεπιστημιακή του ιδιότητα, του συστήνομαι. «Α! εσύ είσαι ο Γιωργάκης», μου απαντά, «από σήμερα θα είσαι Πόντιος».
Το γλέντι με τσίπουρο, ποντικά εδέσματα και τραγούδι, μετά το μαγικό συναπάντημα των Ποντιακών Συλλόγων της Ευρώπης, όπου μεθήσαμε με τα χορευτικά: λετσίνα, τικ, κότσαρι, διπάτ, σέρρα, σερανίτσα, κ.α, κράτησε μέχρι πρωίας. «Η πίτα εβρουχνίασεν ο πετεινόν εσάπεν τεμέτερον ο Γιωρίκας κάθκαν ημέραν χάται. ./.» Τραγουδούσε ο ένας, ξανάρχιζε ο άλλος. «Η πίτα, ξαν η πίτα, το αλυκόν η πίτα εγώ απ’ ατό πως έφαγα και εκάγα ασή δίψα κανείς νερό κ’ εδώκε εμέν και εκάγα ασή δίψα».
Ατελείωτη εκείνη η πίτα, η απαρχή της γνωριμίας μου με τον πρόεδρο της καρδιάς μας. Από τότε, στα φεστιβάλ της Γερμανίας, στα αντίστοιχα της Παμποντιακής στην Ελλάδα, στα σεμινάρια Ιστορίας και στα συναπαντήματα της Νεολαίας, σμίγαμε και συζητούσαμε για χίλια δυο πράγματα. Πολύ περισσότερο από ένας πρόεδρος, πολύ περισσότερο από ένας πανεπιστημιακός δάσκαλος, στην καρδιά μας μια οικογενειακή σχέση, με την κυρά Φούλα πάντα κοντά του, να μας παρακινεί να πηγαίνουμε για εκκλησιασμό τις Κυριακές στους ναούς της Γερμανίας.
Πάνω από είκοσι χρόνια που γνωριζόμαστε με τον πρόεδρο της καρδιάς μας, διατηρώ στη μνήμη και την καρδιά μου όσα μαζί ζήσαμε, την άσβεστη φλόγα για τον Πόντο που μεταλαμπάδευσε στις νέες γενιές και δεν το κρύβω, καμαρώνουμε οικογενειακώς που μαζί με την κυρά Φούλα μας ….καταπόντισαν.
Αδιαμφισβήτητα, όλη η ζωή του Γιώργου Παρχαρίδη είναι ο Πόντος, τα έργα του αποπνέουν την αύρα της αλησμόνητης πατρίδας. Φοιτητής, γιατρός, πανεπιστημιακός, οικογενειάρχης, σε όλες τις ιδιότητες κυριαρχεί η ποντιακή ταυτότητα. Η ζωή του είναι Ποντιοκεντρική.
Ευτύχησε με την αθόρυβη και διακριτική παρουσία, με την αμέριστη συμπαράσταση της κυρά Φούλας να δώσει την ψυχή του στο όραμά του, να διεθνοποιήσει στα πέρατα της οικουμένης τα ιερά και όσια της γενέθλιας γης. Το πάθος του για τα ποντιακά το κληροδότησε ασίγαστο σε φίλους και συγγενείς. Τη σκυτάλη έχει πάρει ο Στάθης, ανέλαβε το δικό του χρέος απέναντι την Ιστορία.
Για τον Γιώργο Παρχαρίδη ο Πόντος δεν ήταν μέρος της ζωής του, αλλά η ζωή του. Ακόμη και τους συναδέλφους του τους καρδιολόγους, τους κατάφερε να κάνουν ιατρικό συνέδριο στην Τουρκία στέλνοντας τα δικά του οικουμενικά μηνύματα. Θυμάμαι πάντα τη νηφάλια και σοφή του παραίνεση προς τους νεολαίους, μακριά από μισαλλοδοξίες και εθνικιστικές εξάρσεις, με πυξίδα πάντα τη γνώση και την Παιδεία: «Ο πολιτισμός είναι η μοναδική ευκαιρία να επιζήσουμε σήμερα, όπου ο κόσμος έγινε τόσο μικρός και τα εργαλεία της καταστροφής τόσο μεγάλα».
Πολυσχιδής, εμβληματική και οικουμενική προσωπικότητα ο Γιώργος Παρχαρίδησ, λαοφίλητος.
Και συγγραφέας. Ύμνησε την ποντιακή του καταγωγή. Με την προσωπική του ματιά αφηγείται όλα όσα έζησε στη διάρκεια της πορείας του. Από τα καπνοχώραφα του Πρωτοχωρίου και την Κοζάνη, έφτασε στα ύψιστα αξιώματα της ιατρικής και της καρδιολογίας, και υπηρέτησε τα κοινά των Ποντίων για πέντε δεκαετίες από όλες τις θέσεις ευθύνης που βρέθηκε. Αδιαμφισβήτητα, όλη η ζωή του Γιώργου Παρχαρίδη είναι ο Πόντος.
Παρουσιάσαμε σε πολλές πόλεις το βιβλίο του «Όλη μου η ζωή», μέγιστη τιμή ο συντονισμός των ομιλιών. Του ευχηθήκαμε το βιβλίο να ταξιδέψει σε εύξεινους υπέρπόντιους πλόες, να πυρώσει καρδιές, να φλογίσει συναισθήματα και να ξυπνήσει μνήμες.
Πρόεδρε της καρδιάς μας το Σάββατο θα σε σποχαιρετήσουμε ώρα 11:00,
στον Καθεδρικό Ναό της του Θεού Σοφίας, χοροστατούντος του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Φιλόθεου.
Μετά στο Πρωτοχώρι Κοζάνης. θα σου τραγουδήσουμε για τελευταία φορά το αγαπημένο σου: «Η κορ’ επήεν σον παρχάρ…».
Αγαπημένε μας πρόεδρε στο καλό
>
Η νεκρώσιμη ακολουθία θα τελεστεί το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου και ώρα 11:00, στον Καθεδρικό Ναό της του Θεού Σοφίας, χοροστατούντος του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Φιλόθεου.
Η ταφή θα γίνει στο Πρωτοχώρι Κοζάνης.
10:30 – 11:00 Προσέλευση για προσκύνημα και τελευταίο ασπασμό
11:00 – 12:00 Νεκρώσιμη ακολουθία στον Ιερό Ναό της του Θεού Σοφίας Θεσσαλονίκη
12:00 – 12:45 Εκφώνηση επικήδειων λόγων
12:45 – 13:15 Υποβολή συλλυπητηρίων. Αποχαιρετιστήρια τραγούδια και Σέρρα
13:30 Αναχώρηση προς Πρωτοχώρι για όσους ακολουθήσουν
13:30 – 15:45 Μεταφορά με πούλμαν ή ιδιωτικά μέσα
15:45 – 16:45 Άγιος Γεώργιος Πρωτοχωρίου, Τρισάγιο και χαιρετισμός
16:45 – 17:00 Πομπή προς τα μνήματα
17:00 – 17:15 Ταφή
17:30 -18:30 Δεξίωση στο Πνευματικό Κέντρο
18:30 Αναχώρηση
Αντί στεφάνου μπορείτε να στηρίξετε τους εξής φορείς:
Εταιρεία Σπαστικών Βορείου Ελλάδος
Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων ΑμεΑ “Τα παιδιά της άνοιξης” Ν.Ημαθίας
https://tapaidiatisanoixis.gr/
“Παιδικές Καρδιές” – Σύλλογος Βορείου Ελλάδος για άτομα με Συγγενείς Καρδιοπάθειες
https://paidikeskardies.gr/
Χαμόγελο του Παιδιού
https://www.hamogelo.gr/gr/el/
