Οι επιχειρήσεις που απαιτούν πλέον να επιστρέψουν οι εργαζόμενοι τους στους χώρους εργασίας για καθημερινή απασχόληση βλέπουν όλο και περισσότερους από αυτούς να εντάσσονται στο κίνημα της «Μεγάλης Παραίτησης» (μια συνεχιζόμενη παγκόσμια οικονομική τάση κατά την οποία οι εργαζόμενοι παραιτούνται οικειοθελώς και μαζικά από τις εργασίες τους, αρχής γενομένης από τις αρχές του 2021). Μάλιστα, πλέον θεωρείται σημαντική πρόσκληση για τις εταιρείες να υποχρεώνουν τους εργαζόμενους τους, κυρίως της Gen Z (νέοι από 20 έως 30 ετών), να εργάζονται καθημερινά με φυσική παρουσία στους εργασιακούς χώρους.
Το παραπάνω συμπέρασμα βασίζεται σε ευρήματα έρευνας από το Ερευνητικό Ινστιτούτο ADP. Η νέα έκθεση του, «People at Work 2022: A Global Workforce View», περιλαμβάνει αποτελέσματα από μια έρευνα του Νοεμβρίου 2021 σε περισσότερους από 32.000 εργαζόμενους σε 17 χώρες, μεταξύ των οποίων οι ΗΠΑ, η Ινδία και η Ολλανδία, χώρες με αγορά και συνθήκες εργασίας ανομοιογενείς.
Σύμφωνα με την έρευνα, το 71% των νέων ηλικίας 18 έως 24 ετών ανέφερε ότι «αν ο εργοδότης μου επέμενε να επιστρέψω στο χώρο εργασίας μου με πλήρη απασχόληση, θα σκεφτόμουν να αναζητήσω άλλη δουλειά». Πρόκειται για το υψηλότερο ποσοστό από ό,τι μεταξύ των εργαζομένων μεγαλύτερης ηλικίας. Συνολικά, το Ερευνητικό Ινστιτούτο ADP διαπίστωσε ότι το 64% του εργατικού δυναμικού τόνισε κάτι παρόμοιο.
«Νομίζω ότι για τη συγκεκριμένη γενιά, η αλλαγή από το χώρο εργασίας στο σπίτι ήταν μάλλον φυσική», υπογράμμισε η Nela Richardson, επικεφαλής οικονομολόγος της ADP και συν-συγγραφέας της έκθεσης, στο Insider για τους νεότερους εργαζόμενους. «Πιθανότατα το ένιωσαν σαν μια επέκταση της κοινωνικής τους ζωής κατά κάποιο τρόπο, επειδή δεν είχαν ακόμη εδραιωθεί στο χώρο εργασίας τους. Και έτσι οι προκλήσεις της επιστροφής στη δουλειά είναι πιο πολύπλοκες».
«Πρόκειται για νέους εργαζόμενους που ποτέ δεν εγκλιματίστηκαν απολύτως με τους χώρους εργασίας τους και ειλικρινά δεν γνωρίζουν τι θα τους λείψει», πρόσθεσε η Richardson. Μπορεί να χάνουν στο να χτίζουν σχέσεις με τους συναδέλφους τους αλλά πολλοί Gen Zers δεν τους πειράζει να μην είναι στο γραφείο. Επιπλέον, η Richardson ανέφερε ότι το γεγονός αυτό θα μπορούσε επίσης να οφείλεται στο ότι «σε γενικές γραμμές βλέπουμε ότι οι εργαζόμενοι δίνουν μεγαλύτερη αξία και προτεραιότητα στον χρόνο».
Επίσης, αυτοί οι νέοι εργαζόμενοι μπορεί να εντάχθηκαν στο εργατικό δυναμικό κατά τη διάρκεια της πανδημίας, όπου η εξ αποστάσεως εργασία είχε γίνει πιο κοινή. Επιπλέον, μπορεί να έχουν συνηθίσει να βλέπουν τους συναδέλφους τους μέσα από οθόνες και να μην χρειάζεται να ξυπνούν νωρίς για να καθίσουν σε ένα γραφείο.
Ωστόσο, δεν είναι μόνο η Gen Z που ίσως να θέλει να πετάξει λευκή πετσέτα και να κάνει αίτηση για μια νέα θέση εργασίας, εάν πρέπει να πηγαίνει καθημερινά στο χώρο εργασίας. Πάρτε για παράδειγμα τους γονείς της. Η ευελιξία της απομακρυσμένης ή υβριδικής εργασίας μπορεί να είναι ευεργετική για τη φροντίδα των παιδιών τους, μεταξύ των τηλεδιασκέψεων ή για να μην χρειάζεται να μετακινούνται στο γραφείο και να φροντίζουν τα παιδιά τους όταν είναι άρρωστα.
«Δεν ήθελα να είμαι σε μια εταιρεία όπου η ηγεσία ήταν τόσο απρόθυμη να ακούσει τους υπαλλήλους της και ο έλεγχος ήταν πιο σημαντικός από το να κρατάς τους ανθρώπους σου χαρούμενους», είπε στο Insider μία εργαζόμενη που τα παράτησε έπειτα από την προτροπή της εταιρείας της να επιστρέψει στο χώρο εργασίας της.
Για τις ίδιες τις επιχειρήσεις, η μεγαλύτερη ευελιξία στις ώρες και στους χώρους εργασίας θα μπορούσε να είναι ένας τρόπος για να προσελκύσουν και να διατηρήσουν εργαζομένους που διστάζουν να επιστρέψουν στο γραφείο με πλήρη απασχόληση. «Αν μελετήσετε την έρευνα, δεν είναι απαραίτητο ότι οι άνθρωποι θέλουν να εργάζονται μόνο από το σπίτι, αλλά ότι θέλουν περισσότερη ευελιξία στις ημέρες εργασίας τους», είπε η Richardson. «Έχουμε δει την ασάφεια των γραμμών μεταξύ εργασίας και σπιτιού», πρόσθεσε.
Μερικοί άνθρωποι που δεν θέλουν να μετακινούνται συνεχώς στους χώρους εργασίας τους μπορεί ακόμη και να εξετάσουν το ενδεχόμενο περικοπής μισθών, σύμφωνα με την έκθεση. «Αν συμβεί αυτό, οι εργαζόμενοι είναι έτοιμοι να κάνουν συμβιβασμούς, εάν αυτό σήμαινε μεγαλύτερη ευελιξία ή μια υβριδική προσέγγιση στον χώρο εργασίας, με περισσότερους από τους μισούς (52%) να είναι πρόθυμοι να δεχτούν μείωση μισθού –έως και 11%», αναφέρεται σε δελτίο τύπου σχετικά με τη νέα έρευνα.
Αν και οι εταιρείες μπορεί να επιθυμούν οι υπάλληλοί τους να επιστρέψουν στο γραφείο τους με πλήρη απασχόληση, οι άνθρωποι φαίνεται να τα πηγαίνουν αρκετά καλά από απόσταση. Σύμφωνα με την έρευνα, το 64% όσων εργάζονται από το σπίτι δηλώνουν ότι βλέπουν μία εξέλιξη σχετικά με τη σταδιοδρομία τους σε σύγκριση με το 43% όσων εργάζονται στους χώρους εργασίας. Τα δύο τρίτα των εργαζομένων εξ αποστάσεως δήλωσαν επίσης ότι η συνεισφορά τους αναγνωρίζεται περισσότερο σε σχέση με αυτούς που εργάζονται επί τόπου.
«Είναι υπέροχο που οι απομακρυσμένοι εργαζόμενοι νιώθουν ότι αμείβονται καλά και ότι έχουν καλή επαγγελματική εξέλιξη, αλλά αυτό που δεν θέλουμε να κάνουμε είναι να χάσουμε τους ανθρώπους που πρέπει να πάνε στο γραφείο», είπε η Richardson, προσθέτοντας ότι οι απομακρυσμένες εργασίες «τείνουν να είναι θέσεις εργασίας με περισσότερη γνώση».
«Και για να υπάρχει αυτή η διχοτόμηση μεταξύ των ανθρώπων που πρέπει να πάνε στο γραφείο και που δεν το κάνουν, νομίζω ότι οι εταιρείες πρέπει να γνωρίζουν και να βεβαιωθούν ότι παρέχουν την ίδια εμπειρία εργαζομένων και εξέλιξη σταδιοδρομίας στους εργαζομένους τους στο χώρο εργασίας τους».
