kourdistoportocali.comMagazineΣΟΚ και δέος>To Mαξίμου εντόπισε τις offshore πίσω από τα ελληνικά ΜΜΕ!

Ξετίναξαν ακόμη και το ΕΣΠΑ!

ΣΟΚ και δέος>To Mαξίμου εντόπισε τις offshore πίσω από τα ελληνικά ΜΜΕ!

Ο Τσίπρας σχεδιάζει οι αντίπαλοι εκδότες να έχουν την τύχη του Ψυχάρη

ΣΟΚ και δέος σε ΜΜΕ και διαφημιστικές. Ο Σύριζα εντόπισε όλες τις υπεράκτιες που τροφοδοτούν με χρήμα τα εγχώρια ΜΜΕ (και όχι μόνο το Πρώτο Θέμα) στο σύνολό τους. Κι έτσι άρχισε να ξετυλίγει το κουβάρι των αποκαλύψεων σε φιλικές εφημερίδες όπως το Documento. Στη προκειμένη περίπτωση το θέμα είναι ότι οι συριζαίοι Απάτσι γνωρίζουν τους πραγματικούς χρηματοδότες των ελληνικών ΜΜΕ, ενώ διαθέτουν στοιχεία ακόμη και για χαριστικές επιχορηγήσεις από το ΕΣΠΑ που έλαβαν συγεκριμένοι εκδότες.

Τα ελληνικά ΜΜΕ πλέον είναι πιο διάτρητα από κεφαλογραβιέρα και βρίσκονται στο σύνολό τους στο έλεος του Τσίπρα και του Καμμένου, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι θα πάνε σε εκλογές όταν δούμε στα πέριξ φωτιές να καίνε από τις ελληνικές πετρελαιοπηγές που θα αναβλύζουν καθώς έρχονται οι Αμερικανοί παρέα με τους Ισραηλινούς να αντλήσουν τα ελληνικά πετρέλαια και σύμφωνα με την κυβέρνηση οι Τούρκοι δεν θα τολμήσουν να αντιδράσουν. Τότε θα γίνουν και εκλογές σύμφωνα με τους κυβερνώντες: To Φθινόπωρο του 2019. Κι αυτές τις εκλογές-σύμφωνα με το περιβάλλον του αρχηγού των ΑΝΕΛ-θα τις κερδίσει ο Σύριζα.

Στο μεταξύ το Μαξίμου “ετοιμάζει” νέους “Ψυχάρηδες”! Δηλαδή εκδότες που θα χάσουν τα ΜΜΕ επειδή είναι πολυδανεισμένοι και επειδή θα οδηγηθούν στην Δικαιοσύνη οι πραγματικοί χρηματοδότες τους.

Στην καρδιά του καλοκαιριού του 2014, πίσω από τις ημίκλειστες γρίλιες του παραθύρου ενός κομματικού γραφείου, ένας ανερχόμενος πολιτικός ηγέτης, αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε μια χώρα της ευρωζώνης, που είχε μόλις κατορθώσει να κερδίσει τις ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου 2014 και ετοιμαζόταν να εισέλθει στην τελική ευθεία για τη δημοκρατική… «κατάληψη» της εξουσίας, συζητούσε προβληματισμένος με έναν από τους εξ απορρήτων συνομιλητές του-θα γράψει ο Παύλος Παπαδόπουλος στην θρυλική πλέον Γάτα των Ιμαλαίων.
– «Αυτός ο ιστορικός εκδότης ζήτησε πάλι να με συναντήσει. Δέχτηκα, συναντηθήκαμε και μιλήσαμε για όλα».
– «Και τι σας ζήτησε, κύριε πρόεδρε;».
– «Το πιστεύεις ότι δεν μου ζήτησε τίποτα; Αντίθετα, του έδωσα εγώ…».
– «Τι του δώσατε;».
– «Του είπα πως όταν κερδίσουμε την εξουσία θα του χαρίσω τα δάνεια της εκδοτικής επιχείρησής του και επίσης θα δώσω στον ίδιο ολόκληρο το κανάλι στο οποίο συμμετέχει. Αλλά παρ’ όλα αυτά εξακολουθεί να μη με υποστηρίζει, ούτε με τις εφημερίδες ούτε με το κανάλι του. Τι άλλο να κάνω;».
***
Η ειρωνεία της Ιστορίας
Η συνάντηση του εκδότη με τον ανερχόμενο πολιτικό ηγέτη είχε λάβει χώρα λίγες ημέρες νωρίτερα, το μεσημέρι της 4ης Ιουλίου 2014. Η 4η Ιουλίου είναι η Ημέρα της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ. Οι πρεσβείες των ΗΠΑ σε ολόκληρο τον κόσμο διοργανώνουν δεξιώσεις στις οποίες προσκαλούν τους επιφανείς της πολιτικής, της οικονομίας, του Στρατού, της Εκκλησίας, της Δικαιοσύνης και των Τεχνών. Ηταν μια… μικρή ειρωνεία της Ιστορίας το γεγονός ότι η μυστική συνάντηση έγινε στο κέντρο της πρωτεύουσας της χώρας αυτής, σε ένα διαμέρισμα που βρίσκεται πολύ κοντά στην αμερικανική πρεσβεία. Αραγε μπορεί το διαμέρισμα αυτό να είχε ποτέ παγιδευτεί και να παρακολουθούνταν ως… γόνιμη εστία παραγωγής απόρρητων πολιτικών πληροφοριών; Ο εκδότης αναλογίστηκε το ενδεχόμενο, αλλά δεν τον προβλημάτισε. Αλλωστε, όπως διαχρονικά διαβεβαιώνουν πολιτικοί όλων των κυβερνήσεων που έχουν συναντηθεί μαζί του, ο ίδιος δεν ζητεί ποτέ τίποτα. «Δέχομαι αιτήματα, δεν καταθέτω αιτήματα» απαντούσε απότομα σε όποιον τολμούσε να τον ρωτήσει αν έχει κάποιο συγκεκριμένο αίτημα να μεταφέρει στον εκάστοτε πολιτικό που θα συναντούσε.
Το διαμέρισμα της συνάντησης, νεόδμητο, σε πολυκατοικία του 2011, ανήκε σε στενή φίλη του ηγέτη. Του το παραχωρούσε για τις επαφές του με προσωπικότητες της δημόσιας ζωής, κυρίως σημαίνοντες επιχειρηματίες, που δεν έπρεπε να δημοσιοποιηθούν. Δεν ήταν η πρώτη συνάντηση του πολιτικού με τον εκδότη. Ηταν η τέταρτη από την αρχή του 2014. Οι άλλες τρεις που είχαν προηγηθεί είχαν πραγματοποιηθεί επίσης υπό συνθήκες μυστικότητας, σχεδόν με τήρηση κανόνων συνωμοτικότητας, στα βόρεια προάστια της πρωτεύουσας, στο σπίτι ενός προσώπου που χαίρει της απολύτου εμπιστοσύνης και των δύο ανδρών, ενός υψηλόβαθμου κομματικού στελέχους με μακρά θητεία στις εκδόσεις που επιχειρούσε να… στερεώσει αυτόν τον ιδιότυπο «πολιτικό αρραβώνα». Ηταν τρία κρύα απογεύματα, συνήθως μετά τις 6, μεταξύ Φεβρουαρίου και Απριλίου 2014. Τρεις συναντήσεις «για να σπάσει ο πάγος», με καφέ φίλτρου και μπισκότα βουτύρου, που εξαντλήθηκαν σε γενικές και «ανώδυνες» συζητήσεις για την επικαιρότητα, τις απόψεις και τα σχέδια του πολιτικού, ενώ δεν έλειψαν οι συμβουλές και οι… πατρικές νουθεσίες του εκδότη. Στους λίγους που γνώριζαν τις συναντήσεις αυτές, δήλωναν κατόπιν και οι δύο ενθουσιασμένοι. Παρά τη σημαντική διαφορά ηλικίας, είχε διαμορφωθεί από την πρώτη στιγμή ένα κλίμα αποδοχής, άνεσης και αλληλοκατανόησης. «Είχα ακούσει ότι είναι απότομος και αυστηρός, αλλά η συζήτηση μαζί του με εντυπωσίασε» έλεγε ο πολιτικός στους έμπιστους συνομιλητές του. «Δεν είναι καθόλου ακραίος. Είναι ένας έξυπνος και μετριοπαθής πολιτικός» έλεγε ο εκδότης στους στενούς συνεργάτες του.
***
Το παρ’ ολίγον ατύχημα
Η τέταρτη συνάντηση έγινε και αυτή έπειτα από αίτημα του εκδότη. «Θέλω να τον συναντήσω για να συζητήσουμε όσα συμβαίνουν, αλλά αυτή τη φορά θα ήθελα να είμαστε οι δυο μας» ζήτησε ο εκδότης να διαμηνυθεί στον πολιτικό. Ο πολιτικός ασφαλώς δέχθηκε και πρότεινε ως τόπο συνάντησης το φιλικό διαμέρισμα. «Η πολυκατοικία στην οποία βρίσκεται το διαμέρισμα διαθέτει υπόγειο γκαράζ. Το αυτοκίνητο του εκδότη θα κατέβει στο υπόγειο γκαράζ και ο εκδότης θα ανέβει με το ασανσέρ στον όροφο του διαμερίσματος» ήταν η ευγενική παράκληση του πολιτικού. «Ετσι δεν θα αναγκαστεί να παρκάρει στον δρόμο και δεν θα τον δει κανείς». Στη μία το μεσημέρι ακριβώς η θωρακισμένη λιμουζίνα του εκδότη έφθασε στη συμφωνημένη διεύθυνση και οι φρουροί του πολιτικού, ο οποίος βρισκόταν ήδη στο διαμέρισμα, έσπευσαν να ανοίξουν την αυτόματη πόρτα του γκαράζ. Εκείνη τη στιγμή όμως ο επικεφαλής της ασφαλείας του εκδότη που βρισκόταν μέσα στη λιμουζίνα μαζί με τον εκδότη, μόλις είδε την πόρτα του γκαράζ να ανοίγει, διέταξε αμέσως τον οδηγό να σταματήσει. «Δεν είναι ράμπα γκαράζ, είναι ασανσέρ αυτοκινήτων» είπε. «Αυτά τα ασανσέρ αντέχουν αυτοκίνητα μέχρι δύο τόνων. Η λιμουζίνα είναι θωρακισμένη και ζυγίζει πεντέμισι τόνους. Αν μπούμε θα εγκλωβιστούμε στο ασανσέρ». Και έτσι το αυτοκίνητο δεν προχώρησε. Σταμάτησε στην πιλοτή. «Αν μπαίναμε θα παγιδευόμασταν και θα χρειάζονταν δύο μέρες για να μας απεγκλωβίσουν» είπε ο επικεφαλής της ασφαλείας του εκδότη που μόλις είχε αποτρέψει ένα απροσδόκητο και ατυχέστατο περιστατικό, που αν γινόταν θα… έμενε στην Ιστορία.
 Η μυστική οδηγία του πολιτικού έπρεπε αναγκαστικά να παραβιαστεί. Αλλωστε ο δρόμος, παρά τη γειτνίασή του με την αμερικανική πρεσβεία και ορισμένα σημαίνοντα δημόσια κτίρια, ήταν σχεδόν άδειος εκείνη την ώρα. Μόνο τρεις εργάτες μαστόρευαν σε ένα κτίσμα λίγα μέτρα διαγώνια απέναντι, αλλά μάλλον δεν είχαν δώσει σημασία (ή έτσι άφηναν να φαίνεται…) στην κινητικότητα και στους λίγους αστυνομικούς με πολιτικά που λίγη ώρα νωρίτερα είχαν συνοδεύσει τον πολιτικό και στέκονταν στον δρόμο με τα ακουστικά τους στα αφτιά. Ο ιστορικός εκδότης, που φορούσε πουκάμισο με λεπτή κόκκινη ρίγα, τιράντες, κόκκινη γραβάτα και μπλε κοστούμι, κατέβηκε, περπάτησε με γρήγορα βήματα προς την γκρίζα μεταλλική είσοδο, την οποία ξεκλείδωσε ένας φρουρός του πολιτικού. Κατευθύνθηκαν στο ασανσέρ και πάτησαν το κουμπί του πρώτου ορόφου. Βγήκαν σε έναν σκοτεινό διάδρομο. Ο φρουρός χτύπησε ένα κουδούνι χωρίς όνομα δίπλα σε μια γκρίζα πόρτα. Ο πολιτικός άνοιξε την πόρτα ο ίδιος. «Καλώς ήλθατε». Ηταν ευδιάθετος, ευγενικός και φιλόξενος, όπως πάντα. Φορούσε λευκό πουκάμισο και μπλε κοστούμι. Δεν ήταν όμως μόνος του στο μικρό αυτό ευήλιο διαμέρισμα με τους φρεσκοβαμμένους γκρίζους και βαθυπράσινους τοίχους, την καλαίσθητη διακόσμηση και τα όμορφα έπιπλα σε απλή σχεδίαση. Μετά την εγκάρδια και ζεστή χειραψία, οδήγησε τον επισκέπτη προς το μικρό σαλόνι. Αλλά ο εκδότης κοντοστάθηκε για λίγο γιατί παρατήρησε μια γάτα.
Μια γάτα των Ιμαλαΐων, με μακρύ εντυπωσιακό τρίχωμα, ελαφρώς εύσωμη, με μάτια γαλάζια, αυστηρή και μεγαλοπρεπής. Καθόταν επάνω σε ένα ευμέγεθες μαξιλάρι και παρατηρούσε έντονα τον εκδότη χωρίς να κουνηθεί από τη θέση της. «Ανήκει στη φίλη μου που έχει αυτό το σπίτι» εξήγησε ο πολιτικός χαμογελώντας. «Θέλετε έναν εσπρέσο;» ρώτησε. «Θα τον φτιάξω ο ίδιος γιατί δεν υπάρχει κανένας άλλος στο σπίτι».
Μέσα σε λιγότερο από δύο λεπτά ο πολιτικός και ο εκδότης απολάμβαναν τον καφέ τους στο μικρό και όμορφο καθιστικό, και άρχισαν να μιλούν σχεδόν σαν να ήταν πατέρας και γιος, που είχαν χαθεί για χρόνια και «ανακάλυψαν» τυχαία ο ένας τον άλλον. «Συγχαρητήρια για τη νίκη σου. Θα κερδίσεις σίγουρα και τις εθνικές εκλογές» είπε ο εκδότης. «Ευχαριστώ πολύ. Θα ήταν σημαντικό να έχω την υποστήριξη του πιο ιστορικού συγκροτήματος Τύπου» απάντησε ο πολιτικός. Η συζήτηση πέρασε στα θέματα της επικαιρότητας, η οποία είχε αρχίσει να επιβραδύνεται για να προσαρμοστεί στους θερινούς ρυθμούς της… γνώριμης ακινησίας. Ο πολιτικός ηγέτης ανέλυσε στον εκδότη την άποψή του ότι η κυβέρνηση δεν θα κατόρθωνε να ανακάμψει και ότι πλέον οι ξένοι σύμμαχοι της χώρας, ανάμεσα στους οποίους και οι ΗΠΑ, διάκεινται φιλικά προς το κόμμα του. Η μυστική συνάντηση, η μοναδική στην οποία ήταν απολύτως μόνοι τους, διήρκεσε ακριβώς μία ώρα. Οι δύο άνδρες εγκατέλειψαν το διαμέρισμα σε διαφορετική ώρα, με πρώτο τον εκδότη.
Οσα άκουσε ο «μάρτυρας»
Ο μοναδικός μάρτυρας της συνομιλίας ήταν αυτή η γάτα των Ιμαλαΐων, η οποία μάλιστα μετέδιδε μια αίσθηση «κυριότητος του χώρου». Αυτή μόνο είχε το προνόμιο να ακούσει το αίτημα του πολιτικού προς τον εκδότη για μια… σχέση αποκλειστικότητας, για μια σταθερότερη σχέση επωφελούς αλληλοϋποστήριξης. Στο μυαλό αυτής της σπάνιας γάτας καταγράφηκε με μορφή ανεξιχνίαστου κώδικα ένα εξίσου σπάνιο ιστορικό στιγμιότυπο. Μια γάτα σιωπηλή που έδειχνε αφοσιωμένη σε μια φιλική συζήτηση δύο ανθρώπων περί πολιτικής και ισχύος, μια λευκή γάτα μακρύτριχη που τα έντονα γαλανά μάτια της όπως εξείχαν σχεδόν μέσα από το σκουρόχρωμο τρίχωμα του προσώπου της, την έκαναν να μοιάζει αυστηρή και αινιγματική. Οπως αινιγματικές θα αποδεικνύονταν πολλές από τις πτυχές και τις ανατροπές της Ιστορίας αυτής της πολύπαθης χώρας που έμελλε να ακολουθήσουν…

572A5E117CA176B5074B9BB88C97073C
Εννέα μήνες πριν από τη μυστική συνάντηση του ανερχόμενου πολιτικού με τον ιστορικό εκδότη με μοναδικό μάρτυρα μία απρόσιτη και αυστηρή γάτα των Ιμαλαΐων που έγινε σε ένα διαμέρισμα κοντά στην καλύτερα εξοπλισμένη αμερικανική πρεσβεία του κόσμου, έλαβε χώρα η πρώτη αμήχανη προσέγγιση-σύμφωνα με το νέο υπέροχο αφήγημα που υπογράφει ο Παύλος Παπαδόπουλος  (photo κάτω) στο ΒΗΜΑ.
Ολα ξεκίνησαν όταν ο πολιτικός κάλεσε στο γραφείο του έναν δημοσιογράφο της εφημερίδας του εκδότη. Ηταν μέσα Οκτωβρίου του 2013.
«Ως πολιτικός της Αριστεράς δεν μπορώ να δίνω την εντύπωση ότι βρίσκομαι κοντά στους ισχυρούς του Τύπου, κοντά σε αυτούς που πολλοί νομίζουν ότι συγκροτούν τη λεγόμενη “διαπλοκή”» εξομολογήθηκε ο πολιτικός στον δημοσιογράφο. Ακολούθησε μια παύση για σκέψη.
Δεν ήταν μόνοι τους. Δίπλα στον πολιτικό, που φορούσε μπλε τζιν παντελόνι, γαλάζιο πουκάμισο Ralph Lauren και μαύρο κοτλέ σακάκι καθόταν αμίλητος ένας βετεράνος του κόμματος, μια προσωπικότητα άγνωστη στους πολλούς που σέβονταν οι μυημένοι. Ρουφούσε τον καφέ του, κάπνιζε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο και παρακολουθούσε με το διαπεραστικό βλέμμα του. Ηταν ένα φθινοπωρινό απόγευμα στις 4, σε ένα ψηλοτάβανο γραφείο στο Κοινοβούλιο με λευκούς τοίχους, τρεις πίνακες παραστατικής ζωγραφικής και έναν μεγάλο πίνακα αφηρημένης τέχνης, ασφαλώς κατακόκκινο για να φορτίζει την ατμόσφαιρα με το χρώμα της επανάστασης. Τα ψηλά παράθυρα καλύπτονταν από λευκή διάφανη κουρτίνα και είχαν θέα στη μεγαλύτερη πλατεία της πρωτεύουσας. «Ωστόσο», συνέχισε με νόημα έπειτα από την εύγλωττη παύση, «με ενδιαφέρει να έχω καλές σχέσεις με τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης και ιδίως με το ιστορικό εκδοτικό συγκρότημα». Πώς θα μπορούσε να τετραγωνιστεί ο κύκλος;
Ο πολιτικός αν σε κάτι είχε διαπρέψει ήταν ότι εφάρμοζε με ευκολία τη ρήση του Μιτεράν ότι «η πολιτική είναι η διαχείριση των συμβόλων». Η έντεχνη περιχαράκωση του Τύπου μέσα σε ένα πλαίσιο «αρνητικού κατεστημένου», μια συνήθης πρακτική λαϊκιστών πολιτικών, ήταν μια καλή δικαιολογία για να αχρηστεύει την κριτική και ταυτόχρονα ένα μοναδικό πρόσχημα για να συντηρεί την εικόνα του «ασυμβίβαστου πολιτικού». Μια κορνιζαρισμένη φωτογραφία του Ούγκο Τσάβες δεν βρισκόταν τυχαία στο γραφείο του. Οπως ο Τσάβες ήθελε να αλλάξει τον κόσμο με όχημα τη Βενεζουέλα, έτσι και ο πολιτικός πίστευε πως θα αλλάξει την Ευρώπη με μοχλό τη χώρα του. Αλλά προφανώς για να αλλάξεις μια χώρα πρέπει να ασχοληθείς πρώτα με την αλλαγή του Τύπου. Αλησμόνητα έχουν μείνει τα επίμονα αιτήματα για την απομάκρυνση του πιο εμβληματικού δημοσιογράφου μεγάλου καναλιού και την αντικατάστασή του από βετεράνο δημοσιογράφο και πολιτικό (που αργότερα ανέλαβε κορυφαία θέση στις μυστικές υπηρεσίες). Εντονα συζητήθηκε η μάταιη προσπάθεια του προέδρου να πείσει μια καλή φίλη του, μια ικανή δημοσιογράφο με βραχνή φωνή και μοιραία μάτια, να δεχθεί να «αποσταλεί» σε μεγάλο κανάλι για να μεταδίδει καθημερινά τις κομματικές θέσεις. Οπως για όλα τα ζητήματα, έτσι και για τη διαχείριση του Τύπου ο πολιτικός εφάρμοζε τη λεγόμενη «διπλή στρατηγική», που τίμησε διεθνώς η κομμουνιστική Αριστερά: Δημοσίως συντηρούσε την εικόνα των μέσων ως «εχθρών του λαού» και ιδιωτικώς απαιτούσε από τους ιδιοκτήτες τους να προβάλλουν θετικά τις θέσεις και τις πρωτοβουλίες του κόμματος!

Για να το πετύχει, ακολουθούσε ένα απόρρητο πρόγραμμα επαφών. Στα δημοσιογραφικά γραφεία κυκλοφορούσε η πληροφορία πως δεν ήταν λίγοι οι ισχυροί που περνούσαν στα κλεφτά την κόκκινη πλαϊνή σιδερένια πόρτα που οδηγούσε στην εσωτερική αυλή φιλικού νεοκλασικού και από εκεί στο περίκλειστο, ζεστό και ευχάριστα παλιομοδίτικο σαλόνι του πρώτου ορόφου για να συζητήσουν μόνοι με τον πρόεδρο για… το μέλλον της Ευρώπης.

Η γειτονιά, πίσω από τα κλειστά παράθυρα, έβλεπε και γνώριζε. «The SKY is the limit» έλεγε με νόημα παρατηρητικός γείτονας με ποδοσφαιρικές γνώσεις σε φίλο του δημοσιογράφο. Είχε εντοπίσει μια διπλή προσωπικότητα (δηλαδή του αθλητισμού και της ενημέρωσης) να θεάται τρεις φορές στη γειτονιά. Το κύριο αντικείμενο της συζήτησης ήταν η… «αναμόρφωση» του καναλιού του για να προσαρμοστεί στη νέα εποχή, κάτι που τελικά δεν έγινε. Κάποιοι επιμένουν επίσης ότι δεν παρέλειψε να επισκεφθεί τη γειτονιά και γόνος με εκρηκτική προσωπικότητα, πατριωτικές ανησυχίες, φαρμακευτικές γνώσεις και την ανάλογη αδυναμία για τον αθλητισμό και την ενημέρωση.

Ενα ήταν βέβαιο: Η νυσταλέα κάθετος μιας ιστορικής λεωφόρου στη συνοικία της αμφισβήτησης είχε αναβαθμιστεί σε μαγνήτη διασήμων. Είχε γίνει μια… «Οδός Ονείρων» της πολιτικής και της ισχύος. Δεν ήταν η μοναδική οδός με αριστερές ανησυχίες.
Εξίμισι χιλιόμετρα βορειότερα, στην οδό των Νυμφών των Δασών, οι επιβλητικές δρύινες εσωτερικές πόρτες του τριώροφου σπιτιού με τη θολωτή όψη, το κόκκινο κρασί Chateau Mouton Rothchild του 2004, ο ροφός και ο κρητικός σκάρος από το Λιβυκό Πέλαγος ψημένος σε χονδρό αλάτι, τα δερματόδετα βιβλία του 19ου αιώνα, τα ανέκδοτα με πρωταγωνιστές ένα προεδρικό ζεύγος των ΗΠΑ και η συλλογή κορυφαίων πούρων Αβάνας συμβόλιζαν την απατηλή γοητεία της εξουσίας. Μάλιστα η υποδοχή στην οδό των Νυμφών ήταν μεγαλοπρεπέστερη εκείνης που επεφύλαξε την ίδια περίοδο η βαθύπλουτη ώριμη κληρονόμος, πρώην σύζυγος σκεπτόμενου γόη του θεάτρου, στην έπαυλη-φρούριό της στα βόρεια προάστια (που είναι χτισμένη στο πρότυπο της κατοικίας του αείμνηστου Μπλέικ Κάρινγκτον από το σίριαλ της δεκαετίας του ’80 «Δυναστεία»…).

Αλλά ας επιστρέψουμε στο πολύπαθο Κοινοβούλιο και στη συνάντηση του πολιτικού με τον δημοσιογράφο παρουσία του σεβάσμιου κομματικού στελέχους. Κάθονταν και οι τρεις στο μικρό σαλόνι του γραφείου, γύρω από το άριστα συντηρημένο τραπέζι από ανοιχτόχρωμη καρυδιά των αρχών της δεκαετίας του ’70. Ο λόγος του προέδρου ήταν φιλικός, ευγενικός και διακριτικός, σταθερά γνωρίσματα της προσωπικότητας, του ήθους και της αγωγής του. Η τάση του να άρχει, η σκληρότητα, το πείσμα και η αφοβία με την οποία μπορούσε να συγκρουστεί δεν αναιρούσε την πραότητα του ύφους του, την έμφυτη συστολή του και τον σεβασμό του για τους συνομιλητές του. Ακόμη και ως φοιτητής, δεν ήταν ποτέ «ταγάρι». Ηταν αστός.

Ηταν ο μόνος σε μια παρέα που θα έλεγε «ευχαριστώ» στον σερβιτόρο που θα έφερνε στο τραπέζι ακόμη και ένα ποτήρι νερό. Ηταν σεμνός. Δεν ήταν ψυχρός και αναίσθητος. Δάκρυζε ειλικρινά όταν άκουγε ότι κάποιοι άνθρωποι πεινούν ή δεν έχουν φάρμακα. Τον εξόργιζε η αδικία, αλλά δεν ήταν σκυθρωπός, ούτε μίζερος. Του άρεσε συνέχεια να αστειεύεται.
Μιλούσε πάντοτε αργά, με μια χαμογελαστή χροιά στη φωνή του. Δεν έπαιρνε τον εαυτό του στα σοβαρά, ενώ ακόμη και τις δημόσιες επιθέσεις των αντιπάλων του τις διηγούνταν μετά στους συνεργάτες του σαν να ήταν ένα αστείο. Για όλους αυτούς τους λόγους γινόταν εύκολα αγαπητός και συμπαθής. Εκείνο το απόγευμα, αφού επέμενε ότι κατά τη γνώμη του οι εφημερίδες του ιστορικού εκδότη συχνά αδικούν τον ίδιο και παρακάμπτουν ή παρερμηνεύουν τις θέσεις του κόμματός του, ακολούθησε ο εξής αποκαλυπτικός διάλογος:
– «Αν ήσασταν λιγότερο επιφυλακτικοί μαζί μου, ίσως θα είχα κερδίσει τις εκλογές. Γι’ αυτό και με ενδιαφέρει η σχέση με τις εφημερίδες και με το κανάλι σας».
– «Θέλετε να συναντήσετε τον εκδότη και ενδεχομένως να διαλυθεί η επιφυλακτικότητα που πιστεύετε ότι υπάρχει; Αλλωστε, Δημοκρατία σημαίνει διάλογος».
– «Δεν νομίζω πως θα θελήσει ποτέ να συναντήσει έναν αριστερό πολιτικό όπως εμένα…».
– «Μάλλον κάνετε λάθος…».
***
constantine-keanu-reeves-finger-death-hell-blood
Στην ταινία «Constantine» (2005) o Κιάνου Ριβς βάζει τα πόδια του μέσα σε μια λεκάνη με νερό χωρίς να βγάλει τα παπούτσια του και ταξιδεύει στην Κόλαση μέσα από τα μάτια μιας γκρίζας γάτας που κρατάει στα χέρια του. Σύμφωνα με αρχαίες αποκρυφιστικές θεωρίες, ο ήλιος παρακολουθεί τη γη ακόμη και τη νύχτα μέσα από το φεγγάρι στο οποίο στέλνει αδιάκοπα το φως του. Οι γάτες που συμβολίζουν το φεγγάρι, είναι το νυχτερινό «μάτι» του ήλιου επάνω στη γη. Γι’ αυτό η αιγυπτιακή γατόμορφη θεά Βούβαστις είναι συνοδός του Ρα, του Θεού Ηλιου. Η γάτα διαθέτει μάτια που φωσφορίζουν και της επιτρέπουν να βλέπει μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. Για τους στοχαστές του απόκρυφου οι γάτες, με τις οξυμμένες αισθήσεις τους, «ακουμπούν» ταυτόχρονα στον δικό μας κόσμο και στο κομμάτι της πραγματικότητας που δεν έχουμε πρόσβαση. Είναι, ας πούμε, «ενδιάμεσα όντα»…
Η γάτα των Ιμαλαΐων δεν ήταν το πρώτο «ενδιάμεσο ον» που βρέθηκε στη διαδρομή του πολιτικού.
w3
Εξι μήνες προτού συναντήσει τον ιστορικό εκδότη και τη γάτα των Ιμαλαΐων γνώρισε μια γκρίζα γάτα, μια γαλλική γάτα Chartreux (προφέρεται «Σαρτρέ») που ζει σε ένα ανακαινισμένο διαμέρισμα του κέντρου της Αθήνας, σε μια μάλλον αδιάφορη πολυκατοικία του 1962.
Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι νερά από τη βροχή εκείνη τη βραδιά της 15ης Ιανουαρίου 2014. Σε αυτό το διαμέρισμα 80 τετραγωνικών μέτρων με την ακατάστατη βιβλιοθήκη, το φθαρμένο παρκέ και τους μικρούς διαδοχικούς χώρους, ο πολιτικός, μαζί με ένα έμπειρο πολιτικό στέλεχος, μετέβη για να συμμετάσχει σε δείπνο με τον δημοσιογράφο και ένα στέλεχος του εκδοτικού συγκροτήματος, ο οποίος χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη ευαισθησία σε ζητήματα που σχετίζονται με τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας. Ο πολιτικός, πάντα ευγενικός, έφθασε μόνος του στις 9.30 μ.μ. κρατώντας δύο πλαστικές σακούλες – μία με ένα ταψί γαλακτομπούρεκο και μία άλλη από το βιβλιοπωλείο Πολιτεία με το βιβλίο «Τι πρέπει να προτείνει η Αριστερά» (εκδόσεις Ευρασία, 2009) του Ρομπέρτο Ουνγκέρ, του καθηγητή στη Νομική Σχολή του Χάρβαρντ που μεταξύ 2007 και 2009 έγινε υπουργός Στρατηγικών Υποθέσεων στην κυβέρνηση του Ινάσιο Λούλα Ντα Σίλβα στη Βραζιλία.
ar5
Ο 69χρονος σήμερα βραζιλιάνος στοχαστής πιστεύει στην παγκόσμια αμφισβήτηση των θεσμών-θέσφατα μέσα από τη… «συνδυασμένη δημοκρατία», δηλαδή την υποβολή των μεγάλων αποφάσεων σε δημοψηφίσματα. Μήπως σας θυμίζει κάτι; Οσο για την Ελλάδα, ο Ουνγκέρ πιστεύει ότι θα μπορούσε (προφανώς με δημοψήφισμα) ακόμη και να εγκαταλείψει την Ευρώπη προκαλώντας ένα «σοκ Δημοκρατίας»(!) σε ολόκληρο τον κόσμο. Μέσα στο βιβλίο βρισκόταν μια κάρτα με μια προσωπική ιδιόχειρη αφιέρωση με πολιτικό περιεχόμενο. Ωστόσο, ολόκληρη η βραδιά πέρασε με θαρραλέες διαβεβαιώσεις του πολιτικού για την αφοσίωσή του στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, σε τέτοιον βαθμό μάλιστα που δεν άρεσε καθόλου στον δημοσιογράφο, ο οποίος περνούσε τότε μια φάση έντονου ευρωσκεπτικισμού.
– «Αν είναι να είστε τόσο φιλοευρωπαίος, γιατί να μην παραμείνει στην εξουσία ο Αντώνης Σαμαράς και ο Ευάγγελος Βενιζέλος;».
– «Αν είναι να είστε τόσο ευρωσκεπτικιστής, γιατί δεν κάνετε ένα τραπέζι στον Παναγιώτη Λαφαζάνη;».
Η συζήτηση ήταν ένα «πολιτικό γαλακτομπούρεκο» με πρωτότυπη σύνθεση. Ο πολιτικός υποστήριζε ότι ήρθε ο καιρός για να αλλάξει η Ευρώπη και «να τεθεί τέρμα στη λιτότητα της Μέρκελ και του Ολι Ρεν». Πίστευε ότι η νίκη του κόμματός του θα σηματοδοτούσε εξελίξεις για την πανευρωπαϊκή αμφισβήτηση του «νεοφιλελεύθερου μοντέλου». Οτι ο μύθος του ελληνικού λαού που αντιστέκεται στο Βερολίνο θα αποκτήσει μια νέα δυναμική και θα οδηγήσει σε μια νέα Ευρώπη των λαών. Και φρόντιζε παράλληλα να διαβεβαιώσει (άλλο ένα κλασικό παράδειγμα «διπλής στρατηγικής»…) ότι δεν σκέπτεται λύσεις εκτός ευρώ, ότι η θέση μας στην Ευρώπη είναι αδιαπραγμάτευτη και ότι πρέπει να εφαρμόσουμε μια οικονομική πολιτική με ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς (που μπορεί να ακούγεται ωραίο αλλά πρακτικά σημαίνει λιτότητα σκληρότερη από τη σημερινή…). Ομως οι κρίσιμες λεπτομέρειες παραμερίζονται όταν βλέπεις έναν πολιτικό στην κορύφωση της ακτινοβολίας και της αποδοχής του.
Ισως μόνο η γκρίζα κυρία, η γάτα Σαρτρέ, δεν εντυπωσιάστηκε από τον χαρισματικό πολιτικό. Παρακολουθούσε τη συνομιλία εντελώς αποστασιοποιημένη. Δεν έγινε αμέσως αντιληπτή από τους παρευρισκομέενους. Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι η γκρίζα γάτα να διακόψει τη συζήτηση μπαίνοντας στο μικρό σαλόνι με τους γκρίζους καναπέδες και την αφίσα από έναν πίνακα με την μπλε πισίνα του Ντέιβιντ Χόκνεϊ. Οι τέσσερις συνομιλητές σταμάτησαν να συζητούν και κοιτούσαν τη γάτα να περπατάει ανάμεσά τους. Η γάτα σταμάτησε ξαφνικά μπροστά στον πολιτικό που καθόταν σε μια πορτοκαλί πολυθρόνα και κρατούσε ένα ποτήρι με ουίσκι Dimple. Ισως η γάτα να τον είχε δει στην τηλεόραση και να τον αναγνώρισε. «Υπάρχει γάτα στο σπίτι; Πού ήταν τόση ώρα; Είναι πολύ όμορφη. Μοιάζει σαν να χαμογελάει…». Και πράγματι η γάτα χαμογελούσε…
Πάνω από δύο χρόνια μετά, φαίνεται σήμερα ότι σε αυτό το δείπνο σημειώθηκε ένας συνωστισμός από πολλές αλληγορίες. Οι γάτες Σαρτρέ είναι… απόγονοι άγριων γάτων από την περιοχή της σημερινής Συρίας. Γάτες και γάτοι πρόσφυγες που ήρθαν στη Γαλλία με τα πλοία των Σταυροφόρων του 13ου αιώνα. Ορισμένοι από τους Σταυροφόρους αυτούς εντάχθηκαν μαζί με τις γάτες τους στο Τάγμα των Καρθουσιανών Μοναχών στο Καθολικό Μοναστήρι Γκραντ Σαρτρέζ, στα βουνά Σαρτρέ, βόρεια της Γκρενόμπλ. Μέσα στα επόμενα 700 χρόνια οι γκρίζες γάτες Σαρτρέ εξαπλώθηκαν σε όλη την Ευρώπη. Είναι μοναστηριακές γάτες. Διαθέτουν γκρίζο τρίχωμα και μάτια χρώματος ανάμεσα στο κίτρινο και στο πορτοκαλί. Είναι σχεδόν αμίλητες. Κινούνται αργά, όπως οι καλόγεροι που τις μεγάλωσαν και, ναι, χαμογελούν.
Η κατασκευή των σιαγόνων διαμορφώνει την έκφραση του χαμόγελου. Προκαλούν θαυμασμό, δέος (και σε ορισμένους ταραχή…) με αυτό το απόκοσμο, ανεπαίσθητο χαμόγελο. Η Σαρτρέ είναι η Τζοκόντα σε γάτα. Η γάτα-Τζοκόντα, η χαμογελαστή γάτα, η γκρίζα κυρία, πλησίασε τον πολιτικό, τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα με το διαπεραστικό βλέμμα της και μετά αποσύρθηκε σκεπτική στη σκοτεινή φωλιά της. Μάλλον είχε βγάλει τα συμπεράσματά της…
Εκείνες τις ημέρες απασχολούσε την τραπεζική επικαιρότητα η αναδιοργάνωση δανείων του εκδοτικού συγκροτήματος, πρακτική διαφανής, ασφαλής και αντίστοιχη με αυτή που ακολουθείται για όλες τις μεγάλες επιχειρήσεις. Ασφαλώς, δεν αποτέλεσε θέμα συζήτησης με τον πολιτικό. Δεν υπήρχε κανένας λόγος, ούτε κανένα πρόβλημα. Την επόμενη ημέρα όμως, πρόσωπο που βρισκόταν στο στενό κύκλο του πολιτικού έκρινε πως έπρεπε να μεταδώσει ένα μήνυμα: «Θέλουμε να ξέρετε ότι εμείς πιστεύουμε πως δεν υπάρχει κανένας λόγος να σας επιτεθούμε με αφορμή την αναδιοργάνωση της δανειακής εικόνας, αλλά επειδή κάτι πρέπει να πούμε, σας ενημερώνουμε ότι θα δηλώσουμε απλώς ότι οι τράπεζες πρέπει να προσέχουν τις χορηγήσεις σε όλες γενικά τις επιχειρήσεις…».
Εμοιαζε σαν το αμήχανο «ευγενικό τηλεφώνημα» της επόμενης ημέρας που αισθανόμαστε ότι πρέπει να κάνουμε μετά από ένα ωραίο δείπνο στο οποίο ήμασταν καλεσμένοι.
Και όντως το δείπνο είχε προσεχθεί ιδιαίτερα – πάντα υπό την άγρυπνη επίβλεψη της γκρίζας κυρίας Σαρτρέ. Ηταν σκηνοθετημένο με τρόπο ιερατικό και παραδοσιακό, με έμφαση στα σύμβολα.
Το κυρίως πιάτο ήταν γουρουνόπουλο στον φούρνο με πατάτες Κύπρου. Μια συνταγή βγαλμένη από το βιβλίο μαγειρικής της Μαρίκας Μητσοτάκη με τίτλο «Συνταγές με… Ιστορία». Είχαν τηρηθεί όλες οι οδηγίες της αείμνηστης πρώτης κυρίας με την ισχυρή προσωπικότητα, όπως καταγράφονται στη συνταγή μέσα σε αυτό το μοναδικό βιβλίο. Το γευστικό αποτέλεσμα ήταν συγκλονιστικό.
Στην ιστορικότητα της βραδιάς συνέβαλαν οι δύο φιάλες «Κτήμα Σημίτη», το κόκκινο κρασί που παράγει σε περιορισμένη ποσότητα ο πρώην πρωθυπουργός στο αμπέλι του στο Κορακοχώρι της Ηλείας και αποστέλλει κάθε Χριστούγεννα σε μικρή λίστα παραληπτών. Οι δύο φιάλες δεν καταναλώθηκαν από τον παραλήπτη τα Χριστούγεννα του 2013. Αποθηκεύτηκαν προκειμένου να ανοιχτούν σε αυτό ακριβώς το δείπνο. Ισως οι τανίνες του συγκεκριμένου κρασιού να ήταν εκείνες που επηρέασαν τους συνδαιτυμόνες με αποτέλεσμα να ακουστούν τόσο όμορφα λόγια για την Ευρώπη πασπαλισμένα με… ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς.
Πάντως θα έλεγε κανείς ότι εκείνη η βραδιά, που κράτησε από τις 21.30 ως τη 1.30 μετά τα μεσάνυχτα, έμοιαζε με μια πολιτική τελετουργία. Στην άκρη της ακατάστατης λευκής βιβλιοθήκης από το IKEA βρισκόταν ένα σπάνιο αυθεντικό αντίτυπο του «Συμβολαίου με τον Λαό», του προεκλογικού προγράμματος του ΠαΣοΚ του 1981. Ηταν το δώρο που προσφέρθηκε στον πολιτικό φεύγοντας. Κρίμα που τελικά θα αποτύγχανε να το διαβάσει, να το αποκρυπτογραφήσει και να το εφαρμόσει…
Στην συνέχεια την σκυτάλη θα έπαιρνε ο Κώστας Βαξεβάνης>

Η αποκάλυψη του Documento, ότι η ίδια offshore εταιρεία άγνωστου ιδιοκτήτη χρηματοδοτεί τη σύζυγο του Κυριάκου Μητσοτάκη και ταυτόχρονα το «Πρώτο Θέμα», μπορεί να σκανδάλισε την κοινή γνώμη (όχι φυσικά την ηγεσία της ΝΔ), αλλά δεν είναι η μόνη πλευρά της σκανδαλώδους διαπλοκής και συγγένειας.

Μια δεύτερη κυπριακή offshore συμμετείχε στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου του υπερχρεωμένου «Πρώτου Θέματος», δίνοντας πάνω από 5 εκατομμύρια ευρώ. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, η συγκεκριμένη εξωχώρια εταιρεία είναι συμφερόντων του Διονύση Παναγιωτάκη, φίλου και συμβούλου του Ευάγγελου Βενιζέλου και φίλου του Γιάννη Στουρνάρα. Η υπόθεση θα ήταν μία ακόμη υπόθεση διαπλοκής Τύπου και πολιτικής, αν ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας δεν εμφανιζόταν με χρέη που υπερβαίνουν τα 10 εκατ. ευρώ (εταιρικά και προσωπικά) και δάνεια απλήρωτα επί χρόνια στις ελληνικές τράπεζες την ώρα που περνά από τις τράπεζες εκατομμύρια μέσω offshore. Ελεγκτικός μηχανισμός αυτών των εμβασμάτων είναι φυσικά η Τράπεζα της Ελλάδας, η οποία διοικείται από τον φίλο του Παναγιωτάκη Γιάννη Στουρνάρα. Είναι άγνωστο αν η ΤτΕ έχει ενημερώσει την Αρχή για το Ξέπλυμα Μαύρου Χρήματος για το έμβασμα που φτάνει στην Ελλάδα και χρηματοδοτεί το «Πρώτο Θέμα» από εταιρεία με ιδιοκτήτη που είναι «ύποπτος» με βάση την τραπεζική λογική αφού εμφανίζεται ως μη έχων. Πόσο μάλλον όταν το συγκεκριμένο πρόσωπο είναι υπόχρεος δήλωσης πόθεν έσχες ως ιδιοκτήτης του καναλιού Action 24.

Τον Ιανουάριο του 2018 η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» ανακοίνωσε την αύξηση μετοχικού κεφαλαίου με 7,2 εκατ. ευρώ. Η αύξηση αυτή επιχειρούσε να ανατρέψει την κακή σχέση μεταξύ του δανεισμού (πάνω από 42 εκατ. ευρώ για τον Ομιλο Αναστασιάδη) και ιδίων κεφαλαίων. Δηλαδή μια εκδοτική εταιρεία εμφανιζόταν με δανεισμό-μαμούθ, ενώ δεν παρουσίαζε κέρδη και ίδια κεφάλαια που να εγγυούνται την αποπληρωμή των δανείων. Στη γλώσσα των τραπεζών αυτό σήμαινε ότι τα δάνεια δεν μπορούσαν να αποπληρωθούν στο μέλλον, αποτελούσαν δηλαδή θαλασσοδάνεια.

Δύο εξωχώριες εταιρείες εμφανίζονται να εμπλέκονται στην αύξηση κεφαλαίου στο «Πρώτο Θέμα». Η παναμέζικη Velvet Success δανείζει στον μέτοχο του «Πρώτου Θέματος» Τάσο Καραμήτσο 1,8 εκατ. ευρώ για την αύξηση μετοχικού κεφαλαίου. Πρόκειται για την εταιρεία-συνεταίρο της κ. Μαρέβας Γκραμπόφσκι – Μητσοτάκη. Με τη σειρά της η εταιρεία Global Tree AE δίνει 5,11 εκατ. ευρώ για να γίνει μέτοχος του «Πρώτου Θέματος». Είναι εταιρεία συμφερόντων του ιδιοκτήτη του Action 24 και πολλών θεάτρων Διονύση Παναγιωτάκη. Η Global Tree όμως καταθέτει ποσά στο «Πρώτο Θέμα» τα οποία εμβάζονται από την κυπριακή Cofen Holding Ltd.

Το καλοκαίρι του 2017 η ίδια εταιρεία έχει καταβάλει 4 εκατ. ευρώ για αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της Global Tree. Συνολικά δηλαδή η κυπριακή Cofen φαίνεται να καταβάλλει πάνω από 9 εκατ. ευρώ στην Global Tree για αύξηση του μετοχικού της κεφαλαίου (4 εκατομμύρια) και για αύξηση μετοχικού κεφαλαίου του «Πρώτου Θέματος» (5,1 εκατομμύρια). Η Cofen συνδέεται, σύμφωνα με τα τραπεζικά έγγραφα, με τον επιχειρηματία Διον. Παναγιωτάκη και τη σύζυγό του, πρώην υφυπουργό Ελένη Κούρκουλα. Ο Διονύσης Παναγιωτάκης σχετίζεται με σειρά εταιρειών που καταλήγουν τελικώς να μεταφέρουν τα 5,1 εκατ. ευρώ στο «Πρώτο Θέμα». Εν πρώτοις φαίνεται ως μια επιχειρηματική δραστηριότητα χρηματοδότησης του ασθενικού οικονομικά «Πρώτου Θέματος». Ομως τα οικονομικά στοιχεία του Παναγιωτάκη και των εταιρειών του στην Ελλάδα αποδεικνύουν ότι η οικονομική κατάστασή τους είναι πολύ άσχημη. Εχουν δάνεια σε οριστική καθυστέρηση, χρέη στο δημόσιο, κατασχέσεις και υποθήκες εκατομμυρίων. Την ίδια ώρα φαίνεται να διαθέτουν και να στέλνουν εκατομμύρια στο «Πρώτο Θέμα» μέσα από τις τράπεζες στις οποίες χρωστάνε.

Δάνεια σε καταγγελία αλλά το χρήμα ρέει

Τον Δεκέμβριο του 2016 η Τράπεζα Πειραιώς με απόφαση των οργάνων της έθεσε σε κατάσταση Οριστικής Καθυστέρησης (ΟΡ.ΚΑ) τα δάνεια της εταιρείας Point Live Digital, συμφερόντων του Διον. Παναγιωτάκη. Η εταιρεία, έναν μήνα πριν, είχε ζητήσει την ανανέωση των ορίων της από το πιστωτικό ίδρυμα. Η τράπεζα απέρριψε το αίτημα και έθεσε τα δάνεια σε οριστική καθυστέρηση. Οι λόγοι για τους οποίους απέρριψε το σχετικό αίτημα ήταν η δυσμενής κατάσταση στην οποία βρίσκονταν τόσο η εταιρεία όσο και ο ίδιος ο επιχειρηματίας Παναγιωτάκης. Συγκεκριμένα, η εταιρεία είχε ληξιπρόθεσμες οφειλές στα επιχειρηματικά δάνεια και δεν έκανε καμία κατάθεση επί χρόνια. Παρ’ όλα αυτά δεν της είχαν καταγγελθεί τα δάνεια. Μία από τις εταιρείες του ομίλου, η PLD production AE, ήταν σε καθεστώς πτώχευσης. Υπήρχαν σοβαρά δυσμενή στοιχεία της εταιρείας που αφορούσαν διαταγές πληρωμής, κατασχέσεις και οφειλές σε ΔΟΥ και ΙΚΑ. Το εντυπωσιακό όμως είναι ότι η ίδια η τράπεζα διαπιστώνει πως ο όμιλος της χρωστάει 7,7 εκατ. ευρώ σε δάνεια και χρηματοδοτήσεις leasing, από τα οποία τουλάχιστον τα 4,5 εκατ. ευρώ είναι ακάλυπτα.

Σε χειρότερη κατάσταση όμως είναι ο ίδιος ο Διονύσης Παναγιωτάκης. Το 2016 έχουν ανακοινωθεί κατασχέσεις περιουσιακών του στοιχείων πάνω από 5 εκατ. ευρώ, ενώ υπάρχουν διαταγές πληρωμής από τράπεζες 1,5 εκατομμυρίου. Στην αγορά είναι κοινό μυστικό, κυρίως στον χώρο του θεάματος, ότι υπάρχουν ακάλυπτες επιταγές εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ που βαραίνουν τον σύζυγο της πρώην υφυπουργού του Κώστα Σημίτη.

Μόλις μερικούς μήνες μετά όμως, εταιρεία του ίδιου του Παναγιωτάκη φέρνει 5,1 εκατ. ευρώ στην Ελλάδα για να διατεθούν στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου στο «Πρώτο Θέμα».

Ο φίλος κακοπληρωτής Παναγιωτάκης

Με βάση τα οικονομικά στοιχεία των τραπεζών, ο Διονύσης Παναγιωτάκης είναι αυτό που ο Γιάννης Στουρνάρας αποκάλεσε «στρατηγικός κακοπληρωτής». Δηλαδή ανήκει στην κατηγορία αυτών που επέλεγαν να μην πληρώνουν όχι γιατί δεν είχαν αλλά γιατί αυτό τους συνέφερε. Στις 18 Απριλίου 2018 ωστόσο ο Γ. Στουρνάρας, ως διοικητής της ΤτΕ, φωτογραφίζεται με τον Διον. Παναγιωτάκη και τον κοινό τους φίλο Ευάγγ. Βενιζέλο. Πρόκειται για μια ισχυρή (και) πολιτική φιλία, αφού Βενιζέλος και Στουρνάρας φαίνεται ότι το 2017 συνευρίσκονται σε κοινές πρωτοβουλίες για την ίδρυση νέου πολιτικού φορέα, πολλές από τις οποίες διοργανώνονται στο σπίτι των Παναγιωτάκη – Κούρκουλα.

Σε μία από αυτές τις συσκέψεις συμμετέχει και ο τότε πρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς Μιχάλης Σάλλας, η τράπεζα του οποίου την εποχή εκείνη έπρεπε να καταγγείλει τα δάνεια του Παναγιωτάκη και των εταιρειών του, αφού για χρόνια δεν πλήρωνε.

Οι σχέσεις Παναγιωτάκη και Βενιζέλου είναι κάτι παραπάνω από φιλικές (ρεπορτάζ στις σελίδες 8-9). Ο Παναγιωτάκης υπήρξε σύμβουλος του Βενιζέλου κατά την περίοδο που διεκδικούσε την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ και μαζί με την Ελένη Κούρκουλα αποτέλεσαν «κολόνες» για το σκληρό τμήμα των βενιζελικών του ΠΑΣΟΚ.

Οι φιλικές και πολιτικές σχέσεις Παναγιωτάκη, Στουρνάρα και Βενιζέλου είναι στο ζενίθ όταν η οικονομική του κατάσταση είναι στο ναδίρ, αλλά συνεχίζει να έχει ιδιαίτερη μεταχείριση από τις τράπεζες.

Εμβάσματα χωρίς έλεγχο;

Το θέμα όμως δεν είναι μόνο η ιδιαίτερη μεταχείριση του Διον. Παναγιωτάκη από το τραπεζικό σύστημα. Το κύριο είναι ότι μεταφέρει μέσω της Τράπεζας Πειραιώς εμβάσματα 5,1 εκατ. ευρώ για το «Πρώτο Θέμα» την ώρα που χρωστάει πολλαπλάσια στην ίδια τράπεζα, την οποία χρησιμοποιεί για τη μεταφορά. Και ναι μεν ενδεχομένως η τράπεζα να μην μπορεί να προβεί σε άμεση κατάσχεση αυτών των ποσών, οφείλει όμως να κάνει έλεγχο για την προέλευση των χρημάτων τα οποία γνωρίζει ότι σχετίζονται με άτομο που ανήκει στη μαύρη λίστα της.

Η Τράπεζα της Ελλάδας υπό τον Γιάννη Στουρνάρα οφείλει επίσης να κάνει έλεγχο των εμβασμάτων που έρχονται από το εξωτερικό και αφορούν μεγάλα ποσά.

Η Τράπεζα Πειραιώς, η οποία επί διοίκησης Σάλλα φαίνεται ότι χειρίστηκε με ευνοϊκό τρόπο τα δάνεια συμφερόντων του Παναγιωτάκη, δεν ήταν ιδιαίτερα κατατοπιστική για το τι έκανε σε σχέση με τα εμβάσματα αυτά, επικαλούμενη το τραπεζικό απόρρητο.

Η Τράπεζα της Ελλάδας από τη μεριά της με επιστολή της ρίχνει την ευθύνη της ενημέρωσης της Αρχής Καταπολέμησης Ξεπλύματος Μαύρου Χρήματος στην Τράπεζα Πειραιώς. Γράφει συγκεκριμένα: «Σας γνωρίζουμε ότι ο έλεγχος για την πρόληψη και καταστολή της νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες (έλεγχος ξεπλύματος χρήματος) αποτελεί υποχρέωση των πιστωτικών ιδρυμάτων που δέχτηκαν τα εμβάσματα, τα οποία και φέρουν την περαιτέρω ευθύνη για την αναφορά τυχόν “ασυνήθων ή ύποπτων” συναλλαγών στην εν προκειμένω αρμόδια Αρχή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες και της Χρηματοδότησης της Τρομοκρατίας και Ελέγχου των Δηλώσεων Περιουσιακής Κατάστασης (άρθρα 12 έως 22 και 26 του ν.3691/2008, όπως ισχύει)».

Το ερώτημα παραμένει για το αν η Αρχή έχει ενημερωθεί ότι στην Ελλάδα έφτασαν εμβάσματα προερχόμενα από εταιρείες που σχετίζονται με πρόσωπα τα οποία δεν έχουν οικονομική επιφάνεια.

Στις ελληνικές τράπεζες τα δύο τελευταία χρόνια παίζεται ένα πολύ άσχημο παιχνίδι. Καλύπτονται εμβάσματα ύποπτης προέλευσης από εταιρείες του εξωτερικού, εμφανίζοντας τα πιστοποιητικά τραπεζικής συναλλαγής που στέλνουν οι ξένες τράπεζες ως έγγραφα που πιστοποιούν νόμιμο χρήμα. Πλούσιοι επιχειρηματίες, στρατηγικοί κακοπληρωτές που θα έλεγε και ο Γ. Στουρνάρας, διαθέτουν περιουσιακά στοιχεία σε offshore τις οποίες δηλώνουν αλλά κανένας δεν ελέγχει το περιεχόμενό τους. Τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι του Θ. Αναστασιάδη και του Σταύρου Ψυχάρη. Ο Θ. Αναστασιάδης δήλωσε άπορος σε ελληνικό δικαστήριο, αλλά το ελληνικό δημόσιο δεν κατέφυγε σε κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων των offshore του. Ο Στ. Ψυχάρης είχε περιουσιακά στοιχεία (βίλες, θαλαμηγούς) επίσης σε offshore, αλλά καμιά Αρχή δεν έψαξε αν αυτά τα στοιχεία δικαιολογούνται από το πόθεν έσχες του. Το ελληνικό δημόσιο και η Επιτροπή Πόθεν Εσχες της Βουλής δέχονται ως νόμιμη τη δήλωση πόθεν έσχες χωρίς να ερευνήσουν το περιουσιολόγιο.

Ο Δ. Παναγιωτάκης φαίνεται να κινεί εκατομμύρια από εξωχώριες εταιρείες (προφανώς νόμιμες) χωρίς να ελέγχεται αν η περιουσία αυτή δικαιολογείται από το πόθεν έσχες του. Σύμφωνα με τον νόμο, η γνωστοποίηση των κατόχων μετοχών στα μέσα ενημέρωσης πρέπει να καταλήγει σε φυσικά πρόσωπα που είναι μέτοχοι των εταιρειών και βεβαίως στον τρόπο με τον οποίο τις απέκτησαν. Οι τράπεζες παρακολουθούν ως τροχονόμοι αυτήν τη διαδικασία και είναι έτοιμες να κατασχέσουν ακόμη και ένα ευρώ που θα υπερβεί το ποσό ακατάσχετου λογαριασμού ενός απλού πολίτη, αλλά όχι τα εκατομμύρια που περνούν από λογαριασμούς ατόμων τα οποία χρωστάνε στις ίδιες τις τράπεζες.

Το Documento θα καταθέσει όλα τα στοιχεία στην Αρχή για την Καταπολέμηση Μαύρου Χρήματος αλλά και στην εισαγγελία προκειμένου να ερευνηθεί αν ζητήθηκαν έλεγχοι για τα συγκεκριμένα εμβάσματα αλλά και έλεγχος για το αν συμβαδίζουν οι «επενδύσεις» με τη δήλωση πόθεν έσχες των «επενδυτών».

To δέντρο των offshore που συνδέονται με τον Mr Action 24

Με τρεις offshore εταιρείες συνδέεται ο ιδιοκτήτης του τηλεοπτικού σταθμού Action 24 Διονύσης Παναγιωτάκης, όπως προκύπτει από επίσημα έγγραφα που δημοσιεύει σήμερα το Documento. Πρόκειται για τις εταιρείες Celdi Partners Limited και Noelcom Limited με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο καθώς και την Cofen Holdings Limited με έδρα την Κύπρο.

Η Celdi Partners Limited φέρεται να δημιουργήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2014 και είναι ενεργή. Ως director της εταιρείας εμφανίζεται ο Διον. Παναγιωτάκης, με διεύθυνση (service address) την οδό Σκιάθου 147 στην Αθήνα. Εκεί όπου βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του τηλεοπτικού σταθμού Action 24.

Η Celdi Partners Limited συνδέεται με την Cofen Holdings Limited. Συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από τις επίσημες οικονομικές καταστάσεις, η Cofen Holdings Limited κατέχει το 100% του μετοχικού κεφαλαίου της Celdi Partners Limited.

Η Cofen Holdings Limited φέρεται να έχει συσταθεί στις 31 Ιουλίου 2012 και παραμένει ενεργή. Ως διευθυντής και γραμματέας της συγκεκριμένης offshore εμφανίζεται ο Παναγιώτης Παναγιώτου. Υπενθυμίζεται ότι πρόκειται για την εταιρεία η οποία τον Ιούνιο του 2017 συμμετείχε με 4 εκατ. ευρώ στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της εταιρείας Global Tree ΑΕ, συμφερόντων Διον. Παναγιωτάκη, η οποία εδρεύει επίσης στην οδό Σκιάθου 147.

Η Global Tree είναι επίσης η εταιρεία η οποία, όπως είχε αποκαλύψει το Documento, συμμετείχε στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου του «Πρώτου Θέματος». Μάλιστα ο ισχυρός άνδρας του Action 24, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της εταιρείας που δημοσιεύονται στο ΓΕΜΗ, είναι πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Global Tree ΑΕ από τις 8 Δεκεμβρίου 2016 μέχρι και τις 30 Ιουνίου 2021.

Η Noelcom Limited ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 2015 και αρχικά ως director εμφανίζεται ο Διον. Παναγιωτάκης, με διεύθυνση επίσης την οδό Σκιάθου 147. Τον Φεβρουάριο του 2018 ο Διον. Παναγιωτάκης αποχώρησε από τη θέση του director, στην οποία εμφανίζεται πλέον η κόρη του.

SHARE

Περισσότερα

MORE MAGAZINE