kourdistoportocali.comMagazineΜαρία Β.>Mια ΕΛΛΗΝΙΔΑ περιπλανιέται στις μεγάλες αμερικανικές λεωφόρους

Γράμμα από τον άλλο κόσμο

Μαρία Β.>Mια ΕΛΛΗΝΙΔΑ περιπλανιέται στις μεγάλες αμερικανικές λεωφόρους

Οι μισθοί δημοσιογράφων και γενικώς εργαζομένων στα ΜΜΕ της Νέα Υόρκης είναι εξωπραγματικοί και για μας στην Ελλάδα

«…Λένε ότι ο Κολόμβος ανακάλυψε την Αμερική. Μα από τη στιγμή που ο Κολόμβος σαλπάρισε προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, τι θα μπορούσε να είχε κάνει η Αμερική για να τον αποφύγει;…» – François Claude de Bouillé, ένας Γάλλος που ζήλευε μάλλον τον Χριστόφορο-

Γράφει η Μαρία Β.

[KOURDISTOPORTOCALI.COM_ΡΕΠΟΡΤΑΖ]

Κονέτικατ! Προσοχή: Όχι Κονέκτικατ που το λέμε οι Έλληνες, ή Κοννεκτικούτη όπως το λέγανε, τόσο αστεία, όσο την Νέα Υερσέη ή την Νέα Υόρκη, ακόμα, οι λόγιοι πιο παλιά! Εκείνοι που έκαναν τον Μπέϊκον, Βάκωνα και τον Ντεκάρτ, Καρέσιον! Πάμε μαζί: Κ ο ν έ τ ι κ α τ! Ωραία, λοιπόν! Εδώ, για να ορίσουμε τα πράγματα, σημειώνεται το μεγαλύτερο κατά κεφαλήν εισόδημα των Ηνωμένων Πολιτείων, ο υψηλότερος Δείκτης ανθρώπινης ανάπτυξης και το μεγαλύτερο διάμεσο εισόδημα ανά νοικοκυριό ανάμεσα και στις 50 πολιτείες της έναστρης Αμερικής!

Η αργή, σταθερή βεβαιότητα του τεράστιου, επικίνδυνα όμορφου, ομώνυμου ποταμού να κυλάει ανάμεσα σε σπίτια απ όταν πρωτοπατούσε το πόδι του ο Τζον Ουίνθορπ για να τη σπάσει στους Ολλανδούς, ή ο Τόμας Χούκερ και ο Θεόφιλους Ιτον, που για θρησκευτικούς λόγους, ίδρυαν αποικίες και Πανεπιστήμια ανάμεσα στα αιώνια αρχαία δάση, με τα φαντάσματα των σκοτωμένων Μοχέγκαν να τους τρομάζουν σαν ενοχικές ανεμοθύελλες τις νύχτες χτυπώντας τους μανιασμένα τα παραθυρόφυλλα ή τα καλοκαίρια, με την αγωνιώδη αίσθηση, πως κάποιος, μοχθηρά, παρακολουθεί, αθόρυβα πίσω απ τους κορμούς των αγνώστων δέντρων!

Φυσικά και είναι αχανής, τεράστιος τόπος, να χαθείς όποτε και όπως θέλεις και ονειρεύτηκες, κάποτε εις το όνομα όλης της απελπισμένης, πικραμένης ανθρωπότητας. Εκείνων των απόκληρων, των καταδικασμένων, των διωγμένων για πίστη ή ιδέες, των φτωχών, των εξαθλιωμένων, των ιδεολόγων, των οραματιστών, των απατεώνων, των ληστών, εκείνων που κυνηγούσαν πάντα ευκαιρία. Λύκοι και πρόβατα μαζί, στην ίδια περιπλάνηση! Αγοραφοβικός στην απεραντοσύνη του, κάποτε σκοτεινός και αλλόκοτος, όσο και αν υποτάχθηκε στον άνθρωπο σηκώνει το άγριο κεφάλι του, πίσω από πυκνές άγριες φυλλωσιές, στην άκρη των μεγάλων δρόμων. Τα βράδια, που, η Αμερική, αφουγκράζεται τον πρωτόγονο εαυτό της, με την τροπική της υγρασία να δαγκώνει ύπουλα γυναικείες αρθρώσεις, έρχεται η ισχυρή εικόνα εκείνων που, έγιναν οι αρχηγοί της γης, εδώ! Και κατά όπως δείχνουν τα πράγματα, αδέλφια, θα παραμείνουν…

Εδώ απ όλη την Αμερική και την Νέα Αγγλία, στο Κονέτικατ λοιπόν, μένουν οι πλέον πλούσιοι της γης, στο Φέρφιλντ και Γκρίνουιτς! Εδώ, μες στο πράσινο, που το φθινόπωρο μοιάζει να παίρνουν φωτιά τα δέντρα, αφού όλα τα φύλλα κοκκινίζουν, βρίσκουμε και κάποιους απ τους πλέον πλουσίους Έλληνες, που κρατούν επτασφράγιστο μυστικό τον τόπο διαμονής τους. Ειδικά στο Γκρίνουιτς, επειδή πολύ κοντά στη Νέα Υόρκη, απίστευτης αρχιτεκτονικής και μεγέθους σπίτια, ανήκουν στις μεγάλες ελληνικές οικογένειες, όπου το κέντρο των επιχειρήσεων τους, τους είναι στο Μεγάλο Μήλο! Ησυχία, νόμος, τάξη, ευγένεια! Και; Άψογο εκπαιδευτικό σύστημα, με ελευθέριες, ενάντια στην παπαγαλία, την λατρεία των εξετάσεων και της εξουθένωσης των παιδικών ψυχών. Σύμβουλοι για να οδηγούν τα παιδιά στις αποφάσεις για ακαδημαϊκές σπουδές. Σπορ και τέχνη. Μουσική και όργανα υποχρεωτικά. Θέατρο. Τεράστιες αίθουσες θεαμάτων και κλειστά γυμναστήρια. Χαμογελαστή αυτή η τεράστια αμερικανική σπορά, νέων ξανθών, με φακίδες και ύψος στα 2 μέτρα!

Σιδεράκια και εκτυφλωτικά χαμογελά. Άποψη για την διαφορά και προάσπιση της. Δάσκαλοι ταγμένοι στην ομορφιά του πολυφυλετισμού. Ασκήσεις για τα παιδιά του δημοτικού για lock out, σε περίπτωση ομηρίας τους, από εκείνους που οπλοφορούν και σαλτάρουν. Μελέτη με εικόνες, συζήτηση, ελευθέρια επιλογής βιβλίων και επιβράβευση της αμφισβήτησης. Ψυχολόγος και σχολική νοσοκόμα. Αποβίβαση και επιβίβαση των παιδιών στα σχολικά λεωφορεία -για τα δημόσια σχολεία μιλάμε πάντα- ή σε εκείνα των γονιών, με γουόκι τοκι και διασταύρωση στοιχείων, μη γίνει κανέναν λάθος. Μεγάλες και ομαδικές εργασίες για το σπίτι. Βιβλιοθήκες. Διευθύνσεις σχολικές mail για κάθε μαθητή και επικοινωνία με τους γονείς, για καθημερινή ενημέρωση των γονιών της επίδοσης των παιδιών τους. Θυμάστε εμάς με τα παιδιά του πολέμου και της προσφυγιάς; Με τις διαδηλώσεις και το ξύλο για να μη κάθονται τα παιδιά απ την Συρία στα ίδια καθίσματα μ τα παιδιά τα «δικά μας», που οι πωποί τους είναι ευαίσθητοι! Ε! Εδώ καμία σχέση! Κάθε παιδί, βάση της νομοθεσίας των πολιτειών της Νέας Αγγλίας και όχι μόνο, παιδί αστέγων, μεταναστών, το ίδιο τρανς ή με δικό του ορισμό φύλου, φτωχό, χωρίς χαρτιά γονιών ή οτιδήποτε, θα πάει σχολείο και τέλος! Θα του κάνουν εμβόλια, εξετάσεις, οδοντιατρικό έλεγχο και θα έχει τα ίδια ακριβώς δικαιώματα και υποχρεώσεις με τα παιδιά όλων των Αμερικάνων φορολογουμένων πολιτών!  Και ακόμα παίρνουν βαθμούς όχι μόνο για την Άλγεβρά, την Παγκόσμια Ιστορία, την Βιολογία και την Φυσική, αλλά και για τις 40 ώρες που ωφελούν να προσεφέρουν εθελοντικά σε κάποιον κοινωνικό σκοπό, για να μάθουν πως οι άνθρωποι βοηθάμε ο ένας τον άλλον!

Ω! Πόσο τακτοποιημένα σαν πίνακας παλαιάς τεχνοτροπίας είναι όλα. Ειδυλλιακά. Γρασίδι πάντα φρεσκομενο σε σπίτια χρωματιστά, μονοκατοικίες, χωρίς μάντρες και κάγκελα να χωρίζονται, με δέντρα πανύψηλα αρχαιά, απείραχτα, λουλουδάκια, χρωματιστά τζαμιά, μικρά παραθυράκια που ανοίγουν προς τα πάνω, δρομάκια καλοσχεδιασμένα, σκεπές βαμμένες ασορτί με τα παράθυρα και ασορτί με τα σπίτια, μικρογραφίες τους ως αποθήκες ή σπιτάκια κήπου. Κάπου κάπου, λευκές περιφράξεις που μέσα τους, καλπάζουν ελεύθερα, υπέροχα άλογα! Ανάμεσα στο γκαζόν και στα δέντρα, λιμνούλες και παραπόταμοι του μεγάλου, εμβληματικού Κονέτικατ. Και ξύλινα, βαμμένα με σχέδια, σαν από παραμύθι, παγωτατζίδικα, με όλων των λογιών τις γεύσεις και φυσικά κάποια με βάση το περιβόητο και ανάρπαστο Greek giogurt. Όλα αυτά χωρίς να βλέπει ένα μικρούλι σκουπιδαριά πουθενά! Έτσι ρε αδελφέ, λίγο για τη τσογλανια, απ την τόση τακτοποίηση! Τα σπίτια θα βγάλουν τους μεγάλους πλαστικούς τους κάδους, για τα σκουπίδια, μπλε για την ανακύκλωση, πράσινο για τα υπόλοιπα, το βραδύ πριν το ξημέρωμα της μέρας που θα περάσουν οι μεγάλες σκουπιδιάρες, οι οποίες θυμίζουν απ το γυαλοκόπημα, καινούργια ασθενοφόρα! Αμέσως μετρά, σα να το κάνουν ξωτικά, οι σκουπιδοτενεκέδες θα επιστρέψουν στις πίσω αυλές των σπιτιών!

Οι γείτονες γνωρίζονται, χαμογελούν, καλωσορίζουν τους καινούργιους, προσφέρουν μεζέδες απ τα μπάρμπεκιου του Σαββοκυραικου και είναι και λιγάκι… κουτσομπόληδες! Τα παιδιά από 15 χρόνων οδηγούν, αλλά και οι γιαγιάδες των 95 χρόνων με τα λευκά, μακριά, σαν αγγέλου, μαλλιά! Πως αλλιώς να διασχίσεις αχανείς εκτάσεις, που τα παλιά δάση υπερισχύουν της ανθρώπινης κατασκευής, στους ευθείς τεράστιους αυτοκινητόδρομους, που αλλοίμονο σου έτσι και ξεπεράσεις το όριο ταχύτητας! Εμφανίζεται αμέσως το περιπολικό, με αστυνομικούς που έχουν ύφος, σα να ξέφυγαν από βιβλίο του Στίβεν Κινγκ, σα να θέλουν να σε προσφέρουν λεία σε μάγισσες σε κάποιο απομονωμένο χωριό του Μειν – που κι αυτό Νέα Αγγλία είναι και μη το ξεχνάμε! Κατά τα άλλα έχεις δικαιώματα να πιστεύεις ότι θες, να ζεις την ζωή που επιλέγεις και άλλα τέτοια, που η νομοθεσία οχυρώνει κάποτε σχεδόν τυπολατρικά.

    Νέα Υόρκη: Πάντα, κάτι χιλιόμετρα μπροστά απ’ την εποχή, αυτή η γιγάντια πόλη, μπορεί να σε αφομοιώσει ή να σε καταπιεί αμάσητα! Λατρεία για το καινούργιο και το επαναστατικό, όπου σύντομα το προσαρμόζουν σε mainstream και αναλαμβάνει το Χόλυγουντ, απ την άλλη ακτή, να τα κάνει όλα εύπεπτα και ανώδυνα! Τα media και οι δημοσιογραφία έχουν φτάσει σε απίστευτης παντοδυναμίας μέγεθος! Οι μισθοί δημοσιογράφων και γενικώς εργαζομένων στα ΜΜΕ της Νέα Υόρκης είναι εξωπραγματικοί και για μας στην Ελλάδα, σκανδαλώδεις και εξωγήινοι!

 

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Now you know who to blame for the traffic, NYC 🚕

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Victoria’s Secret (@victoriassecret) στις


Δηλαδή όταν ακούς αμοιβές της τάξεως των 100.000 δολαρίων για τους γραφίστες -τους κορυφαίους του είδους τους, φυσικά- αισθάνεσαι πως αυτοί οι άνθρωποι στο σχόλασμα πρεπει να μπαίνουν στο διαστημόπλοιο τους και να φεύγουν για το σπίτι τους, κάπου στον Γαλαξία! Όχι, εκεί, φυσικά, αλλά σε ένα υπέροχο τζαζ κλαμπ, το “Theodor” μεταξύ Χόλιοκ -που πρωτοσκεφτηκαν και ‘καναν άθλημα το βόλεϊ- και Σπρίγκφιλντ -που πρωτοσκέφτηκαν και κάναν άθλημα το μπάσκετ- που πίνεις σπάνια μπερμπον, γιατί είναι πολύ οικονομικά και τρως, μπριζόλες στα κάρβουνα σβησμένες, με μπερμπον και αυτές, ένας φίλος, μεγαλωμένος στο γκέτο της Βοστώνης κάποτε, μου λέει «ε, έχετε ναούς, Ιστορία, -πόση Ιστορία, αλήθεια!- αρχιτεκτονικά αριστουργήματα!

Και όμως, η μουσική γύρω, η τσίκνα, το μπερμπον, η συνάντηση στο κοινό τόπο της τζαζ όλων των Αμερικάνων που είναι δυνατές και παντού, απ την αντισυμβατική αλλά εστέτ της Νέας Υόρκης, την φαντασμαγορική του Χόλυγουντ, την εκλεπτυσμένη της Βοστώνης, την μποέμ της Νέας Ορλεάνης, την άγρια της Μοντάνα, την πατριωτική και πλούσια του Τέξας, την χωριάτικη του Ιλινόις, την μουσική του Νάσβιλ, την παγωμένη του Σιάτλ, την μοναδική της Αλάσκα, την ηλιόλουστη και παραδείσια της Χαβάη, την γαλανή και πορτοκαλί της Φλόριντα, εκείνη των «μπλε γιακάδων» ή των «λευκών» για τους χρηματιστές, τους δικηγόρους, τους επιχειρηματίες των city, των γκέτο με την περήφανη σκληράδα ή των “session 8” όπου η πολιτεία παραχωρεί σπίτια και τηλεφωνά και κουπόνια σίτισης, τις δυνατές μουσικές των παιδιών απ το Πουέρτο Ρίκο, που ακόμα δεν μιλάνε αμερικάνικα, τα τζάνκι που σου ζητάν τσιγάρα ή λεφτά, τους πολιτικώς ορθώς καλοζωισμένους που σ αγριοκοιτάνε γιατί καπνίζεις στο δρόμο, τα παραπάνω τσιγάρα που λέγαμε, την ελεύθερη διακίνηση και καλλιέργεια μαριχουάνας σε Καλιφόρνια, Μασαχουσέτη, Νέα Υόρκη, έχουν σχεδόν βομβαρδιστεί τα μολ στη αντίληψη μου και μόνο το ουρλιαχτό του Άλεν Γκίνσμπεργκ, συναντά την συγκλονιστική φωνή της κοπελιάς που τραγουδά προς τιμήν της Αρέθα Φράνκλιν «say a little pray for me» και πλανάται από πάνω απ τους φωτισμένους πλαστείς αυτοκινητόδρομους, τα φαρδιά ποτάμια, τα δάση, τα έλη και τις δυο ακτές:

«… Είδα τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου διαλυμένα από την τρέλα,

υστερικά γυμνά και λιμασμένα,

να σέρνονται μέσα στους νέγρικους δρόμους την αυγή γυρεύοντας

μιαν αναγκαία δόση, χίπστερς με αγγελικά κεφάλια να φλέγονται για την αρχαία ουράνια ένωση με την άστρική γεννήτρια μέσα στη μηχανή της νύχτας, που φτωχοί κουρελιασμένοι με βαθουλωμένα μάτια και φτιαγμένοι στάθηκαν καπνίζοντας

μέσα στο υπερφυσικό σκοτάδι τιποτένιων διαμερισμάτων αιωρούμενοι

πάνω από τις κορυφές των πόλεων βυθισμένοι στην τζαζ,

που πρόταξαν τους εγκεφάλους τους γυμνούς στον ουρανό κάτω απ’ τον Εναέριο σιδηρόδρομο και είδαν

αγγέλους Μωαμεθανούς να τρεκλίζουν φωτισμένοι σε ταράτσες πολυκατοικιών,

που πέρασαν απ’ τα πανεπιστήμια με ήρεμα ακτινοβόλα μάτια με παραισθήσεις

του Αρκάνσας και τραγωδία με το φως του Μπλαίηκ ανάμεσα στους μελετητές του πολέμου, που διώχτηκαν απ’ τις ακαδημίες λόγω τρέλας και έκδοσης

στίχων ανήθικων στου κρανίου τα παράθυρα,

που διπλώθηκαν από τον φόβο ξεντυμένοι σε αξύριστα δωμάτια, καίγοντας τα λεφτά τους στα καλάθια των αχρήστων και ακούγοντας τον Τρόμο μέσ’ απ’ τον τοίχο… …

… Ω Καρλ, όσο εσύ δεν είσαι ασφαλής δεν είμαι ούτε εγώ, και τώρα είσαι

στ’ αλήθεια μέσα στη ζωική σούπα του χρόνου –

και όποιος εν τέλει έτρεξε μέσα στους παγωμένους δρόμους

κυριευμένος από την ξαφνική αναλαμπή της αλχημείας της χρήσης της γεωμετρικής έλλειψης του καταλόγου του μέτρου και του δονητικού πεδίου, που ονειρεύτηκε και δημιούργησε ενσαρκωμένα χάσματα στον Χώρο και τον Χρόνο μέσα από εικόνες συγκρινόμενες, και παγίδεψε τον αρχάγγελο της ψυχής ανάμεσα σε δύο οπτικά είδωλα και συνένωσε τα βασικά ρήματα και έβαλε το ουσιαστικό και την παύλα της

συνείδησης μαζί αναπηδώντας με την αίσθηση του

Pater Omnipotens Aeterna Deus

για να δημιουργήσει πάλι το μέτρο

και την σύνταξη της φτωχής ανθρώπινης πρόζας

και να σταθεί μπροστά σου άφωνος και ευφυής και

τρεμάμενος από ντροπή, απορριμμένος μα εξoμολογώντας

την ψυχή για συμπόρευση με τον ρυθμό της σκέψης μες στο

γυμνό του και ατέλειωτο κεφάλι,

ο τρελός αλήτης και άγγελος μπιτ μέσα στον Χρόνο, άγνωστος,

θέτοντας όμως εδώ αυτό που ίσως αξίζει να ειπωθεί

στον χρόνο μετά τον θάνατο,

και αναστήθηκε μετενσαρκωμένος με τα φασματικά ρούχα της τζαζ μέσα στον χρυσοκέρατο ίσκιο της μπάντας και έπαιξε τον πόνο του

γυμνού μυαλού της Αμερικής για την αγάπη μ’ ενός σαξόφωνου την κραυγή ηλί λαμά σαβαχθανί που ρίγησε

τις πόλεις ως το τελευταίο ραδιόφωνο,

με την απόλυτη καρδιά του ποιήματος της ζωής σφαγμένη βγαλμένη απ’ τα κορμιά τους τροφή καλή για χίλια χρόνια.»…

SHARE
MORE MAGAZINE