kourdistoportocali.comMagazineH Μαρία Β. περιπλανιέται στους δρόμους της Μασαχουσέτης

20 χρόνια από τώρα θα είσαι πιο απογοητευμένος για τα πράγματα που δεν έκανες

H Μαρία Β. περιπλανιέται στους δρόμους της Μασαχουσέτης

Ο Εμινεμ τραγουδά για τον ελεύθερο έρωτα, την άσφαλτο, το θάνατο, που βρήκε το ζευγάρι σε ενέδρα από αστυνομικούς

Βάζει αμερικανική μουσική, στις πολιτείες που περιπλανιέται και ανακαλύπτει τι επιτέλους είναι το trendy

«… Είκοσι χρόνια από τώρα θα είσαι πιο απογοητευμένος για τα πράγματα που δεν έκανες παρά για τα πράγματα που έκανες. Γι’ αυτό, λύσε τους κάβους. Σαλπάρισε μακριά από το σίγουρο λιμάνι. Εξερεύνησε, ονειρέψου, ανακάλυψε…»… Μαρκ Τουέιν, ένας σπουδαίος, που πήγαμε για προσκύνημα στο σπίτι που έζησε…

Γράφει η Μαρία Β.

Οι ειδυλλιακές μονοκατοικίες με τις πολύχρωμες σκεπές, το υποχρεωτικά περιποιημένο γκαζόν, τις αποθήκες και τα γκαράζ σαν ανεξάρτητα διαμερίσματα σχεδόν, στολίζονται για το Halloween! Σκελετοί, φαντάσματα, απόκοσμες φιγούρες, φυσικά κολοκύθες εις μνήμην εκεινού του κακού, πονηρού Τζακ της Ιρλανδικής παράδοσης, που ξεγέλασε ακόμα και τον ίδιο τον διάβολο, πίνοντας -τι άλλο;- ουίσκι κι όταν πέθανε ούτε στο Παράδεισο, ούτε στον Κόλαση τον δέχονταν και εκείνος περιπλανιέται στον κόσμο μην μπορώντας να βρει ανάπαυση, πάντα νύχτα, με μια κολοκύθα που χει μέσα κάρβουνο απ τη φωτιά των δαιμόνων, για να του φέγγει.

Η σύγχρονη Αμερική, της υπερτεχνολογίας, της διαστημικής δύναμης, της οικονομικής μεγέθυνσης της ύπαρξης της, της πρωτοπορίας και της παντοδυναμίας της, ακόμα στο τέλος των Οκτώβρη, εκεί πριν τη γιορτή των Αγίων Πάντων, συναντά το αταβιστικό Κελτικό παρελθόν της, τον ινδιάνικο μυστικισμό στην άκρη των μεγάλων, αρχαίων, δασών, γύρω από ομαδικές φωτιές και ανάβει κεριά μέσα σε κολοκύθες, για να κρατηθούν μακριά απ τα σπίτια τα κακά τα πνεύματα, αυτή τη νύχτα που τους ανήκει, της μαγείας, του υπερφυσικού, του μυστηριακού και του αιώνιου σκοτεινού φόβου. Οι αυλές γεμίζουν παγανισμό και τα παράθυρα αρχίζουν και φεγγίζουν από αγριεμένες, επικίνδυνα γελαστές κολοκύθες, φτιαγμένες από χέρια παιδιών, πράγμα που τις κάνει ακόμα πιο σαρακοφαγικές, με την καταβολή αθωότητας που δημιουργεί τόσο τρόμο. Τα μαγαζιά είναι γεμάτα στολές και στολίδια τόσο γκραν γκινιόλ ώστε να γίνονται πια συνήθεια και οργιώδης φύση να παίρνει το δικαίωμα της πίσω… Όλα κόκκινα! Τα μέχρι πριν λίγες μέρες καταπράσινα, όλων των ειδών στις αποχρώσεις, φυλλώματα έχουν πυρακτωθεί και τα φύλα που πέφτουν μοιάζουν με μικρές σπίθες από ολοκαυτώματά που δεν βλέπεις. Πατάς κόκκινο, κοιτάς κόκκινο, αισθάνεσαι κόκκινο. Σαν και ο Τζακ, πράγματι, να άφησε εκείνο το κάρβουνο απ την κόλαση να πυρπολήσει τον κόσμο!

Ένα Bistro, σε μια άκρη της Νέας Αγγλίας, στο Longmeadow. Η μεγάλη εμπορική έκθεση, το Big E, στο Σπρίνγκφιλντ έχει τελειώσει. Επισήμως οι μεγάλες σοδειές έχουν μαζευτεί και τα προϊόντα είναι έτοιμα για κατανάλωση σε όλο τον πλανήτη. Η πολύχρωμη γιορτή, με τα γιγάντια λουνα παρκ, στο περιθώριο της, τους τέντες με τους μουσικούς και τα ινδιάνικα κομψοτεχνήματα στις άκρες των δρόμων, έχουν μαζευτεί και ετοιμάζουν ήδη το χειμώνα τους. Στην άκρη της γιορτής, στο μικρό αυτό μαγαζί, με κεράκια ανάμενα και… τασάκι στα τραπέζια, έξω, πράγμα πρωτοφανές για Αμερική, ένας νεαρός με κιθάρα του στολισμένη όλο κορδελάκια και σήματα, τραγουδά σε μια στρόγγυλη, μικρή πιστά, δικά του τραγούδια, φυσικά κάντρυ. Άψογος ο ήχος του, ο φωτισμός, το περιβάλλον και από δίπλα ένα στρογγυλό, χρωματιστώ τενεκεδάκι και ότι έχουμε ευχαρίστηση για τον καλλιτέχνη. Την ιδιά ώρα, η προπώληση των εισιτήριων για τις συναυλίες του σερ Έλτον Τζον στην Βοστώνη έχουν ξεκινήσει και το πιο φτηνό εισιτήριο κοστίζει 280 δολάρια, ενώ στο καζίνο Μοχίκαν, οι διαφημίσεις ουρλιάζουν την εμφάνιση της λουσάτης Κριστίνα Ακιλέρα και του μοδάτου Τζάστιν Τιμπερλέικ. Εμάς όμως, εδώ, μας αρέσει ο δικό μας, ο Αλεξ -σας είπα πως τον λένε Αλεξ; Όχι; Ε! το λέω τώρα. Έχει πια αφήσει τα δικά του τραγούδια και πιάνει αφιέρωμα στους μεγάλους θρύλους της λαϊκής αμερικανικής μουσικής. Τζίμι Ρότζερς, Γουίλι Νέλσον, Χάνκ Γουίλιαμς και φυσικά ο «άνδρας με τα μαύρα», ο Τζόνυ Κας!

Η ίδια η φωνή της Αμερικής των λαϊκών στρωμάτων και της απεραντοσύνης της και ο «πατέρας» όλων των μουσικών ειδών που σήμερα ακούμε και πορωνόμαστε. Φτώχεια και εργατιά στις βαμβακοφυτείες. Εργατικό ατύχημα για τον αδελφό του. Εκκλησιά τις Κυριακές. Αλητεία τα Σάββατα. Φυλακή εφτά φορές. Κάποτε διαλέγει για κοινό αυτούς τους φυλακισμένους και δίνει μια σειρά συναυλιών, σε εκείνο το κοινό, που η ζωή έγινε σχήμα και περιγραφή. Όπως η διχοτομημένη δική του, όλο αντιφάσεις, διαφορές και συγκρούσεις που χωρούσαν μέσα του, σαν την ίδια την Αμερική. Πραγματιστική, υλική και ταυτόχρονα μεταφυσική και παγανιστική. Έγχρωμη τη μια και ασπρόμαυρο θωλό, την άλλη. Με έρωτες για πάντα και αμαρτήματα σαρκικά για μιας νύχτα. Ναρκωτικά και βύθισμα στο αλκοόλ αλλά πίστη στο Θεό και στην ύπαρξη θαυμάτων. Όλα νύχτα! Όλα σε φόντο μαύρο – μπλε, με μια υποψία στο ξέφτισμα του, 13 κόκκινων και λευκών γραμμών και 50 αστερίων που αχνοφέγγουν…

… Ένα πρωί, απ το μεγάλο δρόμο, βγαίνοντας στην έξοδο, για το γραφικό, αγροτικό Σάουθ Χάντλεϊ, πέφτουμε σε ένα μαγαζί σαφώς, απόλυτα φορτωμένο ελληνικό. Όλοι οι μαίανδροι και οι γύψινοι θεοί, απέναντι από φάρμες με αλόγα και λευκές περιφράξεις. Είναι τόσο αθώο μέσα στην εκτός τόπου φλυαρία του. Λίγο πιο κάτω ο παράδεισος της μουσικής.

Gerrys Music shop. Να μπεις μέσα και να χάνεσαι… Σε μια γωνιά, τύπο σαν αναπληρωματικά μέλη των ZZTop, με λευκές γενειάδες και δερμάτινα μπουφάν και μπαντανες δεμένες στα μέτωπα τους, διορθώνουν αλλά και φτιάχνουν όργανα. Εκατοντάδες κιθάρες, αστραφτερές, πολύχρωμες, στα ωραία θηλυκά τους σχήματα και πνευστά, ασημένια, χρυσά, καμπυλωτά και ευθεία σαν μαγικοί αυλοί. Πληγώνει η υποψία της μουσικής που απουσιάζει, αφήνοντας τα μακριά από χέρια, ως άφωνα, απλά αντικείμενα. Νοικιάζουμε ένα φλάουτο με πενήντα δολάρια το τρίμηνο.

Κάποτε θα το αγοράσουμε κι κόλας. Μετα από τόση κάντρυ, πάμε στο πλέον ευαίσθητο και άνευ ηλεκτρονικών εντάσεων όργανο αποχρώσεων, σαν ανάσα ψυχική, που αγαπά η συμφωνική μουσική και από το 1950 και μετρά η τζαζ στην Αμερική. Στο σπίτι Μότσαρτ και Μπετόβεν σε σερενάτα για φλάουτο και πιάνο. Στο ραδιόφωνο, απ την άλλη η Λαίντη Γκάγκα, ετοιμάζεται σαν «Ένα αστέρι γεννιέται» για Όσκαρ και τα τραγούδια της, πλανιόνται πάνω απ τις πλατιές αμερικάνικες λεωφόρους. Βρέχει και μια ομίχλη, τεμαχίζει το πάνω μέρος των ουρανοξυστών στο Χάρτφορτ, που αρπάζει τις κορυφές τους ο ουρανός.

Η βαριά αμερικανική προφορά, κάνει λόγο για το ριμέικ, όπου ένας καταξιωμένος μουσικός της country, ο Τζάκσον Μέιν -τον υποδύεται ο Μπράντλεϊ Κούπερ- είδωλο, αλλά κουρασμένος, στη μέση της ζωής της, της διχοτομημένης από επιτυχία και αλκοόλ, ψάχνει στον έρωτα αιτία ζωής και τον ανακαλύπτει στο πρόσωπό της άσημης αλλά τόσο ταλαντούχας Άλι – Lady Gaga! «Δεν τραγουδάω τα δικά μου τραγούδια, γιατι σ όλους αρέσουν λένε αυτά, αλά όχι εγώ, η όψη μου», του λέει. «Εγώ σε βρισκω τόσο όμορφη»! Όλο αυτό κάνει αντίλαλο την φωνάρα της Μπάρμπαρα Στρέιζαντ απ την προηγουμένη εκδοχή της ταινίας, με τον Κρισ Κριστόφερσον, υπέροχο Τζάκσον Μέιν, να αμολάει νότες – σιντριβάνια, ως τον ουρανό στο «Evergreen» και να αποσπά το Όσκαρ τραγουδιού. Την ίδια, λαμπερή πάντα, γενναία, μοναδική εκδοχή του ένθεου ταλέντου της, η Μπάρμπαρα Στρέιζαντ, με τα μαλλιά αφήναν μακριά και κάπου ασπρισμένα απ τον καιρό, κυκλοφορεί ένα νέο άλμπουμ με τίτλο «Walls» στις 2 Νοεμβρίου. Το τραγούδι «Don’t Lie to Me» είναι μια πολιτική δήλωση για τον άνθρωπο που «αλλάζει τα γεγονότα για να δικαιολογήσει» τη θέση του! Δεν μπορεί, λέει, να μείνει στην σιωπή και υψώνει φωνή «για τους πυλώνες της δημοκρατίας, όπως την ελευθερία του λόγου, της θρησκείας, του Τύπου» γιατί, «ελπίζω ότι θα βρούμε έναν τρόπο να ρίξουμε τοίχους και να οικοδομήσουμε περισσότερες γέφυρες», λέει…

Μέσα στους δρόμους του Χαρτφορτ τα μεγάλα αρχοντικά, υψώνονται απ τις εποχές μετρά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, για να θυμίζουν με την επιβλικότητα, το κόκκινο τούβλο τους, την ομορφιά των γραμμών τους, πως αυτή, ήταν για δεκαετίες, η πιο πλούσια πόλη των Ηνωμένων Πολιτείων της Αμερικής. Λουλουδάκια χρωματιστά στα παράθυρα, μεγάλα μπαλκόνια, τεράστιες είσοδοι, και άμα ανοίξει πόρτα, διακρίνονται δίπλες σκάλες να φαίνονται, σα να μετακόμισαν τα χολιγουντιανά σκηνικά του Νότου και του «Όσα παίρνει ο άνεμος», εδώ, στην πόλη του Μαρκ Τουέιν, για την οποία έγραφε πως «από όλες τις όμορφες πόλεις που είχαν την τύχη να δω, αυτή είναι η αρχηγός». Όλα εδώ τα «πρώτα» και τα «παλαιοτέρα» που έγιναν στην Αμερική.

Το παλαιότερο Μουσείο τέχνης των ΗΠΑ, το Γουάντγορθ Αθήνιουμ -εμ πως!- το παλαιότερο δημόσιο πάρκο, το πάρκο Μπάσνελ, η παλαιότερη συνεχώς εκδιδόμενη εφημερίδα, η Hartford Courant! Στην άκρη του δρόμου, με τα κόκκινα αρχοντικά του Εμφυλίου, ένα βενζινάδικο για τσιγάρα -κι αλίμονο!- αμερικανικό καφέ με άρωμα φουντούκι και βενζίνη, μιλάνε σπαστά αγγλικά με Ισπανική προφορά, λένε την τουαλέτα «μπάνιο» και ακούνε στη διαπασών Εμινεμ. «Kill for You»! Τραγουδά, έχοντας ετοιμάσει το τραγούδι, με την Σάιλερ Γκρέι. Το τραγούδι μιλα για τη Μπόνι και τον Κλαιντ και στην αρχή ο δρόμος, οι πόρτες των αυτοκινήτων που ανοιγοκλείνουν και ο ήχος από πυροβολισμούς με κάνουν να αναπηδήσω και να εισπράξω ειρωνικά βλέμματα απ του διπλανούς στην ουρά για το ταμείο!

Σε λίγο στο δρόμο, θα ξαναθυμηθώ το εμβληματικό, αγροί ζευγάρι των κακοποιών, που ταξίδευαν στις Κεντρικές Πολιτείες, σκοτώνοντας, κλέβοντας, αρπάζοντας, φοβίζοντας αστυνομικούς και πολίτες. Εκείνη με πούρα ή τσιγάρα camel, πάντα δαγκωμένα στα κατακόκκινα, καλοζωγραφισμένα σα της κούκλας χείλη της, με μπερέ να αφήνει λίγες κατάξανθες μπούκλες ελεύθερες κρατώντας το πολυβόλο της. Εκείνος, ψηλός, «κακό παιδί», να ασκεί γοητεία σα μάγος πάνω της. Ο Εμινεμ τραγουδά για τον ελεύθερο έρωτα, την άσφαλτο, το θάνατο, που βρήκε το ζευγάρι σε ενέδρα από αστυνομικούς, κοντά στο Saline της Λουιζιάνα, της υγρής, ζεστής, πολυπολιτισμικής «Γης του Λουδοβίκου»… Εμείς τώρα φτάσαμε, όμως. Και απέξω δεν έχει ενέδρες, μόνο ένα σχολικό βγάζει σημαιάκι πως κατεβαίνουν παιδιά και να μείνουμε σε απόσταση. Ξανά σε απόσταση…

SHARE

Περισσότερα

MORE MAGAZINE