kourdistoportocali.comMagazineΗ Αλεξάνδρα Τσόλκα σ΄ένα road trip Νέα Υόρκη-Key West

26 ώρες στον αυτοκινητόδρομο «95» της Aνατολική Aκτής

Η Αλεξάνδρα Τσόλκα σ΄ένα road trip Νέα Υόρκη-Key West

«Τίποτα πίσω μου, όλα είναι μπροστά μου»-Τζακ Κέρουακ

«Τι είναι αυτό το συναίσθημα που σας σφίγγει όταν φεύγετε με τ ’αμάξι αφήνοντας πίσω σας ανθρώπους που τους βλέπετε να μικραίνουν μέσα στη πεδιάδα μέχρι που τελικά εξαφανίζονται; Είναι ο απέραντος δρόμος που μας βαραίνει κι είναι ο αποχαιρετισμός», έγραφε ο Τζακ Κέρουακ, συγγραφέας, αλήτρα μεγάλη, με τον «χτύπημα», τον «ρυθμό», ή ακόμα καλύτερα την ήττα, τη κούραση, την χτυπημένη του γενιά, που το κάνε όρο στην λογοτεχνία, μαζί με τους μακάριους κολλητούς του. Το χάσιμο στους ατέλειωτα ευθείς τεράστιους δρόμους της Αμερικής. Οι μακρινοί της προορισμοί.

Γράφει η Αλεξάνδρα Τσόλκα

Photos Julie Makris

Οι αλλαγές στο κλίμα, στον καιρό, στο τοπίο, η λύτρωση της θάλασσας, τα φτηνά καφέ στις άκρες της ασφάλτου, οι κουρασμένες, νυσταγμένες βάρδιες, το τιμόνι μόνο και εσύ, τα περιπολικά κρυμμένα σε τυφλούς παράδρομους σα θηρία πεινασμένα να καραδοκούν με τους φάρους σβηστούς.

Πίσω, η μεσόκοπη ελληνική μου εξόφληση, αυστηρώς ηθικών χρεών και αποκαθήλωση της σπάταλα, ξετσίπωτα αισιόδοξης νιότης. Μπροστά μου η ευθεία της εθνικής λεωφόρου 95.

Από την Νέα Υόρκη, κάτω κάτω, στη Φλόριντα και στο τέλος των νησιών Κίις και κυρίως του Κίι Γουέστ που τελειώνει την Αμερική σαν στιλέτο μέσα στην Καραϊβική, υδάτινο σύνορο με την διαφορά της Κούβας.

Στο δρόμο, υπάρχει μόνο η απορία, η ανάγκη για ακόμα περισσότερο άγνωστο, τόσο διαφορετικό από όσο ξέρεις, με τίποτα οικείο, ούτε τον τρόπο που βάζεις μόνη σου βενζίνη, με άλλο μετρικό σύστημα, καμία βοήθεια και εσύ να επιμένεις να λες τα δολάρια, «ευρώ». Η χώρα αυτή είναι ήπειρος ολόκληρη, αχανής και διαφορετική από πολιτεία σε πολιτεία, σαν άλλοι κόσμοι. Από τα ειδυλλιακά χιονισμένα σπιτάκια, με τις μυτερές σκεπές της Νέας Αγγλίας, στα ελώδη μέρη της Φλόριντα με τους αλιγάτορες να σε κοιτάνε ύπουλα κρυμμένοι στα βουρκάρια, κάτω από ήλιο διάφανο και μπλε θαλασσινό στο βάθος σαν θυμωμένο ουρανό βαρύ. Και δίπλα, σύντροφος, κατά μήκος της ακτής, κατεβαίνει μαζί μου, ο γιγάντιος ποταμός Ποτόμακ, με πόλεις και χωριά χτισμένες δίπλα του, με γέφυρες τεράστιες σαν να κρέμονται από σύννεφα. Σίγουρος! Μεγάλος! Αιώνιος!

Είναι εδώ λέει, τουλάχιστον δύο εκατομμύρια χρόνια έτσι γιγάντιος και σίγουρος, αδελφός του Ατλαντικού Ωκεανού, που ινδιάνοι βάφτισαν ως «εκείνος που μεγάλωσε». Είχε φυσικά υπερφυσικές δυνάμεις εκτός από τις κανονικές του και ανθρωπίνους θυμούς και αισθήματα. Αγαπούσε, εκτιμούσε, σεβόταν, τιμωρούσε, οργίζοντας, ερωτεύονταν και γεννούσε. Άλλωστε για κάποιες από τις Ινδιάνικες φυλές που κάποτε κατοικούσαν εδώ, όλα ήταν νερό στην αρχή του κόσμου και υπήρχαν δυο θέες, δυο γυναίκειες δυνάμεις που έφτιαξαν τον κόσμο, από τον πηλό που αφήναν οι ποταμοί, ανθρώπους και στα πέντε τους φύλα, όσα ορίζαν πως υπάρχουν και όχι μόνο δυο, αλλά τα ζώα όλα.

Τώρα ο Ποτόμακ, δε λατρεύεται σαν θεός, σοφός όμως και αιώνιος ανέχεται τα εκατομμύρια των ανθρώπων που ζουν κοντά του, με θεϊκή ανοχή. Και το χώμα μυρίζει αλλιώς, ο αέρας, οι ουρανοί πάνω από κάθε πολιτεία, οι προφορές των αγγλικών. Η Βόρεια και η Νότιος Καρολίνα. Θα θελα να δω τις πόλεις. Την Σάρλοτ που ονομάστηκε έτσι προς τιμήν μιας ευγενούς που παντρεύτηκε έναν βασιλιά της Αγγλίας ή την Τζορτζτάουν που δεν έχει ουρανοξύστες. Δεν μ αφήνει ο δρόμος. Με κρατάει γαντζωμένη στις λουρίδες του, στις σημάνσεις που προειδοποιούν πως εδώ είναι πέρασμα ελαφιών ή κοντά στα χωριά, πως να έχουμε το νου μας γιατί καλπάζουν άλογα στην άσφαλτο, συχνά.

Άνθρωποι και ιστορίες παντού. Φευγαλέες σαν τις λευκές λουρίδες. Δεν είναι φίλοι, ούτε θα γίνουν. Ένας τύπος, γεμάτος τατουάζ και αλκοόλ σε μια στάση. Λέει μια ιστορία για κάποιον πόλεμο, για ένα άγνωστο όλο σκόνη και άμμο μέρος. Ενδιάμεσα χάνεται και όταν ξαναπιάνει την ακατάληπτη διήγηση του, με αγριοκοιτάζει, σάμπως και εγώ είμαι κάποιος εχθρός που κρυφακούει. Μια σερβιτόρα με ασημένιο ντεκολτέ στη σαγήνη των μονίμων της τιπς, δείχνει να της διακόπτουμε τη βολή της. Ποιος ξέρει τι παιδιά τι περιμένουν σπίτι και πόσοι φευγαλέοι γκόμενοι της μιας βδομάδας ή των πολλών γάμων. Από τα εκατομμύρια αυτού του πληθυσμού εδώ, από τους βιαστικούς, πάντα προχωρημένους, ελιτιστές Νεοϋορκέζους, τους πλούσιους, αστραφτερούς, με χαμόγελα όλο λεύκανση και εξαπλωμένη σιλικόνη στα σώματα κατοίκους του Λος Αντζελες, από τους διανοουμένους, με τα σοφιστικέ ντυσίματα και τις εκλεπτυσμένες συμπεριφορές της Βοστώνης, με γοητεύει αυτός ο νυσταγμένος, νυχτερινός κόσμος, στις άκρες της ασφάλτου.

Εκείνοι που πίνουν καφέ φίλτρου, με τα κιλά, που οδηγούν αγροτικά με καρότσες, που ξέρουν στο χωριό όλους με το όνομα τους και τι καπνό φουμάραν οι παππούδες τους, που μερακλώνουνε με κάντρι, που δεν θα βγουν ποτέ σχεδόν έξω από τα όρια της πολιτείας του, που δεν θα ταξιδέψουν, που ο κόσμος τους είναι τα ποταμιά του, οι λίμνες που παγώνουν το χειμώνα και τα βουνά πίσω τους. Μια Αμερική όχι σαν αυτή του Netflix και των Όσκαρ. Εκείνοι που ψωνίζουν από τα μαγαζιά του ενός δολαρίου το είδος, που στα σπίτια τους έχουν πολυθρόνες τεμπέλικες, πότε σαν κάθισμα και κάποτε σαν κρεβάτι, με ένα κουμπί -μοχλό, στα πλάγια και που εκεί πάνω τρώνε, κοιμούνται, κάνουν έρωτα, γέρνανε και πεθαίνουν ίσως, κοιτώντας τηλεόραση. Τελίτσες στην απεραντοσύνη μιας γης που ήταν και θα είναι, πιο δυνατή από όλους τους.

Δίπλα στα μεγάλα δάση, τα περικυκλωμένα από αγριεμένους, παντοδυνάμους ωκεανούς που βάθος δεν μετράνε στην άβυσσο τους. Καπέλα φορεμένα πίσω – μπρος και κάποτε εκείνα τα καουμπόικα για τον ήλιο! Μπότες για περπάτημα και στιλ χωρίς καμία εκζήτηση. Το ηλιοβασίλεμα μας βρίσκει στην Βιρτζίνια και ο ουρανός μοιάζει με τεράστια μοβ – ροζ θαλάσσια ανεμώνη, που μας κλείνει μέσα της απλώνοντας πλοκάμια πορτοκαλί φωτός απάνω μας.  Η «πολιτεία των Προέδρων». Οι φυτείες κάποτε. Οι Αφρικανοί απόγονοι, μεταφερμένοι από την Δυτική Αφρική κυρίως, εκείνων που καλλιεργούσαν  κάνναβη, καπνά, βαμβάκι για τα μεγάλα λευκά αφεντικά των ατέλειωτων στρεμμάτων γης που τους ανήκαν, είναι σήμερα το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της πολιτείας. Εδώ δεν έχει ανεργία λέει και είναι μια από τις πλουσιότερες περιοχές της Αμερικής. Δεν προλαβαίνω να δω τα περιβόητα σπίτια της, του αποικιακού ρυθμού, στο κέντρο μεγάλων φυτειών, ή στις πόλεις. Μόνο την ισιάδα του δρόμου βλέπω ενώ το σκοτάδι κυκλώνει απειλητικά ότι κινείται. Οσμές.

Κάπου έχει αλόγα, μπορεί και να βρέξε και η θάλασσα τώρα θα φανεί. Ω! Η μυρωδιά του ιωδίου, της αλμύρας, του τεράστιου ωκεανού… Μπροστά…  Η Φλόριντα! Η πολιτεία της λιακάδας! «Η Ανθισμένη» όπως θα πει η Ισπανική ονομασία της. Εδώ ήταν ο προορισμός! Πόλεις στην άκρη της θάλασσας. Η Τάμπα. Αντί για γκαράζ τα σπίτια έχουν παρκινγκ για τα σκάφη δίπλα σε ξύλινες βεράντες – προβλήτες. Η φύση αγριεμένη, σηκώνει στην βίαιη εξημέρωση της από τους ανθρώπους. Τις νύχτες, στην άκρη, εκεί που δεν έχει φώτα και το μεγάλο, φυσικό πάρκο αφήνεται στην κυριαρχία του, ακούς τους μεγάλους αλιγάτορες να βουτούν στην θάλασσα, ειδικά αν υποψιάζονται βάρκα να περνάει κοντά τους. Τα χιόνια της Νέας Αγγλίας, η παγωνιά της Νέας Υόρκης, εδώ φαίνονται μακρινά σαν από άλλη χώρα. Ζεστός, γλυκός καιρός πάντα. Οι θαλασσιοί ελέφαντες ελεύθεροι, που απαγορεύεται να τους αγγίξεις, αλλά εκείνοι έρχονται κοντά σου, ειδικά αν κρατάς λάστιχο για γλυκό νερό, ή παγωτό για να το φάνε και κάθονται να τους χαϊδέψεις -πρόσεχε μη σε δούνε μόνο, τα πρόστιμα είναι φωτιά. Πιο φτηνά από την Νέα Αγγλία, ωραίος ο καιρός, ειδυλλιακή η φύση. Μα, είναι μια άλλη ιστορία ο τόπος εδώ. Προς το παρών σημασία έχει αυτός ο δρόμος, ο ίσιος, που ενώνει ή χωρίζει, που υπόσχεται ελευθέρια, που σου αποκαλύπτει όλα εκείνα που δεν γνώρισες ποτέ σου μέχρι σήμερα. Μια ζωή μακριά και πίσω, μια άλλη στην άκρη της ασφάλτου. «Να ζεις, να ταξιδεύεις, να ριψοκινδυνεύεις, να ευγνωμονείς, και να μην λυπάσαι», που έλεγε και ο Κέρουακ, που μνημονεύσαμε διαρκώς σ όλο αυτό το 26 ωρών ταξίδι…

SHARE

Περισσότερα

MORE MAGAZINE

TOP LINE

Μυστήριο με τον θάνατο Ιταλού μάνατζερ στην Αντίπαρο. “Καταραμένο” το ελληνικό καλοκαίρι 2019;
Αυτοκράτορας των boutique hotels και με τη βούλα του Μετοχικού Ταμείου Στρατού
Μύκονος, βαν, πειρατές και κουμανταδόροι
Ο Ηρωας Ελευθέριος Χανδρινός που βύθισε 2 τουρκικά αντιτορπιλικά και κατέρριψε 3 μαχητικά
Τέτοιες ημέρες εξομολογούνται οι μοναχικοί και οι ρέμπελοι…
Η Four Seasons καρατομεί τα στελέχη που η ίδια επέλεξε στον Αστέρα
Η Ελλάδα δίχως αυτόν δείχνει πιο πολιτισμένη, πιο σοβαρή, πιο ήρεμη
Aπόπειρα εξαγοράς του Mykonos Live TV;
Eβαλε 9 φωτιές στην Εύβοια επειδή τον κορόιδευε η σερβιτόρα στο καφενείο!
Θρίλερ με τον Γιώργο Ζαββό, τα κόκκινα δάνεια και το σχέδιο για συγκυβέρνηση με Τσίπρα
Μια γοητευτική νέα γυναίκα στον άγριο κόσμο του Ποινικού Δικαίου
Όσο κι αν κανείς προσέχει όσο κι αν το κυνηγά πάντα, πάντα θα ‘ναι αργά, δεύτερη ζωή δεν έχει