kourdistoportocali.comPeopleTastelandΩδή στις τηγανητές πατάτες στο Καπηλειό του Ζάχου

Γράφει ο Πέτρος Κασιμάτης

Ωδή στις τηγανητές πατάτες στο Καπηλειό του Ζάχου

Εδώ, είναι ένα ορμητήριο χαράς. Σαν μια ολική επαναφορά στην παιδική μας ηλικία

«Τσιτσιρίζει το λάδι ζεσταίνοντας τη χαρά του κόσμου. Οι τηγανητές πατάτες μπαίνουν στο τηγάνι σαν χιονισμένα φτερά πρωινού κύκνου και βγαίνουν χρυσωμένες από το τσιτσιριστό κεχριμπάρι της ελιάς…..».

Το ποίημα του Πάμπλο Νερούντα «Ωδή στις τηγανητές πατάτες» είναι ένας ύμνος ζωής που θα μπορούσε να είχε εμπνεύσει τον Νομπελίστα ποιητή απ τον τρόπο που ετοιμάζονται στο μεγάλο πιάτο οι πατάτες στο Καπηλειό του Ζάχου στα Καμίνια.

Του Πέτρου Κασιμάτη [goldentraveller.org]

Εδω τα κόλπα είναι ζόρικα. Οι μερίδες χορταστικές . Το ντεκόρ σαν αυτά του ‘60 που η επιγραφή θα μπορούσε να γράφει «Απόλαυσε την κάθε στιγμή. Και στο βάθος θάνατος». Το τελευταίο το είχε γράψει ο ποιητής Νίκος Καρούζος.

Εδω, στα Καμίνια , επιχειρείται μια βουτιά στο παρελθόν. Παλιά βαρέλια κρασιού, τραπεζομάντηλα της παλιάς εποχής, ντεκόρ -θρίαμβος για Μιμή Φωτόπουλο και Ορέστη Μακρή, σαν να έχει στηθεί ένα μικρό Χόλυγουντ εδω στα Καμίνια, αναζητώντας το Χαμένο Χρόνο του Προυστ.

Αφοσιωμένοι θαμώνες στα 10 τραπεζάκια κι από πάνω ψητά χταπόδια , γαρίδες , ψάρια , σαλάτες εμπνευσμένες με φασολάκια μαυρομάτικα, κρεμμυδάκι ψιλοκομμένο, γαριδάκι συμιακο…Αυτή η ταπεινή ταβέρνα είναι η δικη μας Πολιτεία με τις ζωντανές παρέες μιας άπιαστης γλυκιάς ομορφιάς. Μια ψυχωμένη συνοικιακή ταβέρνα που δεν είναι δήθεν, με την αναμενόμενη βαβούρα , τις μυρωδιές της και τα τσιπούρα -άνευ γλυκάνισου- που συνοδεύουν τον επιδέξιο μάστορα τόσο στο τηγάνι όσο και στη ζουμερή ψητοπλακα.

Εδώ, είναι ένα ορμητήριο χαράς. Σαν μια ολική επαναφορά στην παιδική μας ηλικία (για όσους ονειρεύονται τις γεύσεις και τα σκηνικά του ‘60 και ‘70.

Μια ασπρόμαυρη Ελληνική ταινία με κατοχικά σύνδρομα (γι αυτό και οι τεράστιες μερίδες) και το τίμιο αντίτιμο , δηλαδή τις χαμηλές τιμές.

Απ έξω ένα μικρό τριγωνικό πάρκο. Μέσα , ο κύρ-Χρήστος με την έμφυτη ευγένεια μιας άλλης εποχής . Ολόγυρα ένα καπηλειό χωρίς ρομαντζαδες και ατμοσφαιρικά δείπνα. Λάγνα κοιτάγματα υπάρχουν καθώς οι νεαρές τιτιβίζουν χαρούμενα μεταξύ τους με ένοχα χαμόγελα για οσα θα δοκιμάσουν στο καπηλειό.

Οι τηγανητές πατάτες είναι εδω το πετράδι του στέμματος. Η ταραμοσαλάτα μοναδική. Το συμιακο γαριδάκι εξαίσιο. Αυτά προλάβαμε να δοκιμάσουμε και διαβάζουμε ξανά Νερουντα…

«Το σκόρδο προσθέτει το γήινο άρωμα του, το πιπέρι, σκόνη που πέρασε από τους υφάλους και ντυμένες ξανά με φιλντισένιο κοστούμι, γεμίζουν το πιάτο με την επανάληψη της αφθονίας τους και τη γήινη γευστική τους απλότητα…».

Αυτό το συνοικιακό στασίδι , είναι ένα «πολυβολείο» χαλαρής διάθεσης, νιρβάνα και χαβαλέ από τη μουσική του τζουκ-μποξ. Απέξω ακούγεται ο ήχος από ένα σιδεράδικο….

SHARE

Περισσότερα

MORE PEOPLE