kourdistoportocali.comIpeopleMedialandΌταν η τηλεόραση γίνεται οίκος ανοχής, με ανοχή των υπόπτων για οφθαλμοπορνεία τηλεθεατών

The power of love

Όταν η τηλεόραση γίνεται οίκος ανοχής, με ανοχή των υπόπτων για οφθαλμοπορνεία τηλεθεατών

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

Στις παλιές καλές ηθικές εποχές (ως γνωστόν το παρελθόν πάντα κρύβει μια ζώνη αγνότητας) στα σπίτια, που τα λέγανε και οίκους ανοχής (ιδιοφυής ονομασία για το πληρωμένο σεξ εκτός οίκου, ώστε να βάζει τα όρια της τιμής που ανέχεται η κοινωνία, όταν πρόκειται για τον συνήθη ύποπτο της αμαρτίας, που φορτώνεται όλα τα ανθρώπινα λάθη), στα σπίτια της ανοχής και ηδονής, υπήρχε πάντα μια μαντάμ που μοίραζε τα κορίτσια στους γαμπρούς της εφήμερης ευτυχίας, ανάλογα με τα προσόντα τους, κυρίως οικονομικά και κοινωνικά. Οι πλούσιοι και επώνυμοι έπαιρναν τα καλά και φρέσκα και οι πτωχοί ό,τι περίσσευε, όπως γίνεται με όλα τα αγαθά της εφήμερης αυτής ζωής…

Η κυρία αυτή συνήθως είχε υπηρετήσει τον θεσμό ως θεραπαινίδα ηδονής στη νεότητά της και, όταν την έπαιρναν τα χρόνια και έμενε στα αζήτητα, φρόντιζε να διοικεί τον οίκο με το ανάλογο αντάλλαγμα. Γινόταν, δηλαδή, μια μαμά του λόχου, βάζοντας τάξη στα του οίκου της και φροντίζοντας ώστε η επιχείρηση να προοδεύει.

Στις κυρίες αυτές η κοινωνία έδωσε κοσμητικά επίθετα υποτιμητικά, προσβλητικά, αφού αποκάλυπτε με θρασύτητα πως το σεξ έχει αντίτιμο  και μάλιστα ακριβό σε κάποιες συνθήκες εκτός του ιερού οίκου της οικογένειας, ενώ στους κανονικούς οίκους οι υπηρεσίες αυτές ήσαν δωρεάν – τρόπος του λέγειν – αφού ο γάμος όλοι γνωρίζουν πως κοστίζει πολλαπλάσια…

Το επίθετο «τσατσά» στα σαλόνια των ηθολάγνων οικογενειαρχών, που ήσαν και τακτικοί θαμώνες των οίκων ανοχής, έχει εδώ και χρόνια μια αρνητική έως προσβλητική σημασία, αφού εκπορνεύει φανερά και με θράσος τις ηθικές αρχές της υποκριτικής πίστης των οικογενειακών θεσμών, που είναι οι πυλώνες του έθνους και της Πολιτείας.

Ιστορικά η πορνεία, οι οίκοι ανοχής, τα μπορδέλλα διεθνώς, παρά την σταθερή επιβίωσή τους δίπλα στα κανονικά σπίτια, που μένουν οικογένειες και παιδιά και παρά την συμβολή τους στην εκφόρτιση των κτηνωδών παθών του ανθρώπου, δεν έγιναν ποτέ ανεκτά, αφού η περίεργη φύση του ανθρώπου δε θέλει να ονομάζει τα πράματα με το όνομά τους. Κάτι σαν τη συνήθεια των μοναχών να «βαφτίζουν» το κρέας ψάρι στις μέρες των νηστειών, για να μην αμαρτήσουν στα μάτια του Θεού, που τα πάντα ορά χωρίς να συγχωρά.

Είναι γνωστό πως οι τιμωρητικές θρησκείες κάνουν τα πάντα για να εφαρμοστούν οι εντολές «ου μοιχεύσεις» και «ου φονεύσεις», που  δίνουν νόημα στην χωρίς νόημα ζωή του ανθρώπου (γι΄αυτό και επιβιώνουν χιλιάδες χρόνια), απαλύνοντας τον πόνο και την ενοχή της εύθραυστης ανθρώπινης ψυχής. Το ότι δεν τα κατάφεραν μέχρι σήμερα να γίνουν  πράξη, είναι βέβαιο πως δεν φταίνε οι θρησκείες, αλλά η άπληστη και άγρια φύση των γονιδίων μας.

Κάπως έτσι εξηγείται και η ανοχή των ηθικολάγνων τηλεθεατών σε εκπομπές, όπως «Η δύναμη της αγάπης» (Power of love), που πρακτικά προσπαθεί να κάνει κανονικά πλάσματα να γίνουν εραστές με το ζόρι και χωρίς επιλογές, αφού ο αριθμός είναι αντικειμενικά περιορισμένος…

Ο σύγχρονος φιλόσοφος Μπόμπιο σχολίαζε με πικρία την συμπεριφορά  ανθρώπων, που κλείνονται σε εκπομπές τύπου «Μεγάλου αδελφού» (Big Brother), που ο σημερινός άνθρωπος έγινε «Homo videns», που βλέπει μόνο, χωρίς να σκέφτεται, σε αντίθεση με τον Homo sapiens, που σκέφτηκε, ήδη, πριν δει.

Αυτή η συμπεριφορά, που ανήκει στον χώρο της πορνογραφίας, σύμφωνα με τον άλλο Ιταλό Ουμπέρτο Έκο, κλέβει την ψυχή του ανθρώπου φωτίζοντας τα σκοτάδια, που είναι απαραίτητα για μια ισορροπημένη ζωή, δηλαδή όταν το ιδιωτικό και ιερό γίνεται δημόσιο και ξετσίπωτο, ο σύγχρονος sapiens μόνο σοφός δεν πρέπει να ονομάζεται.

Αυτό, δε, αποδεικνύεται από την φυσικότητα που οι κλεισμένοι στα κλουβιά υποψήφιοι γαμπροί και νύφες αγγίζονται και διασκεδάζουν χωρίς ίχνος ντροπής, για την επί πληρωμή επίδειξη  αγαπητικών   συναισθημάτων και αποτυχημένων ερωτικών παραληρημάτων…

Στις πιο παλιές εποχές, στα νυφοπάζαρα αλλά και στα συνοικέσια, υπήρχε μια συστολή, μια αιδώς και μια τσίπα (Γάζα που φορούσαν οι υποψήφιες νύφες στο πρόσωπο  στην αρχαία Ελλάδα ), που έκανε το ερωτικό παιχνίδι ενδιαφέρον, επειδή, ακριβώς, το ζητούμενο της σχέσης μεταξύ δυο αγνώστων δεν ήταν το αυτονόητο θέλω των συγγενών για ξεφόρτωμα των θηλυκών, στο, βωμό του μόνου θυσιαστικού θεσμού που έδινε αξιοπρέπεια και τιμή στα θηλυκά, αλλά η αντίσταση των ηρώων να υποταχθούν σε αυτή τη μοιραία οικονομική συναλλαγή που απαξίωναν, επειδή, απλά, ήταν επιβεβλημένη οικογενειακά και κοινωνικά και όχι δική τους.

Με απλά λόγια πήγαιναν με το ζόρι σε αυτά τα παζάρια και όχι εθελοντικά.

Στο θέατρο ο σκηνοθέτης κλείνει το μάτι στον θεατή,υποχρεώνοντάς τον να δείξει κατανόηση για την προσπάθεια της τέχνης να αντιγράψει τη ζωή, χωρίς να την κάνει και φωτοτυπία της.

Είναι γνωστό πως τα φτηνά αντίγραφα της πραγματικής τέχνης κανείς δεν τα θέλει ή, όταν τα αγοράζει σε λαϊκές, όπως τους γύψινους Παρθενώνες στο Μοναστηράκι, ξέρει πολύ καλά πως μπορεί να τα πετάξει και στα σκουπίδια όταν τα βαρεθεί…

Πιο απλά αγοράζει εν γνώσει του και με χιούμορ ένα φτηνό γύψινο  αναμνηστικό, που δε θα προσβάλλει το αληθινό πρωτότυπο, που είναι ανεκτίμητο και δεν μπορεί να αγοράσει ούτως η άλλως. Μόνο κάτω από αυτό το πρίσμα μπορεί κανείς να εξηγήσει πώς οι ηθικολάτρες τηλεθεατές γίνονται συνένοχοι σε μια ανήθικη «τσατσά εκπομπή», όπου οι νέοι και οι νέες εκδίδονται, υποψιάζομαι, για ένα μεροκάματο πολύ πιο κάτω από την τιμή που θα πλήρωναν σε κανονικό οίκο ανοχής. Ευτελίζοντας, τελικά, το ανεκτίμητο του μυστηρίου που λέγεται έρωτας και που μέχρι σήμερα κανείς δεν έχει ανακαλύψει… Εξ’ού και ο απλός στίχος παλιού ρομαντικού άσματος, που ξαναβάζει με επιμονή το ερώτημα «τι είναι αυτό που το λένε αγάπη, τι είναι αυτό», χωρίς απάντηση βεβαίως…

Ευτυχώς, παρά την προσπάθεια ευτελισμού μέσα από εκπομπές με τον βαρύγδουπο τίτλο «Η δύναμη της αγάπης», που καταλήγει να μην είναι ούτε δύναμη αλλά ούτε και αγάπη και πάλι ευτυχώς…

 

SHARE

Περισσότερα

MORE iPEOPLE