Σάββατο 26 Ιουλίου 2025
Καθώς οι καθημερινοί αδόκητοι θάνατοι, ιδιαίτερα νέων ανθρώπων, κραυγάζουν τον κρυμμένο στο δωμάτιο ελέφαντα η ελληνική κοινωνία εν μέσω ενός “άδειου” ελληνικού καλοκαιριού συνειδητοποιεί ότι κάτι συμβαίνει εδώ.
Έφυγε λοιπόν από τη ζωή και ο ραδιοφωνικός και μουσικός παραγωγός Γιάννης Λώλος, στα 62 του χρόνια αφού σύμφωνα με τον Antonis Boskoitis (Bosko) ” ποτέ δεν κατάφερε να ανανήψει πλήρως από το εγκεφαλικό επεισόδιο που τον είχε βρει πριν μερικά χρόνια”.
Ένα από τα καλύτερα παιδιά του χώρου μας (ραδιοφωνικός και μουσικός παραγωγός), ο Γιάννης Λώλος, δεν είναι πια κοντά μας. Πέθανε σε ηλικία 62 ετών, αφού ποτέ δεν κατάφερε να ανανήψει πλήρως από το εγκεφαλικό επεισόδιο που τον είχε βρει πριν μερικά χρόνια.
Τον Γιάννη δεν θα τον ξεχάσω ποτέ και το εννοώ. Εκτός του ότι ήμασταν κατά ένα τρόπο οικογενειακοί φίλοι (ο συνονόματος μικρότερος ξάδερφος του είναι ο μοναδικός αληθινός φίλος που κράτησα από τον στρατό), ήταν και πολύ βοηθητικός όταν έκανα το πρώτο μου ντοκιμαντέρ για τη Φλέρυ Νταντωνάκη. Με τον άλλο Γιάννη Λώλο, τον τζούνιορ, είχαμε περάσει από το σπίτι του τότε και μου είχε δώσει σπάνια βινύλια της Νταντωνάκη μαζί με χρήσιμες συμβουλές.
Θυμάμαι κι ένα ευτράπελο: Αυτά γίνονταν το 2001 που ήταν φρέσκος σχετικά ο σεισμός της Πάρνηθας και οι μετασεισμοί μας κουνούσαν για κάνα δυο χρόνια συνολικά. Την πρώτη φορά που τον κάλεσα στο τηλέφωνο, ακριβώς τη στιγμή εκείνη, έγινε ένας ισχυρός μετασεισμός! «Ο Γιάννης Λώλος;» τον ρωτάω, «Ο ίδιος» μου απαντάει και αμέσως μετά φωνάζω «Σεισμός» και πετάω το τηλέφωνο απ’ τα χέρια μου. Το λέγαμε για καιρό και γελούσαμε. Άτυχο παιδί ο Γιάννης, έφυγε κι αυτός νέος, άδικα, όπως και ο αδερφός του ο Νίκος.
Τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένεια του και στους οικείους του. Τους νιώθω όλους κοντά μου τέτοιες δύσκολες στιγμές…
Ο Antonis Boskoitis θα επανέρχονταν με νέα ανάρτηση να σχολιάσει>
Πάτε καλά, μωρέ, στα sites που γράφουμε κάτι και το αναπαράγετε άκριτα, έτσι, επειδή είναι καλοκαίρι και δεν έχετε θέματα; Από που κι ως που ο αείμνηστος πλέον Γιάννης Λώλος ήταν «παιδικός μου φίλος»; Στον Γιάννη Λώλο με είχε πάει όταν έκανα το πρώτο μου ντοκιμαντέρ ο άλλος Γιάννης, ο μικρός, ο ξάδερφός του και στενός μου φίλος. Συγκεκριμένα εγώ τότε ήμουν στα 28 και ο Λώλος στα 39 του. Παιδικούς φίλους δεν θα μας έλεγες. Επίσης, ΔΕΝ έβγαλα εγώ πρώτος την είδηση του θανάτου του, αλλά η θεία του, η μητέρα του μικρού Γιάννη που λέω, η οποία επίσης είναι πολύ φίλη μου. Απ’ αυτήν το είδα και έτσι έκανα την σχετική ανάρτηση. Μη γράφετε ότι θέλετε για τα κλικ, δυστυχώς αυτό καταλήγω να πω με αφορμή το χαμό ενός ιδιαίτερα αγαπητού ανθρώπου. Κατά τα άλλα, αφήνω μια όμορφη φωτογραφία του Γιάννη που την πήρα από την Katerina Akrivopoulou, με την οποία μιλήσαμε και στο τηλέφωνο. Αυτά τα ολίγα και συγγνώμη, αλλά εγώ δεν έγραψα τίποτα απ’ αυτά που βλέπω σε όλα τα sites και μου τηλεφωνούν φίλοι και γνωστοί.
Η Κατερίνα Ακριβοπούλου θα έγραφε για τον Γιάννη Λώλο>
Πώς γίνεται Γιάννη μου αγαπημένε, Γιάννη μου γλυκέ, Γιάννη μου με τη μοναδική ραδιοφωνική σου πορεία στα καλά χρόνια του ραδιοφώνου, με την υπέροχη φωνή σου και την ευρεία μουσική γνώση σου, με την ευαισθησία και το ήθος που μετέδιδες μέσω ερτζιανών , πώς γίνεται έτσι απότομα να μας σκίζεις την καρδιά σήμερα?
Μέχρι πριν από λίγες μέρες έκανες αναρτήσεις ρε Γιάννη. Και δεν πάει και πολύς καιρός από τις αγαπησιάρικες συνομιλίες μας στο messenger.
Ένα από τα πιο εξαίσια πλάσματα που γνώρισα και αγάπησα, ο Γιάννης Λώλος, μας αποχαιρέτισε σήμερα παραμονή των γενεθλίων του. Στο καλό καλέ μου, γλύτωσες από την ασχήμια που ποτέ δεν άντεχες.
Ο Γιώργος Πανόπουλος θα τον αποχαιρετούσε ως εξής>
Αυτό το «πριν λίγες μέρες μιλούσαμε» είναι που σφάζει. Αυτό το «ήταν ζωντανός, ήταν εδώ». Kαι τώρα μια οριστική απουσία.
Είναι σκληρό να κόβεται το νήμα της σύνδεσης απότομα, χωρίς προειδοποίηση. Δεν ήξερα. Κι αυτό το «το είδα στη ροή»… Άγριο και παγωμένο. Να μαθαίνεις το θάνατο ενός φίλου μέσα από ένα feed, ανάμεσα σε posts και διαφημίσεις.
Ήταν από αυτές τις ήσυχες σχέσεις που δεν κάνουν θόρυβο. Από προηγούμενες εποχές. Από αυτές που χαίρεστε όταν συναντιόσαστε τυχαία, όταν ανταλλάσσετε χρόνια πολλά σε γιορτές και γενέθλια. Από τις σχέσεις που μας δένουν σαν ιστός με τον κόσμο, με τους κύκλους μας, με τις εποχές μας.
Και ο Γιάννης μια μέρα δεν είναι πια εκεί, κι εσύ αποσβολωμένος να κοιτάς για να συνειδητοποιήσεις τι συμβαίνει, τι έγινε, πώς; Και λυπάμαι. Μα ήταν ζωντανός μέχρι πριν λίγο. Ήταν κάπου εκεί.
Το ράγισμα της ψευδαίσθησης, πως η ζωή έχει μια λογική ροή, ότι όλα είναι κάπως σταθερά, πως έχουμε χρόνο,. Κι έρχεται η είδηση και σου ψιθυρίζει «όχι, όχι πάντα».
Αυτό το ξαφνικό, η ασυνέχεια, είναι που με σοκάρει. Και φέρνει μαζί με τη βαθιά λύπη μια απόκοσμη αίσθηση ευθραυστότητας. Όχι μόνο για τον άλλον, αλλά για εμάς, για μένα. Είμαστε προσωρινοί, ελέγχουμε ελάχιστα, φεύγουμε.
Αντίο Γιάννη
