Τετάρτη 12 Νοεμβρίου 2025

Πάνω από 10 ασφαλιστές, από διαφορετικές περιοχές της χώρας, καταγράφουν σχεδόν πανικόβλητοι ένα νέο φαινόμενο.

11χρονα και 12χροα παιδιά να ζαλίζονται καθώς επιχειρούν να σηκωθούν το πρωί από το κρεβάτι τους.

Οι γονείς τρέχουν πανικόβλητοι τα παιδιά τους στα Νοσοκομεία. Επικοινωνούν με τις ασφαλιστικές τους εταιρίες και τους ασφαλιστές τους.

Οι γιατροί σηκώνουν τα χέρια ψηλά.

Ομως τόσο οι ίδιοι όσο και οι ασφαλιστές ένα από τα πρώτα πράγματα που ρωτάνε είναι εάν τα παιδιά έχουν λάβει τα εμβόλια COVID-19.

H απάντηση είναι καταφατική.

Τα παιδιά που ζαλίζοντα καθώς επιχειρούν να σηκωθούν το πρωί από τον ύπνο τους έχουν λάβει τα εμβόλια COVID-19.

Σε αυτό το σημείο καλούμε τους σοβαρούς Έλληνες επιστήμονες (και όχι τους σεσημασμένους τηλεοπτικούς επιδημιολόγους της planδημίας) να διαβάσουν με προσοχή την ανάλυση της Dr. Charlotte Kuperwasser την οποία μπορούν να την δουν και στον ιστότοπο του brownstone.org [EΔΩ]

The Third Rail: Covid-19 Vaccines and Cancer

Θα θίξω ένα εξαιρετικά αμφιλεγόμενο θέμα, ένα θέμα που έχει γίνει η τρίτη εστία συζήτησης μεταξύ των βιολόγων καρκίνου και της ευρύτερης ιατρικής κοινότητας: την πιθανή σύνδεση μεταξύ του εμβολιασμού κατά της Covid-19 και του καρκίνου. Επειδή η αποστολή του εργαστηρίου μου επικεντρώνεται στην πρόληψη του καρκίνου, δεν μπορώ με καθαρή συνείδηση ​​να αγνοήσω τον ελέφαντα στο δωμάτιο-γράφει η Dr. Charlotte Kuperwasser* στον ιστότοπο brownstone.org

By Dr. Charlotte Kuperwasser*

Όπως διατυπώσαμε ο συνάδελφός μου, ο διεθνώς αναγνωρισμένος βιολόγος καρκίνου Δρ. Wafik El-Deiry, και εγώ στη συνάντηση του ACIP τον Σεπτέμβριο για τα εμβόλια κατά της Covid, σχεδόν 50 δημοσιεύσεις έχουν αναφέρει μια χρονική συσχέτιση μεταξύ του εμβολιασμού mRNA κατά της Covid-19 και της εμφάνισης καρκίνου.

Επιδημιολογικές μελέτες (μία από την Ιταλία και μία από τη Νότια Κορέα) έχουν επίσης περιγράψει αυξημένη συχνότητα εμφάνισης καρκίνου μεταξύ ατόμων που έχουν εμβολιαστεί κατά της Covid σε σύγκριση με μη εμβολιασμένες ομάδες (αν και με επιφυλάξεις). Αυτές οι αναφορές αυξάνονται και είναι καιρός να αναγνωρίσουμε ότι κάτι ουσιαστικό μπορεί να συμβαίνει αντί να τις απορρίπτουμε εντελώς.

Αυτή η τελευταία αντίδραση φαίνεται να είναι η κυρίαρχη αντίδραση στον ακαδημαϊκό χώρο, τα μέσα ενημέρωσης και από τις ρυθμιστικές μας αρχές.

Στόχος μου εδώ είναι να αναλύσω την επιστήμη και να σκιαγραφήσω πιθανούς βιολογικούς μηχανισμούς μεταξύ της συσχέτισης του εμβολιασμού mRNA κατά της Covid και του καρκίνου, οι οποίοι δικαιολογούν περαιτέρω και επείγουσα διερεύνηση.

Σκοπός δεν είναι να διατυπώσω ισχυρισμούς προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, αλλά να διατυπώσω το ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί με την ελπίδα ότι η ανοιχτή επιστημονική συζήτηση και, το πιο σημαντικό, η χρηματοδότηση της έρευνας θα μπορούν να κατευθυνθούν προς αυτόν τον επείγον και αυξανόμενο τομέα ανησυχίας.

I was a healthy doctor who took the Covid vaccine… now I'm paralyzed https://t.co/KIQ6T9d5nl via @DailyMail

— Clockwork Orange Magazine (@kportocali) November 13, 2025

Το τρέχον κλίμα έχει καταστήσει αδύνατο για τους επιστήμονες να μελετήσουν αυτό το θέμα χωρίς φόβο προσωπικών ή επαγγελματικών επιπτώσεων.

What We Know and Don’t Know

Τι γνωρίζουμε και τι δεν γνωρίζουμε

Προς το παρόν, δεν υπάρχουν δημοσιευμένες μελέτες που να καταδεικνύουν έναν άμεσο αιτιώδη μηχανισμό μέσω του οποίου τα εμβόλια mRNA προκαλούν καρκίνο. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει τέτοια αιτιώδης σύνδεση.

Στην πραγματικότητα, υπάρχουν τουλάχιστον τρεις βιολογικά πιθανοί μηχανισμοί που, κατά την άποψή μου, αξίζουν αυστηρή μελέτη και αξιολόγηση, δεδομένων των γνωστών συνδέσεών τους με την πρόκληση καρκίνου.

Έχω γράψει για αυτούς τους μηχανισμούς στο παρελθόν σε άλλα πλαίσια, αλλά εδώ θα εξηγήσω πώς μπορούν να εφαρμοστούν στα εμβόλια mRNA κατά της Covid-19.

Μηχανισμός 1: Κυτταρικός Μετασχηματισμός Λόγω της Βιολογίας της Πρωτεΐνης Spike [Mechanism 1: Cellular Transformation Due to Spike Protein Biology]

Ο μετασχηματισμός ενός φυσιολογικού κυττάρου σε καρκινικό κύτταρο περιλαμβάνει τη διαταραχή πολλαπλών προστατευτικών μέτρων που ελέγχουν την κυτταρική ανάπτυξη, την επιβίωση και την επιδιόρθωση του DNA. Τα εμβόλια mRNA κατά της Covid λειτουργούν δίνοντας εντολή στα κύτταρα του σώματος να παράγουν την πρωτεΐνη spike SARS-CoV-2 για παρατεταμένες χρονικές περιόδους (από ημέρες έως εβδομάδες, μήνες, ακόμη και χρόνια). Αυτή η ξένη πρωτεΐνη spike προκαλεί στη συνέχεια μια ανοσολογική απόκριση.

Εργαστηριακές μελέτες έχουν αναφέρει ότι η πρωτεΐνη spike, είτε παράγεται από λοίμωξη είτε από εμβολιασμό, έχει βιολογικές δραστηριότητες. Αλληλεπιδρά με κυτταρικές οδούς που ρυθμίζουν τον κυτταρικό κύκλο, τις λειτουργίες καταστολής όγκων και τις οδούς και τους μηχανισμούς επιδιόρθωσης βλαβών του DNA. Επομένως, θεωρητικά, τέτοιες αλληλεπιδράσεις της πρωτεΐνης spike με αυτές τις οδούς θα μπορούσαν να συμβάλουν στον κυτταρικό μετασχηματισμό – αν και το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί για τη μόλυνση με την ίδια την Covid-19. Η διαφορά, ωστόσο, έγκειται στη διάρκεια της πρωτεΐνης spike που παράγεται μετά τον εμβολιασμό σε σύγκριση με τη φυσική μόλυνση. Αυτό εγείρει επίσης ένα σημαντικό ερώτημα σχετικά με το εάν οι πολλαπλές μολύνσεις Covid είναι βιολογικά ισοδύναμες με την τεχνητή πρωτεΐνη spike που παράγεται από το εμβόλιο.

Δεδομένου ότι η πρωτεΐνη spike που παράγεται από το mRNA μπορεί να παραμείνει για λίγες μόνο ημέρες, έως εβδομάδες, μήνες, ακόμη και χρόνια μετά τον εμβολιασμό, είναι σημαντικό να αναγνωριστεί εάν η συχνότητα εμφάνισης καρκίνου συσχετίζεται με την έκφραση (ή την επιμονή) της πρωτεΐνης spike στο σώμα, αλλά και εάν υπάρχει σε όγκους. Μια πρόσφατη μελέτη περίπτωσης έδειξε στοιχεία ότι η πρωτεΐνη spike μπορεί να βρεθεί εκφρασμένη σε μεταστατικό καρκίνο του μαστού. Έτσι, όταν σκεφτόμαστε τη σχέση μεταξύ του εμβολιασμού κατά της Covid και του καρκίνου, η χρόνια έκθεση σε έναν παράγοντα με βιολογική δραστηριότητα που διαταράσσει τον κυτταρικό κύκλο και τις οδούς απόκρισης στη βλάβη του DNA είναι πολύ σημαντικό να ληφθεί υπόψη. Η απόλυτη απόρριψη αυτής της πιθανότητας φαίνεται αμελής. Επί του παρόντος, τα δεδομένα δεν επαρκούν για να εξαχθούν οριστικά συμπεράσματα σχετικά με οποιοδήποτε από αυτά με οριστικό τρόπο, και ελλείψει τέτοιων δεδομένων σημαίνει ότι αυτός ο μηχανισμός δεν μπορεί να απορριφθεί πλήρως.

Μηχανισμός 2: Γονιδιωματική Ολοκλήρωση και Δυσρυθμισμένη Γονιδιακή Έκφραση Λόγω Υπολειμματικών Ρύπων DNA [Mechanism 2: Genomic Integration and Dysregulated Gene Expression Due to Residual DNA Contaminants]

Είναι πλέον αναγνωρισμένο από τους κατασκευαστές, τον FDA, καθώς και άλλους, συμπεριλαμβανομένου ενός εργαστηρίου από το NIH, ότι υπάρχουν υπολειμματικές ακαθαρσίες DNA στα εμβόλια mRNA.

Ενώ πολλοί έχουν υποστηρίξει ότι οι ποσότητες που υπάρχουν στα παρασκευάσματα εμβολίων είναι πολύ μικρές για να προκαλέσουν βλάβη, τα γεγονότα παραμένουν: (1) αυτά τα θραύσματα υπάρχουν, (2) χορηγούνται σε ένα λιπιδικό νανοσωματίδιο που επιτρέπει αποτελεσματικά στο DNA να εισέλθει στα κύτταρα και τον πυρήνα και (3) το μέγεθος αυτών των θραυσμάτων μπορεί εύκολα να ενσωματωθεί στο γονιδίωμα – ειδικά όταν τα κύτταρα διαιρούνται και υφίστανται φυσική επιδιόρθωση DNA. Δεδομένου ότι δεν έχουν διεξαχθεί μελέτες που να αποδεικνύουν ότι η ποσότητα αυτών των ακαθαρσιώνδεν επαρκεί για τη μεταμόσχευση των κυττάρων και ότι δεν ενσωματώνονται, είναι εντελώς εικασία αυτή τη στιγμή ότι αυτό δεν μπορεί και δεν συμβαίνει. Με άλλα λόγια, καμία μελέτη δεν έχει ακόμη δείξει ότι αυτές οι ακαθαρσίες είναι πολύ ελάχιστες για να εισέλθουν στα κύτταρα ή να ενσωματωθούν στο DNA.

Για το εμβόλιο της Pfizer, ένα υποσύνολο των ακαθαρσιών περιέχει αλληλουχίες DNA που είναι ιικά ρυθμιστικά στοιχεία, τα οποία εξ ορισμού επηρεάζουν την γονιδιακή έκφραση. Επιπλέον, νέα ευρήματα υποδηλώνουν ότι το εμβόλιο της Pfizer περιέχει επίσης DNA που είναι μεθυλιωμένο, το οποίο μπορεί να διεγείρει μια οδό στα κύτταρα που ονομάζεται cGAS-STING. Επομένως, τουλάχιστον στην περίπτωση του εμβολίου της Pfizer, αυτές οι ακαθαρσίες DNA δεν μπορούν μόνο να ενσωματωθούν, αλλά μπορούν ενδεχομένως να έχουν εκτεταμένες επιπτώσεις.

Τα συμβάντα ενσωμάτωσης του DNA σε λάθος γονιδιωματικό πλαίσιο θα μπορούσαν, κατ’ αρχήν, να δυσρυθμίσουν την γονιδιακή έκφραση και να συμβάλουν στον κυτταρικό μετασχηματισμό, ειδικά εάν συνδυαστούν με παρατεταμένη ενεργοποίηση της οδού cGAS-STING και ρύθμιση του γονιδίου του προαγωγέα SV40.

Το θεμέλιο της μοριακής βιολογίας είναι η ικανότητα χρήσης λιπιδικών νανοσωματιδίων για την εισαγωγή DNA στα κύτταρα. Ένα αδιαμφισβήτητο υποπροϊόν αυτού είναι ότι κάποιο κλάσμα του DNA θα ενσωματωθεί. Και όταν ενσωματώνεται, έχει την ικανότητα να τροποποιεί την γονιδιακή έκφραση και να διαταράσσει τη λειτουργία των γονιδίων. Το να υποθέτουμε ότι αυτό δεν μπορεί να συμβεί με τις ακαθαρσίες DNA στα εμβόλια mRNA είναι παραπλανητικό. Απλώς δεν γνωρίζουμε την τύχη των ακαθαρσιών DNA στα προϊόντα εμβολίων mRNA όταν έρχονται σε επαφή με τα κύτταρα (είτε in vitro είτε in vivo). Δεν υπάρχουν δεδομένα που να υποστηρίζουν ότι αυτό δεν μπορεί να συμβεί και ότι δεν συμβαίνει μετά τον εμβολιασμό.

Σχεδόν όλοι οι μοριακοί βιολόγοι θα συμφωνούσαν ότι η χορήγηση DNA σε λιπιδικά νανοσωματίδια στα κύτταρα είναι η μεταμόσχευση DNA – απλή και καθαρή. Ως εκ τούτου, αυτός ο μηχανισμός (και οι επιδράσεις της ενσωμάτωσης της αλληλουχίας του υποκινητή SV40 καθώς και του μεταμοσχευμένου μεθυλιωμένου DNA) καθιστά θεωρητικά δυνατό για τους μολυσματικούς παράγοντες του DNA να ξεκινήσουν ή να οδηγήσουν τον κυτταρικό μετασχηματισμό στο σωστό πλαίσιο. Το ανοιχτό ερώτημα είναι πόσο συχνά συμβαίνει και συμβαίνει. Μέχρι σήμερα, η απάντηση σε αυτό είναι άγνωστη και, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, κανείς δεν μελετά εάν αυτό συμβαίνει και με ποια συχνότητα. Επομένως, δεν μπορούμε να εξαγάγουμε συμπεράσματα ούτε προς υποστήριξη ούτε κατά αυτών των μηχανισμών αυτή τη στιγμή.

Μηχανισμός 3: Ανοσολογική Δυσλειτουργία: Η Πιο Πιθανή Σύνδεση [Mechanism 3: Immune Dysregulation: The Most Plausible Link]

Ο πιο πιθανός μηχανισμός που συνδέει τον εμβολιασμό με τον καρκίνο, ειδικά σε σχέση με τις χρονικές συσχετίσεις, περιλαμβάνει το ανοσοποιητικό σύστημα. Αρκετές μελέτες από ομότιμους έχουν τεκμηριώσει ανοσολογικές αλλοιώσεις μετά από επαναλαμβανόμενο εμβολιασμό με mRNA, συμπεριλαμβανομένων αυξημένων φλεγμονωδών κυτοκινών, εξάντλησης των Τ-κυττάρων, αυξημένης παραγωγής αντισωμάτων IgG4 και παροδικής ανοσοκαταστολής [ including increased inflammatory cytokines, T-cell exhaustion, elevated IgG4 antibody production, and transient immune suppression.]

Το ανοσοποιητικό σύστημα χρησιμεύει ως κρίσιμος φύλακας κατά του καρκίνου, εντοπίζοντας και εξαλείφοντας τα μετασχηματισμένα κύτταρα πριν αυτά προχωρήσουν. Μπορεί επίσης να λειτουργήσει ως ισχυρό καρκινογόνο και παράγοντας καρκίνου με τη μορφή φλεγμονής, ειδικά όταν είναι χρόνια. Επομένως, εάν το ανοσοποιητικό σύστημα είναι προσωρινά εξασθενημένο ή δυσρυθμισμένο ή υπερβολικά αντιδραστικό, ο συνδυασμός αποτυχημένης ανοσοεπιτήρησης και χρόνιας φλεγμονής θα μπορούσε όχι μόνο να επιτρέψει την επέκταση των προϋπαρχόντων ανώμαλων κυττάρων, αλλά στην πραγματικότητα να τα προωθήσει προς πλήρη νεοπλασματικό μετασχηματισμό. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε προωθημένη και ακόμη και επιταχυνόμενη καρκινογένεση, που παρατηρείται εύκολα εντός των χρονικών παραθύρων που έχουν περιγραφεί.

Χρονισμός και Ανάπτυξη Καρκίνου

Οι περισσότεροι συμπαγείς όγκοι χρειάζονται χρόνια για να αναπτυχθούν. Επομένως, οποιοσδήποτε καρκίνος εμφανίζεται εντός 6-12 μηνών από τον εμβολιασμό (εκτός από ορισμένα λεμφώματα, τα οποία μπορούν να εξελιχθούν από αρχική κακοήθη μεταμόρφωση μέσα σε εβδομάδες έως λίγους μήνες) είναι απίθανο να προκύψει από αρχικά συμβάντα που προκαλούνται από το εμβόλιο mRNA μέσω των μηχανισμών 1 ή 2.

Ωστόσο, ακόμη και αν το εμβόλιο mRNA κατά της Covid-19 δεν είναι ο παράγοντας έναρξης, εξακολουθούν να υπάρχουν εύλογα σενάρια στα οποία προϋπάρχοντα προ-κακοήθη ή κρυφά καρκινικά κύτταρα (ήδη γενετικά ασταθή και έτοιμα για πλήρη νεοπλασματική μεταμόρφωση) θα μπορούσαν να επιταχυνθούν από ακούσιες επιδράσεις της πρωτεΐνης ακίδα ή από σπάνια συμβάντα ενσωμάτωσης DNA. Επιπλέον, οποιοσδήποτε αδρανής ή μικροσκοπικός καρκίνος που ελέγχεται από την ανοσολογική επιτήρηση θα μπορούσε, κατ’ αρχήν, να απελευθερωθεί ή να προωθηθεί μέσω ανοσολογικής δυσλειτουργίας (μηχανισμός 3).

Πρότυπα προς παρακολούθηση

Αρκετές μελέτες έχουν τεκμηριώσει μετρήσιμες αλλαγές στην ανοσολογική λειτουργία μετά από επαναλαμβανόμενο εμβολιασμό με mRNA, συμπεριλαμβανομένης της φλεγμονής, της αυτοανοσίας και μιας μορφής επίκτητης λειτουργικής ανοσοανεπάρκειας. Αυτές οι αλλαγές έχουν επίσης καταγραφεί με την μακροχρόνια Covid, επομένως θα είναι σημαντικό να αναλυθούν οι τάσεις και τα πρότυπα των δεδομένων μεταξύ εμβολιασμένων έναντι μη εμβολιασμένων, καθώς και μεταξύ εμβολιασμένων μακροχρόνιας Covid έναντι μη εμβολιασμένων μακροχρόνιας Covid.

Δεδομένου ότι η ανοσοανεπάρκεια συχνά συνοδεύεται από χρόνια φλεγμονή, και οι δύο έχουν άμεσες επιπτώσεις στην επιτήρηση των όγκων και στην ανεκτικότητα των όγκων. Ως εκ τούτου, υπάρχουν ενδείξεις που θα μπορούσε κανείς να περιμένει να παρατηρήσει με βάση τα προβλέψιμα πρότυπα καρκίνου που παρατηρούνται σε άλλες μορφές επίκτητης ανοσοανεπάρκειας (π.χ., HIV ή οργανο-λήπτες μοσχεύματος). Οι μηχανισμοί που προκαλούν αυτούς τους καρκίνους είναι καλά εδραιωμένοι και ευρέως αναγνωρισμένοι μεταξύ των βιολόγων του καρκίνου.

Λεμφοειδείς Καρκίνοι

Η πρώτη και πιο άμεση παρατήρηση θα ήταν μια αύξηση των λεμφικών κακοηθειών, ιδιαίτερα των μη Hodgkin λεμφωμάτων-non-Hodgkin lymphomas (NHL), των λεμφωμάτων Τ-κυττάρων-T-cell lymphomas, και των επιθετικών λεμφωμάτων Β-κυττάρων, όπως το λέμφωμα τύπου Burkitt ή το διάχυτο λέμφωμα μεγάλων Β-κυττάρων (DLBCL).

[aggressive B-cell lymphomas such as Burkitt-like or diffuse large B-cell lymphoma (DLBCL)]

Αυτοί οι καρκίνοι συνδέονται στενά με τους μηχανισμούς ανοσολογικού ελέγχου και με την ογκογένεση EBV.

Υπό συνθήκες ανοσολογικού stress ή εξάντλησης, τα Β κύτταρα με λανθάνουσα λοίμωξη EBV μπορεί να διαφύγουν του ελέγχου, να υποστούν κλωνική επέκταση και να αποκτήσουν τις πρόσθετες γονιδιωματικές αλλοιώσεις που απαιτούνται για πλήρη μετασχηματισμό.

Σε ανοσοκατεσταλμένους ασθενείς, τέτοια λεμφώματα εμφανίζονται συχνά εντός μηνών από την ανοσολογική δυσλειτουργία. Επομένως, παρόμοια χρονική δυναμική μετά από επαναλαμβανόμενο εμβολιασμό με mRNA ή οποιαδήποτε παρατεταμένη ανοσολογική διαταραχή θα απαιτούσε στενό επιδημιολογικό έλεγχο.

Αξιοσημείωτο είναι ότι υπήρξε δυσανάλογη εκπροσώπηση των λεμφωμάτων μετά τον εμβολιασμό σε δημοσιευμένες αναφορές περιστατικών, συμπεριλαμβανομένων τόσο των νεοεμφανιζόμενων περιπτώσεων όσο και των ταχέων υποτροπών μετά από ύφεση. Το αν αυτές οι παρατηρήσεις αντιπροσωπεύουν σύμπτωση, μεροληψία αναφοράς ή γνήσια διαταραχή του ανοσοποιητικού παραμένει άγνωστο. Ωστόσο, το ίδιο το μοτίβο είναι βιολογικά συνεπές με αυτό που θα περιμέναμε εάν αποτύχει η ανοσοεπιτήρηση.

Καρκίνοι που σχετίζονται με ιούς

Η επόμενη κατηγορία καρκίνων που αναμένεται να αυξηθεί θα περιλαμβάνει εκείνους με ιογενή αιτιολογία, καθώς η εμφάνισή τους οφείλεται συχνά σε αποτυχημένη ανοσοεπιτήρηση. Αυτοί περιλαμβάνουν το σάρκωμα Kaposi, το καρκίνωμα κυττάρων Merkel, τους καρκίνους του τραχήλου της μήτρας και του στοματοφαρυγγικού συστήματος (που προκαλούνται από τον HPV) και το ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα (HBV/HCV).

[Kaposi sarcoma, Merkel cell carcinoma, cervical and oropharyngeal cancers (HPV-driven), and hepatocellular carcinoma (HBV/HCV)]

Τέτοιοι όγκοι συνήθως εμφανίζονται σε συνθήκες ανοσοκαταστολής, χρόνιας φλεγμονής ή και των δύο.

Μια αύξηση αυτών των τύπων καρκίνου, ειδικά μεταξύ ατόμων χωρίς κλασική ανοσοκαταστολή, θα μπορούσε να υποδηλώνει μια διακοπή της ανοσολογικής επεξεργασίας όπου χάνεται η ισορροπία ξενιστή-ιού. Μια απώλεια του ανοσοποιητικού ελέγχου της λανθάνουσας λοίμωξης από HPV θα μπορούσε να επιταχύνει την ογκογενετική εξέλιξη εντός του τραχήλου της μήτρας ή του στοματοφάρυγγα. Ομοίως, η μειωμένη δραστηριότητα των κυτταροτοξικών Τ-κυττάρων θα μπορούσε να επιτρέψει την εμφάνιση υποκλινικών αλλοιώσεων από κύτταρα Merkel ή Kaposi.

Λευχαιμίες και Μυελοδυσπλαστικά Σύνδρομα

Αρκετές μελέτες χρονικής συσχέτισης έχουν αναφέρει περιπτώσεις οξείας λευχαιμίας και μυελοδυσπλαστικών συνδρόμων-myelodysplastic syndromes (MDS) μετά από εμβολιασμό. Αυτές οι κακοήθειες είναι ιδιαίτερα ευαίσθητες σε φλεγμονώδη και ανοσοτροποποιητικά περιβάλλοντα, αλλά και σε περιβαλλοντικές εκθέσεις που επηρεάζουν την ακεραιότητα του DNA. Επομένως, είναι πιθανό ότι η αύξηση της παρατεταμένης ανοσολογικής ενεργοποίησης ακολουθούμενη από καταστολή θα μπορούσε να επιταχύνει την επέκταση των προλευχαιμικών κλώνων που υπάρχουν ήδη στον γερασμένο μυελό των οστών. Είναι επίσης πιθανό ότι οι ακαθαρσίες DNA που υπάρχουν στα εμβόλια mRNA θα μπορούσαν να ενσωματωθούν κατά προτίμηση σε αιμοποιητικά πρόδρομα κύτταρα, τα οποία είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα στο γονιδιοτοξικό stress- genotoxic stress. Η ενσωμάτωση εντός ευάλωτων γονιδιωματικών περιοχών αυτών των κυττάρων θα μπορούσε, θεωρητικά, να ξεκινήσει λευχαιμικό μετασχηματισμό.

Αν και αυτή η κλωνική δυναμική μπορεί να είναι ανεπαίσθητη σε επίπεδο πληθυσμού, θα μπορούσε να γίνει ανιχνεύσιμη μέσω διαχρονικών μελετών, ιδιαίτερα εάν στρωματοποιηθεί κατά ηλικία, ιστορικό εμβολιασμού και δείκτες ανοσολογικής ενεργοποίησης.

Επιθετικοί ή Ασυνήθιστοι Συμπαγείς Όγκοι

Τέλος, θα μπορούσε κανείς να περιμένει να δει σπάνιους ή ασυνήθιστα επιθετικούς συμπαγείς όγκους να εμφανίζονται σε χρονική εγγύτητα με τον εμβολιασμό mRNA. Αυτά θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν γλοιώματα υψηλού βαθμού, καρκινώματα παγκρέατος, ταχέως πολλαπλασιαζόμενα σαρκώματα, καρκίνους του μαστού και άλλους συμπαγείς όγκους.

Σε επίπεδο πληθυσμού, η συσχέτιση μεταξύ καρκίνου και εμβολιασμού πιθανότατα θα εμφανιζόταν ως δυσανάλογες αυξήσεις στους αιματολογικούς καρκίνους (λεμφώματα, λευχαιμίες) και τους καρκίνους που σχετίζονται με ιούς σε σχέση με τις αρχικές τάσεις.

Θα μπορούσε επίσης να αναμένεται να παρατηρηθεί αύξηση σε καρκίνους με πρώιμη εμφάνιση ή σε συστάδες ταχέως εξελισσόμενων ή ανθεκτικών στη θεραπεία καρκίνων σε σύντομα χρονικά διαστήματα μετά τον εμβολιασμό, εάν η χρόνια φλεγμονή ή η εξάντληση των Τ-κυττάρων ήταν η αιτία-chronic inflammation or T-cell exhaustion were the culprit.

Οι αδρανείς, λανθάνοντες, in situ καρκίνοι ή οι μικρομεταστάσεις μπορεί να γίνουν πιο ενεργοί εάν η ανοσοεπιτήρηση αμβλυνθεί ή εάν οι φλεγμονώδεις κυτοκίνες-inflammatory cytokines μεταβάλουν το στρωματικό μικροπεριβάλλον. Αυτά θα μπορούσαν εύκολα να εκδηλωθούν σε διάστημα 12-36 μηνών μετά τους εμβολιασμούς.

Ενώ κανένα από αυτά τα μοτίβα δεν θα αποδεικνυόταν αιτιώδης συνάφεια, ένα τέτοιο μοτίβο δεν πρέπει να απορριφθεί ως σύμπτωση. Άλλες περιβαλλοντικές εκθέσεις, όπως ο καπνός, ο αμίαντος και οι ενδοκρινικοί διαταράκτες, έχουν συνδεθεί με τον καρκίνο. Οι αρχικές προειδοποιήσεις αντιμετωπίστηκαν με σκεπτικισμό, ωστόσο σε κάθε ένα από αυτά τα παραδείγματα, η αυστηρή μελέτη, η παρατήρηση και η πειραματική έρευνα απέδειξαν την αιτιώδη σχέση τους. Η ίδια αρχή θα πρέπει να ισχύει και εδώ. Οι ερευνητές πρέπει να έχουν την εξουσία να αναπαράγουν και να επεκτείνουν αυτές τις αναλύσεις, απαλλαγμένοι από λογοκρισία, προσωπικά ή επαγγελματικά αντίποινα.

Η αξιολόγηση και η ποσοτικοποίηση αυτών των πιθανών μηχανισμών πρέπει να γίνει ερευνητική προτεραιότητα εάν θέλουμε να κατανοήσουμε τον αυξανόμενο αριθμό αναφορών που συνδέουν την εμφάνιση καρκίνου με τον Covid-19 εμβολιασμό και να προσδιοριστεί εάν αυτές οι συσχετίσεις αντικατοπτρίζουν πραγματικές αιτιώδεις σχέσεις.

Μακροπρόθεσμες μελέτες σε επίπεδο πληθυσμού θα είναι απαραίτητες για να αποκαλυφθεί εάν ορισμένοι τύποι καρκίνου, ιδιαίτερα σπάνιοι ή επιθετικοί υποτύποι, εμφανίζονται συχνότερα σε εμβολιασμένα άτομα σε σύγκριση με μη εμβολιασμένα. Για το λόγο αυτό, είναι επιτακτική ανάγκη για τη δημόσια υγεία η επιστημονική κοινότητα και οι ρυθμιστικές αρχές να δεσμευτούν σε αυστηρή, αμερόληπτη διερεύνηση αυτών των ερωτημάτων.

> * Dr. Charlotte Kuperwasser is a distinguished Professor in the Department of Developmental, Molecular, and Chemical Biology at Tufts University School of Medicine and the Director of Tufts Convergence Laboratory at Tufts. Dr. Kuperwasser is internationally recognized for her expertise in mammary gland biology and breast cancer, and prevention. She is a member of the Advisory Committee on Immunization Practices.

Συνεχίζουμε ως εξής>

-Eίμαι απόφοιτος του MIT, όπως και η μητέρα μου. Eίμαι εν ενεργεία προγραμματιστής λογισμικού, παντρεμένος με δύο παιδιά. Ξεκαθαρίζω γιατί παίρνω θέση ενάντια στα εμβόλια COVID-19

My mom at age 21, working at an MIT research lab on one of the world’s first computers (1969)

Δεν υπάρχει εύκολος τρόπος να γίνει αυτό, οπότε βγαίνω και το γράφω. Ξέρω ότι μπορεί να κάνει μερικούς από εσάς να νιώσετε άβολα. Μπορεί να θυμώσει κάποιους από εσάς. Ίσως και να φοβηθείτε. Αλλά είμαι αυτός που είμαι. Είναι η αλήθεια μου. Είμαι…

Ουάου, εντάξει αυτό είναι δύσκολο. Επιτρέψτε μου να προσπαθήσω ξανά. Είμαι… μη εμβολιασμένος. Για την COVID. Φτου! Ήταν δύσκολο! Σχεδόν νιώθω σαν να έχει σηκωθεί ένα βάρος από τους ώμους μου. Είσαι ακόμα εδώ;

Εντάξει. Ας συνεχίσουμε.

By Cory Zue

[Aπόδοση> Κουρδιστό Πορτοκάλι]

Για τους περισσότερους ανθρώπους η κατάσταση του μη εμβολιασμού μου αποτελεί έκπληξη. Για άλλους είναι ακατανόητη. Πώς θα μπορούσε ένας σπουδαγμένος στο MIT, καλοπροαίρετος, ορθολογιστής (ελπίζω), γεννημένος στη Μασαχουσέτη, Δημοκρατικός που εργάζεται στη δημόσια υγεία να μην έχει ακόμα εμβολιαστεί κατά της COVID; Μου έχει γίνει αυτή η ερώτηση πολλές φορές, άλλοτε καλόπιστα και άλλοτε λιγότερο. Και κάθε φορά, προσπάθησα να ικανοποιήσω πλήρως τους ανθρώπους με την απάντησή μου. Σκέφτηκα λοιπόν ότι ίσως θα προσπαθούσα να γράψω το γιατί.

Αυτό το δοκίμιο είναι η προσπάθειά μου να εξηγήσω την κατάσταση του εμβολιασμού μου όσο καλύτερα μπορώ. Είναι μια περίπλοκη απάντηση, που αγγίζει την οικογένεια, την επιστήμη, την πολιτική και την ηθική. Είναι ένα θέμα που ταυτόχρονα είναι πολύ προσωπικό και πολύ ευρύ, δύσκολο να συζητηθεί και όμως επίσης σημαντικό, ίσως, τώρα περισσότερο από ποτέ.

Αυτό που ακολουθεί είναι πιθανό να εξοργίσει ορισμένους από εσάς, αλλά ελπίζω ότι θα σας κάνει περισσότερους περίεργους, ή ακόμα και με ενσυναίσθηση, για τη θέση μου. Θα δούμε αν θα τα καταφέρω. Είστε έτοιμοι;

Ο σπόρος της αμφιβολίας

Υποθέτω ότι η απάντηση ξεκινά από τη μητέρα μου. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να ξέρετε για αυτήν είναι ότι είναι ένας από τους πιο έξυπνους ανθρώπους που γνωρίζω. Και δεν το γράφω με τον τυπικό τρόπο, ότι δηλαδή «η μαμά μου είναι καταπληκτική γιατί είναι η μαμά μου», αλλά επηρεασμένος από το γεγονός ότι «η μαμά μου ήταν μια από τις πρώτες γυναίκες στον κόσμο που πήρε διδακτορικό στην επιστήμη των υπολογιστών από το MIT».

Όταν ήμουν παιδί, η μαμά μου και εγώ κάναμε τακτικές βόλτες στο μπακάλικο, κατά τη διάρκεια των οποίων προσπαθούσε να μου εξηγήσει επιστημονικά στοιχεία με όρους που μπορούσα να καταλάβω. Μία φορά μου είπε πώς αν εισπνέεις πολύ μονοξείδιο του άνθρακα, τον ρύπο από τα αυτοκίνητα που μπορεί να σε σκοτώσει αν μείνεις σε ένα γκαράζ για αρκετή ώρα, τα αιμοσφαίρια σου, γεμάτα μονοξείδιο, θα έτρεχαν νομίζοντας ότι έχουν το καλύτερο συστατικό στη γη, αλλά μόνο αυτό δεν είναι. Τίποτα σε ένα σώμα δεν θα ήθελε κάτι τέτοιο. Έτσι τα κύτταρα του αίματος θα το μετέφεραν από όργανο σε όργανο και εκείνα θα έλεγαν «όχι ευχαριστώ», με αποτέλεσμα τα κύτταρα να δοκίμαζαν να απευθυνθούν στο επόμενο όργανο, και στο επόμενο, και στο επόμενο…

Και τελικά, αν αρκετά αιμοσφαίρια έτρεχαν τριγύρω κουβαλώντας αυτό το άχρηστο πράγμα χωρίς πού να το αφήσουν, τότε δεν θα έμενε τίποτα από τα καλά συστατικά για να μεταφέρουν, αυτά δηλαδή που χρειάζεσαι πραγματικά (δηλαδή, το οξυγόνο) και έτσι θα πέθαινες.

Για χρόνια μετά από αυτή τη συζήτηση, κρατούσα την ανάσα μου κάθε φορά που περπατούσα κοντά σε ένα αυτοκίνητο ακόμα και με ρελαντί τη μηχανή. Τα αιμοσφαίρια μου δεν θα ξεγελιούνταν από αυτά τα απαίσια πράγματα, σας ευχαριστώ πολύ!

Η μαμά μου είναι ανεξάρτητη στοχαστής. Μερικές από τις αντίθετες απόψεις της, για παράδειγμα, ότι τα τρόφιμα με πολλά λιπαρά δεν είναι απαραιτήτως όλα κακά, δικαιώθηκαν με την πάροδο του χρόνου. Άλλες, όπως η ιδέα ότι οι αιγυπτιακές πυραμίδες χτίστηκαν πάνω από νερό και όχι στη γη, τελικά δεν ήταν. Δεν είχε σε καμία περίπτωση δίκιο σε όλα, αλλά δεν φοβόταν να πάει κόντρα στο ρεύμα, κάτι που πάντα θαύμαζα.

Όσον αφορά την ανθρώπινη υγεία, η μαμά μου είναι φυσιοδίφης. Πιστεύει ότι εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης είναι πιο πιθανό να έχουν παίξει σημαντικότερο ρόλο για την ανθρώπινη ζωή παρά οι δεκαετίες ή ακόμα και οι αιώνες ανθρώπινης επιστήμης. Έτσι, για παράδειγμα, πιστεύει ότι ο ήλιος, με τον οποίο οι άνθρωποι συνεξελίχθηκαν από το ξεκίνημα του χρόνου, είναι «ξεκάθαρα καλός» για όλους, παρόλο που είναι επίσης γνωστό ότι προκαλεί καρκίνο του δέρματος.

Προτιμά τα φυσικά και ολόκληρα τρόφιμα και αντιπαθεί τα επεξεργασμένα τρόφιμα και τα φυτοφάρμακα. Και συχνά προτιμά τις φυσικές θεραπείες και το ανθρώπινο ανοσοποιητικό σύστημα στη σύγχρονη ιατρική.

Ίσως δείτε πού πάει όλο αυτό. Ένας αντίθετος στοχαστής που γενικά δεν εμπιστεύεται τη σύγχρονη ιατρική; Ε ναι!

Το τελευταίο πράγμα που πρέπει να ξέρετε για τη μαμά μου, και αυτό που είναι πιο σχετικό με αυτό το δοκίμιο, είναι ότι δεν είναι τόσο «ζεστή» με τα εμβόλια. Αυτή είναι λοιπόν η αρχή. Τώρα, η μαμά μου επηρεάζει τη σκέψη μου, αλλά δεν είναι η μόνη επιρροή. Δεν συμμερίζομαι τη θέση της για τον εμβολιασμό.

My mom at age 21, working at an MIT research lab on one of the world’s first computers (1969)

Πολύ πριν από την COVID, η μαμά μου με αποθάρρυνε να κάνω στα παιδιά μου τους συνήθεις παιδικούς εμβολιασμούς. Παίρνω τη γνώμη της στα σοβαρά και έτσι την εξέτασα πιο προσεκτικά. Αλλά όταν κοίταξα τη βάση αποδεικτικών στοιχείων, έβγαλα ένα διαφορετικό συμπέρασμα. Παρά τη γνώμη της, αποφασίσαμε να κάνουμε στα παιδιά μας τα εμβόλια. Το κάναμε λίγο αργότερα και λίγο πιο χρονικά απλωμένα από το προτεινόμενο χρονοδιάγραμμα, γιατί αυτό δεν θα είχε συνέπειες, αλλά τα καταφέραμε.

Αυτό όμως που μας έχει μεταφυτεύσει η μητέρα μου ήταν ένας σπόρος αμφιβολίας. Ένας λόγος για να κοιτάξω πιο προσεκτικά την επιστήμη που όλοι γύρω μου θεωρούν δεδομένη. Αν δεν υπήρχε η μητέρα μου, δεν θα μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό ότι υπήρχε λόγος να ψάξω για τα παιδικά εμβόλια -ή αργότερα, για τα εμβόλια κατά της COVID- και αυτό θα ήταν το τέλος της ιστορίας. Αλλά συνέβη. Έτσι, όταν εμφανίστηκε η COVID και εκείνη με αποθάρρυνε ξανά ως προς τον εμβολιασμό, κοίταξα ξανά πιο προσεκτικά για να προσπαθήσω να καταλάβω την αλήθεια. Δεν είχα ιδέα πόσο δύσκολο θα ήταν.

Και έτσι ξεκίνησε ένα μακρύ, γεμάτο ταξίδι στον κόσμο της επιστήμης, των δεδομένων και της πολιτικής κατά της COVID. Ένα ταξίδι που ξεκίνησε πριν από μήνες και σιγά σιγά εξελίχθηκε σε κάτι που τώρα είναι κάτι σαν εμμονή. Ενώ μεγάλο μέρος του κόσμου έχει προχωρήσει στους εμβολιασμούς, εξακολουθώ να είμαι εδώ και να διαβάζω προεκτυπωμένες εργασίες για την COVID, ακολουθώ επιδημιολόγους στο Twitter, κοιτάζω γραφήματα του Our World In Data κ.λπ. Έχω γίνει ένας από αυτούς.

Ποια είναι λοιπόν η απάντηση; Είχε δίκιο η μαμά μου; Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο. Αλλά προλαβαίνω. Με τον σπόρο της αμφιβολίας φυτεμένο, ας επιστρέψουμε στην ιστορία.

Παρακολουθώντας και περιμένοντας

Είμαι Αμερικανός, αλλά ζω στη Νότια Αφρική. Αυτό με έβαλε σε μια σχετικά μοναδική κατάσταση από την αρχή της κυκλοφορίας των εμβολίων. Θα μπορούσα να είμαι μόνο θεατής. Στη Νότια Αφρική, όπως και σ’ όλη η Αφρική, έπρεπε να περιμένουμε όλους στον πρώτο κόσμο να εμβολιαστούν πριν μας δοθούν εμβόλια. Και όταν τελικά τα πήραμε, δώσαμε προτεραιότητα στους ηλικιωμένους, τους εργαζόμενους στον τομέα της υγείας και στους ανοσοκατεσταλμένους. Δεν είχα δικαίωμα να εμβολιαστώ μέχρι τα μέσα Ιουλίου του 2021, περισσότερο από 6 μήνες μετά τη διανομή των πρώτων εμβολίων σε μεγάλο μέρος του ανεπτυγμένου κόσμου.

Αυτή την περίοδο κυρίως περίμενα και παρακολουθούσα. Και έγιναν πολλά!

Η παραλλαγή Delta διέσχισε την Ινδία και εξαπλώθηκε στον υπόλοιπο κόσμο. Η πολιτική για την COVID-19, και αργότερα η πολιτική εμβολιασμού δημιούργησαν ένα έντονο πολιτικό χάσμα στις ΗΠΑ και σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης. Τα πράγματα εξελίχθηκαν από το «σου κλέβω τη σειρά για να εμβολιαστώ» και το «εδώ θα τα βρεις με 100 $» έως το «εμβολιάσου ή θα χάσεις τη δουλειά σου», μέσα σε εκπληκτικά σύντομο χρονικό διάστημα. Σε μια χώρα που έχει ακόμη ποσοστό εμβολιασμού 5%, η πορεία προς την υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο να ακολουθηθεί αλλά είναι αδύνατο να αγνοηθεί.

Μάθαμε επίσης πολλά για την COVID και τα εμβόλια.

Με την COVID, κατέστη σαφές ότι ο αντίκτυπος της νόσου αφορά συγκεκριμένες ηλικιακές ομάδες. Αν είσαι ηλικιωμένος ή/και άρρωστος, η COVID είναι πραγματικά τρομακτική και αν είσαι νέος και υγιής είναι σχετικά ήπια. Μελέτησα στατιστικά στοιχεία θνησιμότητας του αμερικάνικου CDC, προσπαθώντας να καταλάβω τις πιθανότητες που θα είχα να πεθάνω από την Covid-19, ένας 39χρονος που τρέχει 5 μίλια την ημέρα.

Ποτέ δεν πήρα ακριβή απάντηση, αλλά έγινε ξεκάθαρο ότι η COVID είναι πολύ λιγότερο πιθανό να με σκοτώσει από ό,τι ένα καρδιακό επεισόδιο, και είναι ίσως στο ίδιο επίπεδο με το να με δολοφονήσουν (οι πιθανότητες δολοφονίας μου στη Νότια Αφρική είναι υψηλότερες). Ποτέ δεν είχα ανησυχήσει για καρδιακές προσβολές και δολοφονίες στο παρελθόν, επομένως δεν φαινόταν λογικό να ανησυχώ για την COVID. Έτσι σταμάτησα.

Στη συνέχεια εφάρμοσα την ίδια στατιστική άσκηση στη γυναίκα μου, που είναι σε παρόμοια κατάσταση με εμένα και στα δύο υγιή παιδιά μου, των οποίων οι πιθανότητες να πεθάνουν ήταν σε τάξη μεγέθους πολύ μικρότερες από τις δικές μας. Για τα παιδιά η COVID είναι τόσο επικίνδυνη όσο η γρίπη και πάλι, κάτι για το οποίο δεν είχα ποτέ ανησυχήσει παρά μόνο για μια ήπια ταλαιπωρία. Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η οικογένειά μας ήταν ήδη αρκετά ασφαλής από την ασθένεια και δεν ένιωθα υποχρεωμένος να εμβολιαστεί για τη δική μας υγεία.

Οπότε ήμασταν εντάξει. Τι γίνεται όμως με τον εμβολιασμό προκειμένου να σταματήσω την εξάπλωση και να προστατεύσω τους γύρω μου;

Λοιπόν, περίπου αυτή την περίοδο, αρχίσαμε επίσης να βλέπουμε στοιχεία ότι η προστασία του εμβολίου έναντι της μόλυνσης εξασθενούσε αρκετά γρήγορα. Περίπου ένα μήνα αφότου έγινα επιλέξιμος για το εμβόλιο, βγήκε μία έρευνα από το Ισραήλ που έδειξε ότι η αποτελεσματικότητα του εμβολίου κατά της μόλυνσης έπεσε στο 50 ή 60% μετά από 6 μήνες. Και επιπλέον, είδαμε στοιχεία ότι τα εμβολιασμένα άτομα φέρουν ίσα ιικά φορτία και εξαπλώνουν την ασθένεια το ίδιο πολύ (αν και για μικρότερη διάρκεια) όσο και τα μη εμβολιασμένα.

https://t.co/6WTycPeb7o

— The Clockwork Orange Times (@kportocali) January 14, 2022

Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι υπήρχε μεν όφελος στο να εμβολιαστώ προκειμένου να προστατεύσω τους γύρω μου, αλλά ότι μπορεί αυτό να συμβαίνει σε βάθος χρόνου, ή να απαιτεί ενίσχυση. Και επίσης ότι πιθανότατα θα μπορούσα να κάνω εξίσου πολλά για να προστατεύσω τους γύρω μου, συνεχίζοντας να βλέπω ανθρώπους μόνο σε εξωτερικούς χώρους, να φοράω μάσκα κ.λπ.

Το άλλο πράγμα που έγινε σαφές αυτό το διάστημα ήταν ότι η COVID θα γινόταν ενδημική. Δηλαδή, ότι δεν θα μπορούσαμε να σταματήσουμε την εξάπλωσή της και θα έπρεπε να μάθουμε να ζούμε με αυτή στη ζωή μας. Αυτό σήμαινε ότι τα περισσότερα από τα μέτρα που παίρναμε δεν εμπόδιζαν τους ανθρώπους να νοσήσουν από την ασθένεια, απλώς την καθυστερούσαν.

Αν ο εμβολιασμός σήμαινε ότι θα μπορούσα να αποτρέψω τη νόσηση με COVID, θα έπρεπε οπωσδήποτε να τον κάνω. Αλλά, αν αυτό θα σήμαινε μόνο την καθυστέρηση της νόσησης λίγους μήνες, είχε ίσως λιγότερη σημασία. Με βάση τα παραπάνω, ο εμβολιασμός εξακολουθούσε να δείχνει ευεργετικός, σε σχέση και με την πίεση στα συστήματα υγείας ή προσφέροντας περισσότερο χρόνο για να βγουν νέες θεραπείες, αλλά όχι τόσο (σε σχέση με το ξεκίνημα της πανδημίας).

Αυτοί οι παράγοντες δημιούργησαν ένα σκηνικό όπου μπορούσα να συμπεράνω ότι ο εμβολιασμός σήμαινε ότι τρέχω σε ένα είδος διάδρομου, που δεν θα είχε σαφείς ενδείξεις ότι τελειώνει. Η ανοσία θα έφευγε, αλλά ο ιός θα έμενε. Και ότι για να συνεχίσω να είμαι ένας υπεύθυνος πολίτης, θα έπρεπε να ενισχύω την ανοσία μου. Λοιπόν;

Εκτός και αν τα εμβόλια ήταν επιβλαβή, μόνο τότε δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να εμβολιαστώ. Και τα εμβόλια είναι ασφαλή, σωστά;

Και η απλή απάντηση ήταν «ναι». Αν δεν ανησυχούσα για την COVID, τότε δεν θα έπρεπε να ανησυχώ και για το εμβόλιο. Ναι, υπήρχαν κάποιες σπάνιες ανεπιθύμητες ενέργειες, μερικές από τις οποίες είναι αρκετά σοβαρές, αλλά αυτές φάνηκαν να είναι λιγότερο συχνές από τα σοβαρά προβλήματα που σχετίζονται με την ίδια την COVID. Στατιστικά, τα εμβόλια έμοιαζαν από την αρχή λιγότερο επικίνδυνα από την ασθένεια.

Αλλά αυτός ο σπόρος της αμφιβολίας έμεινε στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Από ό,τι γνωρίζαμε, τα εμβόλια ήταν ασφαλή, αλλά πόσα γνωρίζαμε; Είχαμε μια πλήρη εικόνα του τι έκαναν τα εμβόλια ή βρισκόμασταν στην κορυφή ενός παγόβουνου με πολλές πληροφορίες να κρύβονται ακόμα από κάτω;

Αυτό που σίγουρα θα μπορούσα να πω είναι ότι δεν τα ξέραμε όλα. Κάναμε λάθος σχετικά με την αναφερόμενη αποτελεσματικότητα των εμβολίων όταν κυκλοφόρησαν. Δεν υπήρχαν δεδομένα κλινικών δοκιμών για τις ενισχυτικές δόσεις. Οι δοκιμές για παιδιά δεν ήταν σε θέση να αποδείξουν τη σχέση κινδύνου/οφέλους από τους εμβολιασμούς. Και ούτω καθεξής. Η έλλειψη πλήρους πληροφόρησης σήμαινε ότι τα εμβόλια ήταν κακά; Φυσικά και όχι. Μήπως σήμαινε ότι υπήρχε κάποια πιθανότητα τα εμβόλια να ήταν κακά; Μπορεί.

Προσπάθησα να σκεφτώ άλλες εποχές στην ιστορία όπου χρειάστηκε πολύς χρόνος για να μάθουμε ότι κάτι ήταν κακό για εμάς. Κάπνισμα και καρκίνος του πνεύμονα. Αμίαντος. Ακτίνες Χ και άλλοι καρκίνοι. Αναρωτήθηκα, εάν το εμβόλιο δημιουργούσε στους ανθρώπους 1% περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν καρκίνο ή καρδιακά προβλήματα κάποια στιγμή αργότερα στη ζωή τους, πόσο καιρό θα χρειαζόταν για να το καταλάβουν οι επιστήμονες αυτό; Κατέληξα ότι η απάντηση θα έπαιρνε σίγουρα πολύ περισσότερο. Έτσι, αποφάσισα να περιμένω.

Ίσως θεωρήσετε την επιλογή μου να παραμείνω ανεμβολίαστος εγωιστική πράξη. Σε κάποιο βαθμό είναι. Ένα μέρος του εαυτού μου νιώθει ένοχο που δεν «έκανα το καθήκον μου» για να προστατεύσω τους γύρω μου. Αλλά, κοιτάζοντας την ισορροπία των αποδεικτικών στοιχείων θα μπορούσα να το αντέξω. Στη ζωή, ισορροπούμε συνεχώς τις εγωιστικές επιθυμίες μας με το παγκόσμιο καλό. Αν ήμουν εντελώς ανιδιοτελής, θα ήμουν vegan, θα ξεφορτωνόμουν το αυτοκίνητό μου και θα έδινα όλα τα επιπλέον χρήματά μου σε άτομα που έχουν λιγότερα από εμένα.

Στην ισορροπία των εγωιστικών πραγμάτων που κάνω καθημερινά, και των δεδομένων, όπως τα κατάλαβα, δεν ένιωσα ότι η απόφασή μου να παραμείνω ανεμβολίαστος ήταν τρελά αντίθετος με τη δική μου ηθική πυξίδα. Ωστόσο, η γυναίκα μου και εγώ επανεξετάζαμε τακτικά την προοπτική να κάνουμε το εμβόλιο. Αλλά είναι πιο εύκολο να αναβάλεις την απόφαση για μια άλλη μέρα, για άλλη μία εβδομάδα και ούτω καθεξής παρά να αναλάβεις δράση. Ίσως, αν ήμασταν λιγότερο τεμπέληδες, θα είχαμε εμβολιαστεί νωρίτερα.

Και μετά νοσήσαμε με COVID. Και η εικόνα άλλαξε ξανά…

COVID-19, φυσική ανοσία και στην τρύπα των κουνελιών

Δεν ξέρω πώς κολλήσαμε COVID, αφού συνεχίσαμε να είμαστε αρκετά προσεκτικοί/αντικοινωνικοί. Η πιο πιθανή πηγή ήταν από το σχολείο του παιδιού μου, όπου το είχαν νοσήσει ένας δάσκαλος και αρκετοί μαθητές. Έτσι ή αλλιώς, συνέβη. Το πέρασε όλη η οικογένεια. Η γυναίκα μου χτυπήθηκε περισσότερο και είχε άσχημα συμπτώματα γρίπης για δύο ή τρεις ημέρες. Εγώ, είχα μια μέρα που ήταν αρκετά δύσκολη, αλλά επέστρεψα στην άσκηση λίγες ημέρες αργότερα. Τα παιδιά μου μετά βίας το ένιωσαν. Και αυτό ήταν. Σχεδόν ακριβώς όπως είχα προβλέψει, και στατιστικά ήταν κάτι πολύ φυσιολογικό.

Το ότι βρισκόμαστε στην άλλη πλευρά της COVID άλλαξε περαιτέρω την εικόνα του εμβολίου στα μάτια μου. Στην επαρχία μου, δεν μου συνέστησαν να κάνω το εμβόλιο εντός τριών μηνών από τη μόλυνση, οπότε είχα περισσότερο χρόνο να σκεφτώ. Επίσης, τώρα είχα κάποιο βαθμό φυσικής ανοσίας από την ασθένεια. Τώρα, η φυσική ανοσία είναι ένα άλλο αστείο θέμα με την COVID. Κανείς δεν φαίνεται να συμφωνεί για το πόση προστασία παρέχεται. Πολιτικές σε ορισμένα μέρη, συμπεριλαμβανομένων των περισσότερων πολιτειών στις ΗΠΑ, λένε να αγνοήσετε εντελώς τη φυσική ανοσία.

Και όμως, ταυτόχρονα, μεγάλο μέρος της Ευρώπης το περιλαμβάνει στον ορισμό των «πλήρως εμβολιασμένων» όσον αφορά τους περιορισμούς, τουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα μετά τη μόλυνση. Αυτή η φαινομενική έλλειψη συναίνεσης μου φαινόταν περίεργη και έτσι βρήκα τον εαυτό μου να ψάχνω για στοιχεία. Δυστυχώς, ήταν εξίσου συγκεχυμένα.

Μια μελέτη που κυκλοφόρησε από το Ισραήλ τον Αύγουστο υποστήριζε ότι οι άνθρωποι που είχαν μολυνθεί στο παρελθόν είχαν 27 φορές λιγότερες πιθανότητες να μολυνθούν ξανά και 9 φορές λιγότερες πιθανότητες να νοσηλευτούν σε σχέση με τους εμβολιασμένους. Στη συνέχεια, όμως, πολλές άλλες μελέτες ισχυρίστηκαν ότι τα εμβόλια παρήγαγαν «μια πιο συνεπή και υψηλότερου επιπέδου αρχική απόκριση αντισωμάτων», ό,τι κι αν σήμαινε αυτό.

Στη συνέχεια, τον Νοέμβριο, το CDC δημοσίευσε μια μελέτη που βρήκε το εντελώς αντίθετο από τα δεδομένα του Ισραήλ: Οι μολυσμένοι είχαν 5 φορές περισσότερες πιθανότητες να νοσηλευτούν με COVID σε σχέση με τους εμβολιασμένους. Τι;

Το γνωστικό υπόβαθρό μου είναι στη μηχανική και την επιστήμη των υπολογιστών. Είμαι εν ενεργεία προγραμματιστής λογισμικού για 15 χρόνια και ασχολήθηκα με τον τομέα της επιστήμης δεδομένων στην καριέρα μου. Αλλά δεν είμαι βιολόγος. Το να βγάλεις νόημα από αυτές τις έρευνες θα έπαιρνε πολύ χρόνο. Έτσι σκέφτηκα, «Λοιπόν, θα κάνω αυτό που κάνω συνήθως σε άλλους τομείς. Απλά, θα απευθυνθώ σε ειδικούς για να μου πουν ποια είναι η σωστή απάντηση». Δυστυχώς, ούτε οι ειδικοί συμφώνησαν!

Αντίθετα, οι ειδικοί φαινόταν να λένε οτιδήποτε υποστήριζε τις δικές τους απόψεις που είχαν και στο παρελθόν. Οι ειδικοί που ήταν υπέρ των εμβολιασμών λάτρευαν τη μελέτη του CDC. Οι ειδικοί που πίστευαν ότι η πολιτική κατά της COVID είχε γίνει πολύ ακραία τη μισούσαν. Όλο αυτό ήταν αρκετό για να εκραγεί το κεφάλι μου. Πώς γίνεται να μην τα γνωρίζουμε αυτά τα πράγματα; Γιατί δεν υπάρχει συναίνεση; Μπήκα σε βάθος σε αυτό το θέμα, προσπαθώντας να σχηματίσω μια όσο πιο αμερόληπτη άποψη μπορούσα με βάση την ανάγνωση όσων περισσοτέρων εργασιών και αντικρουόμενων απόψεων μπορούσα.

Το συμπέρασμά μου μετά από πολλές, πολλές ώρες έρευνας ήταν ότι η φυσική μου ανοσία ήταν τουλάχιστον τόσο καλή όσο οποιοδήποτε εμβόλιο (Υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός επιστημονικών εργασιών που αναγνωρίζουν ότι η φυσική ανοσία είναι πιθανότατα πιο προστατευτική ή τουλάχιστον εξίσου καλή και μακροχρόνια από τον εμβολιασμό, όταν εξετάζουμε τα αποτελέσματα της λοίμωξης Covid και της σοβαρής νόσησης. Από ό,τι γνωρίζω, η εργασία του CDC είναι η μόνη που ισχυρίζεται το αντίθετο).

Πιθανώς πολύ καλύτερο από μία δόση J&J. Ίσως όχι τόσο καλό όσο δύο δόσεις Moderna. Είτε έτσι είτε αλλιώς, ήμουν πλέον τόσο «προστατευμένος» και «ασφαλής για την κοινωνία» όσο οποιοσδήποτε είχε εμβολιαστεί.

Το άλλο συμπέρασμα που έβγαλα από αυτή την άσκηση ήταν ότι το οικοσύστημα πληροφοριών μας ήταν αρκετά σπασμένο. Είχα προσπαθήσει να πάρω μια απάντηση σε αυτό που νόμιζα ότι ήταν μια απλή ερώτηση – “πόσο προστατευτική είναι η φυσική ανοσία έναντι του εμβολιασμού;” – και διαπίστωσε ότι ήταν μια βαθιά και περίπλοκη τρύπα από στοιχεία και απόψεις.

Παρατήρησα επίσης μια σοβαρή αποσύνδεση ανάμεσα στο πόσο σίγουροι είχαν οι άνθρωποι και στο σύνολο των αντιφατικών στοιχείων. Για να δανειστώ έναν όρο από το Wait But Why, όλοι δρούσαν στην Αλαζονική Ζώνη.

Η πιο απλή απάντηση ήταν: δεν είμαστε σίγουροι! Αλλά όλοι μιλούσαν σαν να ήξεραν τα πάντα, παρόλο που οι εξίσου αναγνωρισμένοι άνθρωποι στο διάδρομο έλεγαν το αντίθετο.

Νόμιζα ότι το να έχω επιστημονική σκέψη σήμαινε να αμφισβητώ συνεχώς τις συναινετικές απόψεις με νέες πληροφορίες, αλλά εδώ τα πράγματα έχουν ανατραπεί. Η επιστήμη χρησιμοποιήθηκε για να επιβεβαιώσει τις προηγούμενες πεποιθήσεις μας, αντί να μας βοηθήσει να δούμε την αλήθεια.

Καθώς συνέχισα να σκάβω στην τρύπα του κουνελιού της COVID, αυτό που έγινε σαφές είναι ότι έπρεπε να «έχω στο νου μου τη μεροληψία» σε όλα όσα διάβασα. Θα έβλεπα μια μελέτη και θα σκεφτόμουν αμέσως «α, οι New York Times θα το λάτρευαν αυτό». Τα μέσα ενημέρωσης που εμπιστευόμουν όλη μου τη ζωή μεταμορφώθηκαν σε αυτές τις προβλέψιμες μηχανές προπαγάνδας, ενισχύοντας τις πληροφορίες που τους άρεσαν και αγνοώντας τις πληροφορίες που δεν τους άρεσαν. Συνειδητοποίησα ότι για να δω ολόκληρη την εικόνα έπρεπε να ακολουθήσω μια ευρεία ομάδα πηγών σε ένα ευρύ φάσμα απόψεων και να βγάλω τα συμπεράσματά μου.

Συνειδητοποίησα επίσης ότι σχεδόν κανείς γύρω μου δεν έκανε κάτι τέτοιο. Αντίθετα, οι περισσότεροι άνθρωποι ζούσαν σε έναν ιδεολογικό θάλαμο ηχούς, βέβαιοι ότι αντιπροσώπευε την αλήθεια. Δεν κατηγορώ τους ανθρώπους για αυτό, η απόκτηση μιας ευρείας άποψης απαιτεί πολύ περισσότερο χρόνο και προσπάθεια, αλλά ήταν ανησυχητικό που αυτή ήταν η θέση στην οποία είχαμε φτάσει.

Η αργή στροφή της κοινής γνώμης

Αυτό που έγινε επίσης σαφές σε μένα είναι ότι οι επιπτώσεις αυτών των θαλάμων ηχούς πληροφόρησης της COVID είχαν μεγάλο αντίκτυπο στην πολιτική και την κοινή γνώμη. Και εδώ, η θέση μου στη Νότια Αφρική, μού παρείχε μια μοναδική προοπτική στα πράγματα που άρχισαν να συμβαίνουν αλλού στον κόσμο. Συγκεκριμένα, η πολιτικοποίηση και η πόλωση όλων των θεμάτων της πανδημίας, από τις μάσκες μέχρι τα lockdown, τα εμβόλια και τις εντολές υποχρεωτικών εμβολιασμών.

Όπως είπα, είμαι Αμερικανός και οι περισσότεροι φίλοι μου εξακολουθούν να βρίσκονται στις ΗΠΑ. Αυτό που έπειτα από καιρό με εντυπωσίασε ήταν το πόσο διαφορετικές ήταν οι συζητήσεις που έκανα στη Νότια Αφρική από εκείνες που έκαναν οι άνθρωποι στις ΗΠΑ. Καθυστέρησα στο να το καταλάβω, αλλά σας παραθέτω κάποιες στιγμές που είχαν μεγάλη σημασία για εμένα.

Αύγουστος, 2021: Σε μια τηλεφωνική κλήση με έναν Αμερικανό φίλο, ανέφερα την κατάσταση του εμβολιασμού μου στο πλαίσιο ενός επερχόμενου ταξιδιού στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μου είπε ότι ήταν πιθανό πως πολλοί φίλοι μας δεν θα ένιωθαν άνετα να με δουν. Αυτό ήταν ένα πραγματικό σοκ, καθώς, κυριολεκτικά, δεν είχε μου είχε συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο στη Νότια Αφρική (ήμουν επιλέξιμος για τη λήψη εμβολίου για μερικές εβδομάδες μόλις). Το έλεγξα και με έναν άλλο φίλο και μου επιβεβαίωσε ότι αυτό το συναίσθημα ήταν κοινό. Ουάου!

Σεπτέμβριος 2021: Όταν είπα στους Αμερικανούς φίλους μου ότι είχα COVID, αποκαλύφθηκε η κατάσταση του εμβολιασμού μου. Κάποιος είπε: «Τι; Eίσαι συνωμοσιολόγος ή κάτι τέτοιο;». Και πάλι, βρήκα ότι αυτή ήταν μια περίεργη ερώτηση. Το θέμα των εμβολίων εδώ ήταν σε μεγάλο βαθμό μια ανεξάρτητη, προσωπική επιλογή, αλλά σαφώς στις ΗΠΑ είχε γίνει κάτι άλλο… Χα!

Οκτώβριος, 2021: Μιλούσα με έναν Αμερικανό, στέλεχος μιας εταιρείας με έδρα τις ΗΠΑ που αναλαμβάνει κάποιες κρατικές συμβάσεις. Το θέμα της συμμόρφωσης με την εντολή του Biden για την υποχρεωτικότητα των εμβολιασμών μπήκε στην κουβέντα μας. Ανέφερε ότι ανησυχούσε για το πώς θα το προωθούσε, επειδή «σε μια ομάδα 100 ατόμων υπάρχει πιθανώς ένας ή δύο τρελοί εκεί μέσα». Ειπώθηκε τόσο πρόχειρα από εκείνον που έμεινα για λίγο έκπληκτος. Ήμουν τρελός;

Νοέμβριος 2021: Γευμάτισα με μερικούς Αμερικανούς που επισκέπτονταν το Cape Town. Ένας από αυτούς ανέφερε ότι δεν είχε εμβολιαστεί. Δεδομένου ότι ήταν ένας Αμερικανός με φιλελεύθερη κλίση, ήμουν σοκαρισμένος και ενθουσιασμένος που βρήκα έναν πιθανό σύμμαχο. «Τι, αλήθεια;!» Ρώτησα. Και μετά αναγκάστηκε να εξηγήσει αμήχανα ότι ήταν αστείο και ότι φυσικά ήταν εμβολιασμένος. Το να προσποιείσαι ότι είσαι ανεμβολίαστος είναι… αστείο;

Όλες αυτές οι αλληλεπιδράσεις δεν έπαιξαν σημαντικό ρόλο και δεν είχαν επιπτώσεις στις φιλίες μας (τουλάχιστον όσο γνωρίζω). Όλα αυτά μετατράπηκαν σε μικρές ευκαιρίες για μένα να προσπαθήσω να εξηγήσω τη θέση μου, σχετικά με τη φυσική ανοσία και γενικά να προσπαθήσω να μεταδώσω το πώς κάποιος σαν εμένα, που φαινόταν λογικός και δεν είχε σχέση με την τυπική εικόνα ενός επιστήμονα που αγαπά τον Trump, αρνούμενος την ταυτότητα του αντιεμβολιαστή, μπορεί να επιλέγει ακόμα τον μη εμβολιασμό.

Οι απόψεις μου συνήθως δεν εισακούγονταν, αλλά εγώ έκανα αυτό που πίστευα καλύτερο.

Την ίδια στιγμή, η μικρότητα αυτών των αλληλεπιδράσεων με προβλημάτισε. Δηλαδή, ο περιστασιακός τρόπος με τον οποίο υπήρχαν ξεκάθαρες «πλευρές». Σύμφωνα με τη μία από αυτές, ήταν προφανώς «σωστό» να είσαι στη μία πλευρά και ότι οι άνθρωποι που ένιωθαν διαφορετικά, οι «άλλοι» ήταν κατά κάποιο τρόπο συνωμοσιολόγοι, τρελοί και άξιοι χλευασμού. Μάλιστα, η συμπεριφορά όλων ήταν ακόμα πιο εντυπωσιακή.

Αυτό το «άλλο» το έχω ξαναδεί σε διάφορες μορφές. Έχω συμμετάσχει σε πολλές συζητήσεις, μερικές στο χώρο εργασίας, όπου ήταν απολύτως αποδεκτό να κοροϊδεύω και να χαρακτηρίζω επιπόλαιο οποιονδήποτε υποστήριζε τον Donald Trump. Αναρωτήθηκα, πώς θα ήταν να είσαι υποστηρικτής του Trump σε ένα τέτοιο μέρος. Είτε θα προσπαθούσες να υπερασπιστείς τη θέση σου, είτε θα έπρεπε να μείνεις σιωπηλός. Ή θα σε απέφευγαν και θα σε πέταγαν έξω. Και ξαφνικά είχα αρχίσει να παίρνω μία γεύση από όλο αυτό. Το καθεστώς του εμβολιασμού είχε γίνει ένας «ασφαλής» τρόπος για να χλευάζουμε και να ντροπιάζουμε τους συνανθρώπους μας. Ήταν εντάξει αυτό;

Στη Νότια Αφρική, το ποσοστό εμβολιασμού ανέβηκε σιγά σιγά στο 20%, μετά στο 30% του πληθυσμού, αλλά οι εμβολιασμένοι παρέμειναν μειοψηφία. Το μεγαλύτερο μέρος του προσωπικού μου δικτύου ήταν εμβολιασμένο, αλλά η εθνική εικόνα ήταν ακόμα αρκετά διαφορετική. Και οι αλληλεπιδράσεις μου ήταν πολύ διαφορετικές. Όλοι είχαν σεβασμό. Κανείς δεν με έχει ντροπιάσει. Αν προκύψει η εμβολιαστική μου κατάσταση, συνήθως συμβαίνει σε μια διακριτική συζήτηση. Δεν είχα ποτέ καμία από αυτές τις «άλλες» εμπειρίες που έγιναν συνηθισμένες με τους ανθρώπους στη Δύση.

Κάτι σαφώς διαφορετικό συνέβαινε στην Αμερική. Για λόγους που σαφώς δεν αφορούσαν μόνο τη δημόσια υγεία. Δεν μου κάθονταν καλά.

Η αυξανόμενη απόκλιση της λογικής

Καθώς περνούσε ο καιρός, μπερδευόμουν όλο και περισσότερο από αυτό που φαινόταν να είναι μια αυξανόμενη απόκλιση μεταξύ της επιστήμης, της κοινής λογικής και της πολιτικής. Από την πλευρά της επιστήμης, η αποτελεσματικότητα των εμβολίων κατά της μόλυνσης της Covid συνέχισε να μειώνεται. Τα εμβόλια συνέχισαν να αποδίδουν εξαιρετικά στην πρόληψη νοσηλειών και θανάτων, αλλά δεν υπήρχε πλέον καμία αμφιβολία ότι δεν επρόκειτο να περιορίσουν την εξάπλωση. Χώρες με το 80 ή το 90% του ενήλικου πληθυσμού τους εμβολιασμένο είδαν τα μεγαλύτερα κύματα τους από το ξεκίνημα της πανδημίας.

Το Ισραήλ επαναπροσδιόρισε την κατάσταση «πλήρους εμβολιασμού» σε τρία εμβόλια αντί για δύο, και οι άνθρωποι άρχισαν να μιλούν προκειμένου να πράξουν το ίδιο στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Η φυσική ανοσία επίσης μειώθηκε με την πάροδο του χρόνου, αλλά φάνηκε να διαρκεί περισσότερο από τα εμβόλια (Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έγραψα ένα πολύ διαφορετικό δοκίμιο, το οποίο προσπάθησε να αναλύσει τη βάση στοιχείων σχετικά με την αποτελεσματικότητα του εμβολίου, τους κινδύνους, τη φυσική ανοσία και άλλα θέματα. Μπορείτε να βρείτε περισσότερες λεπτομέρειες και αναφορές για πολλές από τις θέσεις που έχω λάβει εκεί. Σημειώστε ότι δεν το έχω κρατήσει ενημερωμένο από τη δημοσίευσή του, τον Οκτώβριο του 2021).

Κοίταξα την παγκόσμια εικόνα και σκέφτηκα, είναι ξεκάθαρο ότι τα εμβόλια δεν εμποδίζουν την εξάπλωση της νόσου. Φαίνεται ότι ο εμβολιασμός οδηγεί στο να αποτελεί περισσότερο μια προσωπική απόφαση για την προσωπική υγεία παρά μια αναγκαιότητα για τη δημόσια υγεία. Μήπως λοιπόν δεν θα πρέπει να απαιτείται ο υποχρεωτικός εμβολιασμός; Ή ίσως θα αναγνωρίσουμε ότι η φυσική ανοσία είναι τουλάχιστον τόσο καλή όσο αυτά τα εμβόλια;

Ω γλυκό παιδί του καλοκαιριού! Αυτή η προοπτική αποδείχθηκε απελπιστικά αφελής.

Αντίθετα, οι εντολές υποχρεωτικότητας συνέχισαν να αυξάνονται, με όλο και πιο σκληρή πίεση, και με όλο και πιο αδύναμο σκεπτικό λογικής. Έγινα ακατάλληλος να εισέλθω στον Καναδά, τη χώρα καταγωγής της συζύγου μου, λόγω του καθεστώτος εμβολιασμού μου. Δεν μπορώ πλέον να δειπνήσω σε πολλές από τις πιο δημοφιλείς πόλεις στις ΗΠΑ. Ο στόχος της πολιτικής για την πανδημία φαινόταν να έχει αλλάξει από το «να σταματήσει ο ιός πάση θυσία» στο «να αυξηθούν τα ποσοστά εμβολιασμού με κάθε κόστος». Έτσι, μια πολιτική που θα αύξανε τον εμβολιασμό κρίνεται «επιτυχής» ακόμα κι αν δεν είναι προκειμένου να σταματήσει ο ιός.

Και υπάρχει κόστος. Χιλιάδες άνθρωποι έχουν χάσει τις δουλειές τους. Τα νοσοκομεία χτυπήθηκαν από τις ελλείψεις προσωπικού, εν μέρει, επειδή απέλυσαν εργαζομένους στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης, άτομα που διακινδύνευσαν τη ζωή τους και προσβλήθηκαν από την COVID νωρίς στην πανδημία, αλλά των οποίων η φυσική ανοσία δεν αναγνωρίστηκε. Οι φοιτητές εκδιώχτηκαν από τα πανεπιστήμια. Γνωστοί γιατροί και καθηγητές απολύθηκαν από τις δουλειές τους.

Το χάσμα μεταξύ πολιτικής και κοινής λογικής δεν ισχύει μόνο για τα εμβόλια. Οι πολιτικές για τη χρήση μάσκας σε πολλά μέρη έγιναν τσίρκο. Οι άνθρωποι φορούσαν τις μάσκες τους για 30 δευτερόλεπτα περπατώντας μέσα σε ένα εστιατόριο για να δειπνήσουν χωρίς μάσκα για 2 ώρες, και κατά κάποιο τρόπο όλοι αποδέχονταν ότι αυτό βοηθούσε. Στις ΗΠΑ, υπήρξαν παιδιά με μάσκες, συχνά ηλικίας έως 2 ετών, παρά το γεγονός ότι αυτό είναι αντίθετο με τις συστάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και βασίζεται σε μια πολύ αδύναμη βάση περιστασιακών στοιχείων. Έχουμε καμιά ιδέα τι κακό έκανε αυτό;

Every time I walk into a restaurant with my mask affixed for 30 seconds before being seated, then spend 45 minutes unmasked eating and drinking, and then affix my mask again for 30 seconds while leaving, I give thanks for how many thousands of lives this practice has surely saved

— Michael Tracey (@mtracey) October 17, 2021

Η αποσύνδεση των αποδεικτικών στοιχείων από την πολιτική και την κοινή γνώμη δημιούργησε ένα άγριο ρήγμα στην κοινωνία. Δημιούργησε επίσης μια ομάδα ανθρώπων, όπως εγώ, που έδωσαν προσοχή στην επιστήμη και είδαν πόσο πολύ έκαναν λάθος τα έμπιστα ιδρύματά μας. Αυτή η διάβρωση της εμπιστοσύνης του κοινού θα χρειαστεί πολύ, πολύ χρόνο για να επιδιορθωθεί. Προσπάθησα να κάνω συζητήσεις για αυτό με ανθρώπους γύρω μου, άνθρωποι που ήταν πολύ έξυπνοι, μορφωμένοι και γενικά ανοιχτοί και φιλελεύθεροι ​​και αντιμετώπισα σταθερά σκληρή αντίσταση.

Συνήθως διαφωνούσαμε για τα γεγονότα. Πόσο αποτελεσματικά ήταν τα εμβόλια, πόσο επικίνδυνα ήταν, αν είχε σημασία η ηλικία, νέος, μολυσμένος κ.λπ. Οι διαφωνίες που βασίζονταν σε γεγονότα ήταν δύσκολες επειδή, όπως διαπίστωσα στο θέμα της φυσικής ανοσίας, η βάση αποδεικτικών στοιχείων ήταν συντριπτικά πολύπλοκη. Δεν μπορούσα να τους φέρω όλους μαζί στο ερευνητικό μου ταξίδι των 100 ωρών και υπήρχαν πολλά στοιχεία εκεί έξω για να υποστηρίξουν όποια θέση ήθελε να έχει κάποιος.

Αυτό που ήταν πιο αποτελεσματικό σε αυτές τις συνομιλίες ήταν να επισημάνουμε πού υπήρχαν σαφείς διαφορές στην πολιτική για την COVID παγκοσμίως. Επισημαίνοντας ότι η φυσική ανοσία ήταν ευρέως αναγνωρισμένη στο σύστημα COVID pass της Ευρώπης, για παράδειγμα. Ή ότι η Γερμανία και η Γαλλία ανέστειλαν τη χορήγηση εμβολίων Moderna σε άτομα κάτω των 30 ετών λόγω κινδύνων για καρδιακή φλεγμονή. Αλλά κάθε φορά που παρουσίαζα μια άποψη που διέφερε από τις περισσότερες κυβερνητικές πολιτικές, η συζήτηση γινόταν σχεδόν αδύνατη. Το καταλαβαίνω…

Είναι πολύ δύσκολο να καταλάβουμε ότι το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου μπορεί να σκέφτεται με ατελείς και ελλιπείς πληροφορίες. Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι κάποιο τυχαίο άτομο που έκανε κάποια έρευνα στο Διαδίκτυο έχει μια πιο ισορροπημένη ή πιο διακριτική θέση για την COVID από τον Anthony Fauci. Αλλά ο Fauci βρίσκεται στην άκρη ενός πολύπλοκου φάσματος απόψεων που σχετίζεται με την πολιτική για την COVID. Πολλοί εξίσου διαπιστευμένοι ειδικοί στη δημόσια υγεία και την επιδημιολογία σκέφτονται πολύ διαφορετικά.

Και υπάρχουν ακόμη και ειδικοί με υψηλή πιστοποίηση που πιστεύουν ότι τα εμβόλια μπορεί να είναι πολύ πιο επιβλαβή από ό,τι πιστεύουμε. Κάπου σε αυτό το χάλι βρίσκεται η αλήθεια. Η μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ του Fauci και των άλλων ειδικών είναι ότι ο Fauci έχει την πιο δυνατή φωνή.

Η διαταραχή που προκάλεσε η Omicron

Μου έγινε ξεκάθαρο ότι με τις πολιτικές μας για την COVID-19 γυρνούσαμε σε ένα πιο παράξενο και πιο περίεργο μέρος με ολοένα και μεγαλύτερες ταχύτητες. Και μετά ήρθε η Omicron.

Και αν η πολιτική για την πανδημία είχε ήδη αποσυνδεθεί από την επιστήμη και την κοινή λογική, η Omicron έθεσε αυτή την απόκλιση στο μάξιμουμ. Για άλλη μια φορά η παρουσία μου στη Νότια Αφρική μου προσέφερε μια μοναδική προοπτική για το τι συνέβαινε με την πανδημία. Εκεί που η ζωή εδώ ήταν σαν να ζούσα τέσσερις ή πέντε μήνες στο παρελθόν, τώρα ξαφνικά ζούσα στο μέλλον! Περάσαμε πρώτοι την Omicron και ήμασταν εβδομάδες μπροστά από τον υπόλοιπο κόσμο όσον αφορά τον αντίκτυπο. Και η Omicron ανέτρεψε με κάθε τρόπο την ισορροπία της πανδημικής πολιτικής.

Καταρχάς, ήταν αδύνατο να συγκρατηθεί. Εξαπλώθηκε σαν πυρκαγιά και έκαψε πληθυσμούς ανεξάρτητα από τα μέτρα που ελήφθησαν. Είσαι εμβολιασμένος; Έχεις μολυνθεί στο παρελθόν; Έχεις φυσική ανοσία; Δεν έπαιξε κανένα ρόλο. Η Omicron σε βρίσκει.

Δεύτερον, ήταν πολύ πιο ήπια. Και ξέρω ότι από τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο (4 Ιανουαρίου 2022), κάτι που σημαίνει ότι κάποιοι άνθρωποι δεν αισθάνονται έτοιμοι να παραδεχτούν ότι είναι αλήθεια, γίνεται όλο και πιο αδύνατο να αγνοηθεί. Στη Νότια Αφρική, πλέον σε καθοδική κλίση του κύματος Omicron, η «αιχμή» των θανάτων ήταν μόλις στο 1/10 της μεγαλύτερης εξάπλωσης σε σχέση με τα προηγούμενα κύματα.

Τρίτον, η Omicron ξεφεύγει σε μεγάλο βαθμό των εμβολίων. Πολλές από τις μεταλλάξεις της βρίσκονται στην πρωτεΐνη-ακίδα που χρησιμοποιείται από τα εμβόλια για την παροχή ανοσίας. Φαίνεται ότι οι αλλαγές μειώνουν ουσιαστικά την αποτελεσματικότητα των εμβολίων κατά της λοίμωξης σε επίπεδα μηδενικά μόλις λίγους μήνες μετά την εμβολιασμό (Η Discovery, ο μεγαλύτερος ασφαλιστικός φορέας της Νότιας Αφρικής, δημοσίευσε μια μεγάλη μελέτη που δείχνει ότι η αποτελεσματικότητα δύο δόσεων της Pfizer έναντι της λοίμωξης Omicron έπεσε στο 25% μετά από 3 μήνες. Πολλά μέρη που δημοσιεύουν δεδομένα ανά κατάσταση εμβολιασμού βλέπουν τώρα ίσες ή και περισσότερες λοιμώξεις μεταξύ των εμβολιασμένων, για παράδειγμα στο Ontario ή στο Ηνωμένο Βασίλειο).

Τώρα λοιπόν έχουμε να κάνουμε με έναν ιό που δεν μπορεί να σταματήσει και μοιάζει πολύ με το κοινό κρυολόγημα. Και έχουμε μια βαριά παγκόσμια στρατηγική που βασίζεται στον εμβολιασμό και ο οποίος κάνει πολύ λίγα για να τον σταματήσει. Σίγουρα, σκέφτηκα, θα δούμε τώρα ότι αυτές οι πολιτικές, και ειδικά οι εντολές εμβολίων, ότι δεν έχουν πλέον κανένα λογικό νόημα;

Γελάστε με εμένα ακόμα μία φορά!

Αντίθετα, το τρένο της εντολής των υποχρεωτικών εμβολιασμών συνέχισε να έρχεται. Τα πανεπιστήμια άρχισαν να επιβάλλουν ενισχυτικές δόσεις για υγιείς 20χρονους. Η Κένυα ανακοίνωσε, δύο μέρες πριν από τα Χριστούγεννα, ότι όλοι οι ταξιδιώτες με αεροπλάνο θα έπρεπε να είναι εμβολιασμένοι για να εισέλθουν ή να βγουν από τη χώρα. Γιατί… η παραλλαγή που ξεφεύγει των εμβολίων εξαπλώνονταν. Η αλλαγή πολιτικής της Κένυας μας ανάγκασε να ακυρώσουμε το προγραμματισμένο ταξίδι διακοπών μας. Σε μια διασκεδαστική ειρωνεία, η αλλαγή πολιτικής κυκλοφόρησε την ίδια μέρα που έκανα το εμβόλιο για τον κίτρινο πυρετό προκειμένου να ταξιδέψω.

Καθώς τα κρουαζιερόπλοια, τα πάρτι και οι γάμοι με πλήρως εμβολιασμένους, συχνά ενισχυμένους, δημιουργούσαν μαζικές εκδηλώσεις διάδοσης της πανδημίας, οι άνθρωποι συνέχισαν να πανηγυρίζουν για τις εντολές υποχρεωτικών εμβολιασμών στις πόλεις τους, να ντροπιάζουν τους ανεμβολίαστους στο Twitter και να μεγαλώνουν το ολοένα αυξανόμενο χάσμα μεταξύ μας. Ωστόσο, εδώ στη Νότια Αφρική, κηρύξαμε το τέλος της πανδημίας.

Την ημέρα μετά την επιβολή υποχρεωτικών εμβολιασμών στην Κένυα όσον αφορά τα αεροπορικά ταξίδια, η Νότια Αφρική εξέδωσε ανακοίνωση σχετικά με τις κατευθυντήριες γραμμές κατά της COVID. Δεν υπάρχει πλέον ιχνηλάτηση επαφών. Επίσης, όχι άλλη απομόνωση ή τεστ των επαφών με COVID. Δεν χρειάζεται πλέον να απομονώνεστε ακόμα κι αν είστε θετικοί, εφόσον δεν νοσήσατε. Και όχι διαφορετικές θεραπείες για εμβολιασμένους ή μη.

Η κυβέρνηση αναγνώρισε αυτό που είναι πλέον προφανές: Αυτός ο ιός είναι εδώ για να μείνει, δεν είναι πια τόσο κακός και πρέπει να ζήσουμε με αυτόν και να επιστρέψουμε στη ζωή μας.

Σοκαρίστηκα. Όχι επειδή διαφώνησα με τις αλλαγές, αλλά επειδή δεν πίστευα ότι η κυβέρνηση θα ήταν διατεθειμένη να κάνει κάτι που θα ήταν τόσο προφανώς αμφιλεγόμενο. Ποτέ δεν ήμουν πιο περήφανος που ήμουν στη Νότια Αφρική από εκείνη τη στιγμή. Και μετά, μόλις λίγες μέρες αργότερα, απέσυραν τις οδηγίες. Επικαλούμενοι «μέσα ενημέρωσης, ενδιαφερόμενους φορείς και δημόσιες έρευνες», αποφάσισαν να αφιερώσουν περισσότερο χρόνο στην κριτική. Τώρα είμαστε πάλι σε αδιέξοδο με τους παλιούς μας κανόνες. Και για άλλη μια φορά το δικαστήριο της κοινής γνώμης ηγείται της πολιτικής αντί της επιστήμης.

Ο κόσμος στέκεται στην κόψη του μαχαιριού αυτή τη στιγμή. Καθώς μέρη του κόσμου (ακόμα και περιοχές των ΗΠΑ) δηλώνουν ότι η πανδημία έχει τελειώσει και προχωρούν. Άλλα μέρη αυξάνουν τους περιορισμούς, επιβάλλουν περαιτέρω εμβολιασμούς και τεστ και βαθαίνουν ένα ισχυρό πολιτικό και ιδεολογικό χάσμα μεταξύ μας.

Τώρα βρισκόμαστε μπροστά σε μια κρίσιμη απόφαση. Συνεχίζουμε να πιέζουμε όλο και πιο σκληρά στο μονοπάτι του εξαναγκασμού και της απανθρωποποίησης, με ολοένα αυξανόμενη ζημιά και ολοένα λιγότερα αποτελέσματα; Ή μήπως παίρνουμε έναν άλλο ρυθμό, παραδεχόμαστε ότι η εικόνα έχει αλλάξει και προσπαθούμε να επιστρέψουμε στη λογική; Μακάρι να ήξερα την απάντηση. Αλλά ξέρω σε τι να ελπίζω.

Επίλογος

Ίσως να αναρωτιέστε, γιατί να μην κάνετε απλώς το εμβόλιο. Και φυσικά, φυσικά, θα ήταν υπέροχο να βρίσκομαι αυτή τη στιγμή στην προνομιούχα εμβολιασμένη τάξη. Δεν μου αρέσει να με αναγκάζουν να κάνω τεστ COVID για να μπω στο σχολείο του γιου μου (παρόλο που η φυσική μου ανοσία είναι καλύτερη από ορισμένα από τα εμβολιασμένα άτομα και η αποτελεσματικότητά του εμβολίου J&J είναι μόλις στο 13%). Δεν μου αρέσει να ακυρώνονται τα σχέδια των διακοπών μου την τελευταία στιγμή. Δεν μου αρέσει να μην μπορώ να επισκεφτώ την πατρίδα της γυναίκας μου.

Και δεν είναι ότι φοβάμαι ή ότι πιστεύω ότι κάτι κακό θα μου συμβεί αν κάνω το εμβόλιο. Πιστεύω ότι τα εμβόλια είναι αρκετά ασφαλή. Όπως ανέφερα, τα στοιχεία υποδηλώνουν ότι ο κίνδυνος από το εμβόλιο είναι μικρότερος από τον κίνδυνο που αποδέχτηκα σχετικά με την πρώτη κρίση μου για την COVID, την οποίο επίσης δεν φοβόμουν. Ταυτόχρονα, πιστεύω ειλικρινά ότι, δεδομένης της προηγούμενης μόλυνσης μου, η σχέση κινδύνου/οφέλους του εμβολίου είναι αρνητική. Δηλαδή, νομίζω ότι είναι πιο πιθανό να κάνει κακό παρά καλό. Και πιστεύω ότι κάθε καλό που θα κάνει είναι προσωρινό και μάταιο, μακροπρόθεσμα.

Το συντριπτικά πιθανό αποτέλεσμα είναι ότι το εμβόλιο θα έκανε ακριβώς ό,τι έκανε ο ιός: Ίσως με ταλαιπωρούσε για μια ημέρα περίπου, και μετά θα συνέχιζα τη ζωή μου. Από την άλλη όμως, δεν αξίζει να μπορείς να ζήσεις ξανά «κανονικά»; Ναί. Αυτό θα άξιζε τον κόπο. Το θέμα όμως δεν είναι πλέον το εμβόλιο. Δεν πιστεύω ότι είναι εντάξει να ζεις σε έναν κόσμο στον οποίο οι ιατρικές διαδικασίες μπορούν να είναι αναγκαστικές σε ανθρώπους χωρίς την αδιαπέραστη βάση αποδεικτικών στοιχείων που να τις υποστηρίζουν. Και απλά, αυτό δεν το βλέπω εδώ που βρίσκομαι.

Ο κόσμος στον οποίο θέλω να ζήσω είναι ένας κόσμος όπου διαμορφώνουμε και επιβάλλουμε ορθολογικές, βασισμένες σε στοιχεία πολιτικές που βασίζονται στο καλό του πληθυσμού. Ένας κόσμος στον οποίο προσφέρουμε κάποια αυτονομία στα άτομα για να λαμβάνουν τις δικές τους αποφάσεις σχετικά με την υγεία τους και που δεν τα εμποδίζουμε να πάνε έξω για δείπνο ή να μπουν σε αεροπλάνο εάν διαφωνούμε μαζί τους. Θα ήθελα επίσης να ζω σε έναν κόσμο όπου θα σταματήσουμε να ντροπιάζουμε ο ένας τον «άλλο» και αποφάσισα ότι ένας τρόπος για να το κάνω αυτό είναι να δηλώνω ως μέρος του «άλλου».

Στην αρχή, δεν εμβολιάστηκα γιατί δεν ήμουν σίγουρος ότι αυτό θα ήταν καλό για μένα. Αλλά τώρα; Τώρα δεν κάνω το εμβόλιο γιατί παίρνω συγκεκριμένη θέση.

Παίρνω θέση γιατί αν άνθρωποι σαν εμένα δεν αντισταθούν σε αυτό που συμβαίνει στον κόσμο αυτή τη στιγμή, τότε τα πράγματα θα γίνουν πιο δύσκολα, πιο περίεργα και πιο τρομακτικά για άλλους ανθρώπους σαν εμένα. Ανησυχώ ότι αν δεν ξεφύγουμε από αυτό το μονοπάτι σύντομα, θα γίνεται όλο και πιο δύσκολο να γυρίσουμε πίσω. Και δεν θέλω να δω πού θα καταλήξει αυτό. Στο τέλος της ημέρας, όλοι προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο δυνατό.

Προσπαθούμε να πάρουμε τις αποφάσεις που πιστεύουμε ότι είναι καλύτερες για εμάς, τις οικογένειές μας και τις κοινότητές μας, με βάση την καλύτερη κατανόηση του κόσμου. Όμως ο κόσμος είναι περίπλοκος. Το μόνο που χρειάζεται είναι μια σύντομη ματιά στην ιστορία για να συνειδητοποιήσουμε ότι εμείς οι άνθρωποι έχουμε αυτοπεποίθηση και έχουμε κάνει λάθη για πολλά, πολλά πράγματα, από τη σκλαβιά μέχρι το κάπνισμα και τις εκπομπές άνθρακα. Κάθε μέρα μαθαίνουμε περισσότερα από όσα κάναμε την προηγούμενη μέρα, και ελπίζουμε κάθε μέρα να κάνουμε καλύτερες επιλογές.

Όμως, μερικές φορές χανόμαστε. Νομίζω ότι η κοινωνία είναι αρκετά χαμένη αυτή τη στιγμή. Και ίσως, απλώς ίσως, η ιστορία μου μπορεί να θέσει έναν ή δύο από εμάς σε έναν καλύτερο δρόμο. Είμαστε σε αυτό μαζί. Θα το περάσουμε μαζί.

childrenshealthdefense.org

Περισσότερη δράση ακολουθεί>

Η Skyhorse Publishing, ένας από τους μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους, παρουσιάζει το βιβλίο της μοριακής βιολόγου Becky McClain. Πως και γιατί η Pfizer επιχείρησε να την δολοφονήσει

Δευτέρα 10 Νοεμβρίου 2025

Πληροφοριοδότης λέει ότι η Pfizer επιχείρησε δολοφονήσει την ίδια και να εξοντώσει την οικογένειά της επειδή μίλησε για τους κινδύνους των εμβολίων mRNA.

Οι ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για τον τρόπο με τον οποίο η εταιρία την εξέθεσε σε έναν μολυσματικό ιό.

Η μοριακή βιολόγος Becky McClain ισχυρίζεται ότι η Pfizer απείλησε να σκοτώσει την οικογένειά της αν μιλούσε δημόσια για τους κινδύνους των εμβολίων mRNA.

Η McClain άρχισε να εγείρει ανησυχίες για την ασφάλεια το 2000, λίγο αφότου άρχισε να εργάζεται στο εργαστήριο Βιοασφάλειας Επιπέδου 2 της Pfizer στο Connecticut.

Το Defender αναφέρει: Τρία χρόνια αργότερα, αφού η διοίκηση δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει τα ζητήματα, η McClain εκτέθηκε σε έναν γενετικά τροποποιημένο φακοϊό, ο οποίος κατασκευάστηκε χρησιμοποιώντας gain-of-function technologies που έκαναν τον ιό πιο μολυσματικό και πιο παθογόνο.

[Οπως ακριβώς συνέβη και με τον ιό που προκάλεσε την COVID-19]

Η έκθεση στον ιό την άφησε ανάπηρη, με συμπτώματα όπως μούδιασμα, περιοδική παράλυση, πόνο και άλλα νευρολογικά προβλήματα.

Οι γιατροί δεν μπορούσαν να διαγνώσουν ή να θεραπεύσουν αποτελεσματικά την κατάστασή της, επειδή η Pfizer αρνήθηκε να αποκαλύψει σε τι είχε εκτεθεί, επικαλούμενη «εμπορικά μυστικά».

Το περιστατικό οδήγησε την McClain σε μια δεκαετή μάχη για να κατανοήσει την ασθένειά της και να λάβει τα αρχεία έκθεσής της, ώστε να μπορέσει να αναζητήσει την κατάλληλη θεραπεία. Κατά τη διάρκεια της μάχης της, έγινε πληροφοριοδότης, αντιστεκόμενη στις απειλές της Pfizer εναντίον της ίδιας και της οικογένειάς της.

Στο νέο της βιβλίο από τον κορυφαίο εκδοτικό οίκο Skyhorse Publishing, «Εκτεθειμένη: Μια επιστήμονας της Pfizer μάχεται τη διαφθορά, τα ψέματα και την προδοσία και γίνεται πληροφοριοδότης βιολογικού κινδύνου-Exposed: A Pfizer Scientist Battles Corruption, Lies, and Betrayal, and Becomes a Biohazard Whistleblower», η McClain αφηγείται πώς έθεσε ανησυχίες για την ασφάλεια στον χώρο εργασίας, υπέστη έκθεση σε έναν επικίνδυνο ιό, πάλεψε την Pfizer για χρόνια στο δικαστήριο και αντιστάθηκε στις επανειλημμένες προσπάθειες της εταιρείας να τη φιμώσει – τελικά κερδίζοντας μια νομική νίκη.

Η McClain αρνήθηκε να υπογράψει μια εντολή φίμωσης – ακόμη και αφού η Pfizer την απέλυσε, την παρενόχλησε και την απείλησε – καθιστώντας την έναν από τους λίγους ανθρώπους που μπορούν να μοιραστούν την ιστορία της δημόσια.

Στο βιβλίο της, η McClain αποκαλύπτει τη διαφθορά που, όπως λέει, δεν διαπερνά μόνο την Pfizer, αλλά και ολόκληρη τη φαρμακευτική βιομηχανία και τους οργανισμούς που έχουν σκοπό να την θεωρήσουν υπόλογη – από την Υπηρεσία Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία (OSHA) και την Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (FDA) μέχρι τα ομοσπονδιακά δικαστήρια- from the Occupational Safety and Health Administration (OSHA) and U.S. Food and Drug Administration (FDA) to the federal courts.

Ο υπερασπιστής της ασφάλειας των καταναλωτών Ralph Nader έγραψε στον πρόλογό του στο βιβλίο:

«Καμία γενική περιγραφή αυτού του βιβλίου δεν μπορεί να αποδώσει τη φρίκη και τις λεπτομέρειες αυτού που υπέστησαν η Becky McClain και ο σύζυγός της, Mark, στα χέρια της Pfizer, κάτι που κατέστη δυνατό με την πάροδο των ετών χάρη στη συμπαιγνία με κυβερνητικούς αξιωματούχους. Πριν και μετά την ετυμηγορία, αυτή η εταιρεία εφάρμοσε τραμπούκικες τακτικές αντιποίνων, μαύρη λίστα, απειλές, παρενοχλήσεις, παράνομες απολύσεις, συγκαλύψεις και απαιτήσεις για ολοκληρωτικές εντολές φίμωσης.

«Αυτές οι τακτικές σχεδιάστηκαν για να αποτρέψουν την υπόθεσή της από το να εξελιχθεί σε εθνικό αίτημα για ρύθμιση από το Κογκρέσο με τη μορφή αυστηρών επιθεωρήσεων βιολογικών εργαστηρίων και υποχρεωτικών προτύπων ασφάλειας/υγείας με σθένος. Ενάντια σε αυτόν τον στόχο, η Pfizer και η βιομηχανία βιοϊατρικής πετυχαίνουν».

«Αν καταγράψετε ζητήματα βιοασφάλειας και/ή μιλήσετε γι’ αυτά, είστε έξω»

Σε μια συνέντευξη με το The Defender, η McClain είπε ότι παρατήρησε ζητήματα ασφάλειας αμέσως μόλις άρχισε να εργάζεται στο εργαστήριο.

«Δεν είχαμε χώρο διαλείμματος, ούτε ασφαλή χώρο διαλείμματος. Είχαμε μη ασφαλή γραφεία. Είχαμε ακατάλληλα πρωτόκολλα βιοπεριορισμού χρησιμοποιώντας μολυσματικούς παράγοντες», είπε. «Και παρόλο που το εργαστήριο δεν ήταν ασφαλές, η διοίκηση το έκανε χειρότερο ενσταλάσσοντας μια κουλτούρα φόβου για όποιον τολμούσε να εγείρει ζητήματα ασφάλειας».

Η McClain είπε ότι οι περισσότεροι επιστήμονες στο εργαστήριο συμμερίζονταν τις ανησυχίες της, αλλά οι διευθυντές το ξεκαθάρισαν: «Αν καταγράψετε ζητήματα βιοασφάλειας και/ή μιλήσετε γι’ αυτά, είστε έξω».

Οι επιστήμονες στο εργαστήριο εργάζονταν σε βιοτεχνολογίες που αλλοιώνουν τη γονιδιωματική, δημιουργώντας ιούς ικανούς να εισέρχονται στα κύτταρα και να αλλάζουν τα γονιδιώματά τους, είπε.

Μετά από πολλαπλά περιστατικά ασφαλείας – συμπεριλαμβανομένου ενός που άφησε αρκετούς επιστήμονες να αρρωστήσουν – η McClain μπήκε ένα πρωί και βρήκε «ένα χάος» στον προσωπικό της πάγκο εργασίας. Ένας επόπτης και ένας ανεκπαίδευτος επιστήμονας είχαν αφήσει ένα επικίνδυνο πείραμα εκεί όλη τη νύχτα, χωρίς να το γνωρίζει η McClain.

Ένα μήνα αργότερα, ο ανεκπαίδευτος επιστήμονας ρώτησε την McClain αν γνώριζε κάτι για τους φακοϊούς, μια οικογένεια ιών που περιλαμβάνει τον HIV και τον FIV (ιό της ανοσοανεπάρκειας των αιλουροειδών).

Μέχρι τότε, η McClain ένιωθε μούδιασμα στη μία πλευρά του προσώπου της, κάτι που ένας νευρολόγος πρότεινε ότι θα μπορούσε να είναι η αρχή της σκλήρυνσης κατά πλάκας.

Η McClain συνειδητοποίησε ότι πιθανότατα είχε εκτεθεί σε έναν τροποποιημένο φακοϊό και ζήτησε από τον επιστήμονα να μάθει περισσότερα για την ασφάλειά του. Επέστρεψε «λίγο νευρικός» και της είπε ότι ο ιός που είχε χρησιμοποιήσει στον πάγκο της ήταν ασφαλής, υποδεικνύοντας ότι δεν ήταν μολυσματικός για τους ανθρώπους.

Αυτή η συζήτηση σηματοδότησε την αρχή του αγώνα της McClain για να αποκτήσει τα αρχεία έκθεσής της. Η Pfizer αρνήθηκε να τα παράσχει, λέγοντάς της ότι «τα εμπορικά μυστικά υπερισχύουν του δικαιώματός σας σε αυτές τις πληροφορίες».

Καθώς η κατάστασή της επιδεινώθηκε, η McClain έλαβε ιατρική άδεια — και η εταιρεία την απέλυσε.

Η McClain σοκαρίστηκε επειδή είχε υποθέσει τα δικαιώματα των εργαζομένων θα την προστάτευαν. Είπε:

«Δεν μπορούσα να λάβω κατευθυνόμενη ιατρική περίθαλψη για την ασθένειά μου, η οποία ήταν μια μυστηριώδης ασθένεια επειδή αυτές οι γενετικά τροποποιημένες τεχνολογίες ιών είχαν σχεδιαστεί για να προκαλούν νέες αναδυόμενες ασθένειες για χρήση σε εργαστηριακές ερευνητικές μελέτες.

«Έτσι, όταν επισκέφτηκα γιατρούς, κανείς δεν ήξερε τι συνέβαινε. Όλοι ήταν φοβισμένοι και ανίκανοι να εξηγήσουν την ασθένειά μου.

«Ο σύζυγός μου και εγώ φοβόμασταν ότι θα πέθαινα. Τελικά έγινε πολύ, πολύ, πολύ, πολύ σοβαρή. Ξεκίνησε με μούδιασμα στην αριστερή πλευρά του προσώπου μου, στη συνέχεια ακραίο πόνο στην αριστερή γνάθο, φλεγμονή του τριδύμου νεύρου μου, πονοκεφάλους, πόνο στη σπονδυλική στήλη και στη συνέχεια περιοδική παράλυση».

«Δεν υπάρχει ελευθερία λόγου για τους επιστήμονες»

Η McClain στράφηκε στην OSHA- Occupational Safety and Health Administration για βοήθεια, υποβάλλοντας έγγραφα που είχε συγκεντρώσει και τα οποία αποκάλυπταν κατάφωρες παραβιάσεις ασφαλείας στο εργαστήριο.

Η OSHA αρνήθηκε να τη βοηθήσει να αποκτήσει πρόσβαση στα αρχεία έκθεσής της και δεν διεξήγαγε καν επιθεώρηση ασφαλείας του εργαστηρίου.

«Η OSHA είναι πλέον μια υπηρεσία που έχουν καταλάβει», είπε η McClain. «Επιβλέπουν περίπου 24 διαφορετικούς νόμους περί πληροφοριοδοτών κάτω από μία στέγη, διευκολύνοντας τον κλάδο να ελέγχει την OSHA. Είναι εύκολο να το καταγράψει. Τοποθετήστε έναν επικεφαλής εταιρείας για να επιβλέπει την OSHA και αποκτάτε τον έλεγχο όλων των νόμων και των ερευνών για τους πληροφοριοδότες».

Αφού η OSHA αρνήθηκε να παράσχει ουσιαστική βοήθεια, το επόμενο βήμα της McClain ήταν σαφές. «Η μόνη νομική λύση για να αποκτήσω τα αρχεία έκθεσής μου ήταν να υποβάλω αγωγή πληροφοριοδοτών», είπε.

Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, η McClain συνάντησε αμέτρητους άλλους επιστήμονες σε παρόμοιες καταστάσεις.

«Δεν υπάρχει ελευθερία λόγου για τους επιστήμονες», είπε. Ανέφερε παραδείγματα επιστημόνων που λογοκρίθηκαν και δυσφημίστηκαν ως «αντιεμβολιαστές» κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, ενώ «απλώς εξέφραζαν εύλογες ανησυχίες για την ασφάλεια».

Μια πρόσφατη έρευνα του The Defender διαπίστωσε ότι η OSHA είπε στους εργοδότες υγειονομικής περίθαλψης να μην αναφέρουν τις ανεπιθύμητες αντιδράσεις των εργαζομένων στα εμβόλια COVID-19 – αλλά να συνεχίσουν να αναφέρουν τραυματισμούς που προκλήθηκαν από όλα τα άλλα εμβόλια.

Η Pfizer ξεκίνησε «backdoor retaliation» στοχεύοντας τον σύζυγο της McClain.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της μακράς νομικής της μάχης, η Pfizer προσπαθούσε αδιάκοπα να την αναγκάσει να υπογράψει μια εντολή φίμωσης. Εκείνη αρνήθηκε, γνωρίζοντας ότι η υπογραφή θα της κόστιζε την επιρροή που χρειαζόταν για να έχει πρόσβαση σε πληροφορίες σχετικά με την έκθεσή της.

Η εταιρεία ξεκίνησε αυτό που η McClain ονόμασε «backdoor retaliation» στοχεύοντας τον σύζυγό της, ο οποίος εργαζόταν στον FDA στο Connecticut.

«Δύο μήνες πριν από τη δίκη, ο σύζυγός μου κλήθηκε στο γραφείο του και του είπαν ότι αν δεν με έκανε να συμβιβαστώ με την Pfizer, θα έμενε άνεργος», είπε η McClain.

Η απειλή τρομοκράτησε το ζευγάρι, καθώς η McClain ήταν εξαιρετικά άρρωστη και βασίζονταν εξ ολοκλήρου στο εισόδημά του. «Νόμιζα ότι η Pfizer δεν μπορούσε να έχει τέτοια απήχηση… ο σύζυγός μου εργάζεται για την κυβέρνηση. Αλλά το έκαναν», είπε.

Ο σύζυγός της αρνήθηκε να την αναγκάσει να υπογράψει μια εντολή φίμωσης. Αφού αντιμετώπισε ψευδείς κατηγορίες παρά το άψογο 18ετές ιστορικό του ως αξιωματικός, έφυγε από τον FDA.

Η McClain τελικά κέρδισε την αγωγή της για καταγγελία για την ελευθερία του λόγου σε μια δίκη με ενόρκους το 2010, παρόλο που οι μεταγενέστερες αποκαλύψεις έδειξαν ότι ο δικαστής είχε οικονομικές συγκρούσεις συμφερόντων. Έλαβε 10 χρόνια αναδρομικών αποδοχών – αλλά καμία αποζημίωση για την έκθεσή της, την ασθένεια ή τα βάσανά της.

Η Pfizer δεν είχε καμία υποχρέωση να διορθώσει το πρόγραμμα ασφαλείας της.

Παρόλο που η McClain δεν απέκτησε ποτέ πλήρη πρόσβαση στα αρχεία έκθεσής της, έλαβε πρόσθετες λεπτομέρειες σχετικά με τον ιό, τις οποίες εξηγεί στο βιβλίο της.

Σήμερα, υποστηρίζει δημόσια τη μεταρρύθμιση του κλάδου. Δήλωσε στο The Defender ότι υπάρχουν πολλά βασικά ζητήματα που πιστεύει ότι πρέπει να αντιμετωπιστούν. Είπε:

«Πρώτον, είναι ότι όλες οι εντολές φίμωσης που σχετίζονται με τραυματισμούς σε εργαστήρια και ανησυχίες για τη δημόσια υγεία και ασφάλεια θα πρέπει να είναι παράνομες. Το κοινό έχει δικαίωμα να γνωρίζει για τους κινδύνους σε αυτά τα εργαστήρια, ειδικά στο μεταπανδημικό μας περιβάλλον.

«Έπειτα, η OSHA πρέπει να αναδιαμορφωθεί. Είναι μια υπηρεσία που έχει καταληφθεί από τη Big Pharma».

Η McClain πρόσθεσε ότι η OSHA δεν μπορεί να επιβλέπει αποτελεσματικά τη βιοτεχνολογία επειδή ο οργανισμός δεν κατανοεί πλήρως τους σοβαρούς και μοναδικούς κινδύνους για την ασφάλεια. Είπε ότι τα προβλήματα ασφάλειας διατρέχουν την έρευνα βιοτεχνολογίας στον ακαδημαϊκό χώρο, την κυβέρνηση και τον ιδιωτικό τομέα – ο καθένας με το δικό του σύνολο κανονισμών – και ότι ο ιδιωτικός τομέας αντιμετωπίζει τους λιγότερους κανόνες.

«Το συμπέρασμα είναι ότι χρειαζόμαστε καλύτερη προστασία της ελευθερίας του λόγου και των καταγγελιών για επιστήμονες, γιατρούς και τραυματίες εργαζόμενους», είπε η McClain. «Κανείς δεν πρέπει να περάσει 10 χρόνια κόλασης μόνο και μόνο για να έχει έναν ασφαλή χώρο εργασίας ή για να προστατεύσει το κοινό υπερασπιζόμενος τα επαγγελματικά πρότυπα».

The Ηonesty Junkie [Aλήθεια, πεθαίνω για σένα]

O Υπ. Υγείας, αυτή η θηριώδης φυσιογνωμία της Ειλικρίνειας, έλαβε μέρος στην 4η Ημερίδα του ygeiamou, του ενθέτου της εφημερίδας Πρώτο Θέμα [-Βασίλη, φεύγεις, CureVac, Πράσινος Πέτρος].

Από εδώ ο Αδωνις Γεωργιάδης-όπως διαβάζουμε στο σχετικό ρεπορτάζ της εφημερίδας- μίλησε “για τις θεωρίες συνωμοσίας αλλά και τη σημασία του εμβολιασμού. Ο κ. Γεωργιάδης σε συζήτηση με την Πρόεδρο της Εθνικής Επιτροπής Εμβολιασμών, Μαρία Θεοδωρίδου, αναφέρθηκε στη νέα στρατηγική εμβολιασμών, τονίζοντας ότι η χώρα έχει ήδη αυξήσει σημαντικά τον προϋπολογισμό για τα εμβόλια και ότι θα ακολουθήσει περαιτέρω ενίσχυση.

Όπως είπε, η εποχή της πανδημίας άφησε βαθύ διχασμό μεταξύ εμβολιαστών και αντιεμβολιαστών, προκαλώντας καχυποψία σε μια ιατρική πρακτική που ιστορικά αποτελεί έναν από τους βασικότερους παράγοντες αύξησης του προσδόκιμου ζωής.

Ο Υπουργός επεσήμανε ότι η εφεύρεση των εμβολίων «άλλαξε την ανθρωπότητα (!)» και υπενθύμισε ότι σε προηγούμενες εποχές η παιδική θνησιμότητα ήταν τόσο υψηλή, ώστε – όπως σημείωσε – «οι Πέρσες μεγιστάνες δεν έβλεπαν τα παιδιά τους μέχρι τα 5α τους γενέθλια». Παράλληλα, υπογράμμισε ότι η ύπαρξη σπάνιων παρενεργειών δεν μπορεί να οδηγεί στην αμφισβήτηση του συνολικού οφέλους: «Δεν μπορεί μία στατιστική (!) πιθανότητα να αλλάζει το μείζον», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Απαντώντας στις θεωρίες που συνδέουν τον εμβολιασμό με αύξηση «ξαφνικών θανάτων», ο κ. Γεωργιάδης υπογράμμισε ότι τα επίσημα (!) στοιχεία δεν επιβεβαιώνουν κάτι τέτοιο. «Αν ήταν αληθείς οι θεωρίες για τα εμβόλια, τότε στατιστικά θα έπρεπε να έχουμε τεράστια αύξηση των ξαφνικών θανάτων. Το 80% του πληθυσμού έχει κάνει το εμβόλιο.

Η ΕΛΣΤΑΤ (!)δείχνει ότι μετά τον COVID το προσδόκιμο ζωής άρχισε να ανεβαίνει ξανά. Τέλος η θεωρία της ξαφνικίτιδας, δεν υπάρχει, δεν ισχύει», σημείωσε. Σύμφωνα με τον Υπουργό, η παραπληροφόρηση γύρω από τα εμβόλια δεν έχει μόνο κοινωνικές συνέπειες, αλλά «οδηγεί ανθρώπους να χάνουν τη ζωή τους».

Full disclosure on the COVID vaccine side effects w.r.t. infectious disease: pic.twitter.com/vfc0Ott7nR

— Steve Kirsch (@stkirsch) November 11, 2025

Ο κ. Γεωργιάδης πρόσθεσε ότι εάν οι φήμες περί σοβαρών επιπλοκών αφορούσαν πραγματικά το σύνολο του πληθυσμού που εμβολιάστηκε, τότε η χώρα θα είχε καταγράψει εκθετική (!) αύξηση καρδιαγγειακών περιστατικών, κάτι που δεν επιβεβαιώνεται σε καμία στατιστική καταγραφή. Τόνισε επίσης ότι η διάδοση ψευδών ειδήσεων μέσω διαδικτύου αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις (!) στο πεδίο της δημόσιας υγείας.

«Η δική μας ευθύνη είναι να μπορέσουμε να εξηγήσουμε με απλά λόγια στον κόσμο τα οφέλη του εμβολιασμού», σημείωσε, προσθέτοντας ότι ήδη τα ποσοστά εμβολιασμού πλησιάζουν τα προ πανδημίας επίπεδα.

Το Κουρδιστό Πορτοκάλι ως γνωστόν βρίσκεται στη κορυφή των θεωρητικών συνωμοσίας. Σε τέτοιο βαθμό που πιστεύει ότι το Μάτι και τα Τέμπη ήταν Επιχειρήσεις οργανωμένες στη λεπτομέρειά τους [δεν γνωρίζουμε από ποιους-Τούρκοι πράκτορες, παρακράτος, υπόκοσμος, ποιος ξέρει;] και πως η 28η Φεβρουαρίου επελέγει συμβολικά επειδή εκείνη τη μέρα το τρένο ήταν γεμάτο με νεαρά κορίτσια και αγόρια [υποψήφιους γονείς] που επέστρεφαν από το Φεστιβάλ της Πάτρας.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας κάποιοι έκοψαν ή κάπως κόπηκε στον προηγούμενο Σταθμό Παλαιοφάρσαλο καλώδιο 25.000 volts και ενώ το απογευματινό τρένο ήταν σταματημένο.

-Δεν είχε ξανασυμβεί ποτέ κάτι τέτοιο…Να είναι το τρένο σταματημένο και να κόβονται ξαφνικά καλώδια 25.000 volts…

θα δήλωνε στη κατάθεσή του ο νεκρός Διευθυντής Κυκλοφορίας Κωνσταντίνος Χρυσάγης.

-Tο πρωί της ίδιας μέρας σύντροφοι και φίλοι οδηγών ασθενοφόρων της περιοχής περιέγραφαν στη πλατεία της Λάρισας ότι γνωστοί τους οδηγοί ασθενοφόρων είχαν ειδοποιηθεί να βρίσκονται σε ετοιμότητα.

-Φωτορεπόρτερ της Λάρισας που μόλις άκουσε το συμβάν άρπαξε το παπί του και έφτασε σε χρόνο dt στο σημείο διαπίστωσε έκπληκτος ότι είχαν ήδη στήσει σκηνές τα ΕΚΑΜ!

-Στα χέρια ρεπόρτερ της κρατικής τηλεόρασης βρέθηκε το γνωστό video της έκρηξης και της επιχείρησης και αυτός (Μητρούσιας;) το έδωσε στη δημοσιότητα. Ποιοι παρέδωσαν το video στον Μητρούσια το οποίο σύμφωνα με την ανάλυση του πρώην ληστή και πολύ έμπειρου σε παρόμοιες επιχειρήσεις Κώστα Σαμαρά προήλθε από τις κάμερες εργοταξίου που είχε στηθεί πρόχειρα με κοντέινερς σε μικρή απόσταση από το συμβάν και το οποίο είχε οπτική επαφή με το σημείο.

-Ο Βασίλης Λαμπρόπουλος στο ΒΗΜΑ θα απεκάλυπτε τη περίφημη Μονταζιέρα των Τεμπών και τον σκοτεινό ρόλο ενός τύπου που λέγεται Τερεζάκης, ο οποίος βγήκε στη σύνταξη το 2016. Το 2020 τον επαναπροσέλαβε ο Γεραπετρίτης ως Σύμβουλο της Διοίκησης [να υποθέσουμε κατ΄εξοχήν σύμβουλο ασφαλείας] και ο οποίος μετά από 57 νεκρούς προήχθη σε CEO ενώ αποχώρησε αδόκητα και σε διάστημα σχεδόν ενός έτους ο Λαρισαίος Γιάννος Γραμματίδης που είχε διορισθεί πρόεδρος του ΟΣΕ ένα διάστημα. Ο μυστηριώδης και πανίσχυρος Τερεζάκης ενώ θα έπρεπε να βρίσκεται προφυλακισμένος όχι μόνο έλαβε προαγωγή αλλά είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στη συγκάλυψη και την αλλοίωση των στοιχείων που ακολούθησε.

Ο Αδωνις Γεωργιάδης λοιπόν, αυτή η Αίτνα της Ειλικρίνειας, μίλησε για στοιχεία.

BREAKING: 51 Million-Person Study Finds COVID-19 “Vaccines” Increase Risk of Respiratory Infections by up to 559% https://t.co/6tAWQIr18D

— Steve Kirsch (@stkirsch) November 11, 2025

Τον καλούμε λοιπόν να μας παρουσιάσει τα εξής στοιχεία>

Το ποσοστό των εμβολιασθέντων με τα εμβόλια COVID-19 ανάμεσα στις ηλικίες κάτω των 60 που πεθαίνουν ξαφνικά ή που έχουν πεθάνει από οποιαδήποτε αιτία μετά την εμβολιαστική εκστρατεία για το διάστημα 2022-2026.

Στην συλλογή των στοιχείων άλλωστε έδειξε υποδειγματική ετοιμότητα ο κρατικός μηχανισμός και το υπουργείο του την ώρα που εφημερίδες σαν το Θέμα, το ένθετο του οποίου φιλοξένησε την εκδήλωση, μιλούσε όλα αυτά τα χρόνια για ΨΕΚ και έσπερνε τρόμο ώστε να σπεύσουν οι άνθρωποι να λάβουν τα εμβόλια ευθανασίας για μία planδημία που προανήγγειλε το Ιδρυμα Rockefeller ήδη από το 2010 με τον Κωδικό Επιχείρηση Lock Step και για έναν ιό ο οποίος είχε παρασκευασθεί ήδη από το 2015 και εκτοξεύθηκε εναντίον της ανθρωπότητας στις 18 Οκτωβρίου 2019.

Eκείνη τη μέρα εντελώς συμπτωματικά στη Wuhan της Κίνας βρισκόταν σε εξέλιξη η Τελετή Έναρξης των Παγκοσμίων Αγώνων Στρατιωτικών και στη Νέα Υόρκη εντελώς συμπτωματικά ο Dr. Klaus Schwab και ο Bill Gates ήταν οι χορηγοί της περίφημης προσομοίωσης- πανδημίας με τον Κωδικό ΕVENT 201. Κατά σατανική σύμπτωση πολλοί από τους αθλητές-στρατιωτικοί περιέγραψαν σε συνεντεύξεις τους συμπτώματα κοινά με αυτά που αργότερα θα γινόταν γνωστά ως συμπτώματα COVID.

Δύο και πλέον χρόνια τώρα το Κουρδιστό Πορτοκάλι παρουσίασε έρευνα ΜΟΝΟ ΜΕ ΣΤΟΙΧΕΙΑ για το πως στήθηκε η Παγκόσμια Επιχείρηση COVID-19.

Πάνω από 70 εκατ. άνθρωποι έχουν πεθάνει ήδη από τα εμβόλια ευθανασίας COVID-19. Kαθημερινά σε κάθε Νομό της Ελλάδας πέφτουν ξαφνικά νεκροί άνθρωποι που έχουν λάβει τα εμβόλια COVID και ουκ εστιν αριθμός ανθρώπων βρίσκονται αντιμέτωποι με καρκίνους turbo.

Kαλούμε τέλος τόσο τον αρμόδιο υπ. Υγείας Αδωνι Γεωργιάδη όσο και την Πρόεδρο της Εθνικής Επιτροπής Εμβολιασμών, Μαρία Θεοδωρίδου, να λάβουν δημόσια τα ετήσια εμβόλια COVID σε ζωντανή μετάδοση από τυχαία κλειστή παρτίδα εμβολίων τη μεταφορά της οποίας μαζί με τους γιατρούς και επιστήμονες που θα υποδείξουν τόσο ο υπουργός Ειλικρίνειας όσο και η Πρόεδρος των Εμβολίων και από αποθηκευτικό χώρο που θα επιλεγεί τη τελευταία στιγμή (τη παρτίδα) θα συνοδεύουν οι πολιτικοί Μιχάλης Καρχιμάκης, Δημήτρης Τζιώτης και ο εμβολιασθής επιστήμονας Δημήτρης Κούβελας. Θα προσθέσουμε εάν χρειαστεί και άλλα ονόματα πολιτικών οι οποίοι θα εγγυηθούν το τυχαίο της παρτίδας των ασφαλών και αποτελεσματικών εμβολίων τα οποία καλούμε να λάβει δημόσια το Δίδυμο της Ειλικρίνειας Αδωνις-Θεοδωρίδου.

Αυτή τους η κίνηση θα ήτο η καλύτερη διαφήμιση για τις Pfizer, Moderna, AstraZeneca και μία ισχυρή δόση αξιοπιστίας για το πολιτικό και επιστημονικό προσωπικό της χώρας.

Καλούμε μάλιστα τις εταιρίες να επιβραβεύσουν ακόμη και με 10 εκατομμύρια ευρώ τους Γεωργιάδη-Θεοδωρίδου για την διαφήμιση του ασφαλούς και αποτελεσματικού.

Από τη μεριά μας το ΜΟΝΟ που επιθυμούμε να διασφαλιστεί είναι η τυχαιότητα της παρτίδας και του Serial Number των ετησίων εμβολίων που θα λάβουν live ο υπουργός Αλήθειας και η Επιστήμων Θεοδωρίδου.