kourdistoportocali.comEconomyΥμνος στο Φιλελευθερισμό το νέο κόμμα που ετοιμάζουν επιχειρηματικά συμφέροντα!

Αποκάλυψη

Υμνος στο Φιλελευθερισμό το νέο κόμμα που ετοιμάζουν επιχειρηματικά συμφέροντα!

Δέσμιος πελατειακών λογικών ο Κυριάκος Μητσοτάκης

Eίναι γεγονός! Το επόμενο διάστημα θα παρουσιασθεί στους οξυδερκείς Ελληνες ψηφοφόρους το Κόμμα “17” που αποτελεί την επιτομή του Φιλελευθερισμού.

Από τον Ian Ford

Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία έρχεται μετά την διαπίστωση της αδυναμίας του Κυριάκου Μητσοτάκη να μετατρέψει τη χαζοΝΔ σε ένα πραγματικά Φιλελεύθερο Κίνημα καθώς παραμένει αιχμάλωτος της πελατειακής λογικής όπως είχαμε την ευκαιρία να το διαπιστώσουμε εκ νέου στις περιπτώσεις των Μαρκογιαννάκη-Μαλέλη-Τατούλη. Η ΝΔ εξακαλουθεί να αναδύει πελατειακή μπόχα και συναγωνίζεται με τους κατσιαπλιάδες Συριζαίους για το ποιος θα φροντίσει πιο πολύ το Δημόσιο.

Χαρακτηριστική ήταν και η συνάντηση του Μητσοτάκη με τους συνδικαλιστές της ΕΡΤ τους οποίους θα αξιολογήσει χωρίς να απολύσει. Θα αξιολογήσει δηλαδή τον Καλφαγιάννη και θα τον διατηρήσει στη θέση του! Επειδή λοιπόν ο ταλαίπωρος Κυριάκος μάλλον θα αποτελέσει δεξιά παρένθεση σε περίπτωση που καταφέρει να γίνει πρωθυπουργός, οι αναρχοΦιλελεύθεροι δεν έχουν να περιμένουν τίποτε από το χαζοκόμμα της ΝΔ. Γι΄αυτό και προχωρούν στην ίδρυση του κόμματος “17” με χορηγό την Apple!

To “17” θα είναι η πρώτη προσπάθεια της Apple παγκοσμίως να μπει δυνατά την διεθνή πολιτική σκηνή.

Τουλάχιστο μια ισχυρή προσωπικότητα και πακτωλός εκατομμυρίων ευρώ βρίσκεται πίσω από την δημιουργία του νέου κόμματος “17″ που έχει προαναγγείλει εδώ και μήνες το “Κουρδιστό Πορτοκάλι”.

Η στιγμή πλησιάζει καθώς η Ελλάδα είναι έτοιμη να σωριαστεί στα μέσα του χειμώνα και στη συνέχεια να αναγεννηθεί μέσα από την τέφρα της. Οσο ακόμη παραμένουν όρθιοι οι ανόητοι Μπαλάφες και λοιποί καφενόβιοι των κομμάτων της μεταπολίτευσης δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει τίποτε. Μόνο μία επιβεβλημένη και ολοσχερής καταστροφή θα αποτελέσει το μεγαλύτερο κίνητρο πρώτα να σκεφτούν και στην συνέχεια να δράσουν οι αμήχανοι και νικημένοι Ελληνες.

Ο τίτλος “17” είναι αναφορά στους σημερινούς εφήβους που βρίσκονται αντιμέτωποι με τις συνέπειες της κρίσης και πολλοί από αυτούς επιλέγουν τον δρόμο της ξενιτιάς.

Η φιλοδοξία του νέου κόμματος είναι αυτά τα παιδιά να βρουν κίνητρα να παραμείνουν στην Ελλάδα.

Οι αρχές του κόμματος είναι τόσο ανατρεπτικές που υπάρχει ισχυρό ενδεχόμενο να προκαλέσει με το Καλημέρα αναταράξεις στην πολιτική ζωή του τόπου και στο παρηκμασμένο κομματικό τοπίο.

Από τις πιο χαρακτηριστικές Αρχές του νέου κόμματος είναι: H απόλυτη Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση και το τσάκισμα της Γραφειοκρατίας πάνω στην οποία στηρίζεται το πελατειακό κράτος.

Οι επενδύσεις στην ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ως μονόδρομος για την εθνική επιβίωση. Ειδικά στους Τομείς της Παιδείας και της Αμυνας.

Μία από τις πολλές ανατρεπτικές διακηρύξεις του νέου κόμματος είναι η ριζική αναθεώρηση της βαρύτητας της ψήφου τόσο στις εθνικές και δημοτικές εκλογές όσο και στα δημοψηφίσματα.

Με απλά λόγια δεν θα προσμετράται το ίδιο η ψήφος όλων των πολιτών της χώρας και προς αποφυγή παρεξηγήσεων η ψήφος των οικονομικά ισχυρών δεν θα έχει μεγαλύτερη βαρύτητα.

Κάθε 2 χρόνια οι πολίτες της χώρας θα καλούνται να συμπληρώσουν ένα ερωτηματολόγιο από τις απαντήσεις στο οποίο θα βαθμολογούνται από το 1-5. Με την βαθμολογία αυτή θα προσέρχονται στην κάλπη και η ψήφος τους θα “μετράει” Χ1, Χ2, Χ3, Χ4 και Χ5 ανάλογα με τον βαθμό που έχουν πιάσει στο ερωτηματολόγιο-test.

Oσοι πολίτες επιθυμούν με την ολοκλήρωση των μεταπτυχιακών σπουδών τους θα υπηρετούν χωρίς αμοιβή στο ελληνικό δημόσιο για δύο χρόνια. Θα έχουν μόνο δωρέαν σίτιση και οδοιπορικά. Οι ΑΡΙΣΤΟΙ θα βαθμολογούνται και ανάλογα με τις ανάγκες θα καλύπτουν τα κενά του Δημοσίου. Θα καταργηθεί η μονιμότητα σε όλες της βαθμίδες του Δημοσίου. Το Δημόσιο θα γίνει υπόθεση των Αρίστων.

Ιδού πως θα περνάνε οι Ελληνες όταν το “17” γίνει κυβέρνηση!

Στο μεταξύ σύμφωνα με τις κυλιόμενες δημοσκοπήσεις τα ποσοστά των κομμάτων έχουν ως εξής>

ΝΔ 25%

ΣΥΡΙΖΑ 14%

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 8%

ΚΚΕ 7%

ΚΙΝΑΛ 6%

ΛΑΕ-ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ 5%

ΑΝΕΛ 4%

Aκολουθεί ένας ύμνος στον Φιλελευθερισμό αλλά και στη Μωρία των Ελλήνων από τον εκλεκτό Αθανάσιο Χ. Παπανδρόπουλο.

Η παραδοσιακή ιδεολογική αντιπαράθεση μεταξύ δεξιάς και αριστεράς δεν υφίσταται πλέον. Κατέρρευσε και αυτή, ταυτοχρόνως με το Τείχος του Βερολίνου. Ωστόσο, δεν συνέβη το ίδιο και με την ιστορία. Το τέλος της δεν είναι ορατό στον ορίζοντα και, ως εκ τούτου, η μάχη των ιδεών είναι πάντα παρούσα. Μπορεί για μία περίοδο να βρέθηκε σε λήθαργο, πλην όμως από τις αρχές του 21ου αιώνα είναι εκ νέου στο προσκήνιο. Εχει ομως διαφορετικο περιεχομενο.

Δεν φορά χθεσινά   ρούχα. Η ιδεολογική αντιπαράθεση δεν φέρνει αντιμέτωπους αριστερούς, δεξιούς, κεντρώους. Αυτές οι ιδεολογικές ταυτότητες ανήκουν στο χθες –και αν χρησιμοποιούνται από ορισμένους, αυτό οφείλεται στην πρόθεσή τους να συσκοτίσουν το πολιτικο-ιδεολογικό πεδίο. Διότι, στην ουσία, η σημερινή διαχωριστική ιδεολογική γραμμή είναι αυτή που χωρίζει το νέο από το παλαιό, το ανανεωμένο από το συντηρητικό. Οι διαφορές μεταξύ κομμάτων και ανθρώπων εδράζονται στις επιλογές που θέλουν να οικοδομήσουν το αύριο και να φέρουν το καινούργιο, και στις άλλες που προκρίνουν την ακινησία, τα κεκτημένα, το βλέμμα προς τα πίσω.

Στην βάση αυτής της διαφοράς, ο φιλελευθερισμός είναι ένα αμιγώς προοδευτικό και εκσυγχρονιστικό κίνημα, που αντιτίθεται σε όλες τις μορφές στενού συντηρητισμού. Μορφές που συναντά κανείς στην αντιπέρα πολιτικο-ιδεολογική όχθη.

Έτσι, ο φιλελευθερισμός είναι αντίθετος στον εθνικισμό, που θέλει να επιβάλλει κλειστές και φοβικές αντιλήψεις σε μία εποχή όπου ιδέες, γνώσεις, πληροφορίες και γεγονότα κινούνται με πρωτοφανή ταχύτητα. Όταν γνωρίζει κανείς ότι μόνο στο Facebook υπάρχουν σήμερα πανω απο1.000 εκατομμύρια φίλοι, που θα είναι 2 δισεκατομμύρια σε μια διετια, καταλαβαίνει τί αντιπροσωπεύουν η ξενοφοβία, ο εθνοκεντρισμός και η πνευματική περιχαράκωση. Όταν κεντροδεξιά κόμματα επιβαίνουν στο βαγόνι του λαϊκισμού και αδυνατούν να παρακολουθήσουν αξιακούς μετασχηματισμούς, αρνούμενα ακόμα και το δικαίωμα της διαφοράς, τότε κάτι δεν πάει καλά.

Από την άλλη, όταν παραδοσιακά σοσιαλιστικά κόμματα αντιδρούν σε κοινωνικές μεταρρυθμίσεις και υπεραμύνονται συντεχνιακών κεκτημένων που πλήττουν το δημόσιο συμφέρον, κάπου η έννοια της προόδου διασύρεται. Αφήνουμε δε κατά μέρος κάποια αριστερίστικα ή σταλινικά κόμματα τα οποία, χωρίς να το δηλώνουν ευθαρσώς, «οραματίζονται» τις πάλαι ποτε στρατοπεδικές κοινωνίες και τις νομενκλατούρες που κατείχαν τόσο τον πλούτο, όσο και την «αλήθεια».

«Ο συντηρητικός», έγραφε προσφάτως ο Γάλλος φιλόσοφος Αλαίν Φινκιελκρώτ, «είναι ο άλλος, αυτός που φοβάται. Φοβάται να χάσει προνόμια, φοβάται να απωλέσει εξουσία και κεκτημένα, φοβάται την ελευθερία, φοβάται την ανοιχτή θάλασσα, φοβάται το άγνωστο, φοβάται την παγκοσμιοποίηση, τους μετανάστες, την ευελιξία, την δια βίου μάθηση, την αλλαγή…».

Οι φιλελεύθεροι αντιτίθενται σε αυτή την συνολική φοβική κατάσταση. Είναι αντίθετοι στην ακινησία, στην αμορφωσιά, στον πατερναλισμό και στην περιχαράκωση. Θέλουν την ελευθερία, την δημιουργία, το άνοιγμα στον κόσμο. Εμπιστεύονται τον άνθρωπο και τις δυνάμεις του και τον θεωρούν τον μόνο ικανό να αλλάξει τον κόσμο.

Για τους φιλελεύθερους, το πρωτείο του ατόμου, όπως έγραψε ο Μάρκος Δραγούμης στο ογκώδες βιβλίο του «Πορεία προς τον Φιλελευθερισμό», αποτελεί την πεμπτουσία της φιλελεύθερης αντιλήψεως για την ζωή. Μία αντίληψη που αρνείται ότι η προσπάθεια του ιστορικού ανθρώπου για την εδραίωση μιας ενιαίας οντολογίας, απ’ όπου θα απέρρεαν οι απαραίτητοι ορισμοί ιεραρχήσεως των αξιών του κοινωνικού και του ατομικού όντος, πρέπει να καταλήγει απαραιτήτως στην άνευ όρων υποταγή του ατομικού στο κοινωνικό ον.

Εξάλλου, η αντίληψη αυτή εμπεριέχεται σε μεγάλο βαθμό και στην αρχαία ελληνική σκέψη, η οποία καταφάσκει εξίσου στο ατομικό και στο κοινωνικό. Είναι με ρητή προτεραιότητα στο ατομικό, δηλαδή την ατομική ύπαρξη ως δυνατότητα δημιουργικής ελευθερίας.

Ο φιλελεύθερος αρνείται το θαύμα της δημιουργίας του νοήματος (δηλ. ο πολιτισμός ως γνώση και τέχνη) να μεταβάλλεται σε δομές, συστήματα, ιστορικά τραίνα, τρακτέρ που οργώνουν συνειδήσεις και στρατιές κομισάριων και παρανοϊκών διαφωτιστών να αποτελούν μια νέα μορφή ιερατείου.

Υπό αυτή την έννοια, ο φιλελευθερισμός βρίσκεται σε μόνιμη εγρήγορση και προσπαθεί να δίνει απαντήσεις κάθε φορά που κάποιοι προσπαθούν να φιμώσουν στόματα, να ακυρώσουν σκέψεις. Πλην ομως οι απαντησεις του αναφερονται στο υπαρκτο κοσμο και οχι σε ανορθολογα ιδεολογηματα και σε συνομωσιολογικες γελοιοτητες.

Με άλλα λόγια, η φιλελεύθερη αντίληψη εμπεριέχει την πρόοδο και προωθεί, σε όλα τα επίπεδα, επιστημονικές, θεσμικές και κοινωνικές αλλαγές, με κύριο σημείο αναφοράς τον σκεπτομενο ορθολογικα αλλα και δημιουργικα άνθρωπο.Αυτος ειναι και ολογος που θεωρει κορυφαιο συντελεστη αναπτυξης και προοδου την Παιδεια.Αυτην που αναπτυσσει σκεψη και κριτικη προδιαθεση.

Παραλληλα, ο φιλελευθερισμός αντιστέκεται στον οικονομικο συντηρητισμό και δεν αποδέχεται σε καμμία περίπτωση την απληστία και τον άκρατο εγωισμό που κυριαρχούν στους φονταμενταλιστές της αγοράς. Αυτούς δηλαδή που με τα έργα και τις δραστηριότητές τους παραμόρφωσαν την φιλελεύθερη οικονομική και κοινωνική αντίληψη, με μοναδικό ανομολόγητο στόχο τοην αποκλειστική και στενόκαρδη εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους.

Έτσι, φιλελεύθεροι πολιτικοί και οικονομολόγοι,με αφορμη την κριση του 2008,στις Η.Π.Α, άσκησαν έντονη κριτική στην τοτε νομισματική στρατηγικη της αμερικανικής Κεντρικής Τράπεζας, αλλά και στην δήθεν «νεοφιλελεύθερη» αμερικανική πολιτική προστασίας της εσωτερικής παραγωγής χάλυβος και γεωργικών επιδοτήσεων. Τάχθηκαν υπέρ της ελεύθερης κυκλοφορίας των παραγόμενων στον Τρίτο Κόσμο προϊόντων και ζήτησαν την ακύρωση χρεών των πτωχότερων χωρών του κόσμου.

Οι φιλελεύθεροι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, για παράδειγμα, ζήτησαν την δημιουργία μιας Παγκόσμιας Κοινωνικής Οργανώσεως που θα επιτηρεί την εφαρμογή ελάχιστων κανόνων στους τομείς της εργασίας, του περιβάλλοντος, της ασφάλειας, της υγείας, με παράλληλες παρεμβάσεις σε περιπτώσεις υπάρξεως μονοπωλίων και ποικίλων άλλων καρτέλ.

Αυτός ο φιλελευθερισμός ομως, με πραγματικά ανθρώπινο πρόσωπο, είναι σήμερα ο μεγάλος εχθρός των απανταχού συντηρητικών δυνάμεων. Γι αυτό και κατασυκοφαντείται.

Δεν ειναι δε διολου τυχαιο,που στην κατασυκοφαντηση του συμφωνούν οι Πουτιν, Τραμπ, Λεπεν, Ορμπαν και αλλοι Πεπε Γκριλλο,θελοντας να πανε τα ρολόγια προς τα πισω.

ΟΤΑΝ Ο ΛΑΟΣ ΛΕΕΙ ΨΕΜΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ

Όποιος θέλει να καταλάβει γιατί η χώρα έφθασε στο σημερινό της χάλι, ας διαβάσει το βιβλίο του Ρ. Τράϊβερς περί της μωρίας των ανοήτων και την λογική της εξαπάτησης και αυτοεξαπάτησης

Πριν δύο χρόνια ακριβώς τον ανακάλυψα διαβάζοντας ένα σχόλιο του Γιάννη Πρετεντέρη στα Νέα. Και οφείλω να ομολογήσω ότι δεν το μετάνιωσα καθόλου. Διότι πρόκειται για έναν στοχαστή που ξέρει να ανοίγει πόρτες και να προσφέρει κλειδιά κατανόησης. Ο Ρόμπερτ Τράϊβερς (Robert Trivers) θεωρείται κορυφαίος στον κλάδο της εξελικτικής βιολογίας και για το έργο του τιμήθηκε το 2007 από την Βασιλική Ακαδημία Επιστημών της Σουηδίας με το Βραβείο Crafoord, το οποίο απονέμεται σε επιστημονικά πεδία που δεν καλύπτονται από τα γνωστά Βραβεία Νομπέλ.

Ειδικός στην ανάλυση της κοινωνικής εξέλιξης της σύγκρουσης και της συνεργασίας, ο Αμερικανός καθηγητής έγραψε το 2011 ένα εντυπωσιακό βιβλίο με τίτλο Η Μωρία των Ανοήτων –Η λογική της εξαπάτησης και της αυτοεξαπάτησης στην ανθρώπινη ζωή (εκδόσεις Κάτοπτρον). Άψογα μεταφρασμένο από τον δρα βιολογίας Παναγιώτη Δεληβοριά, το βιβλίο αυτό είναι εκπληκτικό και «πονηρό» ταυτοχρόνως. Ο αναγνώστης του, αν έχει στοιχειώδη φαντασία και διαύγεια, διαβάζοντας τις 600 σελίδες του ανακαλύπτει σε όλες τις διαστάσεις του το σύγχρονο ελληνικό δράμα. Δράμα το οποίο, βέβαια, ο Ρ. Τράϊβερς αγνοούσε όταν έγραφε το βιβλίο του, καθ’ όσον, όπως τονίζει στον ελληνικό πρόλογό του, έχει επισκεφθεί την χώρα μας μία μόνον φορά. Χαρακτηρίζει δε λίαν επιεικώς την εμπειρία του απελπιστική.

Τί περιγράφει, όμως, ο συγγραφέας στο όντως εντυπωσιακό βιβλίο του; Αναλύει με αριστοτεχνικό τρόπο γιατί λέμε ψέμματα στους εαυτούς μας και στην συνέχεια εξηγεί γιατί η αυτοεξαπάτησή μας γίνεται εργαλείο εξαπάτησης των άλλων. Άθελά του, έτσι, δίνει τα κλειδιά σε όποιον θέλει να καταλάβει πώς το ψέμμα και ο δόλος έφεραν την χώρα στα σημερινά απελπιστικά χάλια της και επιτρέπει να γίνει κατανοητό ότι, στο μέτρο που η κατάσταση αυτή συνεχίζεται, τα χειρότερα, όπως ήδη γράψαμε, είναι μπροστά μας –τώρα δε, όχι μόνο από οικονομικής και κοινωνικής σκοπιάς, αλλά και από γεωπολιτικής.

«Είμαστε παθιασμένοι ψεύτες», γράφει ο Ρ. Τράϊβερς, «ακόμη και απέναντι στον εαυτό μας. Η γλώσσα, το πολυτιμότερο απόκτημα του είδους μας, όχι μόνον ενισχύει την ικανότητά μας να ψευδόμαστε, αλλά επεκτείνει κατά πολύ το εύρος της. Μπορούμε να πούμε ψέμματα για συμβάντα απόμακρα στον χώρο και τον χρόνο, για τις λεπτομέρειες και το νόημα της συμπεριφοράς των άλλων, για τις ενδόμυχες σκέψεις και τις επιθυμίες, κ.ο.κ. Προς τί, όμως, η αυτοεξαπάτηση; Γιατί διαθέτουμε τόσο θαυμαστά αισθητήρια όργανα για την ανίχνευση πληροφοριών, αν πρόκειται να διαστρεβλώσουμε την εισερχόμενη πληροφορία μόλις καταφθάσει στον νου;

»Τα θεμέλια για την επιστημονική διερεύνηση της αυτοεξαπάτησης παρέχονται από την εξελικτική βιολογία. Σύμφωνα με την εξελικτική λογική, εξαπατούμε τον εαυτό μας προκειμένου να μπορέσουμε αποτελεσματικότερα να εξαπατήσουμε τους άλλους. Πρόκειται για ένα ιδιαιτέρως πολύπλευρο φαινόμενο. Δεν χωρά αμφιβολία ότι η αυτοεξαπάτηση αποτελεί αντικείμενο μελέτης της ψυχολογίας, αλλά, αν περιοριστείτε αποκλειστικά στο συγκεκριμένο επιστημονικό πεδίο, κινδυνεύετε να τυφλωθείτε (και να αποτρελλαθείτε) πολύ πριν διακρίνετε τις υποκείμενες αρχές της. Σε πολλές περιπτώσεις, η κατανόηση της καθημερινότητας αποδεικνύεται πολυτιμότερη από τα πειραματικά ευρήματα. Ωστόσο, οι προσπάθειές μας να κατανοήσουμε την καθημερινότητα συχνά παρακωλύονται, είτε από την άγνοιά μας είτε από την ροπή μας προς την εξαπάτηση και την αυτοεξαπάτηση. Στα δε ζητήματα πολιτικής και διεθνών σχέσεων, αυτό ισχύει με το παραπάνω».

Τρανές αποδείξεις της θεωρητικής αυτής προσεγγίσεως του Αμερικανού καθηγητή αποτελούν στην Ελλάδα η εκλογή και άνοδος των Συριζανέλ στην εξουσία, το Brexit στο Ηνωμένο Βασίλειο και η εκλογή στην προεδρία των ΗΠΑ του πολυδισεκατομμυριούχου λαϊκιστή Ντόναλντ Τραμπ.

Στην ελληνική περίπτωση, είναι γνωστή η μέσω της αυτοεξαπατήσεως πλήρης εξαπάτηση του ελληνικού λαού –μέρος του οποίου ακόμη και σήμερα κλείνει μάτια και αυτιά μπροστά στην πραγματικότητα. Αυτό συμβαίνει γιατί στην χώρα μας κυριαρχούν δύο φαινόμενα: η μεροληπτική ερμηνεία της πληροφορίας και η μεροληπτική μνήμη. Στις περιπτώσεις αυτές, ο αποδέκτης μίας πληροφορίας αντλεί από αυτήν μόνον το περιεχόμενο που τού είναι αρεστό και θυμάται ότι ικανοποιεί την αντιληπτική του ικανότητα. Έτσι, το άτομο γίνεται ευάλωτο στην χειραγώγηση, η οποία τελικώς είναι το αποτέλεσμα του υψηλού βαθμού αυτοεξαπάτησης. Με άλλα λόγια, ο Νεοέλληνας πριν εξαπατήσει τους άλλους εξαπατά πρώτα τον εαυτό του!!!

Αυτός είναι και ο λόγος που στην τελευταία έρευνα του οργανισμού διαΝΕΟσις οι Έλληνες είναι τελευταίοι στην Ευρώπη, με 7%, στην επίδειξη εμπιστοσύνης προς τους άλλους.

Υπό αυτή την έννοια, ένα βασικό συμπέρασμα που προκύπτει από την ανάγνωση της Μωρίας των Ανοήτων είναι αυτό που λέει ότι, όσα περισσότερα ψέμματα λέει ένας λαός στον εαυτό του, τόσο ευκολότερα και βαρύτερα μπορεί να εξαπατηθεί. Ακόμα χειρότερα, ο λαός αυτός μπορεί να ζει υπό μόνιμο καθεστώς αυταπάτης, με το κόστος της τελευταίας να είναι ιδιαιτέρως υψηλό, ανάλογα με την περίπτωση. Και από την άποψη αυτή, η έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους άλλους συνιστά σοβαρό κοινωνικό και οικονομικό μειονέκτημα υψηλού κόστους.

Με αφετηρία, λοιπόν, τα όσα προηγούνται, μπορούμε να πούμε ότι το μέλλον της χώρας και όχι μόνον εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον βαθμό αντιστάσεώς μας σε αυτούς που μάς λένε ψέμματα –αρχίζοντας από εμάς τους ίδιους. Εν τέλει δε, μεγάλος είναι και ο ρόλος της αξίας της συνείδησης.

 

SHARE
MORE ECONOMY