BOOM! Κάθε μέλος του Κογκρέσου και οι 50 Γενικοί Εισαγγελείς των Πολιτειών αποκτούν πρόσβαση σε 3 εκατομμύρια αδημοσίευτα ντοκουμέντα των Εpstein Files. H σύγκρουση με το deep state δεν ήταν ποτέ πιο συγκλονιστική.
Το EFTA II είναι νομοσχέδιο-αγωγή: καταργεί την νομική ρήτρα που επιτρέπει την απόκρυψη πληροφοριών από τη δημοσιότητα λόγω εθνικής ασφάλειας, καταργεί το διαδικαστικό τείχος προστασίας του Υπουργείου Δικαιοσύνης κομμάτι-κομμάτι και αποδίδει ποινική ευθύνη σε κάθε ενέργεια απόκρυψης ευαίσθητων πληροφοριών που υπογράφει η αμερικανική κυβέρνηση από εδώ και στο εξής.
Βy Sayer Ji
Το πρωί της 15ης Ιουλίου, ο Todd Blanche, ο Αναπληρωτής Γενικός Εισαγγελέας των Ηνωμένων Πολιτειών, ο οποίος υπηρετεί στη θέση έπειτα από την αποπομπή της Pam Bondi από τον Πρόεδρο Trump τον Απρίλιο και διορίστηκε επίσημα τον Ιούνιο, παρευρέθηκε στην Επιτροπή Δικαιοσύνης της Γερουσίας για την ακρόαση επικύρωσής του διορισμού του. Είπε στην επιτροπή ότι «έγιναν λάθη» στην δημοσιοποίηση των αρχείων του Jeffrey Epstein, αλλά ότι συνολικά η αποκάλυψη ήταν μια άσκηση πρωτοφανούς διαφάνειας.
Την ίδια ημέρα, ο βουλευτής Thomas Massie (Ρεπουμπλικανός – Kentucky) παρουσίασε τον Νόμο II για τη Διαφάνεια των Αρχείων Epstein, τον H.R. 9694, τον οποίο συνυπέγραψαν στη Βουλή οι βουλευτές Ro Khanna (Δημοκρατική – Καλιφόρνια) και Teresa Leger Fernández (Δημοκρατική – New Mexico), με τους γερουσιαστές Jeff Merkley (Δημοκρατικός – Όρεγκον) και Ben Ray Luján (Δημοκρατικός – New Mexico) να έχουν την πλευρά της Γερουσίας. Εάν η Βουλή δεν εξετάσει το νόμο εντός επτά νομοθετικών ημερών, θα εκδοθεί αίτηση επιβολής έγκρισης του νομοσχεδίου και θα τεθεί σε ψηφοφορία, δηλαδή θα ακολουθήσει την ίδια διαδικασία που ανάγκασε τον αρχικό EFTA (Epstein Files Transparency Act) να κατατεθεί απευθείας στην ηγεσία τον περασμένο Νοέμβριο.
Ο χρόνος δεν είναι τυχαίος. Είναι ένα μήνυμα: ο άνδρας που καταθέτει για τη μόνιμη θέση στην Εισαγγελία είναι ο ονομαζόμενος εν αναμονή κατηγορούμενος του νομοσχεδίου που κατατέθηκε το ίδιο πρωί.
Το ρεπορτάζ θα σας πει με ακρίβεια ότι το νομοσχέδιο επιτρέπει στους γενικούς εισαγγελείς των Πολιτειών και στα θύματα του Epstein να μηνύουν τον Γενικό Εισαγγελέα για την απόκρυψη αρχείων.
Ο βουλευτής Massie δηλώνει ότι το Υπουργείο Δικαιοσύνης «συνεχίζει να παρακρατεί παράνομα πάνω από 3 εκατομμύρια αρχεία Epstein». Η Leger Fernández το θέτει σε «έως και (σε) 3 εκατομμύρια». Αυτά είναι τα στοιχεία των εισηγητών, και η ανακρίβεια δεν είναι θέμα προχειρότητας – είναι η προϋπόθεση για την οποία υπάρχει το νέο νομοσχέδιο προκειμένου να φτάσει ως το τέλος (στην ψηφοφορία). Κανείς εκτός του Υπουργείου Δικαιοσύνης δεν γνωρίζει τον πραγματικό αριθμό των αρχείων, επειδή η ίδια η λογιστική του Υπουργείου δεν είναι ποτέ σταθερή.
Πρώτα όμως η ιστορία.
I. Οκτώ Μήνες μιας Διαχειριζόμενης Αποκάλυψης
Ο Νόμος περί Διαφάνειας των Αρχείων Epstein (Epstein Files Transparency Act) έγινε Δημόσιος Νόμος (H.R. 119-38) στις 19 Νοεμβρίου 2025, αφού πέρασε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων με 427-1 και από τη Γερουσία με ομόφωνη συναίνεση. Έδωσε στον Γενικό Εισαγγελέα τριάντα ημέρες, μέχρι τις 19 Δεκεμβρίου 2025, για να δημοσιεύσει όλα τα μη διαβαθμισμένα αρχεία που σχετίζονταν με τον Epstein. Αυτό που ακολούθησε φαίνεται καλύτερα από τους αριθμούς του ίδιου του Υπουργείου, οι οποίοι αλλάζουν κάθε φορά που καταγράφονται.
Η νόμιμη προθεσμία πέρασε χωρίς την απαιτούμενη δημοσίευση.
Στις 30 Ιανουαρίου 2026, το Υπουργείο Δικαιοσύνης δημοσίευσε πάνω από τρία εκατομμύρια σελίδες και αρχεία, συμπεριλαμβανομένων περισσότερων από 2.000 βίντεο και 180.000 εικόνων – μια δημοσίευση που ονόμασε, στον δικό του ιστότοπο «Βιβλιοθήκη Epstein». Την επόμενη μέρα, το μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων του τομέα Δικαιοσύνης, Jamie Raskin, έγραψε στον τότε Αναπληρωτή Γενικό Εισαγγελέα Blanche, σημειώνοντας τα νούμερα: το ίδιο το Υπουργείο είχε ισχυριστεί από πριν ότι είχε εντοπίσει πάνω από έξι εκατομμύρια πιθανώς ανταποκρινόμενες – στις διατάξεις του Νόμου – σελίδες, δημοσίευσε περίπου τις μισές – συμπεριλαμβανομένων πάνω από 200.000 σελίδων που είχαν υποστεί επεξεργασία ή παρακράτηση – και παρ’ όλα αυτά ισχυριζόταν πλήρη συμμόρφωση με τον Νόμο.
Και η (κακή) ποιότητα της δημοσίευσης των αρχείων ταίριαζε με την αριθμητική…
Σε επιστολή της 11ης Μαρτίου, ζητώντας αναθεώρηση από το Γραφείο Λογοδοσίας της Κυβέρνησης, οι Γερουσιαστές κατέγραψαν τις αντίστροφες ενέργειες στην καρδιά της επεξεργασίας του Υπουργείου Δικαιοσύνης: δημοσιεύθηκαν αρχεία με διευθύνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και γυμνές φωτογραφίες, στις οποίες μπορούσαν να αναγνωριστούν δημόσια ταυτοποιημένα και μη δημόσια θύματα του Epstein – ζητήματα που προστατεύει ρητά ο νόμος – ενώ οι πληροφορίες που ταυτοποιούσαν ισχυρές επιχειρηματικές και πολιτικές προσωπικότητες που φέρονταν να είναι συνεργοί ή ουσιώδεις μάρτυρες είχαν υποστεί εκτεταμένη επεξεργασία. Δηλαδή, οι εξαιρέσεις του νόμου είχαν εφαρμοστεί ανάποδα: μέγιστη έκθεση για τα θύματα, μέγιστη προστασία για το δίκτυο γνωστών και φίλων.
Στη συνέχεια ήρθαν οι αφαιρέσεις.
Μετά τη δημοσίευση, το Υπουργείο αφαίρεσε χιλιάδες αρχεία από τον δικό του ιστότοπο — όχι απλώς αρχεία που ταυτοποιούσαν λανθασμένα – σύμφωνα με το νόμο – θύματα, αλλά αρχεία που σχετίζονταν με ισχυρισμούς εναντίον του Προέδρου Trump και άλλων — χωρίς προφανή εξήγηση. Σημειώστε αυτό το γεγονός· οι συντάκτες του νέου νομοσχεδίου το κάνουν.
Μέχρι την άνοιξη, είχαν εμπλακεί και τα δικαστήρια.
Η δημοσιογράφος Katie Phang, εκπροσωπούμενη από το Public Integrity Project, μήνυσε για τις αποκρύψεις, συμπεριλαμβανομένης της απόκρυψης των ονομάτων αποστολέα και παραλήπτη σε ανταλλαγές emails με τον Epstein σχετικά με ένα «βίντεο βασανιστηρίων» και με σεξουαλική δραστηριότητα με νεαρές γυναίκες, συμπεριλαμβανομένων ανηλίκων, και της απόκρυψης των ονομάτων πιθανών συγκατηγορούμενων του Epstein, όπως αναφέρεται σε προσχέδιο κατηγορητηρίου.
Στις 26 Ιουνίου, ο περιφερειακός δικαστής των ΗΠΑ Emmet Sullivan εξέδωσε προκαταρκτική διαταγή, διαπιστώνοντας ότι ο Blanche «έχει παραδεχτεί ότι παραβιάζει» τον Νόμο. Διέταξε το Υπουργείο να αφαιρέσει τις συγκεκριμένες αποκρύψεις ή να καταθέσει έως τις 2 Ιουλίου συγκεκριμένη αιτιολογία γιατί παραβιάζει το Νόμο. Ο Sullivan διέταξε επίσης το Υπουργείο να δημοσιεύσει ένα αρχείο καταγραφής που να περιγράφει λεπτομερώς όλες τις αποκρύψεις και να παραδώσει τις υποκείμενες σημειώσεις συνέντευξης στο FBI μιας γυναίκας που κατηγόρησε τον Πρόεδρο Trump για επίθεση.
Η απάντηση του Υπουργείου στις 2 Ιουλίου είναι το μοναδικό πιο διευκρινιστικό έγγραφο που αφορά όλη την υπόθεση των οκτώ μηνών.
Ώρες πριν από την προθεσμία, ο Αναπληρωτής Γενικός Εισαγγελέας Stanley Woodward ζήτησε από τον δικαστή να καθυστερήσει κατά εξήντα ημέρες την προθεσμία ή να αποδεχθεί πλήρως τους λόγους του Υπουργείου για την παρακράτηση – και, αμφισβητώντας την απόφαση του Sullivan, έγραψε: «Πράγματι, το Υπουργείο δεν έχει παραβιάσει εν γνώσει του, ούτε έχει ποτέ παραδεχτεί ότι παραβίασε, τον Νόμο EFTA, καθώς συνεχίζει να εργάζεται για να συμμορφωθεί με τις νομοθετικές απαιτήσεις».
Στην ίδια κατάθεση, ο Blanche υπερασπίστηκε την παρακράτηση των εκατομμυρίων αρχείων – το Υπουργείο τώρα αναφέρει 3,5 εκατομμύρια σελίδες που δημοσιεύθηκαν και άλλα 2,5 εκατομμύρια που παρακρατήθηκαν – και προσφέρθηκε αντ’ αυτού να μοιραστεί επιπλέον υλικό «κεκλεισμένων των θυρών» με έναν δικαστή.
Δείτε τι συνέβη συνολικά.
Δεκέμβριος: καμία δημοσίευση (αρχείων) μέχρι και την προθεσμία.
Ιανουάριος: δημοσιεύτηκαν οι μισές από τις έξι εκατομμύρια σελίδες, δηλώθηκε πλήρης συμμόρφωση με το Νόμο.
Ιούλιος: 3,5 εκατομμύρια δημοσιεύθηκαν, 2,5 εκατομμύρια παρακρατήθηκαν, σύμφωνα με την κατάθεση του ίδιου του Υπουργείου στο δικαστήριο.
15 Ιουλίου: οι υποστηρικτές του νέου νομοσχεδίου λένε ότι τρία εκατομμύρια εξακολουθούν να παρακρατούνται.
Τέσσερις καταθέσεις με νούμερα σε οκτώ μήνες, καμία από τις οποίες δεν συμφωνεί μεταξύ τους. Όταν ένα ίδρυμα δεν μπορεί να δηλώσει έναν σταθερό αριθμό για αυτό που κατέχει, το πρόβλημα δεν είναι ο αριθμός. Η επιμέλεια είναι. Και η επιμέλεια είναι ακριβώς αυτό που αναφέρει ο νέος νόμος Epstein Files Transparency Act ΙΙ (EFTA II).
II. Τι Διατάζει στην πραγματικότητα ο Νόμος
Για να δείτε τι κάνει το νέο νομοσχέδιο, πρέπει να κρατάτε στα χέρια σας το αρχικό νομοσχέδιο – όχι την περίληψή του, το κείμενο.
Ο νόμος 119-38 διέταξε τον Γενικό Εισαγγελέα να δημοσιοποιήσει, σε μορφή searchable (αναζήτηση) και downloadable (αποθήκευσης), όλα τα μη διαβαθμισμένα αρχεία σε εννέα απαριθμημένες κατηγορίες: όλα όσα σχετίζονται με τον Epstein και την Ghislaine Maxwell· αρχεία καταγραφής πτήσεων και ταξιδιωτικά αρχεία για οποιοδήποτε αεροσκάφος, σκάφος ή όχημα· άτομα – «συμπεριλαμβανομένων κυβερνητικών αξιωματούχων» – που κατονομάζονται σε σχέση με τις εγκληματικές δραστηριότητες του Epstein, τους αστικούς συμβιβασμούς, τις συμφωνίες ασυλίας ή παραδοχής· οντότητες, «εταιρικές, μη κερδοσκοπικές, ακαδημαϊκές ή κυβερνητικές», με γνωστούς ή φερόμενους δεσμούς με τα δίκτυα εμπορίας ανθρώπων ή τα οικονομικά του δίκτυα· όλες τις συμφωνίες ασυλίας, τις συμφωνίες μη δίωξης, τις συμφωνίες παραδοχής ή τους σφραγισμένους συμβιβασμούς· εσωτερικές επικοινωνίες του Υπουργείου Δικαιοσύνης σχετικά με αποφάσεις «απαγγελίας, μη απαγγελίας κατηγοριών, διερεύνησης ή άρνησης διερεύνησης». όλες τις επικοινωνίες και τα μεταδεδομένα σχετικά με «την καταστροφή, τη διαγραφή, την αλλοίωση, την απώλεια ή την απόκρυψη» στοιχείων που σχετίζονται με τον Epstein· και την πλήρη τεκμηρίωση της κράτησης σε σωφρονιστικό ίδρυμα και του θανάτου του.
Το Κογκρέσο στη συνέχεια απαγόρευσε:
«Κανένα αρχείο δεν θα παρακρατηθεί, δεν θα καθυστερήσει η δημοσίευση του ή δεν θα διαγραφεί με βάση τη βλάβη της φήμης ή την πολιτική ευαισθησία, συμπεριλαμβανομένων οποιουδήποτε κυβερνητικού αξιωματούχου, δημόσιου προσώπου ή ξένου αξιωματούχου».
Και επέτρεπε ακριβώς πέντε παρακρατήσεις (προϋποθέσεις μη δημοσίευσης ή απόκρυψης) — διαχωρίσιμα τμήματα αρχείων που περιέχουν προσωπικά αναγνωρίσιμα στοιχεία θυμάτων· που περιέχουν υλικό σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών· που «θα έθετε σε κίνδυνο μια ενεργή ομοσπονδιακή έρευνα ή μια συνεχιζόμενη δίωξη, υπό την προϋπόθεση ότι η εν λόγω παρακράτηση είναι περιορισμένα προσαρμοσμένη και προσωρινή»· που απεικονίζουν εικόνες θανάτου, σωματικής κακοποίησης ή τραυματισμού· ή, στην υποπαράγραφο (Ε):
«(Ε) περιέχουν πληροφορίες που έχουν εγκριθεί ειδικά βάσει κριτηρίων που ορίζονται από εκτελεστικό προεδρικό διάταγμα, ώστε να διατηρούνται μυστικές προς το συμφέρον της εθνικής άμυνας ή της εξωτερικής πολιτικής και στην πραγματικότητα είναι σωστά ταξινομημένες σύμφωνα με το εν λόγω εκτελεστικό διάταγμα».
Κάθε διαγραφή θα έπρεπε να συνοδεύεται από γραπτή αιτιολόγηση που θα δημοσιεύεται στο Ομοσπονδιακό Μητρώο και θα υποβάλλεται στο Κογκρέσο.
Οι διαβαθμισμένες, σβησμένες και καλυπτόμενες, πληροφορίες επρόκειτο να αποχαρακτηριστούν «στο μέγιστο δυνατό βαθμό», με μια μη διαβαθμισμένη περίληψη να δημοσιεύει οτιδήποτε δεν θα μπορούσε να είναι τόσο αποκαλυπτικό όσον αφορά την ίδια την πληροφορία.
Και — διαβάστε το αυτό δύο φορές — ο αρχικός νόμος περιείχε ήδη ένα τέχνασμα κατά της προφανούς υπεκφυγής του Υπουργείου: «Όλες οι αποφάσεις για την ταξινόμηση οποιωνδήποτε καλυπτόμενων πληροφοριών μετά την 1η Ιουλίου 2025 θα δημοσιευτούν στο Ομοσπονδιακό Μητρώο και θα υποβληθούν στο Κογκρέσο», με την ημερομηνία, την ταυτότητα της αρχής ταξινόμησης και με μία μη διαβαθμισμένη αιτιολόγηση.
Οι συντάκτες προέβλεπαν, τον Νοέμβριο του 2025, ότι το Υπουργείο θα μπορούσε να ανταποκριθεί σε μια εντολή αποκάλυψης, ταξινομώντας την απόφασή του να απομακρυνθεί από μια τέτοια εντολή.
Μια ακόμη σημαντικά κρίσιμη διάταξη: Το Άρθρο 3 απαιτεί εντός δεκαπέντε ημερών «από την ολοκλήρωση της δημοσιοποίησης», ο Γενικός Εισαγγελέας να αναφέρει στις Επιτροπές Δικαιοσύνης της Βουλής κάθε κατηγορία από τα αρχεία που δημοσιοποιείται και παρακρατείται, μια περίληψη των διαγραφών με νομικά επιχειρήματα και «έναν κατάλογο όλων των κυβερνητικών αξιωματούχων και των πολιτικά εκτεθειμένων προσώπων που κατονομάζονται ή αναφέρονται στο δημοσιευμένο υλικό, χωρίς να επιτρέπονται διαγραφές».
Δηλαδή, μια δημοσίευση που δεν είναι πλήρης είναι μια αναφορά που δεν πρέπει ποτέ να δημοσιευτεί — και μια λίστα πολιτικά εκτεθειμένων προσώπων που δεν χρειάζεται ποτέ να γραφτεί. Οκτώ μήνες μετά, η δομή της μερικής συμμόρφωσης του Υπουργείου είναι αδιαχώριστη από μια στρατηγική προκειμένου να διατηρείται αυτή η λίστα άγραφη…
III. Διαγραφή Υποπαραγράφου (Ε)
Τώρα ανοίξτε τον H.R. 9694. Κοντά στο κάτω μέρος, σε διατύπωση που μοιάζει με γραμματειακή οργάνωση γραφείου, βρίσκεται το εξής:
«Το Άρθρο 2(γ)(1) του Νόμου περί Διαφάνειας των Αρχείων Epstein (Δημόσιος Νόμος 119–38· 139 Stat. 657) τροποποιείται— (1) στην υποπαράγραφο (Γ), διαγράφοντας το ερωτηματικό στο τέλος και εισάγοντας «; ή»· (2) στην υποπαράγραφο (Δ), διαγράφοντας «; ή» και εισάγοντας τελεία· και (3) διαγράφοντας την υποπαράγραφο (Ε).»
Οι λέξεις-κλειδιά είναι τέσσερις: διαγράφοντας την υποπαράγραφο (Ε).
Η εξαίρεση (μη δημοσιοποίηση) για την προστασία της ιδιωτικής ζωής των θυμάτων παραμένει.
Η εξαίρεση για την CSAM (Child Sexual Abuse Material) παραμένει.
Η εξαίρεση όσον αφορά ενεργή έρευνα παραμένει, εξακολουθώντας να είναι «στενά προσαρμοσμένη και προσωρινή».
Η εξαίρεση για εικόνες θανάτου παραμένει.
Η εξαίρεση για την ταξινόμηση – η ασπίδα εθνικής ασφάλειας – διαγράφεται από το νόμο.
Η ακρίβεια έχει σημασία εδώ. Η διαγραφή της παραγράφου (Ε) δεν σημαίνει ότι θα «δημοσιοποιούνται διαβαθμισμένα μυστικά». Η εντολή δημόσιας δημοσίευσης του Άρθρου 2(α) ίσχυε πάντα για τα μη διαβαθμισμένα αρχεία, η παράγραφος (Ε) έδινε την εξουσία να αποκλείονται σιωπηλά τα διαβαθμισμένα διαχωρίσιμα τμήματα που υπάρχουν εντός των δημοσιεύσιμων αρχείων.
Με την κατάργηση της παραγράφου (Ε), αυτή η εξουσία καταργείται και το μόνο εναπομείναν κανάλι για το διαβαθμισμένο υλικό είναι αυτό που ο αρχικός νόμος ενσωμάτωσε στο 2(γ)(3): αποχαρακτηρισμός στο μέγιστο δυνατό βαθμό και, όπου είναι πραγματικά αδύνατο, δημοσίευση μιας μη διαβαθμισμένης περίληψης όσων έχουν αποκρυφτεί.
Τέλος στα σιωπηλά εμπόδια. Κάθε απόκρυψη πληροφοριών για λόγους εθνικής ασφάλειας γίνεται ένα ορατό, περιγραφόμενο, δικαιολογημένο γεγονός. Και ο Νόμος EFTA II επιβεβαιώνει αυτήν την ερμηνεία στο δικό του κείμενο – η διάταξη περί διαβαθμισμένης πρόσβασης ορίζει ότι τίποτα σε αυτό «δεν θα πρέπει να ερμηνεύεται ότι εξουσιοδοτεί τη δημόσια δημοσίευση διαβαθμισμένων πληροφοριών εκτός εάν συμφωνεί με το άρθρο 2(γ)(3).»
Γιατί αυτή η εξαίρεση;
Το νομοσχέδιο δεν λέει, και δεν θα προσποιηθώ ότι ο Νόμος «λέει» περισσότερα από όσα λέει. Αυτό που μπορεί να ειπωθεί ως γεγονός: από τις πέντε εξαιρέσεις, οι συντάκτες – οι οποίοι έχουν περάσει οκτώ μήνες στον αγώνα να υπάρξει συμμόρφωση με το Νόμο, γνωρίζοντας καλύτερα το παρακρατηθέν υπόλοιπο από οποιοδήποτε μέλος του κοινού, επέλεξαν να διαγράψουν ακριβώς μία εξαίρεση, και είναι αυτή της οποίας τις επικλήσεις το Κογκρέσο δεν μπορεί να ελέγξει ανεξάρτητα.
Μια διαγραφή απορρήτου που αφορά κάποιο θύμα μπορεί να ελεγχθεί σε σχέση με το όνομα. Μια διαγραφή ενεργού έρευνας λήγει με τους δικούς της όρους. Μια διαγραφή εξαιτίας διαβάθμισης είναι ένα κλειδωμένο πλαίσιο με την ένδειξη «εμπιστευτείτε μας», που κατέχεται από ένα Υπουργείο που έχασε την προθεσμία του, ανέτρεψε τις εξαιρέσεις του και δεν προχώρησε σε δημοσιεύσεις αρχείων, χωρίς μάλιστα κάποια εξήγηση.
Οι νομοθέτες δεν συντάσσουν συγκεκριμένες αλλαγές σε διατάξεις που κανείς δεν χρησιμοποιεί. Το πού σε ένα νομοσχέδιο γίνονται αλλαγές δείχνει το ζήτημα πού οι συντάκτες του πιστεύουν ότι βρίσκεται η απόκρυψη. Αυτό είναι ένα συμπέρασμα – που σημειώνεται ως ένα – αλλά είναι το συμπέρασμα που το υπόλοιπο νομοσχέδιο υπάρχει για να εγγυηθεί, επειδή η παράγραφος (Ε) δεν μπορεί να ταξιδεύει μόνη της…
IV. Το Τείχος-Ασπίδα Καταρρέει
Ως προς την παράγραφο (Ε) και τη διαγραφή της, το νομοσχέδιο διαλύει την εναπομένουσα διαδικαστική αρχιτεκτονική του Υπουργείου Δικαιοσύνης μέσω της ιδιαιτερότητας των συντακτών του νέου Νόμου, οι οποίοι έχουν εργαστεί σκληρά πάνω σε αυτά που πήγαν λάθος.
Προνόμια: Νέα διατύπωση που εισάγεται αμέσως μετά τη ρήτρα μη αμηχανίας ορίζει ότι ο Γενικός Εισαγγελέας «δεν μπορεί να επικαλεστεί κανένα προνόμιο κοινού δικαίου, συμπεριλαμβανομένου του προνομίου διαβουλευτικής διαδικασίας, του προνομίου δικηγόρου-πελάτη, του προνομίου εργασίας δικηγόρου-προϊόντος ή του προνομίου επιβολής του νόμου» για να παρακρατήσει, να καθυστερήσει ή να επεξεργαστεί καλυπτόμενο υλικό, εκτός εάν επιτρέπεται ρητά στην παράγραφο (γ) – την ίδια παράγραφο που περιορίζει ταυτόχρονα το νομοσχέδιο.
Ο αρχικός νόμος απαγόρευε την επίκληση πολιτικού κινήτρου να χρησιμοποιηθεί ως αιτιολογία απόκρυψης. Η συνέχεια απαγορεύει τα νομικά μέσα. Η αντιστοίχιση στη σελίδα δείχνει το επιχείρημα: Το Κογκρέσο δεν κάνει πλέον διάκριση μεταξύ των δύο.
Touhy: Για εβδομήντα χρόνια, η τυπική απάντηση του Υπουργείου στις πολιτειακές και τοπικές απαιτήσεις όσον αφορά ομοσπονδιακά αρχεία σχετίζονταν με τους δικούς του κανονισμούς με βάση το 28 C.F.R. §§ 16.21–16.29 — οι λεγόμενοι κανονισμοί Touhy, οι οποίοι μετατρέπουν κάθε κρατική κλήτευση σε διακριτικό αίτημα που το Υπουργείο μπορεί απλώς να απορρίψει.
Ο EFTA II ορίζει ότι οι εν λόγω κανονισμοί «δεν ισχύουν για κανένα αίτημα ή προσκόμιση αρχείων σύμφωνα με τον παρόντα Νόμο», ότι «καμία ομοσπονδιακή υπηρεσία δεν μπορεί να επικαλεστεί τέτοιους κανονισμούς ως λόγους για την παρακράτηση, τη διαγραφή, την καθυστέρηση ή την προϋπόθεση της προσκόμισης οποιουδήποτε αρχείου» και ότι οι μηχανισμοί του Νόμου «αποτελούν το αποκλειστικό διαδικαστικό πλαίσιο που διέπει την πρόσβαση των αρχών επιβολής του νόμου του κράτους στα αρχεία που καλύπτονται από τον παρόντα Νόμο».
Τα κλειδιά της πύλης που είχε κρατήσει το Υπουργείο Δικαιοσύνης από την εποχή του Αϊζενχάουερ, όσον αφορά αυτό το ζήτημα, αφαιρούνται από τα χέρια του.
Αφαίρεση: Η αιτία για την κατάθεση του νέου Νόμου αγγίζει οποιαδήποτε «παράνομη παρακράτηση, διαγραφή, καθυστέρηση, αφαίρεση, απόκρυψη, μη δημοσίευση, μη προσκόμιση ή μη δικαιολόγηση (δημοσίευσης αρχείου)».
Διαβάστε την τέταρτη λέξη σε αυτήν τη λίστα έναντι των αρχείων του Μαρτίου: χιλιάδες αρχεία που αφαιρέθηκαν από τον ιστότοπο του Υπουργείου μετά τη δημοσίευση, χωρίς προφανή εξήγηση. Η νομοθετική σύνταξη δεν περιλαμβάνει τη λέξη «αφαίρεση» κατά λάθος. Το νομοσχέδιο γράφτηκε κατά της γενικότερης συμπεριφοράς του Υπουργείου, στοιχείο προς στοιχείο.
Κεκλεισμένων των θυρών: στις 2 Ιουλίου, η απάντηση του Υπουργείου σε μια ομοσπονδιακή εντολή ήταν μια προσφορά για την επίδειξη πρόσθετων υλικών «κεκλεισμένων των θυρών» – κεκλεισμένων των θυρών με έναν δικαστή.
Δεκατρείς ημέρες αργότερα, η διάταξη περί προσκόμισης του νέου νομοσχεδίου φτάνει με την εξής πρόταση: «Η προσκόμιση βάσει αυτής της παραγράφου δεν περιορίζεται στην εξέταση κεκλεισμένων των θυρών και καμία προστατευτική εντολή δεν μπορεί να απαγορεύσει στον αιτούντα γενικό εισαγγελέα μιας Πολιτείας, εισαγγελέα ή άλλον εξουσιοδοτημένο κρατικό αξιωματούχο να κατέχει ή να χρησιμοποιεί τα αρχεία όπως απαιτείται για έρευνα ή δικαστική διαδικασία».
Η ακριβής διευκόλυνση που προσέφερε το Υπουργείο στο δικαστήριο έξι ημέρες πριν από την υποβολή της πρότασης αποκλείεται ονομαστικά. Αυτό δεν είναι ένα νομοσχέδιο διαφάνειας με μια διάταξη επιβολής. Είναι μια απάντηση σημείο προς σημείο σε οκτώ μήνες δικαστικής διαμάχης.
V. Ποιος μπορεί να δει τα πάντα
Αφαιρέστε τον νομικό μηχανισμό και το νομοσχέδιο κάνει ένα απλό πράγμα: τερματίζει το μονοπώλιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης όσον αφορά τα αρχεία Epstein. Τρεις ομάδες ανθρώπων παίρνουν ολόκληρο το αρχείο στις πλάτες τους.
Τα θύματα: Κάθε θύμα μπορεί να απαιτήσει τον πλήρη, μη επεξεργασμένο φάκελό του – όλα όσα έχει η κυβέρνηση που την κατονομάζουν, την περιγράφουν ή τεκμηριώνουν τι της συνέβη, συμπεριλαμβανομένων των εσωτερικών ανακριτικών εκθέσεων του FBI. Όχι περιλήψεις. Όχι αποσπάσματα που επέλεξε ένας δικηγόρος. Ο φάκελος ολόκληρος. Εάν το Υπουργείο καθυστερήσει, μπορεί να το μηνύσει στην Πολιτεία καταγωγής της, το δικαστήριο υποχρεούται να μεταφέρει την υπόθεσή της στην πρώτη γραμμή και όταν κερδίσει, η κυβέρνηση πληρώνει τους δικηγόρους της.
Κάθε μέλος του Κογκρέσου: Οποιοσδήποτε γερουσιαστής ή εκπρόσωπος – χωρίς ψηφοφορία επιτροπής, χωρίς κλήτευση, χωρίς την άδεια κανενός – μπορεί να στείλει γραπτό αίτημα και πρέπει να του επιδειχθούν τα πάντα, συμπεριλαμβανομένου του μη επεξεργασμένου, διαβαθμισμένου υλικού, εντός επτά ημερών. Δηλαδή, υπάρχουν πεντακόσια τριάντα πέντε άτομα, καθένα από τα οποία κρατάει ένα ατομικό κλειδί. Η παλαιότερη δικαιολογία στην Ουάσινγκτον – κανείς δεν επιτρέπεται να τα δει – πεθαίνει αμέσως μόλις υπάρξει αίτημα.
Και οι πενήντα γενικοί εισαγγελείς Πολιτειών: Για μια ποινική έρευνα, ένας εισαγγελέας λαμβάνει τον πλήρη φάκελο, συμπεριλαμβανομένων των διαβαθμισμένων τμημάτων, τον εξετάζει σε ασφαλές δωμάτιο — και τον φυλάσσει, τον αντιγράφει και τον χρησιμοποιεί στο δικαστήριο. Ο Γενικός Εισαγγελέας των Ηνωμένων Πολιτειών απαγορεύεται ρητά να αρνηθεί να του τον παράσχει «με το σκεπτικό ότι το υλικό είναι διαβαθμισμένο». Μπορεί να ζητήσει να τηρηθούν οι διαδικασίες χειρισμού του φακέλου. Δεν μπορεί να πει όχι.
Και το Κογκρέσο έχτισε χαμηλά την… πόρτα της αίθουσας του δικαστηρίου επίτηδες: Σύμφωνα με το νομοσχέδιο, αν έχετε υποστεί ζημία εφόσον η κωλυσιεργία έβλαψε μια έρευνα, αν μπλόκαρε την κατάθεση ενός θύματος, αν σας αρνήθηκε πληροφορίες που σας οφείλονταν νόμιμα — ή ακόμα και αν σας κόστισε μόλις εκατό δολάρια. Εκατό δολάρια. Μετά από οκτώ μήνες παρακολούθησης του Υπουργείου Δικαιοσύνης να υποστηρίζει ότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να παραπονεθεί, το Κογκρέσο απέσυρε το επιχείρημα του Υπουργείου.
Μια λεπτομέρεια δείχνει πόσο στενά παρακολουθούσαν την υπόθεση οι συντάκτες του νέου Νόμου: Στις 2 Ιουλίου, η καλύτερη προσφορά του Υπουργείου σε έναν ομοσπονδιακό δικαστή ήταν να δείξει επιπλέον υλικό «κεκλεισμένων των θυρών» — κεκλεισμένων των θυρών, μόνο στον δικαστή. Δεκατρείς ημέρες αργότερα, αυτό το νομοσχέδιο έφτασε στο Κογκρέσο με διατύπωση που απαγορεύει ακριβώς αυτή τη ρύθμιση ως ανώτατο μέτρο: οι εισαγγελείς λαμβάνουν τα αρχεία στα χέρια τους, όχι με μια ματιά στα δικαστήρια. Το Κογκρέσο διάβασε την προσφορά του Υπουργείου και υπέγραψε την άρνησή του σε νόμο.
VI. Κάθε Μαύρη Μπάρα Πρέπει να Εξηγείται
Αυτή τη στιγμή, τα δημοσιευμένα αρχεία Epstein περιέχουν εκατομμύρια μαύρες μπάρες που δικαιολογούνται μαζικά — με αόριστες, συλλογικές εξηγήσεις που καλύπτουν ωκεανούς μελανιού. Το νέο νομοσχέδιο αλλάζει μία λέξη στον παλιό νόμο: εκεί που ο νόμος έλεγε ότι όλες οι διαγραφές πρέπει να δικαιολογούνται, τώρα λέει κάθε διαγραφή (πρέπει να δικαιολογείται). Κάθε μαύρη μπάρα θα πρέπει να έχει τη δική της γραπτή εξήγηση, να δημοσιεύεται δημόσια και να αποστέλλεται στο Κογκρέσο.
Να γιατί αυτή η μία λέξη είναι επανάσταση.
Κάθε εξήγηση μπορεί τώρα να ελεγχθεί. Ένα μέλος του Κογκρέσου ή ένας γενικός εισαγγελέας Πολιτείας μπορεί να «σηκώσει» τη μαύρη μπάρα, να διαβάσει τι υπάρχει από κάτω και να τη συγκρίνει με αυτό που ισχυρίστηκε η κυβέρνηση. Και ένας αξιωματούχος του οποίου η εξήγηση είναι ψευδής αντιμετωπίζει δίωξη σύμφωνα με τους ίδιους ομοσπονδιακούς νόμους που χρησιμοποιούνται εναντίον ατόμων που λένε ψέματα σε πράκτορες του FBI ή καταστρέφουν αποδεικτικά στοιχεία — με το νομοσχέδιο να κατονομάζει ποιος είναι υπεύθυνος, μέχρι την κορυφή: «συμπεριλαμβανομένου του Γενικού Εισαγγελέα των Ηνωμένων Πολιτειών και του Διευθυντή του Ομοσπονδιακού Γραφείου Ερευνών».
Οι διαγραφές παύουν να αποτελούν έναν αδιαπέραστο τοίχο. Γίνονται ένα βιβλίο καταγραφής — ένα δημόσιο, υπογεγραμμένο, ποινικά εκτελεστό αρχείο με ακριβώς ό,τι η κυβέρνηση αποφάσισε ότι δεν μπορείτε να δείτε, καταχώρηση προς καταχώρηση, με ένα όνομα συνδεδεμένο με κάθε καταχώρηση.
Και το Υπουργείο μας έχει ήδη πει ότι το προβλέπει αυτό. Στο δικόγραφο της 2ας Ιουλίου, δεν ανέφερε ότι δεν έχει παραβιάσει τον νόμο περί διαφάνειας. Έλεγε: «το Υπουργείο δεν έχει παραβιάσει εν γνώσει του, ούτε έχει ποτέ παραδεχτεί ότι παραβίασε τον Νόμο EFTA». Διαβάστε ξανά αυτό το επίρρημα. Εν γνώσει του. Αυτό δεν είναι άρνηση. Αυτή είναι μια υπεράσπιση — που έχει συνταχθεί εκ των προτέρων, από προσεκτικούς δικηγόρους, για μια δίωξη που δεν υπάρχει ακόμη. Το Κογκρέσο παρατήρησε και την επινόηση λέξεων: το νομοσχέδιο τιμωρεί εξηγήσεις που είναι παραπλανητικές, όχι απλώς ψευδείς. Η τεχνικά αληθινή αποφυγή διαγράφεται από το παιχνίδι πριν παιχτεί.
VII. Οι Διαγραφές Αλλάζουν Πλευρά
Για οκτώ μήνες, κάθε μαύρη γραμμή προστάτευε την κυβέρνηση. Αυτό το νομοσχέδιο αντιστρέφει την πολικότητα.
Σύμφωνα με τον νέο νόμο, εάν το Υπουργείο μαύρισε το όνομά σας σε αυτά τα αρχεία ως θύμα, αυτή η μαύρη γραμμή είναι η ίδια επίσημη αναγνώριση ότι είστε ένα (θύμα) – και αυτή η αναγνώριση είναι που ξεκλειδώνει τα πάντα: το δικαίωμά σας στον πλήρη μη διαγραμμένο φάκελό σας και το δικαίωμά σας να τους μηνύσετε όταν καθυστερούν. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να κρύψει το όνομα μιας γυναίκας χωρίς ταυτόχρονα να της δώσει το κλειδί του δωματίου αποκάλυψης.
Κάθε μαύρη γραμμή που σχεδίασε η κυβέρνηση για να κρατήσει κάποιον αόρατο δημιουργεί τώρα ένα άτομο με το νόμιμο δικαίωμα να κοιτάξει πίσω από αυτό. Το μέσο απόκρυψης γίνεται το μέσο ανακάλυψης. Όποιος συνέταξε αυτή τη ρήτρα κατανοεί αυτό το αρχείο όπως το κάνουν οι πιο στενοί αναγνώστες του: σε αυτά τα αρχεία, αυτό που κρύβει η κυβέρνηση είναι ο πιο ακριβής χάρτης αυτού που φοβάται.
Ένα ελάττωμα θα πρέπει να διορθωθεί πριν από την ψήφιση: το νομοσχέδιο δίνει αυτά τα δικαιώματα στα ζώντα θύματα και δεν λέει τίποτα για τις οικογένειες των θυμάτων που δεν επέζησαν για να τα χρησιμοποιήσουν. Δεδομένου του πόσα δεν επέζησαν, αυτή η σιωπή δεν είναι μικρής έκτασης.
VIII. Ούτε ένας άνθρωπος. Ένα δίκτυο. Στο νόμο.
Για επτά χρόνια, η επίσημη ιστορία είχε ένα βολικό τέλος: ο Epstein είναι νεκρός, η Maxwell είναι στη φυλακή, η υπόθεση έκλεισε. Αυτό το νομοσχέδιο γράφει το αντίθετο. Ορίζει το «εγκληματικό δίκτυο» ώστε να περιλαμβάνει όλους όσους «συμμετείχαν, βοήθησαν, διευκόλυναν, χρηματοδότησαν, απέκρυψαν, επωφελήθηκαν, παρεμπόδισαν την έρευνα ή με άλλο τρόπο επέτρεψαν» την κατάχρηση – και επεκτείνει τον κατάλογο των εγκλημάτων σε ξέπλυμα χρήματος, δωροδοκία, εκβιασμό και εκφοβισμό.
Διαβάστε αυτά τα ρήματα αργά. Χρηματοδότησε. Απόκρυψε. Καταχράστηκε. Παρεμπόδισε. Χρηματοδότησαν. Μεσολάβησαν. Αυτοί που έκαναν τις έρευνες εξαφανίστηκαν. Κανένας από αυτούς δεν εμφανίστηκε ποτέ σε αρχείο καταγραφής πτήσεων και όλοι τους βρίσκονται τώρα μέσα στον ορισμό του νέου Νόμου ως «εγκληματικό δίκτυο». Το Κογκρέσο δεν περιγράφει πλέον έναν νεκρό θηρευτή. Περιγράφει ένα ζωντανό σύστημα – και δίνει σε αυτό το σύστημα ένα νομικό όνομα, έτσι ώστε ο επόμενος εισαγγελέας να μην χρειάζεται να διαφωνεί για το τι ακριβώς αφορά η υπόθεση. Ο νόμος τώρα λέει αυτό που έχουν πει τα έγγραφα εξαρχής.
IX. Στο Νέο Μεξικό Είναι η άκρη του Νήματος
Κάθε παραπάνω διάταξη έχει έναν δικαιούχο που στέκεται ήδη στην πόρτα, και η ιστορία του είναι ολόκληρη η υπόθεση σε μικρογραφία.
Το 2019, το Νέο Μεξικό ξεκίνησε έρευνα για το Zorro Ranch – την εκτεταμένη ιδιοκτησία που ανήκε στον Epstein νότια της Σάντα Φε, όπου οι επιζώντες λένε ότι νεαρές γυναίκες μεταφέρθηκαν και κακοποιήθηκαν. Οι ομοσπονδιακοί εισαγγελείς στη Νέα Υόρκη ζήτησαν από την Πολιτεία να σταματήσει την έρευνα, ώστε να προχωρήσει η ομοσπονδιακή υπόθεση. Η Πολιτεία συμμορφώθηκε. Η ομοσπονδιακή υπόθεση έληξε εβδομάδες αργότερα σε ένα κελί φυλακής στο Μανχάταν. Και μετά: έξι χρόνια χωρίς τίποτα…
