Aντιγράφουμε από τον τοίχο του κ. Δημήτρη Κ. Τζανακάκη
Στο Ρέθυμνο προχθές κηδεύσαμε τον συμπολίτη μας Γιάννη Βασιλάκη (φωτό δεξιά) που έφυγε από τη ζωή στην ηλικία των 51 ετών. Πήγα και εγώ στην κηδεία παρότι με τον άνθρωπο αυτόν δεν ήμασταν ποτέ “κολλητοί” και σχεδόν δεν γνωριζόμασταν από κοντά. Πήγα όμως για δικούς μου λόγους: O πατέρας του Γιάννη που κηδεύσαμε προχθές ήταν ο γενναίος πιλότος ελικοπτέρου της Πολεμικής Αεροπορίας ο Επισμηναγός Εμμανουήλ (Μάκης) Βασιλάκης (φωτο αριστερά) ο οποίος έχασε τη ζωή του περίπου τέτοιες ημέρες πριν 39 χρόνια (26 Ιουλίου 1987) σε επιχείρηση αεροδιακομιδής ασθενών από το Αιγαίο, μαζί του επίσης χάθηκαν τότε ο Σμηναγός Πέτρος Παναγιωτάκος από τη Λακωνία και ο Ανθυπασπιστής Βαγγέλης Βαλάρης από τη Λαμία.
Υπηρετούσα τότε τη στρατιωτική θητεία μου με ειδικότητα χειριστή ραντάρ, στο Πεδίο Βολής Κρήτης στα Χανιά, πάνω στο βουνό, στην “Τραοπίδα” (αξέχαστη εποχή που θα την περιγράψω αργότερα. Εκεί πάνω οι συνθήκες ήταν άγριες και πηγαίναμε οι περίπου απροσάρμοστοι και εξόριστοι τόσο οι στρατεύσιμοι αλλά και οι αξιωματικοί. Δεν είναι της ώρας, έχουν περάσει 40 και πλέον χρόνια από τότε, όμως έχω να πω ότι εκεί πάνω όλοι που υπηρετήσαμε μπορεί να μας πήγαν ως αλήτες, μπορεί και τώρα να είμαστε αλήτες και πρώτος αλήτης εγώ, όμως ήμασταν τα καλύτερα παιδιά, οι ικανότεροι στις επιστασίες μας και επίσης το ίδιο έχω πω και για τους αξιωματικούς μας)
“Αγνοείται εναέριο μέσο της Πολεμικής Αεροπορίας”
Όλοι λοιπόν οι Σταθμοί ραντάρ εκείνη τη μέρα μπαίνουμε αμέσως, και κυριολεκτικά σε ένα λεπτό, σε απόλυτο συναγερμό! Ο Διοικητής του “Κλάδου Επιχειρήσεων” ταξίαρχος (ή και υποστράτηγος, δεν θυμάμαι επακριβώς τώρα), Γεώργιος Δρακόπουλος δίνει εντολή στο κεντρικό ραντάρ να καθίσω εγώ παρότι ήμουν ο πιο άτακτος, απροσάρμοστος και διαρκώς τιμωρημένος σμηνίτης χειριστής ραντάρ. Μου είχε όμως εμπιστοσύνη! Αυτό είναι πολύ σημαντικό για εμένα!.Θα το αναλύσουμε αργότερα!… .|
Το Πεδίο Βολής Κρήτης είχε τότε -και έχει- ένα ευρύ πλέγμα ραντάρ που εκτείνεται και εκτός Κρήτης. Ο Σταθμός που υπηρετούσα ήταν και νομίζω είναι και τώρα, περίπου ο κεντρικός. Πέφτουμε με τα μούτρα στα ραντάρ που βέβαια ήταν εντελώς διαφορετικά από τα σημερινά. μήπως και εντοπίσουμε κάτι… Ένα στίγμα, ένα ίχνος στη θάλασσα!… Εγώ, έχω διαβάσει όλα τα εγχειρίδια χειρισμού ραντάρ. Με το που κάθομαι στο κεντρικό, αυτά που κάνω είναι: Πρώτο: Eνεργοποίηση επικοινωνίας και συντονισμού με όλα τα ραντάρ μας (από τα Χανιά ως τη Σαντορίνη και τη Σητεία), δεύτερο: Να ,που πουν αμέσως ποιά είναι τα στίγματα των εναέριων ή και θαλάσσιων μέσων που επιχειρούν. Δηλαδή: να ξέρω ποια είναι τα φίλια μέσα, επίσης να έχω επικοινωνία με την Ε.Μ.Υ και να ξέρω τι ακριβώς καιρός υπάρχει) Έρχονται αμέσως στη μονάδα όλοι οι αξιωματικοί!
Οι δύο πλέον έμπειροι στα ραντάρ και πολύ αγαπητοί μου αξιωματικοί (αλλά και φίλοι μου). Σμήναρχοι και οι δύο!
Θυμάμαι τα ονόματα τους: Γεώργιος Ψαρούλης και Άνθιμος Ροσμαράκης. Μετά από λίγο μαθαίνουμε ότι ο πιλότος του ελικοπτέρου που ψάχνουμε είναι Κρητικός και υπάρχουν και άλλοι δύο. Δεν εντοπίζουμε τίποτα! Απολύτως τίποτα! Με το που κάθισα στο ραντάρ Εγώ λειτουργούσα πάντα ακόμα και στη στρατιωτική θητεία μου –και- ως δημοσιογράφος, ζητάω επιπλέον πληροφορίες. Μετά από λίγο πάλι μας λένε ότι ο πιλότος είναι από το Ρέθυμνο. Γυρίζω και κοιτάζω τον Άνθιμο Ροσμαράκη, (ο οποίος δυστυχώς έχει φύγει από τη ζωή) Ο Άνθιμος Ροσμαράκης ήταν Χανιώτης. Τώρα, θα μου πείτε: Αν ο πιλότος δεν ήταν από το Ρέθυμνο αλλά από κάποια περιοχή της Μοζαμβίκης θα άλλαζε κάτι; Όχι! Αλλά όπως και να το κάνουμε, υπάρχουν βαθιά στην ψυχή μας κάποια πράγματα!…. | Σε λίγο έρχεται ο σμήναρχος Ροσμαράκης, εγώ φορούσα ακουστικά και όλα αυτά, και βάζει ,μπροστά μου ένα χαρτάκι που έγραφε το εξής: “Εμμανουήλ Βασιλάκης του Ιωάννου, ανθ/σγός γενν,1951. Ρέθυμνο” | Αυτό έγραφε το χαρτάκι…
Χριστέ μου! Ο γιός του Τζώνη και της κυρίας Χρυσούλας!…Μοναχοπαίδι ο Μάκης! Ο πατέρας του ο Ιωάννης Βασιλάκης του οποίου το όνομα είχε ο εγγονός του που κηδεύσαμε χθες, ήταν ταξιτζής στο Ρέθυμνο, η μάνα του η πολύ αγαπητή μας κυρία Χρυσούλα νοσηλεύτρια! Τους γνωρίζω πάρα πολύ καλά!… Από τότε που ήμουν παιδάκι , εμείς στα Σακτούρια βασικό ταξιτζή από το Ρέθυμνο όταν χρειαζόταν είχαμε τον Μιχάλη Βεργαδή που είχε τότε ταξί στους 4 Μάρτυρες, ήταν από τις Μέλαμπες και είχε παντρευτεί από το χωριό μου την Αγγελική Χαριτάκη. Εγγονή του Μιχάλη Βεργαδή είναι μια σπουδαία κοπέλα η Υακίνθη Τζανακάκη -δεν είμαστε συγγενείς, απλή αγαπημένη συνωνυμία είναι- και είναι όπως πληροφορούμαι είναι η πρώτη κοπέλα από την Ελλάδα που έγινε καπετάνισσα σε ποντοπόρο πλοίο! Όταν λοιπόν ο Βεργαδής δεν μπορούσε για οποιονδήποτε λόγο να κάνει δρομολόγιο, στα Σακτούρια ερχόταν ο Τζώνης. Αυτά…
● Είχα λοιπόν δικούς μου λόγους να είμαι χθες στον αποχαιρετισμό. Η κηδεία ώρα 6 το απόγευμα και η σορός εκεί από τις 5. | Βασικά δεν ήξερα και από τι πως και γιατί πέθανε ο Γιάννης. Πάω ακριβώς 5:00. Η ουρά των αυτοκινήτων ξεκινά από του Σαλβαράκη το βιβλιοπωλείο και περνάει σε ευθεία τους 4 Μάρτυρες. Κόσμος πολύς! Ναι! Η κοινωνία του Ρεθύμνου εκφράζει τα αισθήματα της! Ανταλάσσω χαιρετισμό με τον φίλο μου Νίκο Μαλλιαρό που εκείνη την ώρα έχει χαιρετίσει τους οικείους και φεύγει, στο καπάκι μπροστά μου ο Nίκος Μολδοβανίδης (που η σχέση μου μαζί του είναι “comsi comsa” και το σταματάω εδώ) πιάνουμε κουβέντα, ενημερώνομαι από το Νίκο για την αιτία θανάτου: καλπάζουσα λευχαιμία, επιθετική λοίμωξη… | Προσπαθώ να μπω στην εκκλησία, αδύνατον, η ζέστη έχει κάνει καμίνι τους 4 Μάρτυρες και παρατηρώ ότι πραγματικά όλοι οι άνθρωποι έχουν έρθει με μαύρα και σκούρα ρούχα και όλοι δακρυσμένοι… Όλοι μιλούν για έναν μαλαματένιο άνθρωπο που φεύγει τόσο νωρίς… | Πάω απέναντι, στέκομαι και παρατηρώ τον κόσμο που συρρέει, δίπλα μου περνάει εκείνη τη στιγμή και σταματά η φίλη μου, μια σπουδαία άνθρωπος συμπολίτισσα μας, η Αθηνά Σερδάκη – Βασιλάκη, που έχω καιρό να συναντήσω. Ο άντρας της Αθηνάς έχει το ίδιο επώνυμο με τον άνθρωπο που αποχαιρετούμε όμως δεν είναι επακριβώς και κατ’ ευθείαν συγγενείς, ο άντρας της Αθηνάς είναι από χωριό Σπήλι Αγίου Βασιλείου και ο παππούς τοεκρού από το χωριό Καρές Ρεθύμνου, όμως κάτι άλλο τους συνδέει…
● Η Αθηνά, από το χωριό Δρύμισκος Αγίου Βασιλείου, η Αθηνά που είναι μικρότερη μου σε ηλικία έχει μία μεγαλύτερη αδερφή την Στέλλα Σερδάκη – χήρα Αντωνίου Τζωρτζακάκη από το Τυμπάκι Μεσσαράς. | Ο Αντώνης Τζωρτζακάκης ήταν ένας από τους πιο λεβέντες ανθρώπους που έχει γεννήσει η Κρήτη και επίσης ένας από τους ικανότερους πιλότους της πολεμικής αεροπορίας μας Της αεροπορίας που και εγώ ως άνθρωπος θέλω να είναι πάντα αξιόμαχη, ετοιμοπόλεμη και όχι πολεμοχαρής! Άλλο το ένα άλλο το άλλο! Να υπηρετεί την πατρίδα …
(Θα συνεχίσω αργότερα…)
-Δ.Τζ.
