FOLLOW US
kourdistoportocali.comNews Desk-Εσω έτοιμος για εξαναγκασμούς σε εμβόλια μέχρι θανάτου, για εγκλεισμό στις πόλεις-στρατόπεδα των 15', να μην σου ανήκει τίποτε και να είσαι ευτυχισμένος, για την ολοκληρωτική παράδοση στις λεγεώνες του Ισλάμ

Aπό τον Hλία Σπαντιδάκη στον Τσίπρα και την Δαμανάκη

-Εσω έτοιμος για εξαναγκασμούς σε εμβόλια μέχρι θανάτου, για εγκλεισμό στις πόλεις-στρατόπεδα των 15′, να μην σου ανήκει τίποτε και να είσαι ευτυχισμένος, για την ολοκληρωτική παράδοση στις λεγεώνες του Ισλάμ

To deep state επιστρατεύει εκ νέου το πιο πολύτιμο πολιτικό puppet για τις ανάγκες της Αgenda 2030

Τετάρτη 13 Μαίου 2026

Το κατ΄εξοχήν πολιτικό puppet του deep state ετοιμάζεται να επιστρέψει στην εξουσία ώστε να ολοκληρώσει τον αφανισμό της ελληνικής οικογένειας όπως προβλέπει το σενάριο της Agenda Μείωσης του Πληθυσμού 2030 για μία Ελλάδα με μόλις 3 εκατ. εναπομείναντες Έλληνες.

Βy Ian Ford

Ο πρωθυπουργός που άνοιξε το δρόμο στις Επιχειρήσεις Μαύρου Κύκνου με την Επιχείρηση στο Μάτι- η οποία υπήρξε ο προάγγελος των Επιχειρήσεων στα Τέμπη, τον Θεσσαλικό Κάμπο, τις Εργαστηριακές Πυρκαγιές, etc, ετοιμάζεται να επιστρέψει με τις ευλογίες των Soros.

O πολιτικός που προέτρεψε για την επιβολή των εμβολίων COVID-19 στα πλαίσια της Στρατιωτικής Επιχείρησης COVID υπερασπιζόμενος δήθεν την επιστήμη ενώ στη πραγματικότητα εκτελούσε εντολές των Ιδρυμάτων Rockefeller, oι οποίοι προσέλαβαν την Δαμανάκη ως έμμισθη εφ΄όρου ζωής ως επικοινωνιακό αντιπερισπασμό τη δολοφονία του μοναδικού Έλληνα συνδικαλιστή Ηλία Σπαντιδάκη -Luis Tikas, και μία χούφτα οικογενειών του deep state οι οποίες οργάνωσαν την πανδημία σύμφωνα και με τα ντοκουμέντα των Epstein Files ετοιμάζεται να επιστρέψει για την επιβολή του Τελικού Εμβολίου.

Tι συνέβη άραγε στο Μάτι;

Οσο αφορά τη θητεία Τσίπρα στην εξουσία πιο ολέθρια ακόμη και από την Συμφωνία των Πρεσπών- καθ΄υπόδειξη του Soros και δύο ακόμη οικογενειών του deep state oι οποίες επιχειρούν να επαναφέρουν τον Τσίπρα στην εξουσία- υπήρξε η Επιχείρηση στο Μάτι, ο “προάγγελος” δλδ των Επιχειρήσεων στα Τέμπη, τον Θεσσαλικό Κάμπο, των Πυρκαγιών της Αθήνας, κλπ.

Θα είχε ενδιαφέρον για παράδειγμα να ακούγαμε την άποψη του πραγματογνώμονα Δημήτρη Λιότσου στο ερώτημα των Βαρβιτσιώτη- Δενδρινού>

-Πόσο διαφορετικά θα λειτουργούσαν οι εμπλεκόμενοι εάν επρόκειτο για μία Eχθρική Επιχείρηση, ή για μία Προβοκάτσια ή για μία Aσύμμετρη Επίθεση [όπως την χαρακτήρισε ο κ. Τσίπρας χωρίς στο μεταξύ να αναφερθεί στους επιτιθέμενους-εχθρούς] η οποία θα μπορούσε να είχε λάβει χώρα σε μία μέρα με καθαρό ουρανό (ώστε να επιτρέπει στα drones-Οπλα Κατευθυνόμενης Ενέργειας να σημαδεύουν τους στόχους τους με ακρίβεια) ενώ οι στόχοι θύματα θα είχαν οργανωμένα παγιδευθεί στο αδιέξοδο του Ματιού-αφού προηγήθηκε η υποδειγματική εκκκένωση των κατασκηνώσεων.

Ομιλούμε για μία εντελώς θεωρητική-υποθετική ερώτηση η οποία-υποθετικά πάντα-θα μπορούσε να συνάδει με τον τραμπουκισμό που εδέχθη από τον Τερεζάκη-συγνώμη από τον Ματθαιόπουλο-ο Δημήτρης Λιότσος.

Η συγκλονιστική κατάθεση του Δημήτρη Λιότσου στη Δίκη θα μπορούσε να περιγράφει επακριβώς την επιχείρηση για τη κρύα σκέψη ενός ακροατή ο οποίος δεν είναι έτοιμος να αποδεχθεί άκριτα ότι τα εμβόλια που είχε παράγει ήδη η Moderna πριν την εκτόξευση του ιού εναντίον της ανθρωπότητας από το deep state, δεν είναι έτοιμος να δεχθεί ότι άνθρωποι της νύχτας οι εφοπλιστές είναι τόσο μακάκες ώστε να φορτώνουν παράνομο ξυλόλιο στα επιβατηγά τρένα του ΟΣΕ την ώρα που έχουν στη διαθεσή τους πάσης φύσεως οχήματα διά ξηράς και θαλάσσης, δεν είναι έτοιμος να δεχθεί ότι ο ιός-βιολογικό όπλο που προκάλεσε την COVID ήτο φυσικής προέλευσης, δεν είναι έτοιμος να αποδεχθεί πάσης φύσεως επίσημο αφήγημα.

-Πόσο διαφορετικά θα λειτουργούσε μία οργανωμένη εχθρική επιχείρηση, μια οργανωμένη προβοκάτσια, μια οργανωμένη ασύμμετρη επίθεση από αυτό που πραγματικά συνέβη και το οποίο σύμφωνα με το επίσημο αφήγημα ήτο απόρροια του ξεχαρβαλωμένου κράτους σε τέτοιο βαθμό που η κατάθεση του Λιότσου έκανε έξαλλο τον Ματθαιόπουλο;

[Παρουσία δεκάδων κατοίκων της περιοχής που έζησαν την φρίκη της πυρκαγιάς τον Ιούλιο του 2018, ο κ. Λιότσος ανέφερε πως κανένας επίσημος φορέας δεν ενημέρωσε ποτέ το Λιμενικό Σώμα.

Αντίθετα, το Λιμενικό, σύμφωνα με τον μάρτυρα, ενημερώθηκε από ιδιώτη γύρω στις 18:50 εκείνης της ημέρας. «Στις 18:50 ενημερώθηκε το Λιμενικό Σώμα από πολίτη προφορικά και, όπως αναφέρει, κανένας φορέας δεν έστειλε έγγραφο» είπε στην κατάθεσή του ο κ. Λιότσιος.

Πρόεδρος: Διέθεσε μέσα το Λιμενικό;

Μάρτυρας: Από ιδιώτες έγινε η διάσωση των ανθρώπων στη θάλασσα. Το λιμεναρχείο αναφέρει ότι δεν ενημερώθηκε από κανένα φορέα.

«Το ΕΣΚΕ γνώριζε ότι η φωτιά έφτανε στα σπίτια»

Ακόμη ο μάρτυρας ανέφερε ότι γύρω στις 5:30 το απόγευμα εκείνης της ημέρας το ΕΣΚΕ θα έπρεπε να είχε δώσει εντολή εκκένωσης της περιοχής κάτι που δεν έκανε αν και είχε «όλα τα δεδομένα» όπως είπε ο μάρτυρας.

Μάλιστα ο κ. Λιότσιος αναφέρθηκε στην άμεση απομάκρυνση των πολιτών από την Κινέττα, στην οποία είχε ξεσπάσει πυρκαγιά την ίδια μέρα που εκδηλώθηκε η φωτιά στο Μάτι.

«Η κινητοποίηση στην Κινέττα ήταν άμεση. Υπήρξε μεγάλος αριθμός των πτητικών μέσων. Στους οικισμούς που ήταν κοντά απομακρύνθηκαν άμεσα οι πολίτες και γι’ αυτό είχαμε μόνο 14 ελαφρείς τραυματισμούς» είπε ο μάρτυρας.

Πρόεδρος: Πότε θα έπρεπε να απομακρυνθούν οι κάτοικοι στο Μάτι;

Μάρτυρας: Όλα τα δεδομένα προϋπήρχαν πριν από τις 17.30. Το ΕΣΚΕ γνώριζε και από την ενημέρωση του ελικοπτέρου που είχε πετάξει ότι η φωτιά έφτανε στα σπίτια. Υπήρχαν όλες οι πληροφορίες και εκείνη την ώρα έπρεπε να είχε δοθεί η εντολή απομάκρυνσης.

Πρόεδρος: Στις κατασκηνώσεις του Δήμου Αθηναίων πως έγινε η εκκένωση;

Μάρτυρας: Η υπεύθυνη των κατασκηνώσεων πήρε τηλέφωνο στην πυροσβεστική επειδή είδε τον καπνό στις 16.30. Αμέσως μάζεψε τα παιδιά. Εκείνη έκρινε ότι πρέπει να εκκενωθεί η κατασκήνωση.

Πρόεδρος: Πώς έγινε η διαδικασία;

Μάρτυρας: Συγκεντρώθηκαν τα παιδιά και έφυγαν με λεωφορεία του Δήμου Αθηναίων. Η υπεύθυνη εφάρμοσε το σχέδιο εκκένωσης που είχε για την κατασκήνωση]

Καθώς λοιπόν το deep state ετοιμάζεται να επαναφέρει στην εξουσία τον αντισημίτη Tσίπρα των μυστικών πτήσεων με το πρωθυπουργικό αεροσκάφος (-Πήγα στο Παρίσι μετά τη Λισαβόνα για δουλειές με προορισμό την σωστή πλευρά της δυναστείας) καθώς βρίσκεται σε εξέλιξη ο αφανισμός της Χριστιανικής και της Εβραικής Οικογένειας.

Ενα ντοκιμαντέρ για την διακυβέρνηση Τσίπρα μόνο ως πρόκληση ιστορικής, δημοσιογραφικής και πολιτικής έρευνας θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την δυστοπική Επιχείρηση Μαύρου Κύκνου στο Μάτι η οποία σερβίρεται στη κοινή γνώμη σαν μία ακόμη τραγωδία που στοίχισε τη ζωή σε 104 ανθρώπους. Οπως η Ιατρική, η δημοσιογραφία έτσι και οι σκεπτόμενες κοινωνίες οφείλουν να είναι διαρκώς σε εγρήγορση και να αμφισβητούν τα επίσημα αφηγήματα από τη στιγμή που υπάρχει διατυπωμένη η όχληση των Οικογενειών του deep state από την μή ρύθμιση του πληθυσμού.

Οφείλεις να γνωρίζεις δλδ ότι από τη στιγμή που γεννιέσαι η πρόκληση του θανάτου σου αποτελεί την κύρια αποστολή των απανταχού puppets του deep state. Αρκεί κανείς να ενώνει τελείες, να κάνει τις αυτονόητες συνδέσεις και κυρίως να διατηρεί το νου, το σώμα και τη ψυχή [στο βαθμό που μπορεί να επιβληθεί στη τελευταία] σε σπαρτιατική εγρήγορση και με την διάχυτη- στη Torah- διδαχή>

-Μην φοβάσαι…

. Fear Not…, όπως έλεγε και ο φίλος JR.

Στην Υπηρεσία της Ευγονικής Επιχείρησης Μείωσης του Δυτικού Πληθυσμού. Του Αφανισμού της Χριστιανικής και της Εβραϊκής Οικογένειας

Χρηματοδότησαν ακόμη και έκδοση εφημερίδων περιπτέρου και free press, δημιουργία ιστοτόπων, Iδρυμάτων, forums, οργάνωσαν τρομοκρατικές ομάδες όπως η 17 Νοέμβρη, ενώ νομιμοποίησαν τους κατ΄εξοχήν χρήσιμους για την επίτευξη της παγκοσμιοποίησης. Τους κομμουνιστές και αριστερούς γενικότερα στη λειτουργία των οποίων οι Rockefeller, oι Gabots, oι Warburgs και λοιπές οικογένειες του παλαιού δυτικού πλούτου [deep state] έβλεπαν την υλοποίηση του ευγονικού τους οράματος για την παγκόσμια τυραννία και την επικαιροποιημέμη ψηφιακή της εκδοχή. Μέλος της Νεολαίας Λαμπράκη ενθυμείται ότι το Κόμμα τους έστελνε σε συγκεκριμένα σημεία του Πειραιά να γράψουν συνθήματα στους τοίχους.

Aπό το Κόμμα τηλεφωνούσαν στην Αστυνομία για να τους εντοπίσει και να τους δείρει ώστε να γίνουν στη συνέχεια πρωτοσέλιδο στο Ριζοσπάστη. Με την ίδια ευκολία που ο Κουτσούμπας, ο Τσίπρας, η Κωνσταντοπούλου, ο Φίλης, ο Γεροτζιάφας, η Λινού, o Bαρουφάκης και οι λοιπές έξοχες ντιζέζ της αριστεράς τους έστελναν να λάβουν τα εμβόλια ευθανασίας COVID-19 για μια προαναγγελθείσα planδημία από τα Ιδρύματα Rockefeller την οποία ακολούθησε η εκτόξευση ενός ιού-βιολογικού όπλου (όπως τον χαρακτήρισε ο κατ΄εξοχήν συστημικός καθηγητής Jeffrey Sachs, στα άρθρα του οποίου εμβάθυναν κάθε τόσο οι εναπομείναντες εν ζωή αναγνώστες της Καθημερινής.

Καθώς το ίδιο σύστημα σχεδιάζει την επαναφορά Τσίπρα για την ολοκλήρωση του αφανισμού της δυτικής οικογένειας στα πλαίσια της Agenda 2030 καλό είναι να διαβάσετε για μία ακόμη φορά όσα ακολουθούν>

-Το όνομά του ήταν Avrohom Lison. Ήταν 92 ετών.

Ο Lison γεννήθηκε το 1922 σε μια Χασιδική οικογένεια στο Ponevezh, της Λιθουανίας.

«Παιδιά», μας είπε στα Yiddish, «έχω δει ένα-δυο πράγματα στη ζωή και θέλω να σας πω κάτι: Τα χρήματα έρχονται και φεύγουν. Η τιμή έρχεται και φεύγει. Όλα παρασύρονται από τον άνεμο. Το μόνο πράγμα που μένει μαζί σου για μια ζωή είναι λίγο pnimiyut, λίγο βάθος πνεύματος.

– Η γενετική διαφορά μεταξύ δύο οποιωνδήποτε ανθρώπων είναι κατά μέσο όρο 0,1% . Αυτό το 0,1% είναι που κάνει κάθε ζωή ιερή. Αν το σβήσουμε αυτό, μένει ένας αριθμός. Λιγότερο από ένα τούβλο στον τοίχο [Chabad-Lubavitch για την ΑΙ]

-Η επιταγή που δίνει ο Θεός στον εβραϊκό λαό πιο συχνά είναι να μην τον αγαπούν, να τον φοβούνται ή να μην κάνουν τη μία ή την άλλη mitzvah. Η μία οδηγία που λαμβάνουμε στην Τorah πιο συχνά από οποιαδήποτε άλλη είναι να μην φοβόμαστε. Πιστεύω ότι η υπερνίκηση του φόβου ή η επίτευξη ενός σημείου όπου δεν έχεις άλλον φόβο άλλον παρά μόνο για τον Παράδεισο, είναι απαραίτητη [Rabbi Levi Shemtov]

The Ludlow Massacre

Πολλά περισσότερα από 2.000 μίλια χώριζαν το κτήμα Rockefeller από το Νότιο Colorado όταν τη Δευτέρα 20 Απριλίου 1914 έπεσε ο πρώτος πυροβολισμός στο Ludlow. Μια από τις πιο δραματικές αντιπαραθέσεις της ιστορίας μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας – η λεγόμενη σφαγή του Ludlow – έλαβε χώρα στα ορυχεία της εταιρείας Colorado Fuel and Iron Company (CF&I) που ανήκει στον Rockefeller.

Η απεργία διήρκεσε μήνες και τον Απρίλιο του 1914, ο John D. Rockefeller, Jr., εμφανίστηκε ενώπιον του Κογκρέσου, όπου χαρακτήρισε την αντιπαράθεση ως «εθνικό ζήτημα, το αν οι εργαζόμενοι θα επιτρέπεται να εργάζονται υπό τις συνθήκες που επιθυμούν». Αποφεύγει την πιθανότητα να επιτραπεί σε «εξωτερικούς ανθρώπους» — εννοώντας τους συνδικαλιστές οργανωτές — «να έρχονται και να παρεμβαίνουν στους εργαζόμενους που είναι απόλυτα ικανοποιημένοι με τις συνθήκες εργασίας τους». Ο πρόεδρος της επιτροπής ρώτησε τον Rockefeller αν θα τηρούσε τις αντισυνδικαλιστικές του αρχές ακόμη και «αν αυτό κοστίσει όλη σου την περιουσία και σκοτώσει όλους τους υπαλλήλους σου». Ο John D. Rockefeller, Jr. απάντησε: «Είναι μια σπουδαία αρχή».

Οκτώβριος 1913: Ο ομοσπονδιακός διαμεσολαβητής Ethelbert Stewart σχολιάζει την κατάσταση

Θεωρητικά, ίσως, η περίπτωση του να μην έχεις τίποτα να κάνεις σε αυτόν τον κόσμο παρά μόνο να δουλεύεις, θα έπρεπε να είχε κάνει αυτούς τους ανθρώπους με πολλές γλώσσες, τόσο ευτυχισμένους και ικανοποιημένους όσο ισχυρίζονται οι διευθυντές… Το να σου έχει ανατεθεί ένα σπίτι για να ζεις… το να σου έχει παρασχεθεί ένα κατάστημα από τον εργοδότη σου όπου θα αγοράζεις από αυτόν τρόφιμα όπως αυτός, σε τιμή που ο ίδιος ορίζει… το να έχεις εκκλησίες, σχολεία… και δημόσιες αίθουσες δωρεάν για να τις χρησιμοποιείς για οποιονδήποτε σκοπό εκτός από το να συζητάς για πολιτική, θρησκεία, συνδικαλισμό ή βιομηχανικές συνθήκες, με άλλα λόγια, να σου παραδίδονται τα πάντα από την κορυφή, το να… σου απαγορεύεται να έχεις οποιαδήποτε σκέψη, φωνή ή φροντίδα σε οτιδήποτε στη ζωή εκτός από την εργασία, και να σε βοηθούν σε αυτό ένοπλοι των οποίων η λειτουργία ήταν, κυρίως, να διασφαλίζουν ότι δεν συζητάς για τις συνθήκες εργασίας με έναν άλλο άνθρωπο που μπορεί να γνώριζε κατά λάθος τη γλώσσα σου – αυτή ήταν η ικανοποιημένη, ευτυχισμένη, ευημερούσα κατάσταση από την οποία προέκυψε αυτή η απεργία… Το ότι οι άνδρες έχουν επαναστατήσει προκύπτει από το γεγονός ότι είναι άνδρες. 

John D. Rockefeller και John D. Rockefeller, Jr

20 Σεπτεμβρίου 1915: Ο John D. Rockefeller Junior ταξιδεύει στο Colorado και μιλάει στους ανθρακωρύχους
Είμαστε όλοι συνεργάτες κατά κάποιο τρόπο. Το κεφάλαιο δεν μπορεί να τα πάει καλά χωρίς εσάς τους άντρες, και εσείς οι άντρες δεν μπορείτε να τα πάτε καλά χωρίς κεφάλαιο. Όταν κάποιος έρχεται και σας λέει ότι το κεφάλαιο και η εργασία δεν μπορούν να τα πάνε καλά, αυτός ο άνθρωπος είναι ο χειρότερος εχθρός σας. Τα πάμε αρκετά φιλικά εδώ σε αυτό το ορυχείο αυτή τη στιγμή, και δεν υπάρχει κανένας λόγος για τον οποίο εσείς οι άντρες δεν μπορείτε να τα πάτε καλά με τους διευθυντές της εταιρείας μου όταν επιστρέψω στη Νέα Υόρκη.

Σεπτέμβριος 1915: Ο ηγέτης των United Mine Workers, John Lawson, σχολιάζει την επίσκεψη του John D. Rockefeller στα ορυχεία>
Πιστεύω ότι ο κ. Rockefeller είναι ειλικρινής… Πιστεύω ότι προσπαθεί ειλικρινά να βελτιώσει τις συνθήκες μεταξύ των ανδρών στα ορυχεία. Οι προσπάθειές του πιθανότατα θα οδηγήσουν σε κάποιες βελτιώσεις που ελπίζω ότι μπορεί να αποδειχθούν μόνιμες.

Ωστόσο, ο κ. Rockefeller έχει χάσει το θεμελιώδες πρόβλημα στα στρατόπεδα εξόρυξης άνθρακα. Η δημοκρατία δεν υπήρξε ποτέ μεταξύ των ανδρών που μοχθούν κάτω από το έδαφος – οι εταιρείες άνθρακα την έχουν εξαλείψει. Τώρα, ο κ. Rockefeller δεν αποκαθιστά τη δημοκρατία,  γι΄αυτό προσπαθεί να υποκαταστήσει τον πατερναλισμό.

Luis Tikas ή Ηλίας Σπαντιδάκης

Γεννήθηκε στην Λούτρα Ρεθύμνου το 1886 και ο πατέρας του ονομαζόταν Αναστάσιος. Το 1906 σε ηλικία 20 ετών μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Πριν φύγει έβγαλε μια φωτογραφία φορώντας την παραδοσιακή κρητική στολή και την άφησε ως ενθύμιο στους συγγενείς του. Δεν επρόκειτο να ξανανταμωθούν. Στις ΗΠΑ μετέτρεψε το όνομά του στο αγγλοσαξονικό Λούης Τίκας (Luis Tikas), με το οποίο έμελλε να γραφεί στην ιστορία των συνδικαλιστικών αγώνων.

Από το λιμάνι της Νέας Υόρκης πήγε στο Colorado. Εγκαταστάθηκε στο Denver κι άρχισε να δουλεύει στα χαλυβουργία του Pueblo καμιά τριανταριά μίλια μακριά, με ημερομίσθιο $1,75, για δώδεκα ώρες την ημέρα. Το 1910 ορκίστηκε Αμερικανός πολίτης και άνοιξε καφενείο στην οδό Μarket του Denver, μια εργατική γειτονιά που έγινε η τοπική Greektown. Την εποχή εκείνη στο Denver ζούσαν 240 Έλληνες.

Συμπτωματικά, απέναντι απ’ το καφενείο βρίσκονταν τα γραφεία της τοπικής οργάνωσης των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου (Wobblies).

Ο Τikas, είτε έγινε από την αρχή μέλος των Wobblies είτε όχι, ήταν αποφασισμένος να αφομοιωθεί στην καινούρια χώρα. Αρχικά, προσπάθησε να μπει στο αστυνομικό σώμα αλλά απερρίφθη εξαιτίας της εμπλοκής του με τους Wobblies. Υπάρχουν πληροφορίες ότι ήταν επικεφαλής ενός συνδικάτου λούστρων που το 1910 έκαναν απεργία ζητώντας αύξηση 100% (από πέντε σε δέκα σεντς!).

Άλλοι λένε πως δούλευε για μια ασφαλιστική εταιρία.

Έτσι κι αλλιώς, ο Luis Tikas αναδείχτηκε σε ηγετική μορφή ανάμεσα στους συμπατριώτες του: μιλούσε καλύτερα αγγλικά απ’ οποιονδήποτε άλλον, και έστελνε τα εμβάσματα στην Ελλάδα για λογαριασμό των συμπατριωτών του που δεν ήξεραν πώς να φερθούν στο ταχυδρομείο και στην τράπεζα.

O ίδιος έμοιαζε περισσότερο με Αμερικανό gentleman παρά με μέλος της κρητικής κοινότητας: Oι φωτογραφίες της συλλογής του φωτογράφου Louis Dold που υπάρχουν στην πολιτειακή βιβλιοθήκη του Denver, δείχνουν έναν Αμερικανό πολίτη χωρίς μουστάκι – κάτι ασυνήθιστο για την κρητική κοινότητα – που δεν θα ξεχώριζε από έναν ντόπιο.

Ισως όλα αυτά να έπαιξαν ρόλο ώστε ο Louis the Greek ή Lio the Cretan να αναδειχθεί σε ηγετική φυσιογνωμία των απεργών.

Τα αιτήματα των απεργών ήταν 10% αύξηση στο μεροκάματο που ήταν 2,12 δολάρια, να ψωνίζουν από όποιο κατάστημα ήθελαν και όχι μόνο από τα μαγαζιά της εταιρείας, να έχουν δικό τους γιατρό και να αναγνωριστεί το συνδικάτο τους. Επίσης να μην πληρώνουν αυτοί από την τσέπη τους τα ακονιστικά των εργαλείων τους , να μην αγοράζουν αυτοί τον δυναμίτη που χρησιμοποιούσαν για την εξόρυξη και να μην πληρώνουν υποχρεωτικά τον παπά των ορυχείων , καθώς όλα αυτά τούς κρατούσαν μονίμως χρεωμένους στην εταιρεία κι ας δούλευαν 12 ώρες ημερησίως. Ο Rockefeller προτίμησε να παραμείνουν κλειστά τα ορυχεία του για επτά ολόκληρους μήνες παρά να υποχωρήσει έστω και σε ένα από τα αιτήματα. Σε όλη του τη ζωή δεν δέχτηκε να συζητήσει ποτέ με απεργό.

20 Απριλίου 1914. O Luis Tikas κάλεσε τον αρχηγό της πολιτοφυλακής λοχαγό Karl Linterfeld, να συναντηθούν στην κορυφή ενός γειτονικού λόφου για να διαπραγματευτούν, όταν διαπίστωσε ότι οι δυνάμεις ασφαλείας ήταν έτοιμες να επιτεθούν κατά των απεργών που κρατούσαν για επτά ολόκληρους μήνες τα ορυχεία κλειστά. Οταν η απόσταση μεταξύ των δύο ανδρών παρείχε στον λοχαγό θανάσιμη υπεροχή συνέβησαν τα εξής>

Ο Luis Tikas πλησίαζε κρατώντας μία λευκή σημαία. Οταν πλησίασε αρκετά, πάνω στο λόφο, μίλησαν για λίγο. Ξαφνικά ο Karl Linterfeld σήκωσε την καραμπίνα του, την μετέτρεψε σε ρόπαλο και την έσπασε κυριολεκτικά στο κεφάλι του Τίκα. Η καραμπίνα έσπασε στα δύο όπως και το κρανίο του Τίκα. Tην ίδια στιγμή οι πολιτοφύλακες και καθώς ο Τikas είχε σωριασθεί ήδη στο έδαφος του έριξαν 8 σφαίρες. Ο ηγέτης των εργατών πέθανε ακαριαία.

Οι απεργοί δεν πρόλαβαν να αντιδράσουν. Η πολιτοφυλακή μαζί με μεθυσμένους μπράβους της εταιρείας Colorando Fuel and Iron Company και μισθοφόρους τού περιβόητου πρακτορείου ιδιωτικών αστυνομικών Boldwin Felds που είχε μισθώσει o Rockefeller, έπεσαν πάνω τους.

Ευθύς αμέσως οι πολιτοφύλακες εισέβαλαν στον καταυλισμό, ρίχνοντας αδιακρίτως εναντίον οτιδήποτε κουνιόταν. Έδιωξαν τους απεργούς, σκότωσαν 18 άτομα, 10 εκ των οποίων ήταν παιδιά από τριών μηνών ως 11 ετών, και έκαψαν τις σκηνές τους.

Όταν οι απεργοί ξαναμπήκαν μερικές ημέρες αργότερα στον καταυλισμό βρήκαν το πτώμα του Τίκα. Η κηδεία του έγινε στις 27 Απριλίου και τη νεκρώσιμη πομπή ακολούθησαν χιλιάδες εργάτες.

Μετά τη σφαγή στο Ludlow, οι συγκρούσεις των εργατών με την εθνοφρουρά σε όλη την Πολιτεία του Colorado έλαβαν τεράστιες διαστάσεις. Τα συνδικάτα κάλεσαν τους εργάτες να εξοπλιστούν με «όλα τα όπλα και τα πυρομαχικά που μπορούσαν να αποκτήσουν νόμιμα» και άρχισε πραγματικός ανταρτοπόλεμος ανάμεσα στην εθνοφρουρά και στα συνδικάτα που διήρκεσε δέκα ημέρες. Tο περιοδικό «The Masses» δημοσίευσε ένα κείμενο με τίτλο Ταξικός πόλεμος στο Colorado.

Οι συγκρούσεις τερματίστηκαν μόνον όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Thomas Woodrow Wilson έστειλε μονάδες του ομοσπονδιακού στρατού στην περιοχή. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, σκοτώθηκαν συνολικά 69 άτομα. Στον θλιβερό απολογισμό θα πρέπει να προσθέσουμε και τα εξής: 400 απεργοί συνελήφθησαν, 332 από αυτούς παραπέμφθηκαν για φόνο και μόνο ένας, ο John Lawson, καταδικάστηκε αλλά το Ανώτατο Δικαστήριο του Colorado αργότερα τον αθώωσε. Από την εθνοφρουρά παραπέμφθηκαν 22 άτομα – ανάμεσά τους και δέκα αξιωματικοί – και σε μια παρωδία δίκης, που ως τέτοια διδάσκεται σήμερα σε διάφορες πανεπιστημιακές σχολές, αθωώθηκαν όλοι, πλην του λοχαγού Linterfeld, ο οποίος δολοφόνησε τον Τίκα. Όμως, η ποινή που του επιβλήθηκε ήταν απλή πειθαρχική επίπληξη.

Το χρονικό της απεργίας δεν γράφτηκε ποτέ. Είχε σχεδόν ξεχαστεί, ώσπου το 1944 ο τραγουδιστής Woody Guthrie έγραψε ένα τραγούδι με τίτλο «The Ludlow Massacre». Το τραγούδι ακουγόταν συχνά στις διαδηλώσεις της δεκαετίας του ’60.

Ο ποιητής David Mason έγραψε ένα ποιητικό μυθιστόρημα 4.800 στίχων με τίτλο: “Ποιος ήταν ο Λούης Τίκας”, όπου περιγράφεται η ζωή του Έλληνα πρωταγωνιστή του αμερικανικού εργατικού κινήματος.

Τη ζωή του Τίκα επανέφερε στο προσκήνιο ο ελληνοαμερικανός συγγραφέας Ζήσης Παπανικόλας το 1991 γράφοντας τη βιογραφία του σε ένα βιβλίο.

Bιβλίο για τον Ηλία Σπαντιδάκη ή Louis (Luis) Tikas έγραψε και ο ανιψιός του Γιώργος Σταυρουλάκης.

Επίσης, το 2001 ο Αμερικανός τραγουδοποιός Frank Manning στηριγμένος στις αναμνήσεις του παππού του που συμμετείχε στην απεργία του Λάντλοου, έγραψε το τραγούδι «Louis Tikas.

http://www.youtube.com/watch?v=XDd64suDz1A

“It was early springtime when the strike was on,
They drove us miners out of doors,
Out from the houses that the Company owned,
We moved into tents up at old Ludlow.

I was worried bad about my children,
Soldiers guarding the railroad bridge,
Every once in a while a bullet would fly,
Kick up gravel under my feet.

We were so afraid you would kill our children,
We dug us a cave that was seven foot deep,
Carried our young ones and pregnant women
Down inside the cave to sleep.

That very night your soldiers waited,
Until all us miners were asleep,
You snuck around our little tent town,
Soaked our tents with your kerosene.

You struck a match and in the blaze that started,
You pulled the triggers of your gatling guns,
I made a run for the children but the fire wall stopped me.
Thirteen children died from your guns.

I carried my blanket to a wire fence corner,
Watched the fire till the blaze died down,
I helped some people drag their belongings,
While your bullets killed us all around.

I never will forget the look on the faces
Of the men and women that awful day,
When we stood around to preach their funerals,
And lay the corpses of the dead away.

We told the Colorado Governor to call the President,
Tell him to call off his National Guard,
But the National Guard belonged to the Governor,
So he didn’t try so very hard.

Our women from Trinidad they hauled some potatoes,
Up to Walsenburg in a little cart,
They sold their potatoes and brought some guns back,
And they put a gun in every hand.

The state soldiers jumped us in a wire fence corners,
They did not know we had these guns,
And the Red-neck Miners mowed down these troopers,
You should have seen those poor boys run.

We took some cement and walled that cave up,
Where you killed these thirteen children inside,
I said, “God bless the Mine Workers’ Union,”
And then I hung my head and cried.”

LUDLOW MASSACRE (Woody Guthrie από τον δίσκο του “Struggle”,1940)

>

Guns and lives were cheap in Colorado,
And coal was king in nineteen hundred ten,
And, in the deepest coal mine’s darkest shadow,
There was no justice for the working men.

Every day brought cave-ins and explosions,
Because the safety laws were not applied,
For profit mattered more than the lives of all the poor,
And every day another miner died.

And the coal was black, and the blood was red,
And miners that dared organize always wound up dead,
And in those days of anger, a man of peace arose,
And words were the weapons that Louis Tikas chose.

In Walsenburg, in Ludlow, and in Sopris,
And thirty other towns they joined the cause,
Louis brought them hope when all was hopeless,
And he said the owner must obey the laws.

The miners went on strike in 1913,
And shootings left both guards and workers dead,
Louis’ voice was heard, he told both sides these words,
“Lay down the guns and talk instead.”

And the snow was white, and the blood was red,
That the miners and their wives and their little children bled,
And the owner took their homes, so they lived in tents in rows,
And words were the weapons that Louis Tikas chose.

The winter passed and still the mines were striking,
And the shooting and the killing had not ceased,
Louis couldn’t keep them all from fighting,
So the National Guard was called to keep the peace.

The National Guard arrived with their machine guns,
And they cracked a rifle over Louis’ head,
And they shot him till he died, but they still weren’t satisfied,
Till they filled his lifeless body up with lead.

And the sky was blue, and the blood was red,
And the National Guard left Louis and two dozen others dead,
Now he’s on a hillside where the Purgatory flows,
And words were the weapons that Louis Tikas chose.

Mourn with me, my sisters and my brothers,
For a leader lying silent in the grave,
A man who lived his whole life saving others,
And, in the end, his life is what he gave.
Louis lived his whole life saving others,
And, in the end, his life is what he gave.

Frank Manning_Louis Tikas

To ντοκιμαντέρ που ακολουθεί είναι ένα Ιστορικό Ντοκουμέντο το οποίο οφείλουμε στον αποβιώσαντα Κώστα Εφήμερο και στο Τhe Press Project. Palikari, o Luis Tikas και η Σφαγή του Ludlow

[Διαβάστε ΕΔΩ και σχετικό αφιέρωμα]

Εδώ Πολυτεχνείο> Οι δύο λέξεις που άνοιξαν τους κρουνούς της Τύχης και των Rockefeller για τη Μαρία Δαμανάκη

Δεκαετίες μετά το Ludlow η Οικογένεια Rockefeller και τα ελεγχόμενα από εκείνη Ιδρύματα, εταιρίες, ΜΚΟ, κλπ θα επιβράβευαν μία συμπατριώτισσα του Ηλία Σπαντιδάκη με εκθαμβωτικούς τίτλους επειδή διέθεσε τη φωνή της στο Πολυτεχνείο. Είναι απορίας άξιο μεταξύ άλλων πως κατάφερε η κ. Μαρία Δαμανάκη, με τι είδους σπουδές και μην γνωρίζοντας-κατά την έναρξη της εκτόξευσής της- ούτε καν αγγλικά (σε αντίθεση με τον Ηλία Σπαντιδάκη) να παρασημοφορηθεί με τους ζαλιστικούς τίτλους που ακολουθούν και να μην εργαστεί ποτέ στη ζωή της. Μόνο εκείνοι που  την επιβραβεύουν κατά ριπάς γνωρίζουν.

Δείτε το “πλούσιο” βιογραφικό της από τους ιστοτόπους των EΛΙΑΜΕΠ και WEF.

Η Μαρία Δαμανάκη εργάζεται ως Ειδικός σύμβουλος στην Oceans5 (ΗΠΑ) και το Rockefeller Brothers Foundation (ΗΠΑ). Είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου των: Prince Albert II of Monaco Foundation, Oceanographic Institute (Moνακό), Friends of Ocean Action (World Economic Forum), European Marine Regions Forum (Βερολίνο), Marine Stewardship Council (MSC) (Λονδίνο), Global Fishing Watch, Global Fund for Coral Reefs (GFCR UN Νέα Υόρκη), Beneath the Waves (HΠΑ). 

Είναι επισκέπτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο NOVA της Λισαβόνας. Η Μαρία Δαμανάκη υπηρέτησε για πέντε χρόνια ως Global Managing Director for Oceans στη The Nature Conservancy USA. 

Διετέλεσε Επίτροπος Θαλασσίων Υποθέσεων και Αλιείας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Υπό την ηγεσία της, η Επιτροπή κατάφερε να επαναφέρει το θαλάσσιο πληθυσμό σε πιο υγιή επίπεδα – από περίπου 5 βιώσιμα αποθέματα το 2010 σε πάνω  από 30 σήμερα. Η Μαρία Δαμανάκη υπηρέτησε ως Ελληνίδα πολιτικός για πολλά χρόνια. Ήταν η πρώτη γυναίκα πρόεδρος  ελληνικού πολιτικού κόμματος και είναι συγγραφέας τεσσάρων βιβλίων για ζητήματα Φύλου και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων,  Εκπαίδευσης και Ευρωπαϊκής Πολιτικής.

Το γεγονός ότι κανένα από τα “χορηγούμενα” κόμματα δεν έχει κάνει ουδεμία αναφορά στη συγκλονιστική ιστορία του Ηλία Σπαντιδάκη δεν μας προκαλεί καμία έκπληξη. Ειδικότερα, οι Τσίπρας, Κουτσούμπας, Κανέλλη και Σία πολύ θα ήθελαν να δολοφονήσουν με οκτώ σφαίρες ακόμα και τη μνήμη του.

To εντυπωσιακό pampering της παγκόσμιας elite απέναντι στην ΦΩΝΗ συναγωνίζεται μόνο ο Αlexis Soros Tsipras. Oσο για την ΦΩΝΗ είναι εύλογο εκ της θέσεώς της να αποτελεί και ένα είδους skaouter στην Ελλάδα για τα πρόθυμα πολιτικά και μηντιακά puppets τα οποία με το αζημίωτο θα επιθυμούσαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στα Ιδρύματα της οικογένειας με ανταμοιβή την εκτόξευση της καριέρας τους. Είναι δε τόσοι οι πρόθυμοι που οι διάδρομοι της Βουλής ζέχνουν από τις λέξεις Κλιματική Αλλαγή, Βιώσιμη Ανάπτυξη, Τεχνητή Νοημοσύνη, καλοί μετανάστες, woke, ασφαλή και αποτελεσματικά, digital ID καθώς και τα λοιπά εργαλεία της Agenda 2030.

Oι Rockefeller και το ευγονικό όραμα της μείωσης του κοστοβόρου δυτικού πληθυσμού

-Δεν υπάρχουν οφέλη από την αύξηση του πληθυσμού και θα πρέπει να υπάρξει μία ρύθμιση…

δήλωνε από το βήμα του ιδιόκτητου ΟΗΕ (UN) o David Rockefeller στις 14 Σεπτεμβρίου 1994

Μάλλον έκπληκτη η πλειοψηφία του παγκοσμίου και του εγχωρίου πληθυσμού συνειδητοποιεί, έστω και οδυνηρά αργά, ότι μία χούφτα οικογένειες ελέγχουν τον παγκόσμιο πλούτο, ελέγχουν την διαδικασία του παγκοσμίου χρέους (το γεγονός ότι η φούσκα έχει σκάσει προ πολλού αλλά το παίγνιον της συμμετοχικής απατεωνίας και υποκριτικής συνεχίζεται αενάως). Eλέγχουν ακόμη τους φερόμενους παγκοσμίους οργανισμούς, βλέπε ΟΗΕ-WHO-NATO-CIA-ICC-EU, φυσικά την FED, την BIS και πάει λέγοντας.
Το γεγονός ότι διά μέσω οργανισμών όπως το WEF, το Munich Security Conference, το Bilderberg Meetings επιβάλλουν την εξουσία τους καθώς και Επιχειρήσεις Μαύρου Κύκνου [Βlack Swans] στις κατακτημένες χώρες σε συνεργασία με τους ηγέτες puppets, επίσης πλέον αρχίζει να γίνεται προφανές ακόμη και στους Μπάμπης-Σούλα. Οι τελευταίοι οφείλουν στον εαυτό τους και τα παιδιά τους να μην πάνε αδιάβαστοι. Μπορούν επίσης και να πάνε όπως συμβαίνει αδοκήτως τα τελευταία χρόνια.

Ενα από τα πλέον “εμπνευσμένα” εργαλεία εξαπάτησης, ελέγχου, τυραννίας και κυρίως αφανισμού του κοστοβόρου πληθυσμού είναι η διαβόητη Κλιματική Αλλαγή. Πρόκειται για την σύλληψη μίας ιδέας πετρελαιάδων οι οποίοι αφού πλούτισαν δεν χρειαζόντουσαν τόσους βλαμμένους πάνω στη γη και κυρίως κοστοβόρους δυτικούς. Η σύλληψη της ιδέας της Κλιματικής Αλλαγής ως εργαλείο αφανισμού των πληθυσμών μπορεί να εντοπισθεί χρονικά πέριξ του 1870 αλλά έως τις μέρες μας τροφοδοτεί με χρήμα και εξουσία τυχοδιώκτες ραντιέρηδες ανά το κόσμο.

[Mόνο που σήμερα πλέον κάποιοι από τους γόνους των εν λόγω οικογενειών αντιλαμβανόμενοι το αδιέξοδο της ευγονικής ιδέας των Γεναρχών και επειδή δεν πολυγουστάρουν να κυκλοφορούν στο Παρίσι, το Μιλάνο, το Λονδίνο ή το Βερολίνο και τη Μαδρίτη ανάμεσα σε μία ζούγκλα από μπούρκες και πρόθυμους Ισλαμιστές σφαγείς έχουν διαχωρίσει τη θέση τους. Επιμένουν κάποιοι από τους παλαιούς και μια χούφτα CEOs των εταιριών οι οποίο έμπλεοι του ευγονισμού τους επιμένουν να ζουν έγκλειστοι σε τεράστιες φάρμες με την ψευδαίσθηση ότι θα μείνουν αλώβητοι όταν ο κόσμος γύρω τους (και οι γείτονές τους) θα παραδίδονται στις Ισλαμικές-Μουσουλμανικές ορδές των σφαγιαστών την εγκατάσταση των οποίων οι ίδιοι επέβαλαν στον δυτικό κόσμο]

Τα ΜΜΕ και η παγκόσμια σχετική προπαγάνδα ώστε να επιβληθεί το αφήγημα έπαιξαν και εξακολουθούν να παίζουν σημαντικό ρόλο έδω. Έτσι μπορεί κανείς να παρατηρήσει και στη χώρα μας ότι χωμένοι στο θανάσιμο παγκόσμιο κόλπο (παρότι οι εταιρίες τους και οι ίδιοι δεν εξαιρέθησαν του αφανισμού) εγχώριοι επιχειρηματίες σπεύδουν να δείξουν την προθυμία τους. Έτσι όποιο κι εάν είναι το αντικείμενό τους φροντίζουν να επιδεικνύουν την υπακοή τους στην κλιματική αλλαγή και την πράσινη ανάπτυξη.

Τους λες Καλημέρα και απαντάνε Κλιματική Αλλαγή, πράσινη και βιώσιμη ανάπτυξη. Ακόμη και ο τελευταίος βλαχοδήμαρχος ομνύει στη Κλιματική Αλλαγή με το πάθος της Greta ή σπεύδει στο forum των Δελφών να κουνήσει τα χεράκια τους όπως ο διαταραγμένος ευγονιστής Bill Gates o οποίος ούτε πτυχία διαθέτει ούτε γιατρός είναι αλλά αυτό δεν αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για 6 δις πληθυσμού που σπεύδουν να τρομοκρατηθούν, να φορέσουν μάσκες, να εμβολιαστούν επειδή το ζήτησε μια παρέα διαταραγμένων οι οποίοι έχουν τους λόγους τους. Το θανατούλη σου, ανόητε!

Εσύ όμως, είτε ως φυσικό πρόσωπο, είτε σαν επιχειρηματίας αντί να υποψιασθείς ότι κάτι βρωμάει εδώ, ότι αυτή η παγκόσμια εντολή η οποία δεν εδόθη από τον Θεό στο Όρος Σινά, ούτε αναφέρεται σε εδάφιο της Βίβλου ή της Torah, όπως και το γεγονός ότι ο Θεός έπλασε τον Αδάμ και την Εύα και όχι χιλιάδες φύλα οφείλεις εκτιμούμε να είσαι τουλάχιστον υποψιασμένος. Εάν δεν είσαι έχει ήδη τον οδηγό αφανισμού της εταιρίας που είτε κληρονόμησες είτε ίδρυσες και ανέπτυξες. Σε ένα κόσμο που αντιμετωπίζεται ως ιδιοκτησία από μια χούφτα Οικογένειες οι οποίες παρατηρούν το παγκόσμιο χρέος να διογκώνεται και να προκαλεί απώλειες ελέγχου της παγκόσμιας εξουσίας δεν μετράει ή όποια κερδοφορία της επιχείρησής σου-πόσο μάλλον ε’αν είναι καταχρεωμένη. Το ζητούμενο είναι ο θάνατος-ο αποπληθυσμός.

Αυτό δεν θα μπορούσε να διαφανεί πιο ξεκάθαρα απ΄ότι συνέβη στην planδημία. Ποιος ισχυρός Έλληνας επιχειρηματίας απετέλεσε εξαίρεση από την τυραννία, την ατίμωση και τον εμβολιασμό; Ισως να υπήρξαν κάποιοι αλλά δεν τους γνωρίζουμε. Η planδημία ήτο αποκαλυπτικός οδηγός των προθέσεων της παγκόσμιας elite. Το ζητούμενο είναι ο φυσικός αφανισμός σου.

Εάν μάλιστα σε πείσουμε να πεθάνεις εθελοντικά αξιοποιώντας τους ανά το κόσμο υπουργούς Κλιματικής Αλλαγής ώστε να ανάβουν φωτιές με τα drones πυροπροαστασίας-επιτήρησης και τους ανά το κόσμο υπουργούς Αμύνης και πολιτικής Προστασίας να συμμετέχουν από κοινού με τις υπηρεσίες μας σε Επιχειρήσεις Μαύρου Κύκνου όπου με την ευκαιρία δοκιμάζονται και νέα οπλικά συστήματα τόσο το καλύτερο για μας.

Η συνέχεια κάπως έτσι…

Rockefeller> Controlling the Game

Γιατί η πρώτη οικογένεια πετρελαίου θα υποστήριζε τόσο ένθερμα την περιβαλλοντική έρευνα και τον ακτιβισμό για το κλίμα;

Ο συγγραφέας και ερευνητής Jacob Nordangård στο βιβλίο Rockefeller> Controlling the Game αποκαλύπτει όλη την συναρπαστική αλήθεια.

Η οικογένεια Rockefeller είναι μια από τις πλουσιότερες στον κόσμο. Ωστόσο, γιατί η οικογένεια που έκανε τον κόσμο εξαρτημένο από το πετρέλαιο να χρηματοδοτεί την περιβαλλοντική και κλιματική έρευνα από τη δεκαετία του 1950, να βοηθήσει στη διαμόρφωση μέτρων πολιτικής για το κλίμα από τη δεκαετία του 1980 και να υποστηρίξει τον ακτιβισμό για το κλίμα από τη δεκαετία του 1990;

Rockefeller: Controlling the Game είναι η συναρπαστική και παράδοξη ιστορία ενός από τους παγκόσμιους παίκτες με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο. Μέσω της κορυφαίας θέσης τους στις αμερικανικές επιχειρήσεις, των στενών επαφών με τον Λευκό Οίκο και της τεράστιας οικονομικής τους δύναμης ως ενός από τους κορυφαίους χρηματοδότες ιδιωτικής έρευνας στον κόσμο, οι Rockefellers μπόρεσαν να αγκιστρώσουν το ζήτημα του κλίματος τόσο επιστημονικά όσο και πολιτικά. Ωστόσο, ποιο είναι το σκεπτικό πίσω από αυτό;

Ο συγγραφέας και ερευνητής Jacob Nordangård ακολουθεί την οικογένεια από την ίδρυση της Standard Oil και του Ιδρύματος Rockefeller, μέχρι τις συνέπειες της Συμφωνίας του Παρισιού, με τη διακήρυξη της Τέταρτης Βιομηχανικής Επανάστασης τον Ιανουάριο του 2016, μέχρι σήμερα.

Η εις βάθος έρευνα του Nordangård περιλαμβάνει τις μεγάλες ποσότητες νέου υλικού που διατέθηκε πρόσφατα στο Διαδίκτυο, καθώς και τις ετήσιες εκθέσεις του Ιδρύματος Rockefeller.

Η κύρια εστίαση του Nordangård είναι η συμμετοχή της οικογένειας Rockefeller στην κλιματική έρευνα και πολιτική, αλλά διερευνώνται επίσης οι ενέργειες και τα κίνητρα ορισμένων συμμάχων τους, καθώς και η επιρροή της οικογένειας στην ανάπτυξη της σύγχρονης ιατρικής, του οικογενειακού προγραμματισμού, της γεωργίας, της τέχνης, της αρχιτεκτονικής, της συμπεριφορικής επιστήμη, της τεχνολογίας πληροφοριών και της πολιτικής.

Το ουτοπικό όνειρο της οικογένειας Rockefeller για έναν τέλειο κόσμο θα έχει σοβαρές συνέπειες για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους και της ζωής όπως τη ξέρουμε.

Η δεδηλωμένη αποστολή του Ιδρύματος Rockefeller να «προάγει την ευημερία της ανθρωπότητας σε όλο τον κόσμο» έχει μια σκοτεινή όψη, όπως θα αποδείξει ο Nordangård, η μακρόχρονη μάχη της οικογένειας Rockefeller κατά της κλιματικής αλλαγής περιέχει στοιχεία εξελιγμένων τεχνικών προπαγάνδας, φουτουρισμού και New Age φιλοσοφίας, με στόχο τον πλήρη μετασχηματισμό ολόκληρου του γήινου συστήματος, συμπεριλαμβανομένης της οικονομίας, της οικολογίας, του πολιτισμού, ακόμη και της ίδιας της ανθρωπότητας.

The five Rockefeller brothers. Left to right> David, Winthrop, John D Rockefeller III, Nelson and Laurance

Στο μεταξύ έχουν φύγει από τη ζωή τα 5 αδέλφια Rockefellers και μένει να αποδειχθεί εάν οι νεαροί κληρονόμοι τους είναι εξίσου ικανοί να τρέξουν αυτό το μεγαλειώδες project μετανθρωπισμού.

Για την ώρα τη δουλειά της προώθησης της Κλιματικής Αλλαγής έχει αναλάβει κατά κύριο λόγο ο Πρόεδρος του Rockefeller Foundation Dr. Rajiv J. Shah-photo κάτω, ο οποίος προωθεί 24/7 το αφήγημα της κλιματικής κρίσης.

Dr. Rajiv J. Shah

Το ερώτημα είναι εάν οι νεαροί κληρονόμοι της οικογένειας, πολλοί από τους οποίους έσπευσαν να πουλήσουν τις κατοικίες που κληρονόμησαν μετά τον θάνατο του τελευταίου των Rockefellers, του David Rockefeller, έχουν πειστεί για το όραμα του μετανθρωπισμού και κατά πόσο είναι έτοιμοι να το υπερασπιστούν και από την άλλη η ανθρωπότητα κατά πόσο είναι έτοιμη να διεκδικήσει την ελευθερία και την επιβίωσή της.

Δείτε για παράδειγμα την “προφητεία” του Ιδρύματος Rockefeller από το 2010. Ηδη από το 2010 το Rockefeller Foundation σε μία προφητική έκθεση [Eνότητα Lock Step] περιέγραφε το lockdown και την πανδημία COVID του 2019.

Περί αυτού πρόκειται.

Κουρδιστό Πορτοκάλι

Στην αρένα και της κλιματικής αλλαγής (όπως και της planδημίας), οι Rockefellers έχουν πάντα τον πρώτο λόγο.

Το όλο θέμα ήταν ιδέα τους, καθώς πήραν μια ανόητη αλλά ενδιαφέρουσα θεωρία και την ενίσχυσαν με εκατοντάδες των εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων. Ίδρυσαν θεσμούς και συνέδεσαν την επιβίωση αυτών των ιδρυμάτων με την προώθηση της κλιματικής αλλαγής και τη μείωση του πληθυσμού. Και πήραν με το μέρος τους τον έναν πολιτικό μετά τον άλλο.

Από την Elizabeth Nickson*

Οι Rockefellers έχουν δημιουργήσει 990 οργανώσεις ακτιβιστών για την Κλιματική Αλλαγή. Τους δίνουν κατευθύνσεις, τους χρηματοδοτούν και τους εξαπολύουν στον κόσμο.

Το Πράσινο Κίνημα ξεκίνησε, χρηματοδοτήθηκε, οργανώθηκε και στρατιωτικοποιήθηκε από τους Rockefellers. Στα τέλη της δεκαετίας του ’40 όλη η οικογένεια βρισκόταν στην ίδια σελίδα της ιστορίας.

Στη δεκαετία του ’50 άρχισαν να στηρίζουν αμέτρητα ιδρύματα, επιτροπές, πανεπιστημιακά τμήματα, πανεπιστημιακά ιδρύματα και κόμματα που συγκεντρώθηκαν γύρω από αυτή τη μοναδική ιδέα, όπως φαίνεται και στο κείμενο παρακάτω:

Ο άνθρωπος τώρα υποβαθμίζει το περιβάλλον του με τρομακτικό ρυθμό. Οι σωρευτικές επιπτώσεις της τεχνολογίας προόδου, η μαζική εκβιομηχάνιση, η συγκέντρωση στις πόλεις και η αύξηση του πληθυσμού έχουν συνδυαστεί όχι μόνο για να δημιουργήσουν άμεσο κίνδυνο για την ποιότητα της ανθρώπινης ζωής, αλλά ακόμη και απειλές για την ίδια τη ζωή. [Rockefeller Foundation, Ετήσια έκθεση 1969]

Ας κάνουμε μια παύση εδώ και ας παραδεχτούμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και ο Καναδάς είναι ανεπτυγμένες κατά 5%.

Αν ήταν κατά 50%, τότε ίσως θα είχαμε λόγους να ανησυχούμε για τις επιπτώσεις των αερίων που καταλαμβάνουν μόλις το 0,04% της ατμόσφαιρας, το 3% των οποίων συνεισφέρεται σήμερα από τον άνθρωπο.

Αλλά αν είχαμε αυτό το επίπεδο ανάπτυξης, δηλαδή το 50%, η επιστήμη μας θα είχε λύσει προ πολλού το πρόβλημα. Η αίσθηση της αναλογίας, του μεγέθους και των συνεπειών του ανθρώπων έχει διαστρεβλωθεί και προπαγανδιστεί μέσω εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων που έχουν συγκεκριμένους στόχους.

Και όλα αυτά είναι μια υπερβολικά φλύαρη επιστήμη που δημιουργήθηκε από επιστήμονες που συμβιβάστηκαν, έχοντας τα χρήματα των Rockefeller.

Μέχρι το 1998, η οικογένεια Rockefeller είχε καθαρίσει το πεδίο από κάθε αντίθεση σε αυτή τη μία ιδέα. Οποιοσδήποτε επιστήμονας δεν συμμετείχε στη συγκεκριμένη ατζέντα τέθηκε σε κίνδυνο. Οποιοδήποτε πανεπιστημιακό τμήμα δεν εργαζόταν προς αυτόν, τον ένα τεχνητό στόχο, κινδύνευε να περιθωριοποιηθεί. Επίσης, είχε αρχίσει ήδη η διείσδυση σε κάθε οργανισμό μέσων ενημέρωσης, σε κάθε τμήμα ψυχαγωγίας κάθε μεγάλης εταιρείας. Αυτό, όπως αναφέρεται παρακάτω, θα ήταν ένας στόχος μιας ολόκληρης γενιάς. Για όλους. Αλλιώς, «κατεβείτε από το λεωφορείο».

Αυτό που αποδεικνύεται, αυτό που μπορεί να αποδειχθεί σε ένα δικαστήριο, αντί να αποτελεί απλά μια άποψη, ωστόσο, είναι ότι οι Fabians (η Fabian Society είναι μια βρετανική σοσιαλιστική οργάνωση, σκοπός της οποίας είναι να προωθήσει τις αρχές της σοσιαλδημοκρατίας και του δημοκρατικού σοσιαλισμού μέσω της σταδιακής και μεταρρυθμιστικής προσπάθειας στις δημοκρατίες, παρά με επαναστατική ανατροπή) ξεκίνησαν την ιδέα ενός ολόκληρου, ενιαίου κόσμου, χωρίς κράτη-έθνη.

Είναι επίσης ξεκάθαρο ότι μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Fabians δέθηκαν πάνω στη δεύτερη γενιά των Rockefeller. Ήταν ένα πολύ σημαντικό εύρημα. Αυτό σήμαινε ότι είχαν καταλάβει την Αμερική. Και ήταν και πνευματική κυριαρχία. Είχε σκοπό να αλλάξει την ανθρωπότητα, να σκοτώσει τον Homo Sapiens και να μας γυρίσει στον Homo Universalis.

Ο Νέος Άνθρωπος δεν θα ήταν χριστιανός, θα ήταν ήσυχος και ήρεμος και θα είχε εμμονή με τον εαυτό του. Η οικονομία θα έτεινε προς τη μηδενική ανάπτυξη αν όχι την αποανάπτυξη. Θα έστρεφαν την εκπαίδευση μακριά από την πρακτική επιστήμη, τη μηχανική και την οικοδόμηση πραγμάτων προς τα κοινωνικά κινήματα, τις ανθρωπιστικές επιστήμες, τις τέχνες και την ευχαρίστηση. Και μέσω των χρημάτων και των οργανωτικών δεξιοτήτων του Laurance Rockefeller, κατέστρωσαν και επινόησαν την ιδέα της Κυβερνητικής (η μελέτη ελέγχου και επικοινωνίας στα ζώα και τις μηχανές) η οποία διέπει το Διαδίκτυο.

Ο πρώτος Rockefeller, όπως σχεδόν όλοι γνωρίζουν, ήταν ο John D., κατά γενική ομολογία ένα βαθιά δυσάρεστο άτομο που τον συμβούλεψαν να στραφεί στη φιλανθρωπία σε υπερθετικό βαθμό προκειμένου να σώσει τη φήμη του. Κάτι που πράγματι έκανε, και κατάφερε να παραμερίσει τους όποιους επικριτές και τον Teddy Roosevelt και να χτίσει την αυτοκρατορία του πάνω από τους νικημένους ανταγωνιστές του.

Και μετά, όπως επίσης τον συμβούλεψαν, ξεκίνησε να αγοράζει μέσα μαζικής ενημέρωσης. Η αυτοκρατορία του Henry Luce των Time και Life έπεσε πρώτη. Από τη δεκαετία του ’60 τα Time και Life καβάλησαν το κύμα του κόσμου των μέσων ενημέρωσης, προσελκύοντας τους καλύτερους, τις αυθεντίες σε κάθε θέμα και ζήτημα. Εκπαιδεύτηκα εκεί και εκπαιδεύτηκα καλά, αλλά όλη η συγγραφή γίνονταν πίσω, στη Νέα Υόρκη, στο κτίριο Time-Life στο Rockefeller Center. Γίνονταν το κατάλληλο μασάζ για να ταιριάζουν όλα στο μήνυμα. Ήθελα να γράφω και έφυγα.

Μέχρι τη δεύτερη γενιά, η οικογένεια είχε βρει τον σκοπό της, το νόημα για όλο τον πλούτο, για την πορεία προς τα εμπρός. Ο John D., σύμφωνα με τον Sir Stephen Wilkinson, ο οποίος τον μελετούσε όλη του τη ζωή, πίστευε στον πυρήνα του ότι ο Θεός τον είχε ευνοήσει με τόσα πολλά πλούτη επειδή ήταν καλός άνθρωπος. Η πίστη του στους Βαπτιστές σε συνδυασμό με τον τεράστιο πλούτο τον έκαναν σύγχρονο ιερέα.

Η οικογένειά του, οι κληρονόμοι του, θα ήταν ένα Βασιλικό Ιερατείο που θα οδηγούσε την ανθρωπότητα σε έναν νέο παράδεισο. Πώς άλλωστε θα μπορούσε διαφορετικά η οικογένεια να μην κυριαρχήσει στους Fabians, με μέλη τους όλα τα αστέρια, τον Bertrand Russell, όλους τους Huxley, τον H.G. Wells, την Emmeline Pankhurst. Ο σοσιαλισμός είναι απίστευτα σαγηνευτικός για την τάξη των διανοουμένων. Τους δίνει το δικαίωμα, όντας τόσο έξυπνοι, να διατάζουν την ανθρωπότητα. Να επιλέγουν το μέλλον για εμάς και όλους τους υπόλοιπους. Πολλοί λίγοι από τους τελευταίους θα μπορούσαν να διατηρούν ένα κατάστημα-γωνία.

Αυτή είναι η πιο γνωστή από τις ιδιοκτησίες τους, αλλά πιστέψτε με, σπίτια των Rockefeller, επαύλεις, ξενώνες, παλάτια πόλεων, παραθαλάσσια κτήματα και δεκάδες δεκάδες εξοχικές κατοικίες κατακλύζουν όλη την Αμερική.

Η αποπλάνηση από τον τεράστιο πλούτο είναι λίγο πολύ ακαταμάχητη. Όλοι πέφτουν από αυτόν. Η τελευταία φορά που ήμουν «στην κοινωνία» ήταν σε έναν γάμο που διοργάνωσαν οι Βοστωνέζοι Cabot –μια οικογένεια τόσο παλιά που έφτασε στον Νέο Κόσμο το 1498. Άλλωστε είναι γνωστό το ρητό, «Οι Στοές μιλούν μόνο στους Cabots και οι Cabots μόνο στον Θεό». Έτσι είναι…

Ο πλούτος τους που επιδείχθηκε εκείνο το Σαββατοκύριακο ήταν σαν να έμπαινες στον παράδεισο, ήταν όλα τόσο όμορφα, τόσο τέλεια σε κάθε λεπτομέρεια. Ήταν ένα καταπράσινο συναίσθημα βύθισης, εντελώς σαγηνευτικό για το εγώ. Οποιοσδήποτε Clinton, Gore, Obama, Kerry, Bush, οποιοσδήποτε φτωχός επιστήμονας, οποιοσδήποτε φιλόδοξος διοικητικός υπάλληλος πανεπιστημίου, κάθε χορηγός, κάθε περιθωριοποιημένος στρατιωτικός, θα έπεφτε στα πόδια τους σαν μια φιλόδοξη 20χρονη αντιμέτωπη με τον πρώτο της δισεκατομμυριούχο. Πάρε με, είμαι δική σου.

Οι Cabots σε πλήρη ανάπτυξη

Και αυτό έγινε. Έτσι το έκαναν, προσκαλώντας πιθανούς υπηρέτες τους στα σπίτια και στα κυνηγετικά τους καταφύγια, δωρίζοντας κτίρια, αγοράζοντας τη γη για τον ΟΗΕ, χρηματοδοτώντας οργανισμούς, κάνοντας ελκυστική τη ματαιοδοξία και την απληστία και πάνω απ’ όλα, απευθυνόμενοι στην απελπισμένη ανάγκη του ανθρώπου να του δίνουν σημασία. Δημιούργησαν μια υπερ-τάξη αδέσμευτη στην πραγματικότητα και εξ ολοκλήρου 100% καταστροφική για την ανθρώπινη ζωή. Ήταν κάτι το συστηματικό, ένα σκληρό, ασταμάτητο, λεπτομερές σχέδιο διακοσίων ετών. Κάθε γενιά θα έπρεπε να συνεισφέρει σε αυτό.

Ξεκίνησε με την ανάγκη αισθητής μείωσης του πληθυσμού και μετατροπής του ανθρώπου σε κάτι άλλο. Το άγχος, ο περιβαλλοντισμός, ο νεομαλθουσιανισμός. Η «σωτηρία του πλανήτη» ήταν το κίνητρο για καθεμία από τις επακόλουθες ενέργειες.

Εάν αποδεχτήκατε τη χρηματοδότηση των Rockefeller, ήσασταν πιστός στη γραμμή: Υπήρχαν πάρα πολλοί άνθρωποι στον πλανήτη, η φέρουσα ικανότητα της γης είχε ήδη χαθεί, ο πλανήτης πέθαινε, χρειαζόμαστε μια νέα μορφή ανθρώπου. Όλες αυτές οι ιδέες βγήκαν από το στάβλο των Fabian και έκαναν μετάσταση μέσα από την κουλτούρα σαν το πιο νόστιμο δηλητήριο. Κάθε διανοούμενος, όλα τα πανεπιστήμια άρχισαν να προωθούν αυτήν την ιδέα. Ήταν μεθυστικό, συναρπαστικό. Ήταν γιορτή για τον Άνθρωπο, όχι για κάποια απρόσωπη μακρινή Θεότητα. Οι Fabians μισούσαν τον Χριστιανισμό και ήθελαν, πάνω από όλα, να τον αντικαταστήσουν. Αλλά πρώτα, έπρεπε να διοικούν κάθε θεσμό της κοινωνίας των πολιτών.

Ακολουθεί μια μερική λίστα των θεσμών με τους οποίους η οικογένεια Rockefeller έχτισε τον σύγχρονο κόσμο, σε κάθε πτυχή του πολιτισμού. Ήταν κάτι το αριστοτεχνικό. Οι αρχαίοι βασιλιάδες και οι αυτοκράτορες θα το είχαν θαυμάσει:

Το 1920, ο John D. συνίδρυσε την Κοινωνία των Εθνών. Ήταν ο κύριος δωρητής. Ο οργανισμός απέτυχε επειδή οι ΗΠΑ αρνήθηκαν να υπογράψουν. Η οικογένεια άρχισε να διεκδικεί αξιώματα, προκειμένου να χειραγωγεί παρασκηνιακά μοχλούς εξουσίας. Σήμερα, υπάρχει σχεδόν πάντα ένας Rockefeller στην εξουσία σε κάθε επίπεδο διακυβέρνησης.

Το 1921 ίδρυσαν το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (CFR). Ο David έχτισε και δώρισε τα κεντρικά γραφεία του Συμβουλίου. Το CFR είναι στενά συνδεδεμένο με το Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων (RIIA) στο Λονδίνο, το Chatham House, το οποίο συνδέεται στενά με τη Βρετανική Στρογγυλή Τράπεζα και τους Fabians. Όταν γίνεται λόγος για τη θεωρία των 13 οικογενειών, η Στρογγυλή Τράπεζα και η RIIA καταλαμβάνουν μεγάλο μέρος.

Το 1944, συνίδρυσαν την Παγκόσμια Τράπεζα, τα ιδανικά και ο σκοπός της οποίας επινοήθηκε από την Επιτροπή Μελετών Πολέμου και Ειρήνης του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων.

Το 1945, συνίδρυσαν τα Ηνωμένα Έθνη, μαζί με το CFR και το RIIA. Ο David Rockefeller έγραψε το προοίμιο του Χάρτη του ΟΗΕ. Ο John D. Jr αγόρασε τα 68 στρέμματα για το κτίριο του ΟΗΕ. Ο Nelson επέλεξε τον αρχιτέκτονα Philip Johnson, εισάγοντας έτσι το Διεθνές Στυλ. Η οικογένεια χρηματοδότησε το κτίριο του ΟΗΕ.

Το 1948, ήρθε η δήλωση του σκοπού τους:

Εάν ο σκοπός της παγκόσμιας διακυβέρνησης θέλει να θριαμβεύσει, θα χρειαστεί κάτι περισσότερο από τη συμπαθητική υποστήριξη της πλειοψηφίας. Οι άνθρωποι πρέπει να αισθάνονται ότι η δική τους ασφάλεια, ελευθερία και ευημερία, ναι, η δική τους επιβίωση, εξαρτώνται από τη δημιουργία στην εποχή μας, ενός παγκόσμιου κράτους δικαίου. Πρέπει να πιστέψουν ότι η ίδρυση μιας Παγκόσμιας Κυβέρνησης είναι πιο επείγουσα από τη διατήρηση υψηλών εγχώριων προτύπων, όπως και η πλήρη στρατιωτική ετοιμότητα.
–Ατομικός φυσικός, Edwin Rabinowitch, πελάτης/υπηρέτης των Rockefeller, 1948

Το 1948, σε συνεργασία με τον Julian Huxley, τον «Mr. Population», ηγετικό μέλος της British Eugenics Society και της British Humanist Society, σχημάτισαν τη Διεθνή Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN). Δηλωμένος στόχος: Καλύτερη κατανομή του παγκόσμιου πληθυσμού (που βρίσκεται πίσω από τη μεταναστευτική κρίση) και έλεγχος της γονιμότητας. Η IUCN έχει εκκαθαρίσει συστηματικά δεκάδες εκατομμύρια παραδοσιακούς και αυτόχθονες πληθυσμούς από τα εδάφη τους στην Αφρική και την Ανατολή.

Το 1948 ίδρυσαν το Ίδρυμα Διατήρησης. Το 1953, το χρηματοδότησαν με 53 εκατομμύρια δολάρια, που ισοδυναμεί με σημερινά 650 εκατομμύρια δολάρια.

Το 1954, ίδρυσαν, με τον Bernhard της Ολλανδίας την ομάδα Bilderberg.

Το 1955, συνίδρυσαν το Διεθνές Μετρολογικό Ινστιτούτο (IMI).

Το 1959, η πρώτη δημοσίευση του Ινστιτούτου Rockefeller Press περιλάμβανε μια ενότητα με θέμα «Αλλαγές στην περιεκτικότητα σε διοξείδιο του άνθρακα της ατμόσφαιρας και της θάλασσας λόγω της καύσης ορυκτών καυσίμων».

Στον Laurance Rockefeller είχε ανατεθεί ο πνευματικός βραχίονας της επιχείρησης. Ξεκινώντας από τα τέλη της δεκαετίας του ’40. Ο Laurance ίδρυσε πενήντα περιβαλλοντικές οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένων της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Άγριας Ζωής, του Παγκόσμιου Ιδρύματος Πόρων, της IUCN και της UNESCO. Ο Laurence βρίσκεται πίσω από το Esalen and Lindesfarne Association και είναι υπεύθυνος για τη δημιουργία του όρου «New Age».

Ίδρυσε και χρηματοδότησε το Ταμείο για την Προώθηση του Ανθρώπινου Πνεύματος, το Ίδρυμα για τη Συνειδητή Εξέλιξη, το Ίδρυμα Διατήρησης. Ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του National Resources Defense Council, της National Geographic Society, της Woods Hole Geographic Society, του Resources for the Future και του ιδρύματος Sloan. Ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ταμείου Περιβαλλοντικής Άμυνας και του WWF. Συνίδρυσε το Rockefeller Brothers Fund και διετέλεσε πρόεδρος του από το 1958-1979.

Ο Laurance Rockefeller ίδρυσε την Cybernetics ως επιστημονικό κλάδο, χρηματοδοτώντας τη μελέτη της.

Αυτός ο άνθρωπος δημιούργησε το «New Age», τον φόβο για το κλίμα και τον τρόμο της Έκτης Μεγάλης Εξάλειψης (Sixth Great Extinction)

Ο ίδιος στάθηκε δυνατά στα πόδια του και χρηματοδότησε τους περισσότερους γκουρού της Νέας Εποχής («New Age») που ακολουθούνται σήμερα από δεκάδες εκατομμύρια, αν όχι εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους.

Η Νέα Εποχή λέει «Μείνετε μακριά από το πεδίο της μάχης, μην ανησυχείτε για τον γείτονά σας, την οικογένειά σας, την πόλη σας, τη χώρα σας. Να ανησυχείτε για την προσωπική σας πνευματική εξέλιξη, την ανοχή και τη συγχώρεση σας. Εργαστείτε πάνω στον εαυτό σας. Κάντε τη “σκιώδη δουλειά” σας, είστε τα πάντα, όλα είναι μια αντανάκλαση του εαυτού σας».

Επίσης, χρηματοδότησε το Κίνημα Αποκάλυψης, το οποίο ισχυρίζεται ότι οι εξωγήινοι περπατούν ανάμεσά μας και ότι η τεχνολογία τους, που απελευθερώθηκε από τα Ναυτικά Ερευνητικά Εργαστήρια (άλλη εφεύρεση των Rockefeller) θα σώσει την ανθρωπότητα. Ήταν ένα άγριο, καταστροφικό «καρύδι».

Στη συνέχεια, η οικογένεια ίδρυσε, χρηματοδότησε και οργάνωσε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τον ΟΠΕΚ και το Αναπτυξιακό Πρόγραμμα του ΟΗΕ.

Το 1973 ίδρυσαν την Τριμερή Επιτροπή.

Τα σχέδια για το Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών του Princeton είχαν εκπονηθεί από τον Tom Jones από το Βρετανικό Στρογγυλό Τραπέζι (British Round Table), και προοριζόταν ως η αμερικανική εκδοχή του All Souls της Οξφόρδης, το οποίο είναι κυρίως ένα ακαδημαϊκό ερευνητικό ίδρυμα που εξιδεικεύεται στις ανθρωπιστικές και κοινωνικές και θεωρητικές επιστήμες. Οι Rockefellers συμμετείχαν στενά μέσω της χρηματοδότησης του Ινστιτούτου και της χρηματοδότησης όλων των επικεφαλής του και ιδιαίτερα των σημαντικών επιστημόνων, παρέχοντας επιχορηγήσεις για το έργο τους.

Εδώ αναπτύχθηκε και η επιστήμη της κλιματικής πρόβλεψης χρησιμοποιώντας μοντελοποίηση του κλίματος κατά τη δεκαετία του 1950. Αρχικά θεωρήθηκε ότι η γεω-μηχανική θα ήταν η κύρια μέθοδος που θα χρησιμοποιούνταν, αντί η μέθοδος μέσω της μείωσης των εκπομπών αερίου.

Ήταν φρικιά των μαθηματικών, ένα από τα οποία δημιούργησε την παρακάτω βολική προφητεία:

Έχοντας ήδη πλημμυρίσει τον κόσμο με το φόβο για το κλίμα, η οικογένεια έστρεψε την προσοχή της στην τέχνη και την αρχιτεκτονική. Το σπάσιμο της αρχιτεκτονικής παράδοσης ήταν σκόπιμο. Η μοντέρνα αρχιτεκτονική, το Διεθνές Στυλ δημιουργήθηκε με σκοπό να διαταράξει και να κάνει ανήσυχο τον Homo Sapiens.

«Το διεθνές στυλ ταίριαζε στις διεθνιστικές φιλοδοξίες των αδελφών Rockefellers σαν γάντι. Ενέπνευσε επίσης ριζικά νέους νόμους για τη χωροθέτηση και μοντέλα πολεοδομικού σχεδιασμού, που οδήγησαν όχι μόνο σε έναν ορθογώνιο ορίζοντα ορθογώνιων πολυώροφων λωρίδων, αλλά σε εκτεταμένη εξάπλωση και εξάρτηση από τα αυτοκίνητα –που ήταν επίσης εξαιρετικά κερδοφόρα για τις βιομηχανίες πετρελαίου και αυτοκινήτων». (Nordangard)

Μόνο στη Νέα Υόρκη, συνέβαλαν αποφασιστικά στη δημιουργία των ακόλουθων κτιρίων, όλων χτισμένων για να είναι σκόπιμα «ανησυχητικά», εσκεμμένα «καταστροφικά». Ο μοντερνισμός έσβησε σκόπιμα το παρελθόν. Είχε σκοπό να κάνει τον άνθρωπο που περπατά από και μέσα από αυτά τα κτίρια, να αισθάνεται τον εαυτό του ως βάση, ασήμαντο, υποταγμένο και υποκείμενο.

Μερικά από τα κτίρια που χρηματοδοτήθηκαν από τους Rockefeller:

Πανεπιστήμιο Rockefeller

Η έδρα του ΟΗΕ

Κέντρο Καρκίνου Memorial Sloan Kettering

Riverside Church

The Cloisters

Lincoln Center of the Performing Arts

Empire State Plaza στο Albany

One Chase Manhattan Plaza

Το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου

Ο Kissinger, τότε καθηγητής στο Harvard, ήταν ένα από τα πιο πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία της οικογένειας. Πίστευε ότι «θα χρειαζόταν μια νέα πολιτική αρχιτεκτονική, η οποία θα μπορούσε να προσφέρει μακροπρόθεσμη διακυβέρνηση». Έγινε μέρος του «φορητού έμπιστου εγκεφάλου» του Nelson, του ταμείου των αδερφών Rockefellers, του Special Studies Project. Το SSP εργάστηκε από το 1956 έως το 1961 για να χτίσει αυτή τη νέα πολιτική αρχιτεκτονική:

Συνίδρυσαν το Ωκεανογραφικό Ινστιτούτο Woods Hole.

Συνίδρυσαν το Ινστιτούτο Ωκεανογραφίας Scripps.

Συνίδρυσαν την Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας, το Γραφείο Ναυτικών Ερευνών και το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών ενώ ο Nelson Rockefeller ήταν στην εξουσία.

Αυτή είναι μόνο μια μικρή λίστα. Κάθε ένας από αυτούς τους θεσμούς είναι νεομαλθουσιανοί, προσηλωμένοι σε έναν κόσμο με λιγότερους ανθρώπους και μας μεταφέρουν από τη γη σε γιγάντια συλό, ελεγχόμενα, μετρημένα και νομισματοποιημένα.

Το 1989, απεικονίζοντας την εμβέλεια της οικογένειας στο εξωτερικό, η Διακήρυξη της Χάγης (με 24 υπογράφοντες) ζήτησε τη δημιουργία μιας νέας διεθνούς θεσμικής αρχής που θα μπορούσε να διατηρήσει την ατμόσφαιρα της Γης και να καταπολεμήσει την υπερθέρμανση του πλανήτη.

Στη συνέχεια, την ίδια χρονιά, το 1989, το Rockefeller Brothers Fund υπό την ηγεσία του David Rockefeller και του Henry Kissinger ίδρυσε την Ομάδα των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC) και τη χρηματοδότησε με σχεδόν απεριόριστους πόρους.

Στα παραρτήματα του βιβλίου του Norgangard, απαριθμούνται όλα τα ιδρύματα που ίδρυσε η οικογένεια. Χαζεύοντάς τα, βρέθηκα να πηδάω από την καρέκλα του γραφείου μου και να φωνάζω στο κενό. Ο σκύλος εξαφανίστηκε, η γάτα κρύφτηκε. Είναι εξοργιστικό –χρησιμοποίησαν τη δύναμή τους για να διαφθείρουν κάθε ίδρυμα που θα εξυπηρετούσε το τελικό τους παιχνίδι. Εδώ είναι μια σελίδα.

Το 2012, το Ταμείο του ΟΗΕ για το Κλίμα ανακοίνωσε την καθιέρωση του μοντέλου για τις πόλεις του μέλλοντος, έξω από τη Σεούλ της Κορέας, το Songdo. Το Songdo απέτυχε. Κανείς δεν θέλει να ζήσει εκεί. Όσοι το επισκέπτονται περιγράφουν το μέρος ως άψυχο, χωρίς κόσμο, χωρίς ζωντανή ζωή. Για τη δημιουργία του δαπανήθηκαν δισεκατομμύρια.

Ο Nordangard περιγράφει:

«Η ροή της κυκλοφορίας και η συμπεριφορά των πολιτών παρακολουθούνται σε πραγματικό χρόνο μέσω πεντακοσίων καμερών παρακολούθησης. Τα οικιακά απορρίμματα μεταφέρονται αυτόματα μέσω συστήματος πεπιεσμένου αέρα κάτω από την πόλη και μετατρέπονται σε ενέργεια. Όλα τα διαμερίσματα διαθέτουν έξυπνες κλειδαριές, με έξυπνες κάρτες που μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για δανεικά ποδήλατα, πάρκινγκ, μετρό και εισιτήρια κινηματογράφου.

Όλα τα διαμερίσματα διαθέτουν έξυπνους μετρητές (που επιτρέπουν στους κατοίκους να συγκρίνουν την κατανάλωση ενέργειας με αυτή των γειτόνων τους) και ενσωματωμένες κάμερες παντού. Οι αισθητήρες δαπέδου ανιχνεύουν αλλαγές πίεσης και ειδοποιούν αυτόματα μια υπηρεσία συναγερμού για πιθανή πτώση. Δοκιμάζονται συστήματα όπου οι κάτοικοι μπορούν να λάβουν μαθήματα γλώσσας μέσω της οθόνης της τηλεόρασης ή να επικοινωνήσουν με τον γιατρό τους καθώς και με γείτονες και συγγενείς, καθώς και βραχιόλια για τον εντοπισμό των παιδιών μέσω GPS.

Με άλλα λόγια, ένα φουτουριστικό όνειρο κατευθείαν από το όραμα της World Future Society της δεκαετίας του 1970 —ή του 1984 του Orwell. Και αυτή είναι η Νότια Κορέα.

Το πόσο επιτυχημένο, φιλικό προς το περιβάλλον και χωρίς αποκλεισμούς αποδείχτηκε πραγματικά η Songdo, μια έξυπνη πόλη, είναι αμφισβητήσιμο. Κατασκευάστηκε κυρίως για μια εύπορη μεσαία τάξη που αναμένεται να είναι σε θέση να αντέξει οικονομικά τα υψηλότερα κριτήρια και τη νέα τεχνολογία. Η ηλεκτρική ενέργεια προέρχεται από σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής με καύση άνθρακα και τα κτίρια είναι πλήρως με τζάμια με παράθυρα που δεν ανοίγουν, κάτι που απαιτεί κλιματισμό όλο το χρόνο.

Επίσης, το σύστημα πεπιεσμένου αέρα για τη διάθεση απορριμμάτων δεν λειτουργεί πάντα σωστά. Από τον Μάρτιο του 2018 δεν υπήρχε ακόμα πολιτιστική ζωή, δεν υπήρχαν πλανόδιοι πωλητές ή ηλικιωμένοι, τα μέσα μαζικής μεταφοράς, τα συστήματα μεταφορών ήταν άδεια και τα τρία τέταρτα των σπιτιών ήταν άδεια.

Το κακό έχει ανθρώπινο πρόσωπο, αλλά παρά τα δισεκατομμύρια που πετάγονται στους ανθρώπους της γης, όλο και λιγότεροι τα απολαμβάνουμε. Αυτή η τελευταία ανάρτηση στο Facebook-υστερία-ο ουρανός-πέφτει από το Κέντρο Κλιματικής Αλλαγής της NASA, έλαβε 5.600 αντιδράσεις. 5.300, συμπεριλαμβανομένων των δικών μου, ήταν emoji με γέλια. Και το κορυφαίο σχόλιο αναφέρθηκε από τον Torecelli, και το οποίο αντικρούει κάθε μεμονωμένη θεωρία της κυβερνητικής προπαγανδιστικής μηχανής. Το Facebook, θυμηθείτε, είναι ελεγχόμενος λόγος και παρόλα αυτά, ο κόσμος το αγαπά.

* Η Elizabeth Nickson ξεκίνησε κάνοντας ρεπορτάζ για το TIME, έγινε European Bureau Chief του LIFE και έχει γράψει για τα Harper’s, The Guardian, Observer, Independent, Telegraph, Sunday Times, Globe and Mail, Bloomsbury, Knopf και Harper Collins US.

Η Καναδή δημοσιογράφος Elizabeth Nikson σκάβει βαθιά στο επικό βιβλίο του Jacob Nordangard, Rockefeller: Controlling the Game. Κάθε επικίνδυνος οργανισμός στην Αμερική έχει ιδρυθεί ή χρηματοδοτηθεί από χρήματα των Rockefeller. Το 1973, με την ίδρυση της Τριμερούς Επιτροπής, το σχέδιό τους ξεκίνησε να ξετυλίγεται με σκοπό να κατακτηθούν όλοι οι πόροι του κόσμου.

Ο θρύλος των Rockefeller ξεκίνησε με το “Devil Bill”. Όπως έγραψα στο Technocracy: The Hard Road to World Order, ο Dr. William Levingston ήταν στην πραγματικότητα ένας πλανόδιος πωλητής με ψεύτικο όνομα που δημιούργησε ένα παρασκεύασμα από λάδι και καθαρτικό και το χαρακτήρισε ως θεραπεία για τον καρκίνο. Δεδομένου ότι ο καρκίνος ήταν μια τρομακτική και συνήθως θανατηφόρα ασθένεια, οι άνθρωποι αγόραζαν και δοκίμαζαν κυριολεκτικά οτιδήποτε για θεραπεία.

Εξηγούσε ο ίδιος ότι αν η θαυματουργή του θεραπεία ήταν αρκετά ισχυρή για να νικήσει τον καρκίνο, τότε σίγουρα θα φρόντιζε και για πολλές άλλες ασθένειες! Όταν ο William ερχόταν σε μια νέα πόλη, μάγευε και ξεγελούσε τους ανθρώπους να αγοράζουν τη «θαυματουργή του θεραπεία». Μόλις κάποιος αμφισβητούσε την ψεύτικη αποτελεσματικότητα της, έφευγε από την περιοχή πολύ πιο γρήγορα από ό,τι είχε αρχικά φτάσει. Ο William ήταν πράγματι απατεώνας, αλλά πάντα κατάφερνε να γλιτώσει τη σύλληψη ή το λιντσάρισμα. Πέθανε το 1906 σε μεγάλη ηλικία, 95 ετών. Νωρίτερα στη ζωή του, φέρεται να καυχιόταν: «Απατάω τα αγόρια μου και το δείχνω με κάθε ευκαιρία που έχω. Θέλω να τα κάνω πιο έξυπνα».

Ωστόσο, το όνομα του Levingston ήταν πράγματι ψεύτικο. Το πραγματικό του ήταν William Avery Rockefeller, Sr. και ένας από αυτά τα «ξυράφια» γιους ήταν ο John D. Rockefeller, ο οποίος σύντομα θα γινόταν ο πλουσιότερος άνθρωπος στην Αμερική και παππούς του David A. Rockefeller, ιδρυτή της Τριμερούς Επιτροπής το 1973.

Ολόκληρη η απάτη που διαπράττεται από τα Ηνωμένα Έθνη, με τις βαθιές ρίζες της στην οικογένεια Rockefeller και με το σύγχρονο πρόσωπο της την Τριμερή Επιτροπή και την Τεχνοκρατία, μυρίζει από την κληρονομιά του φιδιού των Rockefeller που χρονολογείται από τη βάση του γενεαλογικού τους δέντρου το 1800.

Η δομή της σημερινής απατεωνιάς είναι η ίδια, ακόμη κι αν η κλίμακα της είναι πολύ μεγαλύτερη: Η ουτοπία είναι δική σας αν απλώς παρατήσετε τον έλεγχο όλης της παραγωγής και της κατανάλωσης σας, δηλαδή ολόκληρης της οικονομίας του κόσμου! Δυστυχώς, οι άνθρωποι είναι εξίσου ευκολόπιστοι σήμερα όπως ήταν τότε.
– TN Editor

> elizabethnickson.substack.com

> TECHNOCRACY.NEWS

Σεπτέμβριος 2025

Ένα Βιβλίο Πιο Καθηλωτικό από το 1984 του George Orwell γιατί συμβαίνει τώρα.

Συμβαίνει τώρα, στη πραγματική ζωή εκεί έξω, καθώς ένας ακόμη νεκρός, ο Charlie Kirk, 31 έρχεται να προτεθεί στη Μεγάλη Μαύρη Λίστα της Παγκοσμιοποίησης.

Πίστεψες ότι είσαι συστημικός; Μόνο που το Παγκόσμιο Σύστημα αποτελεί ιδιοκτησία και τα όριά της Προκρούστεια.

[Θα υποταχθείς! Εσύ, η Οικογένειά σου, οι Επιχειρήσεις σου, ακόμη και η Σκέψη σου]

Ο Σουηδός συγγραφέας και ερευνητής Jacob Nordangård στην πραγματικότητα αυτό που κάνει είναι να σε φέρει αντιμέτωπο με τις αποδείξεις για τον ΤΕΛΕΙΟ Βig Brother μέσα στον οποίο σπαταλάς τη ζωή που σου εδόθη.

Μια ζωή που κάποιοι άλλοι την ελέγχουν, στην απόλυτη λεπτομέρειά της, όπως αποδείχθηκε περίτρανα στη διάρκεια της Παγκόσμιας Στρατιωτικής Επιχείρησης COVID-19.

Το Μεγάλο Ερώτημα που σε αφορά και θα κληθείς-μάλλον σύντομα- να απαντήσεις είναι>

-Πόση Αλήθεια Αντέχεις;

Rockefeller>Eλέγχοντας το Παιχνίδι

Γιατί η Πρώτη Οικογένεια Πετρελαίου θα υποστήριζε τόσο θερμά την Περιβαλλοντική Έρευνα και τον Ακτιβισμό για το Κλίμα;

Η οικογένεια Rockefeller είναι μια από τις πλουσιότερες στον κόσμο. Ωστόσο, γιατί η οικογένεια που έκανε τον κόσμο εξαρτημένο από το πετρέλαιο χρηματοδοτεί την περιβαλλοντική και κλιματική έρευνα από τη δεκαετία του 1950, βοηθά στη διαμόρφωση μέτρων πολιτικής για το κλίμα από τη δεκαετία του 1980 και υποστηρίζει τον ακτιβισμό για το κλίμα από τη δεκαετία του 1990;

Το Rockefeller: Ελέγχοντας το παιγνίδι είναι η συναρπαστική και παράδοξη ιστορία ενός από τους πιο σημαντικούς παγκόσμιους παίκτες στον κόσμο. Μέσω της κορυφαίας θέσης τους στις αμερικανικές επιχειρήσεις, των στενών επαφών με τον Λευκό Οίκο και με την τεράστια οικονομική τους ισχύ ως ένας από τους κορυφαίους χρηματοδότες ιδιωτικής έρευνας στον κόσμο, οι Rockefeller μπόρεσαν να καθιερώσουν το ζήτημα του κλίματος τόσο επιστημονικά όσο και πολιτικά. Ωστόσο, ποιο είναι το σκεπτικό πίσω από αυτό;

Ο συγγραφέας και ερευνητής Jacob Nordangård ακολουθεί την οικογένεια από την ίδρυση της Standard Oil και του Ιδρύματος Rockefeller, τις συνέπειες της Συμφωνίας του Παρισιού, τη διακήρυξη της Τέταρτης Βιομηχανικής Επανάστασης τον Ιανουάριο του 2016, μέχρι σήμερα.

Η σε βάθος έρευνα του Nordangård περιλαμβάνει τις μεγάλες ποσότητες νέου υλικού που διατέθηκαν πρόσφατα στο Διαδίκτυο, καθώς και τις ετήσιες εκθέσεις του Ιδρύματος Rockefeller.

Η κύρια εστίαση του Nordangård είναι η συμμετοχή της οικογένειας Rockefeller στην κλιματική έρευνα και πολιτική, αλλά διερευνώνται επίσης οι ενέργειες και τα κίνητρα ορισμένων συμμάχων τους, καθώς και η επιρροή της οικογένειας στην ανάπτυξη της σύγχρονης ιατρικής, του οικογενειακού προγραμματισμού, της γεωργίας, της τέχνης, της αρχιτεκτονικής, της επιστήμης συμπεριφοράς, της τεχνολογίας πληροφοριών και της πολιτικής.


Το ουτοπικό όνειρο της οικογένειας Rockefeller για έναν τέλειο κόσμο θα έχει σοβαρές συνέπειες για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους και της ζωής όπως την ξέρουμε.

Η δηλωμένη αποστολή του Ιδρύματος Rockefeller να «προάγει την ευημερία της ανθρωπότητας σε όλο τον κόσμο» έχει μια σκοτεινή όψη και η μακρόχρονη μάχη της οικογένειας Rockefeller κατά της κλιματικής αλλαγής περιέχει στοιχεία εξελιγμένων τεχνικών προπαγάνδας, φουτουρισμού και φιλοσοφίας της Νέας Εποχής, με στόχο τον πλήρη μετασχηματισμό ολόκληρου του γήινου συστήματος, συμπεριλαμβανομένης της οικονομίας, της οικολογίας, του πολιτισμού, ακόμη και της ίδιας της ανθρωπότητας.

Ο JACOB NORDANGÅRD είναι Σουηδός συγγραφέας και ερευνητής με διδακτορικό στις Επιστημονικές και Τεχνολογικές Σπουδές. Έχει γράψει έξι βιβλία για τις ιστορικές ρίζες και την εξέλιξη του παγκόσμιου συστήματος διαχείρισης που έχει εκδηλωθεί τα τελευταία χρόνια. Είναι ο ιδρυτής των Stiftelsen Pharos και Pharos Media Productions. Είναι επίσης ο front man του heavy metal συγκροτήματος Wardenclyffe.

«Αποκαλύπτει τις εσωτερικές λειτουργίες της οικογένειας Rockefeller … την κινητήρια δύναμη πίσω από κάθε πτυχή της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης.» — PATRICK WOOD

«Η έρευνα του Jacob για τον αντίκτυπο της φιλανθρωπίας των Rockefeller στη δημόσια πολιτική είναι η καλύτερη που έχω δει σε μια μακρά καριέρα χαρακτηρισμού της ελίτ εξουσίας με πραγματικούς όρους, όχι με όρους θεωρίας συνωμοσίας». — RON ARNOLD, πρώην εκτελεστικός αντιπρόεδρος του Center for the Defense of Free Enterprise

«Αυτό το βιβλίο παρέχει στέρεες αποδείξεις για τον μηχανισμό του κεντρικού ελέγχου, συμπεριλαμβανομένης της μετατροπής των περιβαλλοντικών ανησυχιών σε όπλο με σκοπό την υποστήριξη, μέσω του ελέγχου της ενέργειας και του άνθρακα, του καρτέλ των κεντρικών τραπεζών που τα συμφέροντα και το συνδικάτο των Rockefeller χρησιμοποίησαν για να κυριαρχήσουν στην Αμερική». — CATHERINE AUSTIN FITTS, πρόεδρος της Solari Inc. και εκδότρια της Έκθεσης Solari

>

WHY WOULD THE FIRST FAMILY OF OIL SO ARDENTLY SUPPORT ENVIRONMENTAL CLIMATE RESEARCH AND ACTIVISM?

The Rockefeller family is one of the richest in the world. Yet, why would the family that made the world dependent on oil fund environmental and climate research since the 1950s, help shape climate policy measures since the 1980s, and support climate activism since the 1990s?
Rockefeller: Controlling the Game is the thrilling and paradoxical story of one of the world’s more influential global players. Through its top position in American business, close contacts with the White House, and with immense financial power as one of the world’s leading private research funders, the Rockefellers have been able to anchor the climate issue both scientifically and politically. Yet what is the reasoning behind doing so?
Author and researcher Jacob Nordangard follows the family from the founding of Standard Oil and the Rockefeller Foundation, up through the aftermath of the Paris Agreement, with the declaration of the Fourth Industrial Revolution in January 2016, to the present day. Nordangard’s in depth research includes the large quantities of new material recently made available online, as well as the Rockefeller Foundation’s own annual reports. Nordangard’s main focus is the Rockefeller family’s involvement in climate research and politics, but the actions and motives of some of their allies are also explored, as well as the family’s influence on the development of modern medicine, family planning, agriculture, art, architecture, behavioral science, information technology, and politics.
The Rockefeller family’s utopian dream of a perfect world will have serious consequences for the survival of the human species and life as we know it. The Rockefeller Foindation’s stated mission to “promote the well-being of humanity throughout the world” has a dark flipside, and the Rockefeller family’s long-standing battle against climate change contains elements of sophisticated propaganda techniques, futurism, and New Age philosophy, aiming at a complete transformation of the whole earth system, including economy, ecology, culture, and even humanity itself.
JACOB NORDANGARD is a Swedish author and researcher with a PhD in Science and Technology Studies. He has written six books about the historical roots and development of the global management system that has manifested itself in recent years. He is the founder of Stiftelsen Pharos and Pharos Media Productions. He is also the front man of the heavy metal band Wardenclyffe.

“Exposes the inner workings of the Rockefeller family … the driving force behind every aspect of modern globalization” — PATRICK WOOD

“Jacob’s research into the impact of Rockefeller philanthropy on public policy is the best I have seen in a long career of profiling the power elite in factual terms, not in conspiracy theory terms.” — RON ARNOLD, former executive vice president of the Center for the Defense of Free Enterprise

“This book provides solid evidence of the engineering of central control, including the weaponization of environmental concerns to undergird, through the control of energy and carbon, the central banking cartel that the Rockefeller interests and syndicate have used to dominate America.” — CATHERINE AUSTIN FITTS, president of Solari Inc. and publisher of the Solari Report

>

Μishnahbooks

Τhe New Yorker> The Ludlow Massacre Still Matters

On April 20, 1914, members of the Colorado National Guard opened fire on a group of armed coal miners and set fire to a makeshift settlement in Ludlow, Colorado, where more than a thousand striking workers and their families were camped out. Today, the Ludlow massacre, which Caleb Crain wrote about in The New Yorker in 2009, remains one of the bloodiest episodes in the history of American industrial enterprise; at least sixty-six men, women, and children were killed in the attack and the days of rioting that followed, according to most historical accounts. Although it is less well-remembered today than other dark episodes in American labor history, such as the Triangle Shirtwaist Factory fire that claimed a hundred and forty-six lives, the Ludlow massacre—which Wallace Stegner once called “one of the bleakest and blackest episodes of American labor history”—changed the nation’s attitude toward labor and capital for the next several decades. Its memory continues to reverberate in contemporary political discourse.

In the summer of 1913, United Mine Workers began to organize the eleven thousand coal miners employed by the Rockefeller-owned Colorado Fuel & Iron Company. Most of the workers were first-generation immigrants from Italy, Greece, and Serbia; many had been hired, a decade prior, to replace workers who had gone on strike. In August, the union extended invitations to company representatives to meet about their grievances—including low pay, long and unregulated hours, and management practices they felt were corrupt—but they were rebuffed. A month later, eight thousand Colorado mine workers went on strike. Among their demands were a ten-per-cent pay raise, the enforcement of an eight-hour working day, and the right to live and trade outside the company-owned town. Many of the rights they sought were required by Colorado law but remained unenforced.

After getting evicted from their company-owned homes, the workers based their operations in makeshift tent cities surrounding the mines, the largest of which was the Ludlow camp. The Rockefellers responded by hiring a detective agency—comprised of “Texas desperadoes and thugs,” according to “Legacy of the Ludlow Massacre,” a sharply researched 1988 book by Howard M. Gitelman—who would periodically raid the camps, firing rifles and shotguns. In November, the state governor called in the Colorado National Guard at the company’s behest; the Guard’s wages were supplied by the Rockefeller family, and they helped to form militias whose members carried out sporadic raids and shootings in the tent cities.

The strike stretched on for months, and in April, 1914, John D. Rockefeller, Jr., appeared before Congress, where he framed the standoff as “a national issue, whether workers shall be allowed to work under such conditions as they may choose.” He balked at the possibility of allowing “outside people”—meaning union organizers—“to come in and interfere with employees who are thoroughly satisfied with their labor conditions.” The committee chairman asked Rockefeller whether he would stand by his anti-union principles even “if it costs all your property and kills all your employees.” Rockefeller replied, “It is a great principle.”

On April 20th, a day after Orthodox Easter, four militiamen brandished a machine gun at some of the striking miners. At some point, shots were fired—the accounts are predictably inconsistent as to who fired first—and a day-long gunfight ensued.

That evening, the National Guardsmen set fire to the Ludlow colony. Thirteen residents who tried to flee were shot and killed as the camp burned to the ground, and many more burned to death. Discovered among the ruins the following morning was a women’s infirmary, where four women and eleven children had sought to escape the fighting by hiding in a cellar-like pit. All the children and two of the women died. One survivor, Mary Petrucci, lost three of her own children in the infirmary. Years later, she recalled, “I came out of the hole. There was light and lots of smoke. I wandered among the ashes until a priest found me. I couldn’t feel anything. I was cold.”

News of the attack—and especially of the deaths under the infirmary tent—pulled the nation’s attention from the United States’ potential involvement in the Mexican Revolution. To many Americans, the massacre exposed the consequences of unchecked corporate might, and it roused the conscience of a country that had previously demonstrated impassive ambivalence toward organized labor. (Decades later, a song by Woody Guthrie captured the common sentiment of the event’s immediate aftermath: “We took some cement and walled the cave up where you killed these thirteen children inside / I said ‘God bless the Mine Workers Union,’ then I hung my head and cried.”)

Two days later, Congress convened to discuss the events at Ludlow, and to consider how the government might check martial power wielded by private industrialists. One senator, Iowa’s “radical Republican,” William Kenyon, decried the government’s ties to the violence, noting that “the Colorado Fuel & Iron Company, or the company controlling it, has certain of its bonds on deposit with the General Education Board of the Rockefeller Foundation, with which the Department of Agriculture of our Government seems to have been in partnership for some little time.” Another senator expressed a broader concern: “I fear that unless society can in some manner reconcile these troubled conditions as between capital and labor, Mexico is not the only country that will be torn by internecine strife.”

Rockefeller, for his part, released a memorandum in June, months after federal troops had been ordered to Colorado to quell the days of violent rioting that had followed the events of April 20th. “There was no Ludlow massacre,” he wrote. “The engagement started as a desperate fight for life by two small squads of militia … against the entire tent colony, which attacked them with over three hundred armed men.” He also offered a lengthy technical explanation of why the deaths in the infirmary were the result of inadequate ventilation and overcrowding, not of actions taken by “the defenders of law and property, who were in no slightest way responsible for it.”

Despite Rockefeller’s arguments, after Ludlow the Wild West era of company towns began to wane, and stricter labor laws began to appear on the books—and were even enforced. Support for unions reached an all-time high in the nineteen-thirties, as described by James Surowiecki in a 2011 article for the magazine. Yet, as Surowiecki also noted, the influence of trade unions, which supplanted company unions following the 1935 Wagner Act, has been declining for decades, as part of a general rightward shift in American politics which began in the sixties. Since the 2008 recession, there has been growing resentment for union members among non-unionized workers; in 2010, support for unions reached a historic low, according to a Pew poll.

Yet the struggle that Ludlow embodied—and that, historically, unions have taken up—is a contemporary one, even if unions are no longer playing as public a role. Today, some of the fiercest workers’-rights battles take place over government regulations that protect low-income workers’ access to Medicaid and other social services, and that buoy the federal minimum wage, which is currently far below its 1968 peak value. In her recently published autobiography, Senator Elizabeth Warren wrote that “Big corporations hire armies of lobbyists to get billion-dollar loopholes into the tax system and persuade their friends in Congress to support laws that keep the playing field tilted in their favor.” In this, she sounds almost exactly like the Republican senators who, in the days after Ludlow, worried about Colorado Iron & Fuel’s deep government influence.

What was at stake at Ludlow remains pertinent even within the modern coal industry. Last week, the Center for Public Integrity won a Pulitzer Prize for its investigative report on efforts to deny benefits to coal miners with black-lung disease. The series describes how industry-compensated lawyers have frequently withheld evidence from judges in order to defeat the medical claims of miners suffering from the resurgent ailment, which today affects about six per cent of miners in central Appalachia, according to government statistics reported in the series.

A different kind of violence is visited upon today’s miners. There are no overt, bloody showdowns between striking workers and armed National Guardsmen whose paychecks come from corporate barons. But industry money—in the form of fees paid by mine companies for consultant work—still appears to influence the diagnoses of doctors and radiologists, according to copious research compiled by the Center. And the coal industry’s go-to law firm withheld dissenting medical evidence that supported miners’ claims in eleven of the fifteen cases featured in the report. As a result, ailing and dying miners are denied the support they are owed.

There are eighty-five thousand coal miners left in the United States, but, while many are union members, the influence of the United Mine Workers was already waning by the early eighties, according to the Center for Public Integrity report. Today the union represents about twenty thousand active miners, according to the Wall Street Journal. Instead of union pressure, it was more likely the Center’s investigation that prompted the Department of Labor to announce, in February, a series of reforms that will make it easier for miners with black-lung disease to collect their medical benefits. A hundred years ago, it took a great and deadly injustice to spur lasting government reform. Here’s hoping we learn from it.

>

Yiorgos Stavroulakis Remembers his Great Uncle, Louis Tikas

“How will I recognize you?” I asked Yiorgos Stavroulakis over the phone just before my trip to Greece in May, 2022. “You can’t miss me,” he said. “I have a thick mustache that covers half my face.” And so, it does.

When I approach the “Public” building on Syntagma Square in Athens, he stands as in a painting, framed by the door. He too recognizes me and beckons from the distance. After he introduces me to his daughter, a documentary filmmaker, we take the elevator to the café at the top floor.

 

 

I sought out Yiorgos Stavroulakis because I had started a project with Y. Anagnostou on the Greek American labor activist, Louis Tikas (Ilias Spantidakis 1886-1914). And we had discovered that Yiorgos was a grand nephew of the Greek American hero.

As I sit down, I try to analyze Yiorgos’s facial features to discover any similarities between him and his great uncle who was killed at the age of 28 in the cold plains of Ludlow, Colorado. A man in his mid-seventies, he has a full head of silvery hair and his eyes sparkle with energy. He is obviously much taller than Louis, who had declared officially in Denver that at 24 he was 5’ 8 and 151 lbs, with dark hair and brown eyes. The photograph that the family had of Louis and the one remarkably that was found in Louis’s pocket when he was murdered, shows a youth with a thin mustache, hair parted on the left and the strings of a fez, hanging down on his right. He is wearing fancy garb with a vest and a pistol stuck inside. Unsmiling, he seems ready for battle.

Yiorgos is eager to talk about his famous relative and about his own decades-long campaign to commemorate Tikas and preserve the family house in Loútra, a village near Rethymno in Crete. He even wrote a book about him, the first in Greece, which tried to bring to a Greek audience the life, struggle, untimely death of Louis, and, of course, his posthumous heroism. For Louis was clearly a young man who rose to the occasion and met destiny head-on.

We will never know if Louis himself had understood his own fate, that one day he would make the choice between life and death. But his brother, Kostis Spantidakis, Yiorgos’s grandfather, certainly did. Louis was a “born revolutionary,” Yiorgos declares, reaffirming the impression I had from the early photograph. As he tells it, his grandfather had accompanied Louis to Rethymno by horse from where Louis took the boat to Piraeus. But, on his way home, Kostis was overwhelmed by premonitions of doom and, when he returned home, he told his wife, “Argyro, this man will one day either become a great man or he will end up destroying himself (θα φάει το κεφάλι του). And we will lose him.” And when he arrived home from the fields one afternoon in the spring of 1914, his wife told him, “Kosti, a telegraph has arrived from America about Ilias.” Fixing his eyes upon her, he simply whispered, “I expected this.” His premonition was right. Through his boldness and bravery, Louis had indeed met his fate.

Louis’s brother could in no way understand the ramifications of this tragic death, that one day Louis would come to represent the struggle of the Colorado miners for higher wages, better working conditions, and a semblance of dignity. Social, political, and cultural forces were gradually converting the once peasant turned miner and labor organizer into a symbol of struggle against injustice.

Zeese Papanikolas in his remarkable book, Buried Unsung. Louis Tikas and the Ludlow Massacre (1982) first explained how Ilias, the young immigrant, became Louis Tikas, the fighter for labor and national hero. Gradually Tikas began to attain a story, which, given the paucity of information about him, was based partly in reality and partly in the imagination. He was turning into a champion, a saint.

Tikas’s untimely death on Easter Orthodox Sunday of 1914, his youthful body, lying head-down on the ground next to the railway tracks in Ludlow, launched a process of memorialization and sacralization. And in time, the young man was resurrected as a Greek American legend and national labor icon. Indeed, images of death and rebirth feature prominently in the iconography of Tikas, lamentation and despair giving rise to songs of defiance, remembrance, and redemption.

And Yiorgos has taken it upon himself to make sure that Tikas will live forever in our collective memory. His main concern now is to preserve the family house in Loútra. “When you go to Loútra, you will see that it is in need of repair.” When I visited the house with my wife a couple of weeks later, I saw what he meant. A triangular structure at the edge of two streets, it seems squeezed by them, into the shape of a Delta, with a mill on the first floor and family quarters on the second. It now serves as a museum in waiting. Yiorgos has placed a plaque outside and photographs of his uncle along with pictures from the annual commemoration of the massacre in Ludlow.

The inscription reads: Ilias A. Spantidakis (Louis Tikas) was born here, Leader of the Miner’s Union, in Colorado, USA. He fell in the Battle of Ludlow on April 20, 1914.

Standing outside this house, I could understand Yiorgos’s impatience––the house could collapse at any moment. After investing a considerable amount of his own money to keep it from falling apart, he has been looking for funds to save it and convert it into a proper museum. Before I left, I brushed my fingers against the stones of one wall, repeating the same action two months later along Tikas’s red granite tombstone in the Trinidad cemetery, which honors Tikas as a “victim of the Ludlow Massacre,” an “organizer for the UMWA,” and a “patriot.”

I try to conjure the photograph in the Trinidad museum of a mile-long cortege leading from the Trinidad city center to the cemetery. The miners were moved by this terrible injustice and gathered to honor one of their own.

Could they, like Tikas’s brother, have understood that he was destined for greatness? Could they possibly have imagined that Tikas would come one day to symbolize the death and revival in Ludlow? Unlikely. Who could possibly have predicted that Greek Americans from Denver would erect the statue of Tikas in Ludlow or that a bust of his youthful image would be installed in the port of Rethymno? Could anyone possibly have foreseen that, when the then Bishop of Denver, now Metropolitan Isaiah, looked up at the ceiling of the new offices of the Metropolis, he would conceive the idea of panels telling the story of the Greeks in the west, like a frieze in an ancient temple, and that one panel would feature Tikas and the Ludlow Massacre?

Both Tikas and Ludlow live on in the songs of Woody Guthrie, the paintings of Lindsay Hand, the icons of Gigas Teras, the play “Ludlow: El Grito de las Minas” [Ludlow: The Cry of the Mines] by Tony Garcia, and the many exhibits around Colorado. This is why Yiorgos is not lachrymose when he speaks to me. His eyes beam with vitality and promise. Undaunted, he moves ahead with plans about the museum. He wants to make sure that Tikas continues to move us.

Gregory Jusdanis teaches Modern Greek and Comparative Literature at Ohio State. His biography of the Greek poet C. P. Cavafy, co-written with Peter Jeffreys, will be coming out with Farrar Straus and Giroux in 2023.

Η CIA σε ασίγαστη δράση

Με νωπές τις μνήμες της παγκόσμιας επιχείρησης COVID-19 [ως μέρος της Agenda αποπληθυσμού 2030] και καθώς οι ξαφνικοί θάνατοι της μετεμβολιαστικής περιόδου έχουν γίνει αναπόσπαστο στοιχείο της νέας καθημερινότητας σε ολόκληρο το κόσμο, από τα Epstein Files προκύπτει ο ξεκάθαρα ο σχεδιασμός της Επιχείρησης COVID-19, από μία χούφτα elite, με τους Εpstein-Gates να έχουν πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Την ίδια στιγμή ο παθητικοποιημένος ελληνικός πληθυσμός πασχίζει με ανώτατο όριο ταχύτητας τα 30χλμ την ώρα [σύμφωνα με τις οδηγίες εγκλεισμού του WEF προς τα κατά τόπους puppets] να φθάσει στα σπίτια του. Εδώ όπου οφείλει να παραμείνει έγκλειστος μια και δεν έλαβε Αδεια (από την ευγονική elite) Γεννήσεως με αποτέλεσμα να περιφέρει άσκεφτα και άσκοπα το σαρκίο του στη διάρκεια της ζωής που του εδόθη.

[Δείτε για παράδειγμα την ελληνική κοινή γνώμη η οποία απαιτεί την εκταφή των νεκρών της Επιχείρησης στα Τέμπη μια και δεν τολμά να αντικρύσει τη προέλευση του θανάτου στα κορμιά των τραυματιών όπως ακριβώς συνέβη και στην Επιχείρηση στο Μάτι]

Δεσμώτες σε ένα διαρκές Survivor, φυσικές υπάρξεις, επιχειρήσεις και επιχειρηματίες ζουν την κάθε επόμενη μέρα με την ευχή να είναι η σειρά αφανισμoύ της κατσίκας του γείτονα και όχι η δική τους. Η μαλθακοποιημένη και έντρομη κοινή γνώμη αγοράζει οτιδήποτε από τους επιτηδείους πλασιέ.

Κάπου διαβάσαμε λοιπόν ότι ένας από τους εκτελεστές της οργάνωσης 17 Νοέμβρη (ο Δημήτρης Κουφοντίνας), η οποία είχε ως αποστολή τον αφανισμό κάθε εγχωρίου βιομήχανου, επιχειρηματία και εφοπλιστή οι οποίοι ήτο ενοχλητικοί για την elite του deep state και τους σχεδιασμούς της για την παγκοσμιοποίηση μίλησε στον δημοσιογράφο Αλέξη Παπαχελά.

Φαντασθείτε λοιπόν τα μέλη της συγκεκριμένης τρομοκρατικής οργάνωσης οι οποίοι από τη φύση της δράσης τους ήτο ένα σώμα επί σειρά δεκαετιών πόσο καλά γνώριζαν ο ένας τον άλλον.

Ο ένας εμπιστεύονταν στον άλλον τη ζωή και την ελευθερία του την ώρα που αφαιρούσαν τις ζωές των επιλεγμένων- από τους Εντολείς- στόχων τους.

Οταν λοιπόν ο φερόμενος ως ηγέτης της οργάνωσης [Γιωτόπουλος] και ένα δραστήριο μέλος της [Τζωρτζάτος] κατηγορούν ανοιχτά τον Δημήτρη Κουφοντίνα ως πράκτορα της CIA και κάνουν λόγο για τουλάχιστο 8 ασύλληπτα ιστορικά στελέχη συγκεκριμένου πολιτικού χώρου ως μέλη της ίδιας τρομοκρατικής οργάνωσης [o Κουφοντίνας δεν ήτο ο εκτελεστής του Richard Welch] είναι τουλάχιστο “ενδιαφέρον” ότι η καταγγελία τους περνάει κάτω από τα ραντάρ των προθύμων ΜΜΕ.

Ομιλούμε για τον αντίστοιχο στρουθοκαμηλισμό που επιδεικνύουν τα ΜΜΕ στις περιπτώσεις τόσο της mRNA Γενοκτονίας όσο και των πρόσφατων εξώφθαλμων Επιχειρήσεων σε Μάτι, Τέμπη και Θεσσαλικό Κάμπο.

Είναι λοιπόν και ο Δημήτρης Κουφοντίνας πράκτορας της CIA ή μήπως οι Γιωτόπουλος-Τζωρτζάτος είναι κοινοί συκοφάντες για έναν πρώην σύντροφό τους με τον οποίο είχαν συνδέσει τις ζωές τους τόσο στενά (ως συγκοινωνούντα δοχεία) και γνωριζόντουσαν εξίσου καλά σαν τις τσέπες τους.

Γιατί λοιπόν όλα αυτά τα χρόνια οι πρόθυμες μηντιακές κάμερες δεν έχουν στραφεί στους Γιωτόπουλο-Τζωρτζάτο ώστε τουλάχιστο η οξυδερκής κοινή γνώμη να ακούσει και το δικό τους αφήγημα;

Ακολουθεί μια βουτιά στο παρελθόν καθώς η Ιστορία δεν κάνει κύκλους. Συνεχίζεται…

Ο φερόμενος ως αρχηγός της 17Ν Αλέξανδρος Γιωτόπουλος με παλαιότερη επιστολή του στην εφημερίδα ΕΘΝΟΣ κάνει λόγο για 8 ασύλληπτους τρομοκράτες για τους οποίους αφήνει να εννοηθεί ότι είναι ιστορικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ.

Τον δε Κουφοντίνα αποκαλεί άνθρωπο των Μυστικών Υπηρεσιών-Denis Donaldson.

Ιδιες απόψεις έχει εκφράσει και ο Τζωρτζάτος.

Πέμπτη 6 Απριλίου 2006.

Δύο εικοσιτετράωρα πριν την έλευση στο Ulster του Βρετανού πρωθυπουργού Tony Blair και του Ιρλανδού ομολόγου του, Bertie Ahern, για τη διακήρυξη της ανασύστασης του τοπικού Κοινοβουλίου, του Στόρμοντ, μία δολοφονία ανατρέπει ξανά τα δεδομένα στη Βόρειο Ιρλανδία: την Τρίτη το βράδυ το πρώην ανώτερο στέλεχος του Sinn Féin (που θεωρείται πολιτική πτέρυγα του IRA) Denis Donaldson, βρέθηκε νεκρός.

O ίδιος, το Δεκέμβρη του 2005, παραδέχτηκε ότι στρατολογήθηκε τη δεκαετία του 1980 από τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες. Δηλαδή ήταν κατάσκοπος των Βρετανών περισσότερο από μία εικοσαετία.

Ο ΙRΑ (Ιρλανδικός Δημοκρατικός Στρατός) είναι φυσικά ο πρώτος ύποπτος, «καθώς έχει ιστορία ότι εκτελεί τους προδότες», όπως δηλώνουν όλοι αν και το περασμένο καλοκαίρι ανακοίνωσε ότι «καταθέτει τα όπλα», ο οποίος έδωσε στη δημοσιότητα ανακοίνωση όπου επισημαίνει ότι δεν έχει οποιαδήποτε σχέση με τη δολοφονία του Denis Donaldson.

Ο Donaldson άνθρωπος-κλειδί για πολλές σκοτεινές υποθέσεις της τελευταίας πενταετίας τουλάχιστον, βρέθηκε νεκρός, διάτρητος από σφαίρες και πιθανώς ακρωτηριασμένος σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα Ιντιπέντεντ, στην κομητεία Donegal στο Δυτικό Ulster της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας.

Ο Donaldson, υπήρξε επικεφαλής του γραφείου του Sinn Féin στο Stormont μέχρι τη σύλληψή του το 2002. Τότε βρέθηκε στο επίκεντρο της διαμάχης για το υποτιθέμενο κατασκοπευτικό δίκτυο του Sinn Féin. Υπόθεση που προκάλεσε την εισβολή των βρετανικών δυνάμεων στα γραφεία στο Stormont και ουσιαστικά προκάλεσε τις εξελίξεις που οδήγησαν στη διάλυση του τοπικού Κοινοβουλίου και στην τελμάτωση της ειρηνευτικής διαδικασίας. Που αναβίωσε μόνο χάρη στον IRA και στον αποχαιρετισμό στα όπλα.

Παρασκευή 3 Αυγούστου 2018

Καθ’ οδόν προς τις αγροτικές φυλακές Βόλου είναι ο πολυισοβίτης Δημήτρης Κουφοντίνας μετά από απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής Μεταγωγών που ανήκει στο υπουργείο Δικαιοσύνης.

Σύμφωνα με τη νομοθεσία για τη μεταγωγή κρατουμένου σε αγροτική φυλακή (που ορίζεται από τον νόμο ως ανοικτή φυλακή) πρέπει να προηγηθεί αίτηση του ενδιαφερομένου κρατουμένου.

Ο Δημήτρης Κουφοντίνας ηγετικό στέλεχος της τρομοκρατικής οργάνωσης της 17Ν που έχει καταδικαστεί για σειρά δολοφονιών θυμάτων της οργάνωσης σε 16 φορές ισόβια, μετάγεται στις αγροτικές φυλακές του Βόλου όπου οι κρατούμενοι διαβιούν, όπως προβλέπει ο νόμος, σε συνθήκες ανοικτής φυλακής δηλαδή εργάζονται και κυκλοφορούν σε μεγάλη έκταση καθώς η φυλακή έχει κτήματα και κτηνοτροφικές μονάδες ενώ προβλέπεται ότι όσοι κρατούμενοι είναι σε αγροτικές φυλακές έχουν καλύτερο υπολογισμό ημερομισθίων από εκείνους που κρατούνται σε φυλακές κλειστού τύπου όπως ο Κορυδαλλός.

Ηδη ο Δημήτρης Κουφοντίνας το τελευταίο διάστημα έχει λάβει ολιγοήμερες άδειες και έχει εξέλθει της φυλακής για διάστημα 48 ωρών και έχει επιστρέψει.

Την αποκάλυψη της μεταφοράς στο Βόλο του «Λουκά» είχε κάνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Ο Κουφοντίνας, απάντησε ευθέως στο Γιωτόπουλο. Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της δήλωσής του:

Ο κ. Γ. στην κατηφορική πορεία που επέλεξε, αλλάζει συνεχώς πρόσωπα, μεταμορφώνεται διαρκώς, ακολουθώντας την αντίστροφη πορεία των μεταμορφώσεων της πεταλούδας. Από τη συνέντευξη στο “Λαμιακό Τύπο” και τη δειλή έστω αιτιολόγηση των ενεργειών της 17Ν, πέρασε στις επανειλημμένες αποκηρύξεις και δηλώσεις καταδίκης της στο δικαστήριο, για να φτάσει στο σημείο με το τελευταίο κείμενό του (διά χειρός…) σε συνέντευξη στα “Νέα” να διεκδικεί το ρόλο σύγχρονου κουκουλοφόρου και με υψωμένο το δάχτυλο να προσπαθεί να παραδώσει κι άλλους ανθρώπους βορά στην εκδικητική μανία αμερικανών πρακτόρων και παρακρατικών.
Ο κ. Γ. δεν ξέρει ότι τα “παράσημα” στην Αριστερά δεν αποκτώνται εφάπαξ και δεν ισχύουν εσαεί. Αυτά τα παράσημα ο καθένας καθημερινά ή τα τιμά ή τα βρομίζει. Κανείς δεν μπορεί να επαναπαυτεί σε δάφνες ενός μακρινού παρελθόντος.
Κανείς δεν μπορεί να ταξιδεύει συνεχώς με ληγμένο εισιτήριο. Η διαλεκτική μάς διδάσκει ότι εύκολα κάτι μπορεί να μετατραπεί στο αντίθετό του. Ο κ. Γ. επέλεξε να μεταμορφωθεί και να καταλήξει σαν ένας φτηνός και πληρωμένος μάρτυρας του στέμματος.

28/7/2008
Δημήτρης Κουφοντίνας
Ειδική πτέρυγα Φυλακών Κορυδαλλού

Ακολουθούν τα επίμαχα σημεία από επιστολή του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου>

Στο παράνομο σπίτι-γιάφκα της 17Ν που αποκαλύφθηκε το 2002, υπήρχε ένα όπλο που «έκαιγε» ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. Το όπλο αυτό δε βρέθηκε. Ποιος το εξαφάνισε; Οι Μυστικές Υπηρεσίες; Κάποιος απ’ τους συλληφθέντες που συνεργάστηκε με τις Αρχές; Δεύτερο, σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή θα ‘πρεπε να βρεθούν επίσης σημαντικά χειρόγραφα του ίδιου προσώπου. Ούτε αυτά βρέθηκαν. Ποιος τα εξαφάνισε; Τρίτο, υπήρξαν επιβαρυντικές καταθέσεις εναντίον του ίδιου και εναντίον άλλων δύο (2) κολλητών του από συλληφθέντες που συνεργάστηκαν με τις Αρχές. Καταθέσεις περισσότερες από μία.

Ποιος έδωσε εντολή να αγνοηθούν και να μπουν στο αρχείο; Οι τρεις (3) αυτοί συνδέονταν με άλλους πέντε (5). Απ’ αυτήν την ομάδα των τουλάχιστον οκτώ (8), ορισμένοι είχαν άμεση συμμετοχή σε ανθρωποκτονίες. Αλλοι σε βίαιες ενέργειες σοβαρές που προκάλεσαν τραυματισμούς. Ενώ η δραστηριότητα των πιο ασήμαντων ήταν πιο ουσιαστική και πιο συνειδητή απ’ αυτήν ορισμένων που καταδικάστηκαν στη Δίκη σε σχετικά μικρές ποινές και εξέτισαν πραγματική ποινή άνω των 5 χρόνων. Κανένας απ’ αυτούς δε συνελήφθη. Σε κανένα δεν ασκήθηκε δίωξη. Γιατί;

Για δύο λόγους. Ο πρώτος κυριότερος και καθοριστικός είναι ότι οδηγούσαν σε έναν συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, τον οποίο δεν ήθελαν να αγγίξουν. Που δεν είναι βέβαια η αριστερά είτε κοινοβουλευτική είτε εξωκοινοβουλευτική. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι αν συλλαμβάνονταν έστω 2 ή 3 απ’ αυτούς, δεν υπήρχε καμία περίπτωση να καταδικαστώ ως ηθικός αυτουργός. Γιατί το προφίλ τους, τόσο το πολιτικό όσο και το επαγγελματικό είχε κάποια βαρύτητα και δεν θα μπορούσαν να τους παρουσιάσουν ως απλά ενεργούμενα που εκτελούν τυφλά τις εντολές μου. Οι παλιοί μου φίλοι της Δικτατορικής περιόδου χρησιμοποιήθηκαν ως μανδύας πίσω απ’ τον οποίο, τους έκρυψαν. Δεν έχαναν ευκαιρία ν’ αφήνουν ανοιχτά υπονοούμενα ότι αυτοί ήταν τα μέλη της 17Ν.

Πριν από 2 ή 3 χρόνια το Στέητ Ντιπάρτμεντ εξέδιδε ανακοινώσεις για ασύλληπτα μέλη της 17Ν και για κίνδυνο αναζωπύρωσης της τρομοκρατίας. Αποσιωπώντας βέβαια ότι όχι μόνο τους γνώριζαν όλους, αλλά και ότι ήταν αυτοί -ακριβέστερα η CIA- που απεφάσισαν να μην τους συλλάβουν. Κι ότι ήταν ακίνδυνοι αφού τους είχαν καταστήσει ομήρους στα χέρια τους, εκβιάζοντάς τους.
Αν είχαν συλληφθεί η Δίκη θα έπαιρνε άλλη τροπή. Η διαδικασία θα είχε τελείως άλλη πολιτική κατεύθυνση και ίσως η Δίκη να ήταν δίκαιη. Τέλος η απόφαση για αρκετούς απ’ τους κατηγορουμένους αλλά και για μένα, θα ήταν τελείως διαφορετική.

Ολοι γνωρίζουν ότι ο επαναστάτης βαψομαλλιάς (Xριστόδουλος Ξηρός) που παραβίασε πέρσι τους όρους της άδειας, παγίδεψε μια ομάδα αγωνιστών, παραμυθιάζοντάς τους ότι τάχα θα οργάνωνε την δραπέτευσή τους απ’ τον Κορυδαλλό. Αυτοί όμως στο τέλος, τον πήραν χαμπάρι και τον κατάγγειλαν. Ετσι είχε πια καεί. Επρεπε λοιπόν να τον αντικαταστήσουν με κάποιον άλλο. Εφεραν λοιπόν τον κολλητό του, Ντόναλτσον της 17Ν (Κουφοντίνας) στη θέση Α. Και παρότι υπάρχει στεγανότητα ανάμεσα στις δύο θέσεις, φοβούνται λόγω της γειτνίασης ότι μπορεί με κάποιο τρόπο να τους σφυρίξουμε την αλήθεια και να τους χαλάσει η σούπα. Αυτό είναι όλο.

Ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος στην επιστολή του με ημερομηνία Ιούνιος 2016 μιλά για πυρήνα 8 ατόμων που παραμένει ασύλληπτος, ορισμένοι εκ των οποίων «είχαν άμεση συμμετοχή» και σε ανθρωποκτονίες.

Διαβάστε όλη την επιστολή του Γιωτόπουλου:

Η ΠΛΕΚΤΑΝΗ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΗΣ 17Ν

Λένε ότι αν κάνεις ένα λάθος και δεν το διορθώσεις γρήγορα, αυτό θα σε οδηγήσει σε νέα, μεγαλύτερα λάθη. Αυτό συμβαίνει και με την περίπτωσή μου. Αφού με καταδίκασαν παραβιάζοντας τη νομοθεσία περί ηθικής αυτουργίας, χωρίς αποδείξεις, διέπραξαν πέρσι το φιάσκο της φυλακής Γ’ τύπου, προχωρούν τώρα σε νέα παραχάραξη του άρθρου 105 Π.Κ. Ενώ θα έπρεπε να ‘χω αποφυλακιστεί απ’ τον Ιούλιο του 2015 το αρνούνται καταστρατηγώντας το νόμο. Παρότι υπάρχει απόφαση του Αρείου Πάγου του 2009 που δικαιώνει την ερμηνεία μου.

Επειδή έχουν περάσει αρκετά χρόνια απ’ τη Δίκη είμαι υποχρεωμένος να υπενθυμίσω περιληπτικά ορισμένα πράγματα. Στις τρεις καταδίκες μου, από τρία διαφορετικά δικαστήρια υπήρξαν τρεις διαφορετικές εκδοχές της ηθικής αυτουργίας. Σύμφωνα με την απόφαση του Πρωτόδικου Δικαστηρίου ήμουν μέλος μιας τριμελούς Γραμματείας και μετέφερα τις αποφάσεις στα μέλη των πυρήνων. Στο Δευτεροβάθμιο η απόφαση αλλάζει. Μόνος μου αποφάσιζα, έπειθα κάποιον, κι αυτός έπειθε τους υπόλοιπους. Τέλος στον Αρειο Πάγο αναφέρουν, ότι έδινα τις διαταγές στα μέλη, μέσα σε ρεμπετάδικα! Να σημειώσω ότι και στις τρεις δίκες κανένας κατηγορούμενος δεν είπε ότι εγώ τον διέταξα για κάτι.

Η λογική, η πείρα και η ζωή διδάσκουν ότι όταν ένα γεγονός είναι πραγματικό, η περιγραφή του είναι πάντα η ίδια, πληκτικά μονότονη. Αν οι περιγραφές αλλάζουν σημαίνει ότι δεν είναι πραγματικό, ότι είναι ψεύτικο, κατασκευασμένο. Και ότι αναζητάς απεγνωσμένα κάποιο αφήγημα για να γίνεις πειστικός. Αυτό αποδείχτηκε και μέσα στο Δικαστήριο. Ακόμη κι αυτοί που συνεργάστηκαν με τις αρχές και ήταν λαλίστατοι, παρόλη την αφόρητη πίεση που τους ασκούσαν οι Δικαστές στη Δίκη να στέρξουν ότι υπήρχε ηγεσία ή αρχηγός, το αρνήθηκαν. Οχι γιατί φοβόντουσαν ή λόγω της ομερτά όπως ψέλλισαν κάποιοι. Αλλά γιατί όλα όσα είχαν περιγράψει με λεπτομέρειες για τον τρόπο με τον οποίο έπαιρναν τις αποφάσεις στους πυρήνες απόδειχνε ότι δεν υπήρχε ηγεσία. Κι αν έλεγαν πια το αντίθετο, η παλινωδία θα τους ξεσκέπαζε και θα κατέρρεαν.

Οι ίδιοι κατέθεσαν ότι όλα τα μέλη ήταν υποχρεωμένα, για λόγους δικαιοσύνης να συμμετάσχουν εκ περιτροπής, άμεσα στις ενέργειες. Κατά συνέπεια είναι αδύνατον κάποιος αρχηγός, για πάνω από δύο δεκαετίες, να διατάσσει τους άλλους να συμμετέχουν στις ενέργειες, χωρίς αυτός ο ίδιος να έχει συμμετάσχει σε έστω μία απ’ αυτές.

Δύο γεγονότα
Θ’ αναφέρω δύο μόνο γεγονότα για να δείξω τα «σημεία και τέρατα» που έγιναν σ’ αυτές τις δίκες. Στην Πρωτόδικη είχε έρθει μια μάρτυρας κατηγορίας, κάποιας ηλικίας που ισχυρίζονταν ότι με είχε δει στην είσοδο μιας πολυκατοικίας όπου υπήρχε μια γιάφκα, παρέα με κάποιο μέλος, για κλάσματα του δευτερολέπτου, πριν από 12 χρόνια. Σε ερώτηση του δικηγόρου μου, πώς με αναγνώρισε, απάντησε: «απ’ το χρώμα των ματιών του». Αφού συνομίλησε με έναν απ’ τους 3 Δικαστές για κάποιο διάστημα της απεύθυνα το λόγο, λέγοντας: «Μπορώ να σας κάνω μια ερώτηση;» Απαντάει: «Μάλιστα». «Ο Δικαστής με τον οποίο συνομιλούσατε, τι χρώμα έχουν τα μάτια του;» Απαντάει «Δεν ξέρω». Την ρωτάω ξανά: «Ο άλλος Δικαστής που είναι δεξιά απ’ τον Πρόεδρο, τι χρώμα έχουν τα μάτια του». Μου απαντάει με αφοπλιστική αφέλεια: «Α εγώ κ. Γιωτόπουλε, ποτέ δε συγκρατάω το χρώμα των ματιών των ανδρών». Κι όμως οι αθεόφοβοι, στην απόφαση του Αρείου Πάγου αναφέρουν ρητά ότι αυτή η μάρτυρας με αναγνώρισε χωρίς καμιά επιφύλαξη!

Το δεύτερο είναι η απόφαση του Αρείου Πάγου που αναφέρει ότι «έδινα τις διαταγές στα μέλη σε ρεμπετάδικα». Κατ’ αρχάς αυτή η αναφορά είναι παράνομη αφού δεν υπάρχει στις αποφάσεις των δύο προηγούμενων δικαστηρίων και ο Αρειος Πάγος δεν είναι δικαστήριο ουσίας. Το κυριότερο όμως είναι ότι είναι γελοία ως μη ρεαλιστική. Οποιος έχει πάει έστω και μία φορά σε ρεμπετάδικο γνωρίζει ότι λόγω της πολυκοσμίας και ενός ιδιαίτερου κλίματος οικειότητας που επικρατεί, είναι αδύνατο να κάνεις οποιαδήποτε συζήτηση χωρίς να σε ακούσουν απ’ τα διπλανά τραπέζια και ενίοτε να επέμβουν σ’ αυτήν. Κατά μείζονα λόγο δεν μπορεί να συζητάς για παράνομες πράξεις βίας, ακόμη και με κώδικες χωρίς να σε πάρουν χαμπάρι. Η λογική και η πείρα λένε ότι σε τέτοιες συζητήσεις υπάρχει εχεμύθεια και μυστικότητα. Δεν μπορεί να υπάρχουν τρίτοι μάρτυρες, πόσο μάλλον οι δεκάδες θαμώνες του ρεμπετάδικου. Αυτό κάναμε στη Δικτατορία. Οταν συζητούσαμε κάποια αντιστασιακή πράξη πηγαίναμε σε απομακρυσμένες παραλίες στην ύπαιθρο όπου δεν υπήρχε ψυχή.

Χωρίς να θέλω να μακρηγορήσω δεν μπορώ ν’ αποφύγω ν’ αναφέρω τις δύο ρουκέτες που εξαπέλυσε ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου που έγινε και Υπουργός. Σύμφωνα μ’ αυτόν το γεγονός ότι γνωρίζω τη Γαλλική γλώσσα είναι ισχυρή ένδειξη ότι ήμουν ο αρχηγός και τέλος υποστήριξε ότι υπάρχει ηθική αυτουργία και με «απλό νεύμα στο φρύδι»!

Σήμερα όμως, 14 χρόνια μετά, υπάρχει μια καινούργια κατάσταση. Εάν ήμουν αρχηγός ή εάν υπήρχε ηγεσία, σ’ αυτά τα χρόνια που πέρασαν, θα είχαν αποκαλυφθεί δεκάδες περιστατικά που θα επιβεβαίωναν την ύπαρξη αυτής της ηγεσίας, από πολλές ανεξάρτητες πηγές χωρίς να μπορεί κανείς να το εμποδίσει. Κανένα όμως τέτοιο περιστατικό με λεπτομέρειες δεν αποκαλύφθηκε, επιβεβαιώνοντας πανηγυρικά ότι δεν υπήρχε καμία ηγεσία κι ούτε αρχηγός.

Οσο προχωρούσε η Δίκη, γίνονταν ολοφάνερο ότι δεν υπήρχε ηγεσία. Σε σημείο που ορισμένοι απ’ τους λίγους τίμιους δημοσιογράφους, ούτε καν αριστεροί, να γράφουν καθαρά στα έντυπά τους ότι δεν υπάρχει απόδειξη για την ηθική αυτουργία. Αντίθετα όμως απ’ αυτή την πραγματικότητα η επιμονή αυτών που με παρουσίαζαν ως αρχηγό γίνονταν όλο και πιο έντονη. Αυτή η επιμονή, μου δημιούργησε απορία. Γιατί επιμένουν σε κάτι που διαψεύδεται, που είναι ολοφάνερο ψέμα. Τι κρύβεται από πίσω; Αποφάσισα να ψάξω, να βρω στοιχεία, ν’ αποκαλύψω την αλήθεια. Το έκανα με την αποφασιστική συμβολή ενός συγκρατούμενού μου, που κι αυτός αμφισβητούσε την επίσημη εκδοχή. Από διάφορους διαλόγους μέσα στη φυλακή συμπεραίνω ότι οι δράστες της πλεκτάνης γνωρίζουν ότι ξέρω ένα μέρος της αλήθειας. Αυτός μάλιστα είναι ο κυριότερος λόγος για τον οποίο δεν μου δίνουν άδεια επί 6 χρόνια ενώ την δικαιούμαι και σήμερα αρνούνται να με αποφυλακίσουν, παραβιάζοντας το άρθρο 15 του Π.Κ. Η στρατηγική τους είναι να με κρατήσουν φυλακισμένο για πάντα, αναμένοντας εναγωνίως το μοιραίο ώστε να πάρω μαζί μου την αλήθεια. Αυτή τη χάρη δεν θα τους την κάνω.

Στη διάρκεια της φυλάκισής μου, μου έγιναν προτάσεις να υπογράψω συμφωνία. Απάντησα: Εγώ, συμφωνίες δεν υπογράφω. Παραμένω ελεύθερος να λέω ό,τι μου υπαγορεύει η συνείδησή μου κι όποτε θέλω. Με τις συμφωνίες επιχειρούν να ελέγξουν τι θα πεις και τι θα κάνεις. Στην ουσία, σου υπαγορεύουν και εσύ υπογράφεις. Αποκαλύψεις σαν τη σημερινή προσπαθούν να αποτρέψουν. Αυτή η στάση μου, μου στοίχησε τη δυσμενή μεταχείριση που μου επεφύλαξαν όλα αυτά τα χρόνια.

Τα στοιχεία που παρουσιάζω προέρχονται από πηγές ανεξάρτητες, αξιόπιστες που δεν ελέγχονται από Μυστικές Υπηρεσίες. Εχουν επιβεβαιωθεί από δεύτερη. Υπάρχουν πράγματα που αγνοώ. Για τα οποία θα μπορούσα να κάνω υποθέσεις, αλλά δε θα τις κάνω. Εκτός από πράγματα ευνόητα που δεν αφορούν συγκεκριμένα πρόσωπα.

Στο παράνομο σπίτι-γιάφκα της 17Ν που αποκαλύφθηκε το 2002, υπήρχε ένα όπλο που «έκαιγε» ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. Το όπλο αυτό δε βρέθηκε. Ποιος το εξαφάνισε; Οι Μυστικές Υπηρεσίες; Κάποιος απ’ τους συλληφθέντες που συνεργάστηκε με τις Αρχές; Δεύτερο, σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή θα ‘πρεπε να βρεθούν επίσης σημαντικά χειρόγραφα του ίδιου προσώπου. Ούτε αυτά βρέθηκαν. Ποιος τα εξαφάνισε; Τρίτο, υπήρξαν επιβαρυντικές καταθέσεις εναντίον του ίδιου και εναντίον άλλων δύο (2) κολλητών του από συλληφθέντες που συνεργάστηκαν με τις Αρχές. Καταθέσεις περισσότερες από μία.

Ποιος έδωσε εντολή να αγνοηθούν και να μπουν στο αρχείο; Οι τρεις (3) αυτοί συνδέονταν με άλλους πέντε (5). Απ’ αυτήν την ομάδα των τουλάχιστον οκτώ (8), ορισμένοι είχαν άμεση συμμετοχή σε ανθρωποκτονίες. Αλλοι σε βίαιες ενέργειες σοβαρές που προκάλεσαν τραυματισμούς. Ενώ η δραστηριότητα των πιο ασήμαντων ήταν πιο ουσιαστική και πιο συνειδητή απ’ αυτήν ορισμένων που καταδικάστηκαν στη Δίκη σε σχετικά μικρές ποινές και εξέτισαν πραγματική ποινή άνω των 5 χρόνων. Κανένας απ’ αυτούς δε συνελήφθη. Σε κανένα δεν ασκήθηκε δίωξη. Γιατί;

Για δύο λόγους. Ο πρώτος κυριότερος και καθοριστικός είναι ότι οδηγούσαν σε έναν συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, τον οποίο δεν ήθελαν να αγγίξουν. Που δεν είναι βέβαια η αριστερά είτε κοινοβουλευτική είτε εξωκοινοβουλευτική. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι αν συλλαμβάνονταν έστω 2 ή 3 απ’ αυτούς, δεν υπήρχε καμία περίπτωση να καταδικαστώ ως ηθικός αυτουργός. Γιατί το προφίλ τους, τόσο το πολιτικό όσο και το επαγγελματικό είχε κάποια βαρύτητα και δεν θα μπορούσαν να τους παρουσιάσουν ως απλά ενεργούμενα που εκτελούν τυφλά τις εντολές μου. Οι παλιοί μου φίλοι της Δικτατορικής περιόδου χρησιμοποιήθηκαν ως μανδύας πίσω απ’ τον οποίο, τους έκρυψαν. Δεν έχαναν ευκαιρία ν’ αφήνουν ανοιχτά υπονοούμενα ότι αυτοί ήταν τα μέλη της 17Ν.

Ξένες Μυστικές Υπηρεσίες
Την πλεκτάνη αυτή σχεδίασαν και οργάνωσαν οι μεγάλες ξένες Μυστικές Υπηρεσίες τις οποίες απομυθοποίησαν το Γκουαντάναμο αλλά και η κινηματογραφική ταινία «Στο όνομα του Πατρός», που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Με τη συναίνεση βέβαια της πολιτικής ηγεσίας και των δύο πρώην μεγάλων πολιτικών κομμάτων της χώρας. Την πρακτική εκτέλεσή της, ανέλαβαν ο τότε Υπουργός Δημόσιας Τάξης και ο τότε Εισαγγελέας για την Τρομοκρατία. Γι’ αυτό και απολαμβάνουν μέχρι σήμερα μιας ιδιότυπης ασυλίας για τις πράξεις τους αλλά και για τους λόγους τους, όσο εξωφρενικοί κι αν είναι. Την πλεκτάνη αυτή συνέχισαν να την εκμεταλλεύονται μέχρι πρότινος. Πριν από 2 ή 3 χρόνια το Στέητ Ντιπάρτμεντ εξέδιδε ανακοινώσεις για ασύλληπτα μέλη της 17Ν και για κίνδυνο αναζωπύρωσης της τρομοκρατίας. Αποσιωπώντας βέβαια ότι όχι μόνο τους γνώριζαν όλους, αλλά και ότι ήταν αυτοί -ακριβέστερα η CIA- που απεφάσισαν να μην τους συλλάβουν. Κι ότι ήταν ακίνδυνοι αφού τους είχαν καταστήσει ομήρους στα χέρια τους, εκβιάζοντάς τους.
Αν είχαν συλληφθεί η Δίκη θα έπαιρνε άλλη τροπή. Η διαδικασία θα είχε τελείως άλλη πολιτική κατεύθυνση και ίσως η Δίκη να ήταν δίκαιη. Τέλος η απόφαση για αρκετούς απ’ τους κατηγορουμένους αλλά και για μένα, θα ήταν τελείως διαφορετική.

Ο Ναπολέων έλεγε ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα με τις μπαγιονέτες εκτός απ’ το να κάτσεις πάνω τους. Παραφράζοντας θα μπορούσαμε να πούμε ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα με τους νόμους εκτός απ’ το να τους εφαρμόζεις με περιεχόμενο αντίθετο απ’ αυτό που έχουν. Γιατί το πρόσκαιρο όφελος που έχεις είναι δυσανάλογα μικρό σε σχέση με τη μακροχρόνια ζημιά που προκαλείς. Υπονομεύεις τις αρχές και τις αξίες, υποσκάπτεις τα θεμέλια του Κράτους Δικαίου που υποτίθεται ότι υπηρετείς. Το μετατρέπεις σε ιδεοληψία αφού στην κοινωνία κυριαρχεί η αδικία, η ανομία, η φαυλότητα, το έγκλημα. Και η Δημοκρατία γίνεται «Υπαρκτή Δημοκρατία».

Είναι μήπως τυχαίο ότι σε χρονικό διάστημα ενός και πλέον αιώνα ακούμε στη χώρα μας περίπου τα ίδια πράγματα. Στις αρχές του περασμένου αιώνα ο Ιων Δραγούμης έλεγε ότι «το κράτος με όλη τη βρώμα του δεν αξίζει να το βοηθάς, παρότι ο ίδιος το βοηθούσε. Σήμερα ακούμε για κλεπτοκρατία, χρεωκοπημένο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, ενώ πρώην καθηγητής της Νομικής χαρακτήριζε πριν μερικά χρόνια τη Δικαιοσύνη ως «ανύπαρκτη, τραγική και αχρεία». Κάτι το βαθύτατα σάπιο υπάρχει σ’ αυτή τη χώρα, το οποίο διαχρονικά δεν μπορεί να θεραπεύσει η ελίτ που το δημιούργησε.

Αλέκος Γιωτόπουλος
Φυλακές Κορυδαλλού
Ιούνιος 2016

Με άλλη επιστολή του στο ΕΘΝΟΣ ο Γιωτόπουλος ταύτιζε τον Κουφοντίνα με τον Ντένις Ντόναλτσον -στέλεχος του IRA που για μία 20ετία ήταν έμμισθος πράκτορας των αγγλικών μυστικών υπηρεσιών, χωρίς να τον καταλάβει ποτέ κανένας.

Η Επιστολή Γιωτόπουλου στάλθηκε με αφορμή τις συνθήκες κράτησης στον Κορυδαλλό.

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ

«Κρατούμενος: Γιατί με βάζεις στην πτέρυγα Δ. Εκεί γίνονται απαγωγές και κινδυνεύω. Θέλω να πάω στην Ε.
Φύλακας: Και ποιος σου είπε ότι στην Ε δεν γίνονται απαγωγές;

Μέσα στη φυλακή το 80% των κρατουμένων κάνει χρήση ναρκωτικών. Απ’ αυτούς οι μισοί περίπου το ομολογούν ενώ οι υπόλοιποι το κρύβουν. Αν κάποιοι προτείνουν σε έναν απ’ αυτούς τους εξαρτημένους να μαχαιρώσει τον τάδε κρατούμενο με αντίτιμο να έχει δωρεάν πρέζα για ένα χρόνο, θα το κάνει χωρίς κανένα δισταγμό. Αυτήν την αλήθεια την αποδέχονται όλοι οι φύλακες, ακόμη και ο Διευθυντής του Κορυδαλλού το 2009 κ. Π.Δ. που μου είχε απαντήσει: «Ετσι θα γίνεις και ήρωας»! Την αγνοεί όμως ο Γεν. Γραμματέας του Υπουργείου αρμόδιος για τις μεταγωγές και πρόεδρος της Κ.Ε.Μ. Αλλιώς δεν θα αποφάσιζε να με μεταγάγει στην πτέρυγα Ε του Κορυδαλλού. Οπου λόγω της σύνθεσης των κρατουμένων μπορεί εύκολα να επαναληφθεί η επίθεση που έγινε στον Τζωρτζάτο στο Δομοκό. Επί 6 μήνες ο υπεύθυνος της επίθεσης προσποιούνταν το φιλαράκι του Τζωρτζάτου, μέχρι να του επιτεθεί απρόκλητα την τελευταία εβδομάδα.

Ο κ. Γενικός όμως αγνοεί και κάτι άλλο σημαντικό. Ο υπεύθυνος της επίθεσης, είναι όνομα μέσα στη φυλακή. Τον γνωρίζουν οι πάντες, τόσο οι κρατούμενοι όσο και οι φύλακες. Γιατί είναι προμηθευτής στη φυλακή όπου βρίσκονταν, ασκώντας παράνομη δραστηριότητα απ’ την οποία έχει πλουτίσει. Ε λοιπόν, ο κύριος αυτός δεν πέρασε καν από Πειθαρχικό Συμβούλιο για το επεισόδιο που δημιούργησε. Επιπλέον η ΚΕΜ κι ο κ. Γενικός, τον μετήγαγαν, πρώτο απ’ όλους στην παλιά του φυλακή, όπως είχε ζητήσει, για να συνεχίσει τις αγαθοεργίες του. Ενώ είχε στο λογαριασμό του μεγάλο αριθμό μεροκάματων, στο Δομοκό επί 6 μήνες συνέχισαν να του υπολογίζουν νέα, χωρίς να ‘χει πιάσει έστω και μια μέρα τη σκούπα, γιατί το θεωρούσε υποτιμητικό! Τέλος βρίσκονταν στην πτέρυγα υπό προστασία γιατί έχει αρκετούς εχθρούς και τις δύο φορές που επιχείρησε να βγει απ’ αυτήν δέχτηκε επίθεση από ομοεθνείς του με γροθιές.

Ενα απ’ τα δύο λοιπόν συμβαίνει. ‘Η ο κ. Γεν. Γραμματέας δεν έχει ιδέα για το τι γίνεται στις φυλακές, ή έχει πέσει θύμα τοξικής παραπληροφόρησης από ανώτερα στελέχη των φυλακών. Και στις δύο περιπτώσεις είναι ακατάλληλος να αποφασίζει για τις μεταγωγές. Αφού υποστηρίζει, προστατεύει, καλύπτει τους λαθρεμπόρους της φυλακής, τους συνενόχους διεφθαρμένους φύλακες και υποθάλπει τη διαφθορά.

Λένε ότι σε ορισμένες πτέρυγες κάποιες συμμορίες κάνουν ό,τι θέλουν, επιβάλλουν τον νόμο τους. Αυτό είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ότι αυτό γίνεται, όχι γιατί αυτές είναι πανίσχυρες αλλά γιατί έχουν την άδεια και το πράσινο φως απ’ το Υπουργείο και τις Μυστικές Υπηρεσίες: Αν ήθελαν, σε δύο μέρες τις είχαν διαλύσει. Σε αντάλλαγμα πληροφοριών, κάποιων εξυπηρετήσεων και χρηματισμού τους επιτρέπουν να δρουν ανεξέλεγκτα, τους παρέχουν ασυλία. Κάνουν λαθρεμπόριο ναρκωτικών, κινητών, διαφόρων αγαθών, εκβιάζουν, χτυπάνε, μαχαιρώνουν, σκοτώνουν, τρομοκρατούν, εκμεταλλεύονται κρατουμένους, χωρίς ποτέ να τιμωρούνται. Η ατιμωρησία αυτή οδήγησε στην πρόσφατη θανατηφόρα απαγωγή μέσα στη φυλακή. Θα μου πούνε: Γιατί να μη δώσουν πληροφορίες στις Αρχές, αφού έτσι βοηθάνε τη Δημοκρατία; Δεν βοηθάνε τη Δημοκρατία αλλά την Κλεπτοκρατία και τη Διαφθορά. Γίνονται συνένοχοι με τα λαμόγια της φυλακής. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτοί είναι τα χειρότερα αποβράσματα μεταξύ των κρατουμένων.

Η κατάσταση αυτή έχει ως συνέπεια να βασιλεύει μέσα στη φυλακή η ΑΔΙΚΙΑ. Το Φλεβάρη ο κρατούμενος που έσπασε όλες τις κάμερες της ακτίνας μας, το έκανε γιατί θεώρησε ότι ήταν άδικο που δεν του άφησαν το σακ βουαγιάζ που του έφεραν, ενώ στο γειτονικό κελί τους το είχαν αφήσει. Αυτή η καθημερινή αδικία είναι απαγορευτικός παράγοντας για οποιονδήποτε σωφρονισμό. Οι κανόνες λειτουργίας της σημερινής φυλακής, όχι στα χαρτιά αλλά στην πράξη, διδάσκουν τον κρατούμενο το αντίθετο. Οτι το έγκλημα είναι προσοδοφόρο κι ότι προσδίδει αξία. Οτι είναι ανώτερο απ’ την αρετή.

Ο νεαρός κλεφτρονάκος που φυλακίστηκε, μετατράπηκε στη φυλακή σε δυνητικό γκάγκστερ. Οταν θα αποφυλακιστεί αποκλείεται να βρει κάποια εργασία με τη σημερινή κρίση και με τα ψηλά επίπεδα ανεργίας. Θα οδηγηθεί στην υποτροπή. Επιπλέον γνωρίζοντας από προσωπική πείρα αλλά και από τις διηγήσεις των συγκρατουμένων του ότι δεν πρόκειται να δικαστεί μόνο για το αδίκημα που διέπραξε αλλά για τη γενικότερη εικόνα που θα σχηματίσουν με βάση το παρελθόν του, τα γνωστά στερεότυπα και τις σκοπιμότητες, κινδυνεύει να καταδικαστεί σε βαριά ποινή. Αρα θα οδηγηθεί στην ένοπλη ληστεία, μη διστάζοντας να πυροβολήσει για να αποφύγει τη σύλληψη και τη φυλάκιση αλλά και για να εκδικηθεί για την αδικία του συστήματος. Βρίσκεται μέσα στο φαύλο κύκλο έγκλημα – φυλάκιση. Κι όσο μεγαλύτερη ποινή έχει εκτίσει τόσο μεγαλύτερη πιθανότητα έχει αυτή η εκδοχή. Απόδειξη, η αυτοκτονία του ενός απ’ τους τρεις που εντοπίστηκαν πρόσφατα στη Θεσσαλία. Προτίμησε τον θάνατο απ’ την φρίκη του σωφρονισμού. Πλήρης χρεοκοπία κι αποτυχία του σωφρονιστικού συστήματος.

Βέβαια αυτή την κόπρο του Αυγείου της διαφθοράς που έχει πάρει δυσθεώρητες διαστάσεις την έχουν δημιουργήσει επί δεκαετίες η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Ο Σύριζα όμως αντί να την αντιμετωπίσει τολμηρά κι αποφασιστικά, ακολούθησε την πεπατημένη. Ο νόμος που ψήφισε δεν είναι αρκετός. Ο εξανθρωπισμός του χρεοκοπημένου συστήματος που ανακυκλώνει κι αναπαράγει το έγκλημα είναι επείγουσα ανάγκη. Χρειάζονται τολμηρές ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις σε πολλά επίπεδα. Θα αναφέρω μια σειρά από μέτρα που θεωρώ απαραίτητα χωρίς να είναι αρκετά.
Πρώτο, πρέπει να δημιουργηθούν προϋποθέσεις ώστε ο κρατούμενος να έχει κάποια εποικοδομητική ασχολία που τον ενσωματώνει στην κοινωνία και να τον αποκόβει απ’ την διαρκή ενασχόλησή του με το έγκλημα. Πρέπει να δημιουργηθούν μέσα στις φυλακές, Δημόσιες Τεχνικές Επαγγελματικές Σχολές όπου οι κρατούμενοι θα μαθαίνουν μια τέχνη. Ηλεκτρολόγοι, Ηλεκτρονικοί, Μαραγκοί, Μηχανικοί αυτοκινήτων κλπ. Θα φοιτούν δωρεάν, προαιρετικά κι όταν πετυχαίνουν στις εξετάσεις θα παίρνουν ένα δίπλωμα με το οποίο θα μπορούν να εργαστούν έξω και το οποίο θα υπολογίζεται ως ευεργετικό μέτρο, για τη μείωση της ποινής.

Δεύτερο, θα πρέπει να δημιουργηθεί στο άλλο άκρο, ένας οργανισμός που δεν θα είναι η Αστυνομία, του οποίου οι υπάλληλοι-επιστήμονες θα φροντίζουν προσωπικά τον κάθε αποφυλακιζόμενο. Θα του βρίσκουν, εργασία, σπίτι, θα τον συμβουλεύουν και θα του συμπαραστέκονται.
Τρίτο, πρέπει ν’ αλλάξει όλη η ηγεσία τουλάχιστον στις φυλακές Κορυδαλλού. Διευθυντές, Εισαγγελείς, Αρχιφύλακες. Ολοι τους, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι δεν είναι άμεσοι συμμέτοχοι στη Διαφθορά, γνωρίζουν τα πάντα γι’ αυτήν και μέχρι τώρα την καλύπτουν. Δεν είναι σε θέση να την καταπολεμήσουν, να κάνουν κάθαρση. Πρέπει να έρθουν καινούργιοι, καθαροί που θα εμπνεύσουν εμπιστοσύνη στους τίμιους φύλακες. Που θα δώσουν το μήνυμα «τέρμα η φαυλότητα» κι ότι τα πράγματα αλλάζουν ριζικά.

Τέταρτο, πρέπει ν’ αλλάξει ο Ποινικός Κώδικας, η νομοθεσία για τις ποινές. Ωστε να γίνουν αισθητά μικρότερες. Δεν είναι δυνατόν να έχει η μικρή Ελλάδα όσους ισοβίτες έχει και η Ευρώπη ολόκληρη. Δεν είναι δυνατόν ο γνωστός Νορβηγός Νεοναζί που δολοφόνησε σε μερικές ώρες 87 ανθρώπους να καταδικάζεται σε 20 έτη κάθειρξη ενώ στη χώρα μας θα είχε καταδικαστεί σε 87 φορές ισόβια συν 25 έτη κάθειρξης. Δεν είναι δυνατόν να καταδικάζονται 20χρονα παιδιά σε 25 έτη κάθειρξη για μια μικρή βόμβα με πυρίτιδα, που η Δικτατορία αποκαλούσε κροτίδα. Αποδείχτηκε ότι οι βαριές πολύχρονες ποινές όχι μόνο δεν σωφρονίζουν, δεν καταπολεμούν το έγκλημα, αλλά το αναπαράγουν σε μεγαλύτερη κλίμακα. Πρέπει να οικοδομηθεί ένας τοίχος για τις ποινές, ώστε αυτές που απαιτούν έκτιση ποινής άνω των 10 χρόνων να είναι σπάνιες.

Πέμπτο, πρέπει ν’ αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο δίδονται οι άδειες. Πρέπει να ‘ναι πραγματικά συλλογική απόφαση κι όχι ενός ατόμου. Πρέπει να σταματήσουν να δίδονται με το σταγονόμετρο, να κόβονται με στερεότυπες φράσεις, κενές περιεχομένου. Ο Αλβανός κρατούμενος που σκότωσε τον φύλακα δεν θα το έκανε, αν του έδιναν άδεια. Ούτε αυτοί που επιτέθηκαν ένοπλα στη φυλακή Τρικάλων για να δραπετεύσουν θα το έκαναν, αν τους έδιναν άδειες. Κανένας δεν θα ρίσκαρε τη ζωή του, σε ένοπλη σύγκρουση, έχοντας όλες τις αστυνομίες να τον κυνηγούν, αν ήξερε ότι θα πάρει άδεια. Θα μου απαντήσουν ότι υπήρχε κίνδυνος να μην επιστρέψουν. Κατ’ αρχάς το ποσοστό όσων δεν επιστρέφουν είναι απ’ τα μικρότερα στην Ευρώπη. Αλλά ακόμη κι αν το κάνουν, καλύτερα να ‘ναι ελεύθεροι ορισμένοι μικρο-μεσαίοι κλέφτες, γιατί τέτοιοι ήτανε κι όχι μεγαλομαφιόζοι όπως τους βάφτισαν, παρά να ‘χουμε νεκρούς, ανάμεσα στους οποίους και η άτυχη κοπέλα στον Ισθμό. Πρέπει να εφαρμοστεί και στη χώρα μας, ο τρόπος έκτισης της ποινής, που εφαρμόζεται σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες. Οπου μετά από ορισμένα χρόνια έκτισης της ποινής επιτρέπουν στους κρατούμενους να βγαίνουν την ημέρα απ’ τη φυλακή και να εργάζονται έξω και τη νύχτα επιστρέφουν στη φυλακή.

Εκτο, θα πρέπει να σταματήσουν οι πράξεις και οι παραλείψεις της Δικαιοσύνης να χαρακτηρίζονται από δολιότητα, χωρίς βέβαια να εννοώ όλους τους λειτουργούς της Δικαιοσύνης. Δεν είναι δυνατόν να αποφυλακίζεται ο γνωστός πρώην δήμαρχος με πρωτόδικη καταδίκη σε ισόβια κάθειρξη, μετά από 2,5 χρόνια φυλάκιση με δήθεν προβλήματα υγείας και «ψυχολογικά προβλήματα προσαρμογής στο περιβάλλον της φυλακής»! Εκμεταλλευόμενοι τον πρόσφατο νόμο τον οποίο ταυτόχρονα δεν σταμάτησαν να λοιδορούν. Δεν είναι δυνατόν να φέρνουν στη φυλακή Γ’ τύπου Ε2 σε σύνολο 12 κρατούμενους, 6 Πακιστανούς απ’ τους οποίους ο ένας αυτοκτόνησε γιατί παραφρόνησε απ’ την εξοντωτική ποινή του και οι άλλοι 4 απ’ τη φυλακή ανηλίκων! Εκ των οποίων ο ένας με καταδίκη σε 25 χρόνια κάθειρξη, σε ηλικία 17 ετών, χωρίς δικηγόρο, χωρίς να γνωρίζει ελληνικά, έχοντας του φορτώσει σχεδόν όλο τον ποινικό κώδικα, πλην ανθρωποκτονίας. Καλά, πότε και πώς πρόλαβε να γίνει αρχιεγκληματίας; Δεν είναι δυνατόν ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου που έγινε και Υπουργός να υποστηρίζει στην αγόρευσή του ότι υπάρχει ηθική αυτουργία και «με απλό νεύμα στο φρύδι»! Η χιλιοεπαναλαμβανόμενη φράση-κλισέ: «Εχω εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη» το αντίθετο υπονοεί. Εχετε ακούσει ποτέ κάποιον να δηλώνει ότι έχει εμπιστοσύνη στους Μηχανικούς, στους Χειρουργούς, στους Εκπαιδευτικούς, στους Ναυτικούς κλπ.;

Είναι δυνατόν ο Γεν. Γραμματέας του Υπουργείου να ισχυρίζεται ότι στη θέση Β’ των υπογείων του Κορυδαλλού δεν υπάρχει ασφάλεια όταν ο Τζωρτζάτος και εγώ εξετίσαμε εκεί την ποινή μας τα τελευταία 5 χρόνια και γνωρίζουμε ότι κανείς άλλος κρατούμενος δεν έχει πρόσβαση εκεί και άρα είναι απόλυτα ασφαλής χώρος. Είναι δυνατόν να ισχυρίζεται ότι στην πτέρυγα Ε’ όπου έχουν μεταγάγει τον Τζωρτζάτο και μετήγαγαν και μένα υπάρχει ασφάλεια όταν όλοι οι φύλακες του Δομοκού που με ρώταγαν πού βρίσκεται ο Τζωρτζάτος δεν πίστευαν στ’ αυτιά τους, προσθέτοντας: «Δεν είναι δυνατόν». Επειδή όμως το ζήτημα της ασφάλειας είναι σοβαρό και φαίνεται ότι ο κ. Γενικός Γρ. αγνοεί τα πάντα, θα του θυμίσω περιληπτικά τα εξής: Το 2008 έφεραν στον Κορυδαλλό μια κρατούμενη-μαϊμού την Ι.Γ. για ένα μήνα, μόνο για να καταθέσει ότι ο Τζωρτζάτος της έδωσε ναρκωτικά. Εκαναν έρευνα στα κελιά μας, για να παρουσιάσει ο Τύπος την εικόνα ότι έχουμε σχέση με αυτά. Εξι μήνες μετά, ο τότε διευθυντής κι ο εισαγγελέας μας ομολόγησαν ότι η υπόθεση ήταν στημένη.

Κι ο Τζωρτζάτος αθωώθηκε πανηγυρικά στο δικαστήριο. Τον Ιούλιο του 2009 έφεραν στην πτέρυγά μας για πρώτη φορά έναν άγνωστο «αντιεξουσιαστή» τον Ν.Κ. Καταγγείλαμε αμέσως το γεγονός στον Τύπο, προειδοποιώντας ότι για οποιοδήποτε επεισόδιο θα ευθύνονται αυτοί που τον έφεραν. Δεν πέρασε ένας μήνας κι επιβεβαιωθήκαμε. Είχαμε δύο σοβαρά επεισόδια τον Ιούλιο, όταν το τρίο, των «αντιεξουσιαστών» με τους δύο επαναστάτες, τον μετέπειτα βαψομαλλιά και τον κολλητό του, τον Ντόναλτσον της 17Ν, όπως τον αποκάλεσε ο Τζωρτζάτος, μας επιτέθηκαν ρίχνοντάς μας συντονισμένα αιχμηρά αντικείμενα, ενώ μας έσωσαν οι κάμερες. Μετά απ’ αυτά απαιτήσαμε και πετύχαμε να ‘χουμε δικό μας προαύλιο και να είμαστε τελείως απομονωμένοι από τους υπόλοιπους. Ετσι κερδίσαμε την παραμονή μας στη θέση Β’. Είδαν κι αποείδαν όμως ότι δεν μπορούν να φέρουν άλλους κι άλλαξαν τακτική. Μας μετήγαγαν αιφνιδιαστικά στο Δομοκό όπου σχεδίασαν κι οργάνωσαν την επίθεση μέσω των δύο αλλοδαπών ενάντια στον Τζωρτζάτο. Και σήμερα συνεχίζουν την ίδια τακτική με τη μεταγωγή μας στην πτέρυγα Ε’ όπου η κατάσταση είναι τραγική κι ανεξέλεγκτη, με 350 κρατούμενους και δίχως κάμερες. Στην καταγγελία μας της 26-07-2009 στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» καταλήγαμε: «Είναι πια ολοφάνερο ότι μπροστά μας ξεδιπλώνεται ένα συγκεκριμένο σχέδιο που έχει εκπονηθεί από μυστικές υπηρεσίες για την εξόντωσή μας…». Κι εδώ επιβεβαιωθήκαμε. Για οτιδήποτε λοιπόν συμβεί είτε στον Τζωρτζάτο είτε σε μένα στην πτέρυγα Ε, υπεύθυνοι θα είναι ο Γεν. Γραμματέας του Υπουργείου και Πρόεδρος της ΚΕΜ κ. Φυτράκης, το μέλος της ΚΕΜ επιβλέπουσα Εισαγγελέας Κορυδαλλού κ. Περιμένη και η Διευθύντρια Κορυδαλλού που γνωρίζει πολύ καλά την τοπογραφία της φυλακής.

Οταν πριν δύο-τρία χρόνια η Κύπρος ζήτησε την έκδοση του συμβολαιά Ν.Μ. που είχε δολοφονήσει 5 ανθρώπους σε 20 δευτερόλεπτα, το υπουργείο του πρόσφερε πλήρη προστασία. Τον κρατούσαν σε πλήρη ασφάλεια, σε μυστικό χώρο επί ένα χρόνο. Κι όταν ο συγκατηγορούμενός του κατέθεσε ότι ο συμβολαιάς ήταν ένας απ’ τους δολοφόνους του δημοσιογράφου Σ. Γκιόλιας, δολοφονία που παραμένει ανεξιχνίαστη, κανένας ανακριτής ή εισαγγελέας δεν πήγε να τον ανακρίνει. Κι ενώ παρόμοιες καταθέσεις, για άλλους θεωρούνται αναμφισβήτητα τεκμήρια ενοχής. Εχουμε δηλ. παροχή ασφάλειας a la cart.

Θα μου πούνε, μα γιατί επικαλούνται την ασφάλεια; Η απάντηση είναι απλή. Ολοι γνωρίζουν ότι ο επαναστάτης βαψομαλλιάς που παραβίασε πέρσι τους όρους της άδειας, παγίδεψε μια ομάδα αγωνιστών, παραμυθιάζοντάς τους ότι τάχα θα οργάνωνε την δραπέτευσή τους απ’ τον Κορυδαλλό. Αυτοί όμως στο τέλος, τον πήραν χαμπάρι και τον κατάγγειλαν. Ετσι είχε πια καεί. Επρεπε λοιπόν να τον αντικαταστήσουν με κάποιον άλλο. Εφεραν λοιπόν τον κολλητό του, Ντόναλτσον της 17Ν στη θέση Α. Και παρότι υπάρχει στεγανότητα ανάμεσα στις δύο θέσεις, φοβούνται λόγω της γειτνίασης ότι μπορεί με κάποιο τρόπο να τους σφυρίξουμε την αλήθεια και να τους χαλάσει η σούπα. Αυτό είναι όλο.
Τελειώνοντας έχω ορισμένα ερωτήματα για το τρίτο μέλος της ΚΕΜ. Τον πρόεδρο του Επιστημονικού Συμβουλίου (ΚΕΣΦ). Γιατί, ενώ το 2012 το ΚΕΣΦ αποφάσισε ότι είχα νόμιμο δικαίωμα να έχω ηλεκτρονικό υπολογιστή που μου ήταν απαραίτητος για την εκπόνηση του Διδακτορικού μου στα Μαθηματικά, δεν μου τον παραχώρησαν ποτέ; Υποχρεώνοντάς με να γεμίσω το κελί μου με δεκάδες βιβλία μαθηματικών, για τα οποία στη συνέχεια με κατάκριναν. Γιατί δεν τα μετάφεραν στο Δομοκό σε δύο μέρες, όπως μου είχε υποσχεθεί η Εισαγγελέας, παρουσία φυλάκων; Γιατί μετάφεραν τα μισά μετά από 4 μήνες, στις 23 Απριλίου κι ενώ είχε ψηφιστεί στις 20 ο νόμος που καταργούσε τη φυλακή Γ’ τύπου; Γιατί συνέχισαν να με κρατάνε στο Δομικό, για άλλους 5 μήνες και τώρα με μετήγαγαν στην πτέρυγα Ε’, πτέρυγες που είναι αδύνατο ν’ απομονωθείς, να συγκεντρωθείς για να ‘χεις την επιστημονική εργασία που απαιτεί το Διδακτορικό; Γιατί δεν ασχολήθηκαν με τη δυνατότητα, που ανέδειξε το παράδειγμά μου να σπουδάσει κάποιος κρατούμενος σε Δημόσιο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο που έχει τμήμα για φυλακισμένους, αφού δεν χρειάζεται καν να βγει απ’ τη φυλακή; Πανεπιστήμιο που χορηγεί διπλώματα ισοδύναμα μ’ αυτά που παρέχει στους κανονικούς φοιτητές. Μετά το κανονικό δίπλωμα και τα δύο Master που πήρα το 2009 έχω την επάρκεια να διδάξω σε οποιοδήποτε Γαλλικό Πανεπιστήμιο. Τέλος πώς εξηγείται η παρακάτω αντίφαση; Οταν ένας κρατούμενος σκουπίζει τη φυλακή μια ώρα την ημέρα, που είναι χειρωνακτική εργασία, θεωρείται σωφρονισμός και σωστά υπολογίζεται ως ευεργετικό μέτρο για τη μείωση της ποινής του. Οταν όμως σπουδάζει για πάνω από 10 χρόνια Μαθηματικά και παίρνει διπλώματα, πράγμα που είναι διανοητική εργασία και σημαίνει ότι αποκλείεται να έχει άλλη εγκληματική ασχολία, δεν θεωρείται σωφρονισμός και δεν υπολογίζεται ως ευεργετικό μέτρο. Πρώτη φορά βλέπω Επιστημονικό Συμβούλιο να υποστηρίζει τόσο παράλογα πράγματα. Να μη βοηθάει την επιστημονική εργασία κάποιου κρατούμενου αλλά αντίθετα να την εμποδίζει, να την σαμποτάρει.

Αλέκος Γιωτόπουλος
Φυλακές Κορυδαλλού πτέρυγα Ε’
Σεπτέμβριος 2015

Προσθήκη, το Μάρτη 2017: Δύο σχετικά πρόσφατα γεγονότα επιβεβαιώνουν τα παραπάνω. Πριν από 3 ή 4 μήνες σε αστυνομικό έλεγχο που έγινε στο κέντρο της Αθήνας, ένας αδειούχος κρατούμενος των φυλακών Χαλκίδας, που δήλωνε ανοιχτά «εγώ αν βγω, δεν ξαναγυρίζω στη φυλακή» έβγαλε ένα όπλο και αυτοπυροβολήθηκε, αυτοκτονώντας. Αλλος ένας κρατούμενος που προτίμησε το θάνατο απ’ την φρίκη του σωφρονισμού. Δεύτερο, τον Ιούλιο του 2016 ο Πρόεδρος κι ο Γ. Γραμματέας της Ομοσπονδίας των Σωφρονιστικών Υπαλλήλων δηλώνουν στον Τύπο: «Η βία, η εξαθλίωση κι η εκμετάλλευση μέσα στις φυλακές έχουν δημιουργήσει μια εικόνα κατάρρευσης του συστήματος κράτησης, που κάποιοι επιμένουν περιέργως να το αποκαλούν ως σωφρονιστικό». Κανενός δεν ίδρωσε το αυτί. Ούτε των στελεχών του Υπουργείου Δικαιοσύνης, ούτε των βουλευτών, ούτε των δημοσιογράφων του πλουραλισμού, ούτε των Δικαστικών Λειτουργών, απασχολημένοι στους ομηρικούς καυγάδες για τα ευγενή ιδεώδη… των απολαβών τους και του έτους συνταξιοδότησής τους. Ούτε των καθηγητάδων της Νομικής, θεματοφυλάκων της φρικαλεότητας του σημερινού σωφρονισμού. Στην Ολλανδία και στη Γερμανία κλείνουν φυλακές λόγω έλλειψης κρατουμένων κι εδώ όλο και κτίζουμε καινούριες ανατροφοδοτώντας το έγκλημα.
Α.Γ.
Μάρτης 2017»

ΤΖΩΡΤΖΑΤΟΣ>Ο ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ CIA

Ο Βασίλης Τζωρτζάτος, σε παλαιότερη επιστολή του την οποία είχε δημοσιεύσει η «Ελευθεροτυπία», επιτίθεται στον Δημήτρη Κουφοντίνα, κατηγορώντας τον πως όσα λέει και γράφει είναι υπαγορευμένα από τη CIA. Ο ίδιος αναφέρει για τον μια φορά κι έναν καιρό επιχειρησιακό αρχηγό του πως άφησε σκοπίμως ενοχοποιητικά στοιχεία στη γιάφκα της «17 Νοέμβρη», μετά από την έκρηξη στον Πειραιά και τον τραυματισμό του Σάββα Ξηρού, το καλοκαίρι του 2002, με σκοπό να συλληφθούν όλα τα μέλη της οργάνωσης, αφού, όπως ισχυρίζεται, είχε προϋπάρξει συμφωνία με τις διωκτικές αρχές.

Επιπλέον, ο Τζωρτζάτος, ο οποίος στις Φυλακές Κορυδαλλού βρίσκεται σε επαφή μόνο με τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο, καταγγέλλει πως ο Κουφοντίνας μετέφερε επίτηδες παλαιά χειρόγραφα για τις αμοιβές των τρομοκρατών και φρόντισε μόνο να σβηστούν τα ίχνη που υπήρχαν για να απαλλαγούν συγγενικά του πρόσωπα. Ο Τζωρτζάτος, εξάλλου, ισχυρίζεται πως δέχεται επανειλημμένως απειλές για τη ζωή του κι ότι για τον εκφοβίσουν, επιχειρούν να τον βγάλουν «χαφιέ».

Διαβάστε όλη την επιστολή Τζωρτζάτου

Ενα χρόνο περίπου πριν από τις συλλήψεις του 2002, συνάντησα τυχαία στο δρόμο ένα μέλος της οργάνωσης. Είπαμε στα γρήγορα δύο, τρεις κουβέντες. Του είπα ότι είχα την αίσθηση ότι τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά, ότι ανησυχούσα και τον ρώτησα αν τα σπίτια ήταν καθαρά, γιατί αλλιώς θα ‘πρεπε ν’ αδειάσουν. Μου απάντησε ότι δεν χρειαζόταν γιατί όλα ήταν καλά.

«Το άδειασμα ήταν μια συνήθης πρακτική της οργάνωσης. Μάλιστα μια φορά άδειασα ένα σπίτι που κρατούσα σε ένα απόγευμα, γιατί με ειδοποίησαν ότι κάποιο μέλος που το γνώριζε υποψιαζόταν ότι τον παρακολουθούσαν. Οι κανόνες για τα σπίτια ήταν αυστηροί. Κανένα μέλος δεν είχε δικαίωμα να ξέρει πού βρίσκεται και να μπει σ’ αυτό, χωρίς την άδεια του υπεύθυνου του σπιτιού για λόγους στεγανότητας.

Αυτός φρόντιζε να είναι καθαρά ώστε να μην προκαλεί υποψίες αν κάποιος ξένος έμπαινε μέσα απρόβλεπτα. Να έχει λίγα πράγματα, τακτοποιημένα και σε τάξη ώστε σε περίπτωση συναγερμού να μπορούν να μεταφερθούν γρήγορα αλλού.

Μέσα στη φυλακή πληροφορήθηκα ότι τον Γενάρη του 2002 δηλ. 6 μήνες πριν από τις συλλήψεις ήρθε αίτημα από δύο πλευρές προς τον υπεύθυνο (πάντα τον ίδιο) ενός σπιτιού που ήταν παραφορτωμένο να το αδειάσουν για κάποιο χρονικό διάστημα. Μεταφέροντας τα υλικά στην επαρχία και θάβοντάς τα όπως το ‘χανε κάνει στο παρελθόν. Οταν υπήρχε παρόμοιο αίτημα ο πρώτος που συμφωνούσε ήταν ο υπεύθυνος, για λόγους ευνόητους.

Μεγάλη ήταν η έκπληξή τους όταν πληροφορήθηκαν την αρνητική απάντηση. Αντί να ζητάει ο ίδιος το άδειaσμα, επέμενε στην άρνηση χωρίς να δίνει εξηγήσεις. Τους διαβεβαίωσε όμως κατηγορηματικά ότι δεν υπήρχε κανένα απολύτως χειρόγραφο ούτε άλλα στοιχεία γιατί τα είχε καταστρέψει και πετάξει σύμφωνα με τους κανόνες. Επεσαν όλοι απ’ τα σύννεφα τον Ιούλη του 2002 όταν μάθανε ότι στο σπίτι που αποκαλύφθηκε υπήρχε όλο αυτό το χαρτομάνι. Θα σκεφτεί κάποιος ότι η εξήγηση είναι ότι είπε ψέματα το Γενάρη του 2002 κι ότι δεν τα ‘χε καθαρίσει.

Αυτό όμως δεν είναι ακριβές για τους εξής λόγους:

1) Ο Σάββας βεβαίωσε επανειλημμένα το Δικαστήριο ότι τα χειρόγραφα που βρέθηκαν, δεν υπήρχαν στο σπίτι. Ο Σάββας πήγαινε συχνά στο σπίτι κι αν υπήρχαν θα τα ‘βλεπε κι είναι σίγουρο ότι θα τα κατάστρεφε.

2) Ο Σάββας τον τελευταίο χρόνο περνούσε στον υπολογιστή όλα τα χειρόγραφα ακριβώς για να μην υπάρχουν στοιχεία. Μάλιστα τα είχε περάσει όλα, κι εκείνη την περίοδο περνούσε τα κείμενα διεκδίκησης από αποκόμματα του Τύπου κι όχι από χειρόγραφα.

3) Το τετράδιο, με τις καταγραφές χρηματικών ποσών που αναφέρονται σχεδόν σε όλους τους κατηγορούμενους, θα το είχε σίγουρα καταστρέψει. Να σημειώσω εδώ ότι ενώ δεν βρέθηκε το τετράδιο της περιόδου του 2002 που θα ήταν πιο λογικό να βρεθεί, βρέθηκε αυτό που ήταν παλιό, μέχρι το ’94. Δεν υπήρχε κανένας λόγος να το κρατάνε και σύμφωνα με τους κανόνες θα ‘πρεπε να το ‘χουν καταστρέψει από καιρό. Μέσα στη φυλακή όταν πρωτοδιάβασα στον Τύπο ότι υπάρχουν κάποια στοιχεία για ποσά, τον ρώτησα:

«Τι είναι αυτά που γράφουν οι εφημερίδες για χρηματικά ποσά;» και μου απάντησε: «Θα ‘ναι καμιά σελίδα που έπεσε πίσω απ’ το καλοριφέρ και δεν την είδα» ενώ επρόκειτο για δύο τετράδια!

Η εξήγηση είναι μόνο μία και φωτίζει και την άρνηση του Γενάρη.

Αυτός που πήγε στο σπίτι το βράδυ, μετά την έκρηξη στον Πειραιά, δεν πήγε για να τ’ αδειάσει αλλά για να το γεμίσει. Μετέφερε εκεί τα χειρόγραφα που έκαιγαν σχεδόν όλους τους κατηγορούμενους. Τα έφερε είτε από κάποια προσωπική του κρύπτη όπου τα φύλαγε είτε του τα έδωσαν κάποιοι για να τα τοποθετήσει εκεί.

Ρίχνοντας ορισμένα στο πάτωμα, σκηνοθετώντας ότι δήθεν του έπεσαν, μέσα στη βιασύνη του. Αλλωστε, αν ήθελε να τα αφαιρέσει απ’ το σπίτι όπως ισχυρίζεται, ήταν πολύ εύκολο και γινόταν σε μία μόνο φορά εκείνο το βράδυ, αφού όλος ο όγκος τους χωρούσε σε μια πλαστική σακουλίτσα σούπερ μάρκετ. Τα μόνα στοιχεία που φρόντισε να εξαλείψει με τη χλωρίνη είναι σε μερικά όπλα γιατί φοβόταν την ύπαρξη DNA που ενδεχόμενα ανήκε σε στενό του πρόσωπο.

Η άρνηση όμως του Γενάρη δείχνει και κάτι άλλο. Οτι αυτός είχε ήδη έρθει σε επαφή με αυτούς με τους οποίους έκανε συμφωνία μεταγενέστερα και του είχαν διαμηνύσει ότι προϋπόθεση οποιασδήποτε συμφωνίας είναι να βρεθούν στοιχεία και τεκμήρια. Τα σπίτια έπρεπε πάση θυσία να παραδοθούν γεμάτα. Επιβεβαιώνεται ο δημοσιογράφος που έγραψε πέρσι ότι το κάστρο της 17Ν έπεσε κι αυτό από μέσα.

Λύνεται, έτσι και ο γρίφος, γιατί πήρε μαζί του στον Πειραιά το καμένο περίστροφο-ταυτότητα της 17Ν, αφού, όπως γνωρίζω, υπήρχε τουλάχιστον ένα άλλο περίστροφο, καθαρό και αχρησιμοποίητο. Δεν ήταν «λάθος». Το περίστροφο πάρθηκε εσκεμμένα και εσκεμμένα αφέθηκε εκεί μετά την έκρηξη. Αν δεν υπήρχε αυτό το συγκεκριμένο, δεν θα ακολουθούσε η ανάκριση με μοντέρνα ναρκοφάρμακα στον Σάββα, όπως είχε συμβεί στο παρελθόν με άλλους. Απ’ τη στιγμή που είχαν την απόδειξη της σχέσης του Σάββα με τη 17Ν, όποιος και να ‘ταν στη θέση του, η έκβαση θα ήταν η ίδια.

Οταν παραδόθηκε στην Αστυνομία, τα ΜΜΕ προέβαλαν σαν δικαιολογία ότι το έκανε τάχα για να σώσει την τιμή της οργάνωσης, τη στιγμή που ακόμη και οι ανακριτές μας ομολογούσαν ότι όσα και να λένε τα μίντια εναντίον της, ο μύθος της 17Ν δεν θα καταρρεύσει. Επινόησαν αυτό το παραμυθάκι για ν’ αποκρύψουν την πραγματική και ουσιαστική αιτία: Οτι δίκη χωρίς την παρουσία του δεν μπορούσε να γίνει.

Μόνο με τη συμμετοχή του θα εξασφαλιζόνταν η καταδίκη των κατηγορουμένων σύμφωνα με το κατηγορητήριο. Οποιοσδήποτε πραγματικός αγωνιστής, στη θέση του, θα έκανε, αμέσως μόλις φυλακίστηκε, ορισμένες απλές και απαραίτητες κινήσεις. Θα συγκαλούσε όσους δεν συνεργάστηκαν ανοιχτά, για να τους δώσει εξηγήσεις για ό,τι έγινε και θα δημιουργούσε μια συλλογικότητα ανεξάρτητα απ’ το γεγονός της διάλυσης ή μη της 17Ν. Θέτοντας στο περιθώριο τους 4 ανοιχτά συνεργαζόμενους. Αυτός έκανε ακριβώς το αντίθετο.

Προπαγάνδιζε ανοιχτά σ’ όλους τους κρατούμενους τη θέση της Αντιτρομοκρατικής ότι όσοι μίλησαν μίλησαν χωρίς να τους αγγίξουν κι είπαν την αλήθεια!

Ιδιαίτερα το έλεγε για τον Σάββα αλλά και για μένα, παρ’ ότι του έδειξα τα σημάδια στο σώμα μου από τον άγριο ξυλοδαρμό μου που τα είχα για 6 μήνες. Τορπίλισε οποιαδήποτε κοινή συζήτηση προτείνοντας να συμμετέχουν σ’ αυτήν και οι συνεργαζόμενοι που θα μας κάρφωναν στη Δίκη. Στην τελευταία προσπάθειά μου να έλθει για συζήτηση, όπως το ‘χε υποσχεθεί, με έβρισε και εξαφανίστηκε τρέχοντας. Για να λειτουργεί προσωπικά και ανεξέλεγκτα.

Ενώ υποτίθεται ότι παραδόθηκε για να σώσει την τιμή της οργάνωσης, έγινε το πρώτο φιλαράκι των ανοιχτά συνεργαζόμενων – ρουφιάνων. Ηταν συνέχεια μαζί τους και τους προστάτευε. Τον έπιασα δύο φορές μέσα στο κελί του, να δασκαλεύει, προφανώς κατόπιν εντολών, τους δύο, ώστε να καταθέσουν στη Δίκη ψεύδη υπέρ του τρίτου, για να ‘χει μειωμένη ποινή, πράγμα που έγινε και πέτυχε. Ετσι σήμερα και οι 4 ανοιχτά συνεργαζόμενοι έχουν αποφυλακιστεί με μειωμένες ποινές κι ενώ οι 3 απ’ αυτούς θα ‘πρεπε να καταδικαστούν σε ποινές ισοβίων.

Κάρφωνε μέσα στο Δικαστήριο. Οχι με το χοντροκομμένο ξεπερασμένο τρόπο. Με το μοντέρνο και φινετσάτο. Με την κατάπτυστη φράση: «Η τιμή μου και η υπόληψή μου δεν μου επιτρέπουν να απαντήσω», δηλ. και χαφιεδίζεις και παριστάνεις τον ήρωα που δεν καρφώνει. Γι’ αυτό σ’ όλη τη διάρκεια της Δίκης, μόλις κάποιος κατηγορούμενος απαντούσε «όχι», έσπευδε αμέσως κάποιος Δικαστής να ζητήσει επεξήγηση: «Οχι, δεν ξέρεις;» ρωτούσε ή «όχι, γιατί η τιμή σου και η υπόληψή σου…».

Αν απαντούσες το πρώτο, ξίνιζαν τα μούτρα τους, αν απαντούσες το δεύτερο, έτριβαν τα χέρια τους με ικανοποίηση.

Η περίπτωση της υπόθεσης Μομφεράτου τα εξηγεί όλα. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο αλλά και την κατάθεση του πρώτου συνεργαζόμενου-ρουφιάνου, που θεωρήθηκε αξιόπιστη απ’ το Δικαστήριο, ο ήρωάς μας ήταν ένας απ’ τους δύο φυσικούς αυτουργούς της ανθρωποκτονίας και καταδικάστηκε σε δις ισόβια. Ελα όμως που ο ρουφιάνος έλεγε ψέματα. Που ο φυσικός αυτουργός δεν ήταν ο ήρωας αλλά ο ίδιος.

Οποιοσδήποτε πραγματικός αγωνιστής θα έκανε το εξής απλό: Θα έκανε μια δήλωση λέγοντας ότι τα πράγματα δεν έγιναν έτσι, χωρίς να ‘ναι υποχρεωμένος να υποδείξει τον φυσικό αυτουργό. Δεν το ‘κανε όμως. Γιατί τότε ο ρουφιάνος θα καταδικαζόταν σε ισόβια και σήμερα δεν θα ‘χε αποφυλακιστεί. Κυρίως όμως γιατί θα κατέρρεε ως αξιόπιστος μάρτυρας και δεν θα καταδικάζονταν, με τα ψέματά του, σύντροφοι που δεν συνεργάστηκαν. Και συγκεκριμένα σ’ αυτήν μόνο την υπόθεση εγώ που καταδικάστηκα σε 2 φορές ισόβια ως οδηγός, ενώ δεν ήμουν εκεί και ο «ηθικός αυτουργός», σύμφωνα με την κατάθεσή του στο Δικαστήριο, ενώ στους ανακριτές είχε υποδείξει άλλους, σε άλλες 2 ισόβιες. Δηλ. ο ήρωάς μας προτίμησε τα ψέματα για να σώσει τον πρώτο ρουφιάνο και να καταδικαστούν σε 2 φορές ισόβια ο καθένας, δύο που δεν συνεργάστηκαν, απ’ την αλήθεια που θα τους έσωνε!

Κανένας αγωνιστής δεν θα ‘κανε ποτέ τέτοια ατιμία.

Μια μόνο εξήγηση υπάρχει γι’ αυτήν και για το γεγονός ότι εδώ και 7 χρόνια που του θέτω δημόσια το ερώτημα δεν απαντάει. Μόνο αν κάποιοι, μετά από συμφωνία, του είχαν απαγορεύσει ν’ αμφισβητήσει τους συνεργαζόμενους και το κατηγορητήριο.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου επικαλείται τη στάση του για να αιτιολογήσει τις καταδίκες. Σε κάθε ενέργεια λέει: Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, κατηγορούμενοι είναι οι εξής. Ο ήρωάς μας που ανέλαβε την ευθύνη δεν εξέφρασε καμιά αντίρρηση. Αρα έτσι έγιναν τα πράγματα και σωστά καταδικάζονται. Δηλ. τα καρφώματα των ξεφωνημένων ρουφιάνων δεν αρκούσαν. Ηταν απαραίτητη και αναγκαία η σιωπηλή συναίνεση του ήρωα για την καταδίκη.

Θα μου αντιτάξει κάποιος:

«Ο λόγος του όμως είναι επαναστατικός». Η απάντηση είναι ότι έτσι είναι πάντα και δεν γίνεται διαφορετικά. Επαναστατικός ήταν και ο λόγος του Μαλινόφσκι, όπως και του Κρυστάλη. Η επιτυχία του ρόλου τους βασίζεται στη διπροσωπία. Ο λόγος αυτός όμως αναιρείται από τις πράξεις. Κι όπως λέει η ιστορική εμπειρία και η επιστολή του Πλουμπίδη που ανέφερα, σ’ αυτήν την περίπτωση καθοριστική σημασία έχουν οι πράξεις κι όχι ο λόγος.

Η περίπτωσή μας είναι αγγλική πατέντα. Θυμίζει έντονα ανάλογες στρατολογίες μελών της ηγεσίας του IRA. Μία απ’αυτές είναι του Ντένις Ντόναλτσον, με επαναστατικό λόγο κι αυτός. Ηταν αγωνιστής, αντάρτης ,κολλητός του Μπόμπι Σαντς, ιστορικού στελέχους του IRA που πέθανε μετά από απεργία πείνας το ’81. Στη δεκαετία του ’80 στρατολογήθηκε από τις αγγλικές μυστικές υπηρεσίες ως έμμισθος πράκτορας. Παρέμεινε στην ηγεσία του IRA και στη συνέχεια του Σιν Φέιν, δίπλα στον Τζέρι Ανταμς για πάνω από 20 χρόνια χωρίς να τον πάρει είδηση κανείς. Ως το 2005, οπότε αποκαλύφθηκε και εκδιώχθηκε.

Η συμφωνία έγινε το αργότερο τον Αύγουστο του 2002, πριν παραδοθεί. Εγινε τουλάχιστον με τη CIA, το FBI, τις Αγγλικές Μυστικές Υπηρεσίες και την ΕΥΠ που του επέβαλαν τους όρους τους. Αν λάβουμε υπόψη μας και τον ευτελή φραξιονισμό του που γνώριζαν, η ανάληψη της ευθύνης ήταν μονόδρομος. Βασικά απαίτησαν την παράδοση των σπιτιών γεμάτων, την παράδοσή του, την ανάληψη ευθύνης για όλα, τη μη αμφισβήτηση του κατηγορητηρίου και των ανοιχτά συνεργαζόμενων ώστε να περατωθεί ομαλά γι’ αυτούς η Δίκη και να πετύχουν τις καταδίκες που είχαν προαποφασιστεί.

Πριν παραδοθεί βέβαια τον πέρασαν από ανάκριση, η οποία παραμένει μυστική. Απ’ την πλευρά τους του έδωσαν ορισμένα ανταλλάγματα, τα οποία τα βλέπουν όλοι, για τα οποία όμως κανένας δεν μιλάει.

Η ανάληψη της ευθύνης δεν περιορίζεται στη Δίκη αλλά προεκτείνεται χρονικά και μετά απ’ αυτήν. Επιτρέπει στη CIA να μιλάει σήμερα ως 17Ν μέσα απ’ τη φωνή του, υπαγορεύοντάς του ό,τι επιθυμούν. Το θεωρούν σημαντικό για τον έλεγχο τής μετά τη 17Ν «τρομοκρατίας» στη χώρα, μαζί με κάποιες άλλες κινήσεις.

Στη δευτεροβάθμια Δίκη, ενώ όλων των κατηγορούμενων οι ποινές μειώθηκαν, η δική μου έμεινε αμετάβλητη. Την τελευταία μέρα της Δίκης το 2007 με φώναξε ο μακαρίτης σήμερα συνήγορος της Πολιτικής Αγωγής Αλ. Κατσαντώνης και μου είπε, παρουσία ορισμένων άλλων συνηγόρων: «Ελα εδώ βρε. Με τον Κουφοντίνα πήγες και τα ‘βαλες; Σου ‘κανε μεγάλη ζημιά. Είναι σαν να τα ‘βαλες με την εξουσία»!

Το καλοκαίρι του 2009, μετά από ένα άρθρο μου στον Τύπο, ήρθε στη φυλακή να με συναντήσει ο τότε εισαγγελέας για την Τρομοκρατία. Μου είπε: «Ξέρω ότι δεν θα μου πεις τίποτα. Αλλά για λόγους τυπικούς όφειλα να έρθω. Να ξέρεις ότι με δυο θα ‘θελα να συζητήσω. Με τον Σάββα και με τον Γιωτόπουλο». Του λέω: «Με τον Κουφοντίνα δεν θέλεις;» Απάντησε: «Τι να τον κάνω αυτόν; Αυτός έχει υπογράψει συμφωνίες».

Το 2002, λίγο μετά τις συλλήψεις, είχε εκδοθεί ένα βιβλίο για τη 17Ν από δυο δημοσιογράφους, εκ των οποίων ο ένας είναι διευθυντής σε κανάλι. Πραγματικοί συγγραφείς του βιβλίου ήταν οι μυστικές υπηρεσίες, αφού αυτές είχαν δώσει το υλικό. Στόχος του ήταν να προπαγανδίσει το κατηγορητήριο προετοιμάζοντας την κοινή γνώμη για τη Δίκη και τις καταδίκες. 12 χρόνια μετά εκδίδεται ο δεύτερος τόμος αυτού του βιβλίου με τους ίδιους πραγματικούς συγγραφείς διά χειρός του ήρωά μας Ντόναλτσον της 17Ν. Στόχος του είναι να επιβεβαιώσει ότι το κατηγορητήριο ήταν σωστό, ότι δίκαια καταδικάστηκαν όλοι κι ότι η Δίκη ήταν άψογη. Επί της ουσίας και στα βασικά ζητήματα τα δυο βιβλία έχουν τις ίδιες θέσεις. Το νέο όμως βιβλίο έχει ένα κοινό χαρακτηριστικό που είναι πολύ πιο τονισμένο: Το ψέμα. Είνα γεμάτο ψέματα οφθαλμοφανή και προκλητικά. Αποκάλυψα ήδη την αλήθεια για την υπόθεση Παλαιοκρασσά στο προηγούμενο κείμενο.

Θα προσθέσω μόνο τρία αποκαλυπτικά.

Στη σελίδα 219 και 305 λέει ότι τραυματίστηκε από σφαίρα σε ενέργεια. Ο αναγνώστης συμπεραίνει λογικά ότι δέχθηκε σφαίρα αντιπάλου.Η αλήθεια είναι διαφορετική. Αυτοπυροβολήθηκε κατά λάθος χωρίς να απειλείται. Κρατούσε ένα πιστόλι κι απ’ την ένταση του ξέφυγε μια σφαίρα και χτύπησε το δάκτυλό του. Γιατί λέει αυτό το προκλητικό ψέμα; Τη στιγμή που σχεδόν όλοι γνωρίζουν την αλήθεια που θα αποκαλυπτόταν και μάλιστα του είχαν βγάλει και σχετικό παρατσούκλι.

Στη σελίδα 376 διηγείται πως πήγαν να μετακινήσουν ένα απαλλοτριωμένο αυτοκίνητο κάπου στην Κοκκινιά και χάρη στη διαίσθησή του απέφυγαν την παγίδα. Κι εδώ αντιστρέφει τα γεγονότα. Επειδή ο άλλος σύντροφος ήμουν εγώ, τα πράγματα έγιναν ως εξής: Πηγαίνοντας να το πάρουμε, φτάνοντας στα 10 μέτρα περίπου απ’ το αμάξι, βλέπουμε πίσω απ’ το αμάξι, σε απόσταση περίπου 30 μέτρων, 4 να πλένουν ένα αυτοκίνητο, εκ των οποίων μια γυναίκα, ντυμένοι με αθλητικές φόρμες κι έχοντας τραβήξει ένα λάστιχο από μια μονοκατοικία. Με το που μας βλέπουν, τους πετάγονται τα μάτια έξω.

Του λέω: «Τους βλέπεις αυτούς πώς μας κοιτάζουν, πρέπει να είναι μπάτσοι». Απαντάει: «Οχι μωρέ, της γειτονιάς είναι, πάμε να το πάρουμε» και ήταν έτοιμος να μπει στο αυτοκίνητο. Του λέω “Εγώ δεν πάω” και, σπρώχνοντάς τον, στρίβουμε στη γωνία. Προχωράμε λίγο και του λέω: “Ακουσε, εγώ θα περιμένω εδώ και εσύ θα κάνεις το τετράγωνο, να ελέγξεις αν υπάρχουν κι άλλα ασφαλίτικα αμάξια”.

Ερχεται μετά από 10 λεπτά αλαφιασμένος και μου λέει: “Πάμε να φύγουμε, είχες δίκιο, μας την έχουν στημένη. Είναι άλλα δυο ασφαλίτικα αμάξια σε δυο δρόμους. Το ένα είναι κρυμμένο πίσω από μια νταλίκα. Σε καθένα είναι 4 και πίνουν καφέδες”. Δηλ. αν το είχαμε πάρει, όπως πρότεινε, θα είχαμε την τύχη του Τσουτσουβή, αφού αυτοί ήταν 12 και εμείς 2. Του λέω έξαλλος: “Ακου να δεις. Από δω και πέρα θα κάνω έλεγχο στα αμάξια μόνο εγώ. Δεν πρόκειται να ξανάρθεις μαζί μου για έλεγχο”. Απαντάει: “Εντάξει, αλλά μην το πεις στους άλλους”.

Στη σελίδα 249 περιγράφει το επεισόδιο της μηχανής με το περιπολικό, ισχυριζόμενος ότι εσκεμμένα χτύπησε το παρμπρίζ στη μέση και το φανάρι και κατασκευάζει ολόκληρο ρομάντζο για το τελευταίο. Δεν χρειάζεται όμως να είσαι ειδικός για να καταλάβεις ότι ένας 25άρης πάνω σε μια μηχανή, που δεν είναι επαγγελματίας και πυροβολεί ένα αυτοκίνητο σε κάποια απόσταση, χωρίς να σημαδεύει, ρίχνει στην τύχη, στο γάμο του καραγκιόζη. Και τυχαία πήγαν οι σφαίρες εκεί που πήγαν.

Γι’ αυτό άλλωστε του έγινε και σκληρή κριτική. Γιατί θα μπορούσε να χτυπήσει τους αστυνομικούς, πράγμα που ήταν αντίθετο με τη γραμμή της οργάνωσης, να μην τους χτυπάμε αν δεν μας απειλούν. Αυτό που έπρεπε να κάνουν, είναι να φύγουν αφού είχαν δυνατή μηχανή, όπως άλλωστε έκαναν στη συνέχεια. Γιατί λοιπόν αυτά τα ψέματα; Οι αντάρτες ήταν πάντα σεμνοί και ποτέ και πουθενά δεν παρίσταναν τον Τζέιμς Μποντ. Πέρα από έναν αρρωστημένο εγωισμό, τι εξυπηρετούν; Να τον εξυψώσουν; Να προβοκάρουν; Να τσεκάρουν τι είναι αλήθεια; Να δημιουργήσουν σύγχυση; Να καλύψουν άλλα ψέματα; Να καλύψουν άλλους;

Και όταν σε τέτοια ασήμαντα γεγονότα, λέγονται τέτοια ψέματα άνευ λόγου, ο καθένας καταλαβαίνει τι σχέση με την αλήθεια έχουν τα γραφόμενα, όταν αναφέρονται σε ζητήματα με κάποιο πολιτικό ή άλλο ουσιαστικό περιεχόμενο.

Την περίοδο της απεργίας πείνας που έκανα το 2004, ο ήρωάς μας έβαζε τους γνωστούς κλακαδόρους του «κινήματος» να γυρίζουν από καφενείο σε καφενείο στα Εξάρχεια και να διαδίδουν ψευδώς ότι έκανα μούφα απεργία πείνας και ότι έτρωγα. Λίγες μέρες πριν από τη λήξη της απεργίας, εξαντλημένος και κατά 21 κιλά ελαφρότερος, ήρθε ο ήρωας με τη δικηγόρο του και μου ζήτησαν να υπογράψω ένα κείμενο, λέγοντάς μου όταν αρνήθηκα: «Αν δεν το υπογράψεις, θα σε βγάλουμε χαφιέ».

Οχι “είσαι”. “Θα σε βγάλουμε”. Το ίδιο κάνουν και σήμερα. Προσπαθούν, ρίχνοντας λάσπη, να με φοβίσουν για να μου κλείσουν το στόμα, για να μην πω την αλήθεια. Αλλοι με απείλησαν ακόμη και με τη ζωή μου. Αλλοι τραμπούκισαν επανειλημμένα εναντίον μου μέσα στη φυλακή. Ο ήρωας με τον κολλητό του τον Χριστόδουλο προσπάθησαν ανεπιτυχώς να με βγάλουν έμπορο ναρκωτικών κι ότι προμηθεύω τη φυλακή με ναρκωτικά.

Ολα αυτά που μου έχουν κάνει όλα αυτά τα χρόνια ο ήρωας και η παρέα του (εντός και εκτός φυλακής) είναι τίτλοι τιμής για μένα και μάταια. Δεν με αγγίζουν, δεν με πτοούν. Είναι ασήμαντες, μικρές ενοχλήσεις που δεν συγκρίνονται με το τεράστιο καθήκον που έχω απέναντι στο λαό και στην ιστορία: Να πω την αλήθεια. Γιατί ολόκληρη η ιστορία του εικοστού αιώνα διδάσκει ότι καμία χειραφέτηση του λαού δεν πρόκειται να πετύχει, αν στηρίζεται στο ψέμα.

Βασίλης Τζωρτζάτος

Φυλακές Κορυδαλλού

Ο Κουφοντίνας, απάντησε ευθέως στο Γιωτόπουλο. Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της δήλωσής του:

Ο κ. Γ. στην κατηφορική πορεία που επέλεξε, αλλάζει συνεχώς πρόσωπα, μεταμορφώνεται διαρκώς, ακολουθώντας την αντίστροφη πορεία των μεταμορφώσεων της πεταλούδας. Από τη συνέντευξη στο “Λαμιακό Τύπο” και τη δειλή έστω αιτιολόγηση των ενεργειών της 17Ν, πέρασε στις επανειλημμένες αποκηρύξεις και δηλώσεις καταδίκης της στο δικαστήριο, για να φτάσει στο σημείο με το τελευταίο κείμενό του (διά χειρός…) σε συνέντευξη στα “Νέα” να διεκδικεί το ρόλο σύγχρονου κουκουλοφόρου και με υψωμένο το δάχτυλο να προσπαθεί να παραδώσει κι άλλους ανθρώπους βορά στην εκδικητική μανία αμερικανών πρακτόρων και παρακρατικών.
Ο κ. Γ. δεν ξέρει ότι τα “παράσημα” στην Αριστερά δεν αποκτώνται εφάπαξ και δεν ισχύουν εσαεί. Αυτά τα παράσημα ο καθένας καθημερινά ή τα τιμά ή τα βρομίζει. Κανείς δεν μπορεί να επαναπαυτεί σε δάφνες ενός μακρινού παρελθόντος.
Κανείς δεν μπορεί να ταξιδεύει συνεχώς με ληγμένο εισιτήριο. Η διαλεκτική μάς διδάσκει ότι εύκολα κάτι μπορεί να μετατραπεί στο αντίθετό του. Ο κ. Γ. επέλεξε να μεταμορφωθεί και να καταλήξει σαν ένας φτηνός και πληρωμένος μάρτυρας του στέμματος.

28/7/2008
Δημήτρης Κουφοντίνας
Ειδική πτέρυγα Φυλακών Κορυδαλλού

O Kουφοντίνας μέσα από το ρεπορτάζ του Τάσου Τέλλογλου>

Το σώμα του άτυχου Παύλου Μπακογιάννη κειτόταν ήδη στο έδαφος όταν ο 30χρονος αδύνατος άνδρας που τον είχε πυροβολήσει τέσσερις φορές τον πλησίασε και του έριξε τη χαριστική βολή με το «καλό» του χέρι. Το «καλό» χέρι του Δημήτρη Κουφοντίνα είναι εκείνο που κινεί πιο δύσκολα, εκείνο που έχει καεί και αυτό το χέρι θα γίνει η… κινητήρια δύναμη των δαιμόνων του: το δεξί του χέρι.

Η περιγραφή της δολοφονίας του Παύλου Μπακογιάννη έγινε στην κυρία Ντόρα Μπακογιάννη από τον εισαγγελέα κ. Γιάννη Διώτη πριν από μερικές ημέρες, με βάση τα στοιχεία των καταθέσεων των μελών της 17Ν και τα ευρήματα των εργαστηρίων. Η περιγραφή δημιούργησε στην κυρία Μπακογιάννη και στα παιδιά της ένα τεράστιο «γιατί;». Το «γιατί» απευθύνεται σε όλους τους δράστες της δολοφονίας (τον Σάββα Ξηρό και τον Ηρακλή Κωστάρη) αλλά ειδικότερα στον άνθρωπο της «χαριστικής βολής». Γιατί ο Δημήτρης Κουφοντίνας πυροβολεί έναν άνθρωπο που είναι ήδη νεκρός; Ποιος είναι ο Δημήτρης Κουφοντίνας; Το παιδί από την Τερπνή Σερρών θα έχει μια φυσιολογική ζωή ως την εφηβεία του που συμπίπτει με την ταραγμένη μεταπολίτευση. Τότε θα ενταχθεί στη μαθητική οργάνωση του ΠαΣοΚ, ΠΑΜΚ, της περιοχής Γκύζη αλλά δεν θα πάψει, σε κάθε φάση της ζωής του, να θεωρεί τον εαυτό του μαρξιστή-λενινιστή. Ο Ανδρέας Παπανδρέου θεωρείται από τον έφηβο μαθητή «δεξιός» και ο «ένοπλος αγώνας» απαραίτητη προϋπόθεση για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Παίρνει μέρος στις πρώτες γεμάτες ένταση πορείες του Πολυτεχνείου και δεν μένει αδιάφορος στα συνθήματα των οργανώσεων της άκρας Αριστεράς, όχι τόσο των τροτσκιστών όσο των μαοϊκών ΕΚΚΕ και ΚΚΕ (μ-λ).

«Πίσω από το ήσυχο πρόσωπο και τους χαμηλούς τόνους υπήρχε μια μόνιμη οργή που ορισμένες φορές έμοιαζε με μίσος» λέει ένα μέλος του ΠαΣοΚ στην οργάνωση του Γκύζη που γνώριζε τον Κουφοντίνα και θέλει να παραμείνει ανώνυμο.

Οι γονείς του αντιμετωπίζουν προβλήματα με ένα παιδί που περνά δύσκολη εφηβεία. Ο νεαρός Κουφοντίνας αισθάνεται μειονεκτικά εξαιτίας μιας κινητικής δυσκολίας που έχει στο «καλό» του χέρι. «Αυτό θα διαμορφώσει και τη συμπεριφορά του, θα προσπαθήσει να αποδείξει όχι μόνο ότι είναι σαν τους άλλους αλλά και λίγο παραπάνω από αυτούς» λέει ένας συγγενής του που θέλει επίσης να παραμείνει ανώνυμος.

Ο Κουφοντίνας εγκαταλείπει το ΠαΣοΚ το 1977, στις διαγραφές των ομάδων των «μαρξιστών-λενινιστών» (χαρακτηρισμός που περιελάμβανε και τους τροτσκιστές), η πολιτική συμπεριφορά των οποίων «εμπόδιζε» το Κίνημα να πάρει τα χαρακτηριστικά του «κόμματος εξουσίας».

Η «προδοσία της ηγεσίας» για τον Κουφοντίνα, αλλά και για άλλους, είναι πλέον αποδεδειγμένη.

Ο Στέφανος Τζουμάκας, ένας από τους καθοδηγητές τότε της νεολαίας του ΠαΣοΚ, θυμάται ότι «γινόταν τότε ιδεολογικός πόλεμος μέσα στις οργανώσεις» με ανθρώπους που χαρακτηρίζει «σταλινικούς και εισοδιστές».

Αλλά οι επιλογές του Κουφοντίνα δεν έχουν σχέση μόνο με το πώς βιώνει τον μετασχηματισμό του ΠαΣοΚ σε κόμμα εξουσίας. Ισως από όλα τα μέλη της 17Ν να αποτελεί την πιο τυπική ενσάρκωση της σχιζοειδούς προσωπικότητας στη μεγαλούπολη. Ενα χρόνο μετά την αποχώρησή του από την ΠΑΜΚ είναι πια φοιτητής στη Νομική Σχολή (Οικονομικό Τμήμα) και μέλος της σπουδαστικής παράταξης του ΚΚΕ (μ-λ), της ΠΠΣΠ. Στον νέο του «πολιτικό χώρο» αισθάνεται πιο άνετα καθώς η αποδοχή της βίας «ως εργαλείου ενός επαναστατικού μαζικού κινήματος» βρίσκεται μέσα στις θεωρητικές επιλογές της καινούργιας πολιτικής του οικογένειας. Αλλά και σε αυτό το σχήμα ο Κουφοντίνας θα βιώσει την πολιτική ως προδοσία. Η αντιπαράθεση με την κυβέρνηση Καραμανλή για τον φοιτητικό νόμο 815 θα ριζοσπαστικοποιήσει όσους ακολουθούν τις οργανώσεις της άκρας Αριστεράς. Τον Νοέμβριο του 1979 στην επέτειο του Πολυτεχνείου γίνονται άγριες συγκρούσεις των οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς με τους φοιτητές της ΚΝΕ βασικά αλλά και της νεολαίας ΠαΣοΚ. Στις 4 Δεκεμβρίου αρχίζει η κατάληψη του Χημείου εναντίον του νόμου 815.

* Η ώρα της ένοπλης δράσης

Στις 11 Δεκεμβρίου καταλαμβάνεται η Νομική. Ο Κουφοντίνας διαδηλώνει με άλλα 2.000 άτομα στη Φυσικομαθηματική με συνθήματα: «Λευτεριά στους πολιτικούς κρατούμενους», «ΚΝΕ-ΠαΣοΚ πουλάνε τους αγώνες», «Εμπρός για καταλήψεις στα εργοστάσια».

Με την έλευση των Χριστουγέννων του ’79 οι καταλήψεις «σβήνουν».

Η επόμενη μεγάλη σύγκρουση για τον Κουφοντίνα έρχεται τον Νοέμβριο του 1980. Πρωθυπουργός είναι ο Γεώργιος Ράλλης και οι οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς βρίσκονται «επί ποδός πολέμου». Το ΚΚΕ (μ-λ) γράφει καλώντας σε πορεία στην αμερικανική πρεσβεία: «Η κυβέρνηση ξεπουλά τη χώρα και απαγορεύει το δικαίωμα της πορείας στην αμερικάνικη πρεσβεία. Η αντιπολίτευση υποχωρεί – εν ονόματι του ήπιου κλίματος – γιατί η λύση για κάθε πρόβλημα είναι οι… εκλογές, όπου επιδιώκει να εξαργυρώσει τη “μετρημένη στάση” της με περισσότερους ψήφους, στο όνομα μιας αλλαγής μέσα από τις κάλπες… Ομως η λύση είναι ο κάθε δημοκράτης να αντισταθεί έμπρακτα στην κρατική τρομοκρατία, όχι διπλώνοντας τις σημαίες του Νοέμβρη και μετατρέποντάς τον σε ανώδυνο μνημόσυνο, αλλά εκφράζοντας αγωνιστικά την αντίθεσή του με το κράτος της Δεξιάς – το κράτος του ξεπουλήματος της χώρας, της λιτότητας και της τρομοκρατίας – με τη συμμετοχή του στην πορεία».

Η προσπάθεια του μπλοκ της άκρας Αριστεράς να διασπάσει τις αλυσίδες της Αστυνομίας για να φθάσει στην αμερικανική πρεσβεία οδηγεί σε σύγκρουση με τα ΜΑΤ. Οι αριστεριστές βιώνουν εκείνη τη σύγκρουση σαν ολοκληρωτική ήττα. Οι αλυσίδες στην κεφαλή της διαδήλωσης στην αρχή αντέχουν στην πίεση της σύγκρουσης αλλά το πλήθος πίσω από αυτές τρέπεται σε φυγή. Γίνονται μάχες σώμα με σώμα και γρήγορα και οι πρώτες σειρές διαλύονται από τις επιθέσεις της Αστυνομίας.

Στις 10 το βράδυ της ίδιας ημέρας ο Ανδρέας Παπανδρέου κάνει την εξής δήλωση: «Μικρές ομάδες ανευθύνων στοιχείων και προβοκατόρων άγνωστης και ύποπτης προέλευσης δημιούργησαν θλιβερά έκτροπα με προφανή σκοπό να αμαυρώσουν και να δυσφημήσουν τη μεγάλη λαϊκή επέτειο του Πολυτεχνείου». Στις συγκρούσεις σκοτώνονται δύο άτομα (Κουμής, Κανελλοπούλου) και δύο μέρες αργότερα οι οργανώσεις της άκρας Αριστεράς κατηγορούν τον Ανδρέα Παπανδρέου ότι βοήθησε την κυβέρνηση της ΝΔ «σαν να έχει αναλάβει από τώρα το υπουργείο Δημόσιας Τάξης» (Προκήρυξη ομάδα Πρωτοβουλίας Πολυτεχνείου ’80).

Ο Κουφοντίνας εισπράττει την περίοδο αυτή σαν μια νέα «προδοσία» ενός συντεταγμένου κομματικού μηχανισμού που δεν είναι σε θέση να «αμυνθεί» στις επιθέσεις του κράτους. Είναι η ώρα του ένοπλου αγώνα.
Πώς έγινε ο ηγέτης της δεύτερης γενιάς

Για τους αξιωματικούς της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας είναι ακόμη ασαφές αν ο Κουφοντίνας στρατολογήθηκε κατευθείαν στη 17Ν ή «πέρασε» πρώτα από την «Αντικρατική Πάλη» του Χρήστου Τσουτσουβή, αδιαμφισβήτητου ηγέτη του χώρου του ένοπλου αγώνα στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ή από τον ΕΛΑ.

Στις 16 Ιανουαρίου του 1980 η 17Ν σκοτώνει τον τότε υποδιοικητή των ΜΑΤ Παντελή Πέτρου και τον αστυφύλακα σωματοφύλακά του Σταμούλη. Είναι η χρονιά που σημαδεύεται από μια «έκρηξη» εμπρησμών με δράστες μέλη ακροαριστερών οργανώσεων – ο ΕΛΑ φθάνει στο σημείο να πυρπολήσει ένα βοθρατζίδικο στον Βοτανικό τον Αύγουστο του 1980 – και ταυτόχρονα η χρονιά εμφάνισης πολλών νέων οργανώσεων ενός ή δύο ατόμων. Η Αντιτρομοκρατική δεν αποκλείει ο Δημήτρης Κουφοντίνας να προσχωρεί στην αρχή σε κάποια από αυτές.

* Η στρατολόγηση στη 17Ν

Σε κάθε περίπτωση διατηρεί στενές σχέσεις με τον Πάτροκλο Τσελέντη, ο οποίος σπουδάζει επίσης στη Νομική και συζητεί το ενδεχόμενο σύμπραξής του στον «ένοπλο αγώνα». Εν όψει της ανόδου του ΠαΣοΚ στην εξουσία η 17Ν σταματάει για δύο χρόνια τα «χτυπήματά» της αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο στρατολόγησης σε άλλες οργανώσεις, όπως ο ΕΛΑ και η «Αντικρατική Πάλη».

Το βέβαιο είναι ότι το 1983 ο Κουφοντίνας στρατολογείται στη 17Ν. Ποιος τον στρατολόγησε παραμένει άγνωστο, αν και η Αστυνομία έχει κάποιες ενδείξεις ότι τον έφερε σε επαφή με την οργάνωση ηγετική φυσιογνωμία των «παππούδων» που εκινείτο στον χώρο του ΕΛΑ.

Η Αστυνομία πάντως είναι βέβαιη ότι όταν ο Χριστόδουλος Ξηρός μπήκε στη 17Ν ο Κουφοντίνας ήταν ήδη μέλος της. Αν αυτό ισχύει, είναι εξαιρετικά δύσκολο να δεχθεί κανείς ότι ο Δημήτρης Κουφοντίνας τοποθέτησε, χρησιμοποιώντας το αυτοκίνητο του πατέρα του, βόμβα στη Citibank της οδού Πανόρμου, τρία χρόνια αργότερα. Απλούστατα το 1986 «καταγράφεται» για πρώτη φορά το όνομα «Κουφοντίνας» στα αρχεία της Ελληνικής Αστυνομίας αλλά ο νεαρός «έχει βουτήξει στα βαθιά νερά της παρανομίας» τρία χρόνια νωρίτερα.

Η Αστυνομία ταυτίζει την είσοδό του στην παρανομία με την εγκατάλειψη της πατρικής στέγης και την απόφασή του να μην παρουσιασθεί για να υπηρετήσει τη στρατιωτική θητεία. Αλλά αυτή η απόφαση είναι απλά ένα προπέτασμα καπνού για τους γονείς του, προκειμένου να δικαιολογήσει τη ζωή του στην παρανομία την οποία όμως έχει επιλέξει για πολύ πιο σοβαρούς λόγους.

Ο Κουφοντίνας στρατολογεί στην οργάνωση τους Χριστόδουλο Ξηρό και Πάτροκλο Τσελέντη. Σκοτώνει για πρώτη φορά, σύμφωνα με την προανακριτική απολογία του Πάτροκλου Τσελέντη, τον φρουρό της Εθνικής Τράπεζας στα Πετράλωνα Χρ. Μάτη και είναι «πολύ ταραγμένος» στο βάπτισμα πυρός. Το πιστόλι που βρέθηκε στον Πειραιά στις 29 Ιουνίου «είναι το πιστόλι που αποτυπώνει την πορεία του Κουφοντίνα στην οργάνωση και όχι εκείνη του Σάββα Ξηρού» είπε στο «Βήμα» αστυνομική πηγή. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, ο Χριστόδουλος Ξηρός παίρνει για πρώτη φορά μέρος σε βομβιστική ενέργεια το 1987. Από εκεί και πέρα ο «Λουκάς» σκοτώνει ευκολότερα. Το 1985 είναι ήδη «επιμελητής» της οργάνωσης, φέρνει τα όπλα για τις επιθέσεις και τα παίρνει μετά από αυτές.

* Η δολοφονία Μπακογιάννη

Πριν από την εκλογή από τη Βουλή του Προέδρου της Δημοκρατίας την άνοιξη του 1985 ο Κουφοντίνας, που ζει σε καθεστώς ημιπαρανομίας, συναντάει στο κέντρο της Αθήνας ένα βουλευτή του ΠαΣοΚ από την Πελοπόννησο και του λέει ότι «ξέρει (σ.σ.: ο Κουφοντίνας) τι θέλουν οι κουφάλες που έχουν ξεπουλήσει τα πάντα στη Δεξιά».

Οταν έρχεται η στιγμή της απόφασης για τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη το 1989, ο Κουφοντίνας έχει εκλάβει την απόφαση για συγκυβέρνηση Αριστεράς – Δεξιάς σαν μια βαθιά αναίρεση όλης της πολιτικής (;;;) του αντίληψης για τον κάθετο διαχωρισμό των δύο πόλων της πολιτικής. «Και γιατί να μην πυροβολήσει έναν εκπρόσωπο της Αριστεράς;» αναρωτιέται ένας παράγων που έχει γνώση των ερευνών. Το ερώτημα είναι μάλλον ρητορικό καθώς ο Γιωτόπουλος και ο Κουφοντίνας γνωρίζουν ότι ο Παύλος Μπακογιάννης είναι ο «στρατηγικός νους» πίσω από τη συγκυβέρνηση όταν σχεδιάζουν την ελληνική εκδοχή της υπόθεσης Μόρο.

Η απόφαση αυτή δημιουργεί ένα «τείχος» απομόνωσης γύρω από τη 17Ν από τις άλλες οργανώσεις του «ένοπλου αγώνα» και την οριστική έναρξη της ιδεολογικής παρακμής της οργάνωσης, ακριβώς την εποχή που διαθέτει τις πληρέστερες επιχειρησιακές δυνατότητες.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 χρονολογείται και η έναρξη της σχέσης του με την Αγγελική Σωτηροπούλου. Στα μέσα της δεκαετίας συζεί πλέον με τη Σωτηροπούλου και τον γιο της στα Βριλήσια. Ο Κουφοντίνας εμφανίζεται σαν καθηγητής Μαθηματικών και «λείπει για δουλειές όλη την ημέρα». «Ηταν χαμηλών τόνων και όταν κάποια φορά του είπα μετά από μια επίθεση της 17Ν “άλλο ένα αθώο θύμα” δεν είπε τίποτε» σχολιάζει ένας γείτονάς του.

Το ότι ζει και μεγαλώνει ένα παιδί δεν φαίνεται να τον σταματάει από την τρελή του πορεία, σε αντίθεση με τη διεθνή και ελληνική πρακτική. Το βράδυ της 29ης Ιουνίου 2002 ο Σάββας Ξηρός τον καλεί να φύγει μετά την έκρηξη στον Πειραιά, όταν καταλαβαίνει ότι «όλα τελειώνουν». Ο Κουφοντίνας κινείται γρήγορα και… χάνεται. Ισως να πιστεύει ακόμη ότι δεν έχουν τελειώσει όλα.

Κυριακή 7  Δεκεμβρίου 2025

Ελληνικά ΜΜΕ που είτε άλλαξαν χέρια στη διάρκεια της μεταπολίτευσης, είτε ιδρύθηκαν με μοναδικό στόχο να συνδράμουν στην Επιχείρηση Μείωσης του Δυτικού Πληθυσμού και του αφανισμού της Χριστιανικής και της Εβραικής Οικογένειας, είναι εκείνα που προπαγανδίζουν την επιστροφή του πολιτικά διαταραγμένου Τσίπρα με μοναδική αποστολή την Ολοκλήρωση της Επιχείρησης Μείωσης του πληθυσμού η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη.

Καθώς διαπιστώνουν τη φθορά του Κυριάκου Μητσοτάκη οι χειριστές της Επιχείρησης Μείωσης και Μετανθρωπισμού του πληθυσμού για τις ανάγκες μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης βιομετρικά ελεγχόμενων οντοτήτων επιστρατεύουν τον πρόθυμο Τσίπρα.

Στο μεταξύ ακόμη και οι πλέον αμέτοχοι στα κοινά πολίτες της Δύσης συνειδητοποιούν- ενώνοντας απλώς τις τελείες- και καθώς πλησιάζουν Χριστούγεννα με ολοσχερή απουσία της Ευχής Καλά Χριστούγεννα από τις Ισλαμοκρατούμενες πρωτεύουσες της Δύσης, ότι αυτό που συμβαίνει εδώ είναι ο θάνατός τους.

Ο προαναγγελθείς θάνατος των ιδίων, των οικογενειών, των πάσης φύσεως επιχειρήσεων.

Πλησιάζουν Χριστούγεννα με Εξαφανισμένη Ευχή Merry Christmas, τόσο στην Αθήνα όσο και στις υπόλοιπες πρωτεύσουσες της κατεχόμενης, από τις λεγεώνες του Ισλάμ, Ευρώπης.

Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι γνωστός στους λαούς της Ευρώπης όσο κι εάν το ελεγχόμενο από το deep state και τα fora τύπου WEF πολιτικό προσωπικό σε μία επίδειξη ραγιαδισμού και υποκρισίας υποδύεται το ανήξερο.

Βιώνουμε την υλοποίηση του ευγονικού οράματος της μείωσης του πληθυσμού-ιδιαίτερα του κοστοβόρου δυτικού πληθυσμού, δλδ της χριστιανικής και της εβραικής οικογένειας-το οποίο επωάσθηκε ως αυγό του φιδιού και ξεκίνησε οργανωμένα και μεθοδικά να γίνεται πράξη από τους Γενάρχες μίας χούφτας οικογενειεών παλαιού πλούτου που θεωρούσαν ότι τους ανήκε ο κόσμος.

Ανάμεσα στα εργαλεία τους και η αθρόα εισβολή των ισλαμιστών λεγεώνων στη δύση με αποστολή τους τον αφανισμό του δυτικού πληθυσμού-του χριστιανικού και του Εβραικού στοιχείου.

Αρκεί στοχειώδης νοημοσύνη ώστε να αναρωτηθεί κανείς γιατί για παράδειγμα οι Soros να δείχνουν τόση πρεμούρα, να έχουν σπαταλήσει τόσα δισεκατομμύρια δολάρια για ΜΚΟ οι οποίες την μόνη αποστολή που έχουν η διευκόλυνση της αθρόας εισβολής ισλαμιστών λεγεώνων στη δύση με στόχο τον αφανισμό του δυτικού πληθυσμού και του δυτικού πολιτισμού.

Είναι γνωστό το βαθύ μίσος της οικογένειας Soros για τους Εβραίους ενώ οι φήμες ότι η οικογένεια Soros υπήρξε συνεργάτης των Γερμανών στη διάρκεια της κατοχής (ο George Soros ήτο 14 ετών τότε) και μάλιστα βοήθησαν τους Ναζί να κατάσχουν περιουσίες ευπόρων Εβραίων της Ουγγαρίας.

Ωσάν Ελληνες δεν πρέπει να μας προκαλεί εντύπωση κάτι τέτοιο μια και κάτι αντίστοιχο συνέβη και στην Ελλάδα. Κι εδώ Ελληνες χριστιανοί συνεργάστηκαν με τους κατακτητές τόσο στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας όσο και στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής.

Οι διαβόητοι Τουρκοκρητικοί [Toυρκοκρήτες] που μισούσαν πιο πολλοί τους Κρητικούς ακόμη και από τους Τούρκους καθώς και οι «Σουμπερίτες» και οι «Πουλικοί», τα δύο ένοπλα τάγματα με λιγοστούς, αλλά αδίστακτους Έλληνες εθελοντές, που πρόδωσαν την πατρίδα τους και υπηρέτησαν στον γερμανικό στρατό κατά τη διάρκεια της Κατοχής.

Οχι. Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται αλλά συνεχίζεται.

Σήμερα λοιπόν, στο κατώφλι του 2026, Ελληνες πολιτικοί, επιχειρηματίες και CEOs [ανάμεσά τους και μηντιάρχες] συνεργάζονται πρόθυμα στην Επιχείρηση αφανισμού της Χριστιανικής και της Εβραικής Οικογένειας.

Μπορεί να μην διαθέτουν τον πλούτο των Soros, διαθέτουν όμως την ευγονική βουλιμία με την ψευδαίσθηση ότι οι ίδιοι και οι εταιρίες τους θα διασωθούν σε συνδυασμό με ψυχική δειλία και απέχθεια με τους λοιπούς “κωλοΈλληνες”.

Κανείς Έλληνας πολιτικός, επιχειρηματίας, εφοπλιστής, εκδότης, κλπ, ιδιαίτερα από εκείνους που συναγελάζονται στο Forum των Δελφών δεν δικαιούται να υποδύεται ότι αγνοεί την Επιχείρηση Μείωσης του πληθυσμού, τον αφανισμό της Χριστιανικής και της Εβραικής οικογένειας που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Κάποιοι από δαύτους θα διαπιστώσουν και το μέγεθος του ιστορικού ρίσκου που αναλαμβάνουν καθώς ανάμεσα στα μέλη του deep state υπάρχει έντονος διχασμός όσο αφορά την υλοποίηση του ευγονικού οράματος των Γεναρχών.

Πάρτε παράδειγμα τον αριστερό καιροσκόπο και πολιτικό τυχοδιώκτη Αλέξη Τσίπρα. Ο τύπος έγραψε ένα βιβλίο στο οποίο δεν βρήκε λέξη για το πως στην αυλή των Clinton’s με τον George Soros και την Γιάννα Αγγελοπούλου στο ακροατήριο του.

Ο κ. Τσίπρας λιποθύμησε στους ώμους του Soros με την ίδια τεχνογνωσία που η Γιάννα λιποθύμησε στους ώμους του Θόδωρου Αγγελόπουλου για να εμφανιστεί δεκαετίες μετά την επιτυχή λιποθυμία της με έδρα στο Harvard η οποία βοήθησε το rehabilitation και το rebranding της Jacinda Ardern, αφότου η πρώην πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας συμμετείχε τα μέγιστα στον αφανισμό του λαού της ανταγωνιζόμενη στη Γενοκτονία τον επίσης πρώην πρωθυπουργό του Καναδά και εξώγαμο του Fidel Castro, Justin Trudeau.

Αμφότεροι puppets του deep state και του εργολάβου του Klaus Schwab.

O κ. Τσίπρας δεν έγραψε λέξη για την ασύμμετρη (Στρατιωτική;) Επιχείρηση όπως είχε χαρακτηρίσει τότε την Επιχείρηση στο Μάτι η οποία τον έστειλε για τις ανάγκες αποθεραπείας του στην κουπαστή της Παναγοπούλου και η οποία υπήρξε προάγγελος της αντίστοιχης Επιχείρησης στα Τέμπη.

Ο ίδιος δηλώνει ακόμη φανατικός θιασώτης της “Κλιματικής Αλλαγής”, των Εμβολίων Ευθανασίας, της WOKE κουλτούρας, των μεταναστών, της τεκνοθεσίας των ομόφυλων ζευγαριών, του Digirtal ID, της ΑΙ και κάθε εργαλείου της Agenda 2030.

Όπως ακτιβώς και οι εγχώριοι σύγχρονοι Σουμπερίτες» και «Πουλικοί» που τον στηρίζουν έχοντας λάβει την σχετική οδηγία-εντολή.

Κάθε άλλο παρά τυχαία για παράδειγμα ο Πέτρος Κόκκαλης (του Σωκράτη) και οι Αλαφούζοι υπήρξαν από τους πρώτους θιασώτες της κλιματικής αλλαγής και του πρασίνου στη χώρα μας-με τους Αλαφούζους να προσλαμβάνουν τον Αλέξη Παπαχελά ως διευθυντή της Καθημερινής η οποία στρατεύθηκε πρόθυμα στις ευγονικές απαιτήσεις της Agenda 2030 [για τον ίδιο σκοπό εκδόθηκαν εφημερίδες (ο Πέτρος συνέβαλε κι εδώ), free press, ιστότοποι, δημιουργήθηκαν ιδρύματα, forums κλπ] και στα αντίστοιχα αφηγήματα -“σεβόμενη” την ιστορία της, ήτοι τις διαπρύσιες ανταποκρίσεις της Ελένης Βλάχου από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Hitler οποία ήτο παραδομένη στη γοητεία τόσο του Αδόλφου όσο και του Γκαίμπελς [από τις σύγχρονες εκδοχές του ο επιδέξιος Yuval Harari].

Φυσικά πρωτεργάτης της Τεχνογνωσίας του τι σημαίνει Καλός Αριστερός υπήρξε η κ. Μαρία Δαμανάκη η οποία ήτο από τους πρώτους που κατάφεραν να πουλήσουν την αριστεροσύνη τους στους Rockefeller. Η ντουντούκα του Πολυτεχνείου θα την οδηγούσε στην αυλή τους και έκτοτε η Επίτροπος Αλιείας θα έλυνε το πρόβλημα της ζωής της παρέχοντας εδώ τις έμμισθες υπηρεσίες της.

Πως η Μαρία Δαμανάκη έγινε ΦΩΝΗ των Rockefeller. Δεν απαιτήθηκαν ιδιαίτερα προσόντα, σπουδές και αριστεία, [βλέπε Τσίπρας-Soros]

To ευγονικό όραμα της μείωσης του δυτικού πληθυσμού [αφανισμός Χριστιανικής και Εβραϊκής Οικογένειας], η σφαγή του Ludlow και η δολοφονία του Louis Tikas [Hλίας Σπαντιδάκης]

Η ΦΩΝΗ του Πολυτεχνείου, η διαβόητη Μαρία Δαμανάκη, δίχως κάποιο άλλο ιδιαίτερο προσόν, φτωχό βιογραφικό και ακόμη πιο φτωχά αγγλικά, θα γινόταν με τον πιο επίσημο τρόπο υπάλληλος της παγκόσμιας ισχύος οικογένειας Rockefeller, οι οποίοι αφού απέκτησαν αμύθητο πλούτο από τα πετρέλαια αποφάσισαν να επενδύσουν στο ευγονικό τους όραμα της μείωσης του πληθυσμού, όπως άλλωστε το απαίτησε από το βήμα του ΟΗΕ (ιδιοκτησίας τους) ο David Rockefeller.

Tην ΦΩΝΗ μιμήθηκε στη συνέχεια ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος έγινε υποδειγματικό puppet των Soros. Τόσο ο Τσίπρας, όσο και η Δαμανάκη θα ήθελαν εναγωνίως να αφανίσουν με 8 σφαίρες την μνήμη του Luis Tikas ή Ηλίας Σπαντιδάκης. [Δείτε στη συνέχεια γιατί]

Όσο για τους Rockefeller, μέλη της Οικογένειας, επένδυσαν στον έλεγχο του κόσμου και την υλοποίηση του ευγονικού τους οράματος της μείωσης του κοστοβόρου δυτικού πληθυσμού (διά μέσω του αφανισμού της Χριστιανικής και της Εβραϊκής Οικογένειας) τα πετροδόλαρά τους.

Τα 5 αδέλφια Rockefeller άφησαν πίσω τους 960 εταιρίες και ΜΚΟ και πακτωλό εκατομμυρίων με στόχο να επιβάλουν την μείωση του κοστοβόρου δυτικού πληθυσμού, τον αφανισμό της Χριστιανικής και της Εβραϊκής Οικογένειας με Εργαλεία όπως η Κλιματική Αλλαγή [project της Οικογένειας το οποίο στη συνέχεια εξαναγκάσθησαν να ακολουθήσουν και λοιπές Οικογένειες του deep state], η οργανωμένη εισβολή ισλαμιστών λεγεώνων στη δύση, o “έλεγχος” της υγείας-εδώ όπου η Οικογένεια Rockefeller έγραψε εκ νέου τον Ορισμό της Υγείας, ενώ μία σειρά ερευνητών θέλει τον εμβολιασμό του αμερικανικού στρατού που προκάλεσε την planδημία της Ισπανικής Γρίπης να γίνεται με πρωτοβουλία των Rockefeller. Oι ίδιοι θα προανήγγειλαν ήδη από το 2010 με τον Κωδικό Lock Step την planδημία COVID-19.

[ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΠΩΣ ΣΤΗΘΗΚΕ Η PLANΔΗΜΙΑ COVID-19]

Aντίστοιχη είναι η δραστική παρέμβαση της οικογένειας Rockefeller στην Τέχνη η οποία υπηρετεί με συνέπεια τη WOKE Agenda.

Σήμερα και καθώς έχουν φύγει από τη ζωή τα 5 Αδέλφια Rockefeller η Οικογένεια βρίσκεται αντιμέτωπη με δύο σχεδόν υπαρξιακά προβλήματα.

Εντός της Οικογένειας υπάρχουν απόγονοι οι οποίοι δεν ασπάζονται την Ευγονική Όραμα-Επιχείρηση Μείωσης του κοστοβόρου δυτικού πληθυσμού και το δεύτερο αφορά την ηγεσία των Ιδρυμάτων Rockefeller η οποία δεν διαθέτει το πνευματικό βάθος να υποστηρίξει το ευγονικό όραμα των Πατριαρχών της Οικογένειας.

Απλά σχεδόν σε όλες τους τις εμφανίσεις δύο από τους πλέον χαρακτηριστικούς CEOs των Rockefeller, o Stephen B. Heintz, του The Rockefeller Brothers Fund (RBF) και ο Dr. Rajiv J. Shah του The Rockefeller Foundation, επαναλαμβάνουν διαρκείς κοινοτυπίες χωρίς πειστικά επιχειρήματα για ουδένα από τα εργαλεία της Agenda αποπληθυσμού 2030, πέρα από τις παραγγελθέντα των έμμισθων “επιστημόνων”.

Στο μεταξύ δεν υφίσταται πουθενά στη Βίβλο ή τη Torah και την Tanya, η εντολή ανάθεσης του Θεού σε μία χούφτα “φιλάνθρωπες” οικογένειες, όπως εκείνη των Rockefeller, να διασώσουν τον πλανήτη από τον άνθρωπο, ο οποίος έλαβε την ΘΕΙΚΗ ΟΔΗΓΙΑ “αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὴν γῆν καὶ κατακυριεύσατε αὐτῆς”

Με τους επιδερμικούς και δίχως πνευματικό εύρος επικεφαλής των Ιδρυμάτων τους και πρόθυμα κύμβαλα και puppets στους οργανισμούς τους ανά το κόσμο [βλέπε Ursula, Tedros, Guteres, etc] είναι θέμα χρόνου και αφύπνισης των θυμάτων να καταπέσουν ολοκληρωτικά όλες οι απάτες-τεχνικές αποπληθυσμού.

Ήδη ο Πρόεδρος Trump χαρακτήρισε την Κλιματική Αλλαγή ως τη μεγαλύτερη απάτη του αιώνα, ενώ είναι θέμα χρόνου να σκάσει και η φούσκα της διαβόητης Τεχνητής Νοημοσύνης, την οποία η Chabad Lubavitch έχει ταυτίσει με την ειδωλολατρεία και το Χρυσό Μοσχάρι.

Συνεχίζουμε κάπως έτσι…

-Το όνομά του ήταν Avrohom Lison. Ήταν 92 ετών.

Ο Lison γεννήθηκε το 1922 σε μια Χασιδική οικογένεια στο Ponevezh, της Λιθουανίας.

«Παιδιά», μας είπε στα Yiddish, «έχω δει ένα-δυο πράγματα στη ζωή και θέλω να σας πω κάτι: Τα χρήματα έρχονται και φεύγουν. Η τιμή έρχεται και φεύγει. Όλα παρασύρονται από τον άνεμο. Το μόνο πράγμα που μένει μαζί σου για μια ζωή είναι λίγο pnimiyut, λίγο βάθος πνεύματος.

– Η γενετική διαφορά μεταξύ δύο οποιωνδήποτε ανθρώπων είναι κατά μέσο όρο 0,1% . Αυτό το 0,1% είναι που κάνει κάθε ζωή ιερή. Αν το σβήσουμε αυτό, μένει ένας αριθμός. Λιγότερο από ένα τούβλο στον τοίχο [Chabad-Lubavitch για την ΑΙ]

-Η επιταγή που δίνει ο Θεός στον εβραϊκό λαό πιο συχνά είναι να μην τον αγαπούν, να τον φοβούνται ή να μην κάνουν τη μία ή την άλλη mitzvah. Η μία οδηγία που λαμβάνουμε στην Τorah πιο συχνά από οποιαδήποτε άλλη είναι να μην φοβόμαστε. Πιστεύω ότι η υπερνίκηση του φόβου ή η επίτευξη ενός σημείου όπου δεν έχεις άλλον φόβο άλλον παρά μόνο για τον Παράδεισο, είναι απαραίτητη [Rabbi Levi Shemtov]

Επιχείρηση LOCK STEP!

Τον Μάιο του 2010, το Global Business Network -GBN και το Ίδρυμα Rockefeller δημοσίευσαν από κοινού μια έκθεση με τίτλο “Σενάρια για το Μέλλον της Τεχνολογίας και της Διεθνούς Ανάπτυξης-Scenarios for the Future of Technology and International Development”.

Η έκθεση διερεύνησε τέσσερα υποθετικά σενάρια, με τίτλο Lock Step, Clever Together, Hack Attack και Smart Scramble, που επικεντρώθηκαν σε λύσεις σε ζητήματα παγκόσμιων πανδημιών, κλιματικής αλλαγής, τρομοκρατίας, επισιτιστικής ανασφάλειας, κυβερνοεπιθέσεων, παραπληροφόρησης και συναφών κρίσεων.

Το σενάριο Lock Step υλοποιήθηκε στη διάρκεια της Planδημίας COVID-19. Βρίσκονται σε εξέλιξη και οι υπόλοιπες Επιχειρήσεις οι οποίες βασίζονται σε καλά προσχεδιασμένα και προμελετημένα σενάρια. Οταν κάτι δεν εξελίσσεται στη πραγματικότητα όπως στο σενάριο οι ίδιοι διεξάγουν έρευνες ώστε να εντοπίσουν τα αδύνατα σημεία του σεναρίου. Στην περίπτωση της COVID το σενάριο Lock Step (ήδη έτοιμο από το 2010) προέβλεπε εμβολιασμό σε ποσοστό 100% του παγκοσμίου πληθυσμού. Μπορούμε να πούμε ότι είχε 70% επιτυχία. Όχι άσχημα.

Η Ισπανική Γρίπη (αφότου το Ίδρυμα Rockefeller εμβολίασε τον αμερικανικό στρατό) η οποία προκλήθηκε το 1918 (έναν αιώνα πριν την εκτόξευση του ιού που προκαλεί την COVID-19 εναντίον της ανθρωπότητας είχε έως και 50 εκατομμύρια νεκρούς οι οποίοι εάν δεν πέθαιναν υπολογίστε πόσους απογόνους θα έφερναν στη γη επιβαρύνοντας τον παγκόσμιο πληθυσμό. Οι παρενέργειες των εμβολίων της COVID θα ξεπεράσουν τους 50 εκατομμύρια νεκρούς. Ταυτόχρονα βρίσκονται σε εξέλιξη και οι υπόλοιπες Επιχειρήσεις μείωσης του αποβλακωμένου-σαστισμένου δυτικού πληθυσμού]

Πάμε να ρίξουμε μια ματιά σε αυτή τη δεξαμενή σκέψης (για το πως θα πεθάνεις), το Global Business Network (GBN) η οποία εκπόνησε τα σενάρια που βρίσκονται σε εξέλιξη ως (Στρατιωτικές) Επιχειρήσεις σε βάρος του οξυδερκούς πληθυσμού_Lock Step, Clever Together, Hack Attack και Smart Scramble.

Το Global Business Network (GBN) ήταν μια εταιρεία συμβούλων που παρείχε συμβουλές σχεδιασμού σεναρίων σε επιχειρήσεις, μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς και κυβερνήσεις.

Αρχικά ως ανεξάρτητη εταιρεία, η GBN έγινε μέρος του Monitor Group το 2000, το οποίο με τη σειρά του εξαγοράστηκε από την Deloitte.

Η GBN είχε την έδρα της στο Emeryville της Καλιφόρνια και είχε γραφεία στη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο και το Cambridge της Μασαχουσέτης.

Η GBN ιδρύθηκε στο Berkeley της Καλιφόρνια το 1987 από μια ομάδα επιχειρηματιών, συμπεριλαμβανομένων των Peter Schwartz, Jay Ogilvy, Stewart Brand, Napier Collyns και Lawrence Wilkinson.

Η εταιρεία αναπτύχθηκε ώστε να περιλαμβάνει μια βασική ομάδα “μελών πρακτικής” και πάνω από εκατό μεμονωμένα μέλη δικτύου (ή “RPs”) από μια σειρά διαφορετικών πεδίων, όπως ο συντάκτης του Wired, Kevin Kelly, ο ειδικός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης Clay Shirky, η ανθρωπολόγος Mary Catherine Bateson, ο οικονομολόγος Aidan Eyakuze, ο μουσικός Brian Eno, ο βιοτεχνολόγος Rob Carlson και ο μελετητής της Κίνας, Orville Schell.

Από το 1998, ο The Economist (γνωρίζει αυτός) ανέφερε ότι το GBN είχε σχεδόν 100 πελάτες, «από εταιρείες blue-chip όπως η IBM και η AT&T μέχρι την κυβέρνηση της Σιγκαπούρης και τον Εθνικό Σύνδεσμο Εκπαίδευσης».

Εκείνη την εποχή, πλήρωναν ετήσιες συνδρομές 35.000 δολαρίων ο καθένας για να γίνουν μέλη της κοινότητας GBN και έναντι ενός επιπλέον ποσού, λάμβαναν προσαρμοσμένο σχεδιασμό σεναρίων.

Ως μέρος της κοινότητας GBN, έλαβαν επαφή με το δίκτυο εμπειρογνωμόνων, προσκλήθηκαν σε εργαστήρια και διαδραστικές συναντήσεις για να εξερευνήσουν αναδυόμενες τάσεις και εναλλακτικές μελλοντικές προοπτικές, ενώ παράλληλα απέκτησαν πρόσβαση σε εκπαιδευτικά σεμινάρια, σε έναν ιδιωτικό ιστότοπο και στη Λέσχη Βιβλίου GBN, προσφέροντας μια επιλογή βιβλιογραφίας για μελλοντικά ζητήματα κάθε μήνα.

Το GBN εξαγοράστηκε από την Monitor το 2000 και σύντομα σταμάτησε να προσφέρει αυτήν την υπηρεσία μέλους, επικεντρώθηκε αντ’ αυτού σε συμβουλευτικές υπηρεσίες και εκπαίδευση βασισμένες σε σενάρια.

Πριν από το GBN, ο Peter Schwartz εργαζόταν στην SRI International ως διευθυντής του Κέντρου Στρατηγικού Περιβάλλοντος. Στη συνέχεια, ανέλαβε θέση επικεφαλής σχεδιασμού σεναρίων στην Royal Dutch/Shell, από το 1982 έως το 1986, όπου συνέχισε το πρωτοποριακό έργο του Pierre Wack στον τομέα του σχεδιασμού σεναρίων.


Η GBN έπαψε να είναι ενεργή οντότητα μετά την εξαγορά του Monitor Group από την Deloitte τον Ιανουάριο του 2013.

H αρχική ομάδα του GBN [ΕΙΚΟΝΕΣ]

Peter Schwartz [κεντρική photo επίσης]

Jay Ogilvy

Stewart Brand

Napier Collyns

Lawrence Wilkinson

Ανάμεσα στα μεμονωμένα μέλη δικτύου της GBN και οι εξής [ΕΙΚΟΝΕΣ]

Kevin Kelly

Clay Shirky

Mary Catherine Bateson

Aidan Eyakuze

Rob Carlson

Orville Schell

Brian Eno

Σχεδιασμός σεναρίων [τα οποία κάνουμε πράξη γιατί μπορούμε]

Σε αντίθεση με την πρόβλεψη που παρεκτείνει τις παρελθούσες και τις παρούσες τάσεις για να προβλέψει το μέλλον, ο σχεδιασμός σεναρίων είναι μια διαδικασία για την εξερεύνηση εναλλακτικών, εύλογων, πιθανών μελλοντικών εξελίξεων και τι αυτά θα μπορούσαν να σημαίνουν για στρατηγικές, πολιτικές και αποφάσεις. Ο σχεδιασμός σεναρίων χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον στρατό στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στη συνέχεια από τον Herman Kahn στην RAND* (Thinking the Unthinkable) κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, πριν προσαρμοστεί για να ενημερώσει την εταιρική στρατηγική από τον Pierre Wack και άλλους επιχειρηματικούς στρατηγικούς συμβούλους στην Royal Dutch/Shell τη δεκαετία του 1970.

Ο σχεδιασμός σεναρίων ονομάζεται συχνά «μέθοδος Shell».

Οι βασικές αρχές του σχεδιασμού σεναρίων περιλαμβάνουν τη σκέψη από έξω προς τα μέσα (!) σχετικά με τις δυνάμεις στο περιβάλλον που οδηγούν την αλλαγή, την εμπλοκή πολλαπλών προοπτικών για τον εντοπισμό και την ερμηνεία αυτών των δυνάμεων και την υιοθέτηση μιας μακροπρόθεσμης άποψης.

Τον Μάιο του 2010, το GBN και το Ίδρυμα Rockefeller δημοσίευσαν από κοινού μια έκθεση με τίτλο «Σενάρια για το Μέλλον της Τεχνολογίας και της Διεθνούς Ανάπτυξης-Scenarios for the Future of Technology and International Development». Η έκθεση διερεύνησε τέσσερα υποθετικά σενάρια, με τίτλους Lock Step, Clever Together, Hack Attack και Smart Scramble, που επικεντρώθηκαν σε λύσεις σε ζητήματα παγκόσμιων πανδημιών, κλιματικής αλλαγής, τρομοκρατίας, επισιτιστικής ανασφάλειας, κυβερνοεπιθέσεων, παραπληροφόρησης και συναφών κρίσεων.

* Η RAND είναι ένας ερευνητικός οργανισμός που αναπτύσσει λύσεις σε προκλήσεις δημόσιας πολιτικής, με στόχο να συμβάλει στη βελτίωση της ασφάλειας, της υγείας και της ευημερίας των κοινοτήτων σε όλο τον κόσμο. Η RAND είναι μη κερδοσκοπική, ανεξάρτητη από κόμματα και αφοσιωμένη στο δημόσιο συμφέρον.

[Kαλή τύχη]

COVID-19> IΔΟΥ ΠΩΣ ΣΤΗΘΗΚΕ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΤΗΣ PLANΔΗΜΙΑΣ

>

In 1987, a group of friends in Berkeley – Peter Schwartz, Jay Ogilvy, Stewart Brand, Napier Collyns, and Lawrence Wilkinson – conceived the idea that a connected network of the brightest minds in the world was the source of the best possible thinking when executing scenario-planning strategies, and so they created the Global Business Network. The members of GBN couldn’t be more diverse and iconoclastic: from economist Francis Fukuyama to musician Laurie Anderson, producer Brian Eno and MIT professor Sherry Turkle. A 100 people, a multitude of disciplines. For its first 15 years, corporate clients would pay up to $40,000 annually in order to gain access to this network of advisers through a private website, attend meetings on emerging trends and training seminars, and receive a selection of literature about future issues each month. Sounds familiar?

In 2002 I joined the greatest bunch of people: Jeremy Brown, Tom Savigar and Raj Panjwani. Together, the network of experts that they had managed to form in 2001, the Senseworldwide Network, was enlarged, the site revamped, and I got them to blog. The Sensers – the members of the network, became the most cohesive and yet diverse focus group that our clients could dream of. And our work, predicting “the future of people and things”, as Jeremy coined at the time, became our trade. As with GBN, our approach was the same: that only the do-ers, those who actually create and perform specific skills are the best experts. In a world where consultants spend their lives re-hashing information digested from their clients, our standpoint was to demonstrate that the most creative ideas emerge when vibrant minds come together. And one of the GBN members, the super-nice Napier Collyns became a member of our board of advisors, because, in his words, the Sense network was a young GBN of the 2000s.

Fast-forward to now: Quora. I signed up 48 hours ago and my friends in the industry are connecting to me and others that I’ve never met but that I can see why they want to follow me or I should follow them. Quora: the Q&A network. The answers are qualified if the respondents work in places and within roles that entitle them to provide such answers with a level of accuracy that others can trust. How will this scale? It does not need to. The more generic the question, the more answers it will attract. It is like search terms. The success of an answer will be its capacity to narrow down the specific of its corresponding question. The relief is that it will force people to provide straightforward answers, Twitter answers, as opposed of lengthy show-offs. Quora is a great example of netocracy: you are what you put out to the world when you work so your knowledge comes from your empirical practice rather than the books you’ve read or your consulting. I look forward to that.

The Ludlow Massacre

Πολλά περισσότερα από 2.000 μίλια χώριζαν το κτήμα Rockefeller από το Νότιο Colorado όταν τη Δευτέρα 20 Απριλίου 1914 έπεσε ο πρώτος πυροβολισμός στο Ludlow. Μια από τις πιο δραματικές αντιπαραθέσεις της ιστορίας μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας – η λεγόμενη σφαγή του Ludlow – έλαβε χώρα στα ορυχεία της εταιρείας Colorado Fuel and Iron Company (CF&I) που ανήκει στον Rockefeller.

Η απεργία διήρκεσε μήνες και τον Απρίλιο του 1914, ο John D. Rockefeller, Jr., εμφανίστηκε ενώπιον του Κογκρέσου, όπου χαρακτήρισε την αντιπαράθεση ως «εθνικό ζήτημα, το αν οι εργαζόμενοι θα επιτρέπεται να εργάζονται υπό τις συνθήκες που επιθυμούν». Αποφεύγει την πιθανότητα να επιτραπεί σε «εξωτερικούς ανθρώπους» — εννοώντας τους συνδικαλιστές οργανωτές — «να έρχονται και να παρεμβαίνουν στους εργαζόμενους που είναι απόλυτα ικανοποιημένοι με τις συνθήκες εργασίας τους». Ο πρόεδρος της επιτροπής ρώτησε τον Rockefeller αν θα τηρούσε τις αντισυνδικαλιστικές του αρχές ακόμη και «αν αυτό κοστίσει όλη σου την περιουσία και σκοτώσει όλους τους υπαλλήλους σου». Ο John D. Rockefeller, Jr. απάντησε: «Είναι μια σπουδαία αρχή».

Οκτώβριος 1913: Ο ομοσπονδιακός διαμεσολαβητής Ethelbert Stewart σχολιάζει την κατάσταση

Θεωρητικά, ίσως, η περίπτωση του να μην έχεις τίποτα να κάνεις σε αυτόν τον κόσμο παρά μόνο να δουλεύεις, θα έπρεπε να είχε κάνει αυτούς τους ανθρώπους με πολλές γλώσσες, τόσο ευτυχισμένους και ικανοποιημένους όσο ισχυρίζονται οι διευθυντές… Το να σου έχει ανατεθεί ένα σπίτι για να ζεις… το να σου έχει παρασχεθεί ένα κατάστημα από τον εργοδότη σου όπου θα αγοράζεις από αυτόν τρόφιμα όπως αυτός, σε τιμή που ο ίδιος ορίζει… το να έχεις εκκλησίες, σχολεία… και δημόσιες αίθουσες δωρεάν για να τις χρησιμοποιείς για οποιονδήποτε σκοπό εκτός από το να συζητάς για πολιτική, θρησκεία, συνδικαλισμό ή βιομηχανικές συνθήκες, με άλλα λόγια, να σου παραδίδονται τα πάντα από την κορυφή, το να… σου απαγορεύεται να έχεις οποιαδήποτε σκέψη, φωνή ή φροντίδα σε οτιδήποτε στη ζωή εκτός από την εργασία, και να σε βοηθούν σε αυτό ένοπλοι των οποίων η λειτουργία ήταν, κυρίως, να διασφαλίζουν ότι δεν συζητάς για τις συνθήκες εργασίας με έναν άλλο άνθρωπο που μπορεί να γνώριζε κατά λάθος τη γλώσσα σου – αυτή ήταν η ικανοποιημένη, ευτυχισμένη, ευημερούσα κατάσταση από την οποία προέκυψε αυτή η απεργία… Το ότι οι άνδρες έχουν επαναστατήσει προκύπτει από το γεγονός ότι είναι άνδρες.

John D. Rockefeller και John D. Rockefeller, Jr

20 Σεπτεμβρίου 1915: Ο John D. Rockefeller Junior ταξιδεύει στο Colorado και μιλάει στους ανθρακωρύχους
Είμαστε όλοι συνεργάτες κατά κάποιο τρόπο. Το κεφάλαιο δεν μπορεί να τα πάει καλά χωρίς εσάς τους άντρες, και εσείς οι άντρες δεν μπορείτε να τα πάτε καλά χωρίς κεφάλαιο. Όταν κάποιος έρχεται και σας λέει ότι το κεφάλαιο και η εργασία δεν μπορούν να τα πάνε καλά, αυτός ο άνθρωπος είναι ο χειρότερος εχθρός σας. Τα πάμε αρκετά φιλικά εδώ σε αυτό το ορυχείο αυτή τη στιγμή, και δεν υπάρχει κανένας λόγος για τον οποίο εσείς οι άντρες δεν μπορείτε να τα πάτε καλά με τους διευθυντές της εταιρείας μου όταν επιστρέψω στη Νέα Υόρκη.

Σεπτέμβριος 1915: Ο ηγέτης των United Mine Workers, John Lawson, σχολιάζει την επίσκεψη του John D. Rockefeller στα ορυχεία>
Πιστεύω ότι ο κ. Rockefeller είναι ειλικρινής… Πιστεύω ότι προσπαθεί ειλικρινά να βελτιώσει τις συνθήκες μεταξύ των ανδρών στα ορυχεία. Οι προσπάθειές του πιθανότατα θα οδηγήσουν σε κάποιες βελτιώσεις που ελπίζω ότι μπορεί να αποδειχθούν μόνιμες.

Ωστόσο, ο κ. Rockefeller έχει χάσει το θεμελιώδες πρόβλημα στα στρατόπεδα εξόρυξης άνθρακα. Η δημοκρατία δεν υπήρξε ποτέ μεταξύ των ανδρών που μοχθούν κάτω από το έδαφος – οι εταιρείες άνθρακα την έχουν εξαλείψει. Τώρα, ο κ. Rockefeller δεν αποκαθιστά τη δημοκρατία, γι΄αυτό προσπαθεί να υποκαταστήσει τον πατερναλισμό.

Luis Tikas ή Ηλίας Σπαντιδάκης

Γεννήθηκε στην Λούτρα Ρεθύμνου το 1886 και ο πατέρας του ονομαζόταν Αναστάσιος. Το 1906 σε ηλικία 20 ετών μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Πριν φύγει έβγαλε μια φωτογραφία φορώντας την παραδοσιακή κρητική στολή και την άφησε ως ενθύμιο στους συγγενείς του. Δεν επρόκειτο να ξανανταμωθούν. Στις ΗΠΑ μετέτρεψε το όνομά του στο αγγλοσαξονικό Λούης Τίκας (Luis Tikas), με το οποίο έμελλε να γραφεί στην ιστορία των συνδικαλιστικών αγώνων.

Από το λιμάνι της Νέας Υόρκης πήγε στο Colorado. Εγκαταστάθηκε στο Denver κι άρχισε να δουλεύει στα χαλυβουργία του Pueblo καμιά τριανταριά μίλια μακριά, με ημερομίσθιο $1,75, για δώδεκα ώρες την ημέρα. Το 1910 ορκίστηκε Αμερικανός πολίτης και άνοιξε καφενείο στην οδό Μarket του Denver, μια εργατική γειτονιά που έγινε η τοπική Greektown. Την εποχή εκείνη στο Denver ζούσαν 240 Έλληνες.

Συμπτωματικά, απέναντι απ’ το καφενείο βρίσκονταν τα γραφεία της τοπικής οργάνωσης των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου (Wobblies).

Ο Τikas, είτε έγινε από την αρχή μέλος των Wobblies είτε όχι, ήταν αποφασισμένος να αφομοιωθεί στην καινούρια χώρα. Αρχικά, προσπάθησε να μπει στο αστυνομικό σώμα αλλά απερρίφθη εξαιτίας της εμπλοκής του με τους Wobblies. Υπάρχουν πληροφορίες ότι ήταν επικεφαλής ενός συνδικάτου λούστρων που το 1910 έκαναν απεργία ζητώντας αύξηση 100% (από πέντε σε δέκα σεντς!).

Άλλοι λένε πως δούλευε για μια ασφαλιστική εταιρία.

Έτσι κι αλλιώς, ο Luis Tikas αναδείχτηκε σε ηγετική μορφή ανάμεσα στους συμπατριώτες του: μιλούσε καλύτερα αγγλικά απ’ οποιονδήποτε άλλον, και έστελνε τα εμβάσματα στην Ελλάδα για λογαριασμό των συμπατριωτών του που δεν ήξεραν πώς να φερθούν στο ταχυδρομείο και στην τράπεζα.

O ίδιος έμοιαζε περισσότερο με Αμερικανό gentleman παρά με μέλος της κρητικής κοινότητας: Oι φωτογραφίες της συλλογής του φωτογράφου Louis Dold που υπάρχουν στην πολιτειακή βιβλιοθήκη του Denver, δείχνουν έναν Αμερικανό πολίτη χωρίς μουστάκι – κάτι ασυνήθιστο για την κρητική κοινότητα – που δεν θα ξεχώριζε από έναν ντόπιο.

Ισως όλα αυτά να έπαιξαν ρόλο ώστε ο Louis the Greek ή Lio the Cretan να αναδειχθεί σε ηγετική φυσιογνωμία των απεργών.

Τα αιτήματα των απεργών ήταν 10% αύξηση στο μεροκάματο που ήταν 2,12 δολάρια, να ψωνίζουν από όποιο κατάστημα ήθελαν και όχι μόνο από τα μαγαζιά της εταιρείας, να έχουν δικό τους γιατρό και να αναγνωριστεί το συνδικάτο τους. Επίσης να μην πληρώνουν αυτοί από την τσέπη τους τα ακονιστικά των εργαλείων τους , να μην αγοράζουν αυτοί τον δυναμίτη που χρησιμοποιούσαν για την εξόρυξη και να μην πληρώνουν υποχρεωτικά τον παπά των ορυχείων , καθώς όλα αυτά τούς κρατούσαν μονίμως χρεωμένους στην εταιρεία κι ας δούλευαν 12 ώρες ημερησίως. Ο Rockefeller προτίμησε να παραμείνουν κλειστά τα ορυχεία του για επτά ολόκληρους μήνες παρά να υποχωρήσει έστω και σε ένα από τα αιτήματα. Σε όλη του τη ζωή δεν δέχτηκε να συζητήσει ποτέ με απεργό.

20 Απριλίου 1914. O Luis Tikas κάλεσε τον αρχηγό της πολιτοφυλακής λοχαγό Karl Linterfeld, να συναντηθούν στην κορυφή ενός γειτονικού λόφου για να διαπραγματευτούν, όταν διαπίστωσε ότι οι δυνάμεις ασφαλείας ήταν έτοιμες να επιτεθούν κατά των απεργών που κρατούσαν για επτά ολόκληρους μήνες τα ορυχεία κλειστά. Οταν η απόσταση μεταξύ των δύο ανδρών παρείχε στον λοχαγό θανάσιμη υπεροχή συνέβησαν τα εξής>

Ο Luis Tikas πλησίαζε κρατώντας μία λευκή σημαία. Οταν πλησίασε αρκετά, πάνω στο λόφο, μίλησαν για λίγο. Ξαφνικά ο Karl Linterfeld σήκωσε την καραμπίνα του, την μετέτρεψε σε ρόπαλο και την έσπασε κυριολεκτικά στο κεφάλι του Τίκα. Η καραμπίνα έσπασε στα δύο όπως και το κρανίο του Τίκα. Tην ίδια στιγμή οι πολιτοφύλακες και καθώς ο Τikas είχε σωριασθεί ήδη στο έδαφος του έριξαν 8 σφαίρες. Ο ηγέτης των εργατών πέθανε ακαριαία.

Οι απεργοί δεν πρόλαβαν να αντιδράσουν. Η πολιτοφυλακή μαζί με μεθυσμένους μπράβους της εταιρείας Colorando Fuel and Iron Company και μισθοφόρους τού περιβόητου πρακτορείου ιδιωτικών αστυνομικών Boldwin Felds που είχε μισθώσει o Rockefeller, έπεσαν πάνω τους.

Ευθύς αμέσως οι πολιτοφύλακες εισέβαλαν στον καταυλισμό, ρίχνοντας αδιακρίτως εναντίον οτιδήποτε κουνιόταν. Έδιωξαν τους απεργούς, σκότωσαν 18 άτομα, 10 εκ των οποίων ήταν παιδιά από τριών μηνών ως 11 ετών, και έκαψαν τις σκηνές τους.

Όταν οι απεργοί ξαναμπήκαν μερικές ημέρες αργότερα στον καταυλισμό βρήκαν το πτώμα του Τίκα. Η κηδεία του έγινε στις 27 Απριλίου και τη νεκρώσιμη πομπή ακολούθησαν χιλιάδες εργάτες.

Μετά τη σφαγή στο Ludlow, οι συγκρούσεις των εργατών με την εθνοφρουρά σε όλη την Πολιτεία του Colorado έλαβαν τεράστιες διαστάσεις. Τα συνδικάτα κάλεσαν τους εργάτες να εξοπλιστούν με «όλα τα όπλα και τα πυρομαχικά που μπορούσαν να αποκτήσουν νόμιμα» και άρχισε πραγματικός ανταρτοπόλεμος ανάμεσα στην εθνοφρουρά και στα συνδικάτα που διήρκεσε δέκα ημέρες. Tο περιοδικό «The Masses» δημοσίευσε ένα κείμενο με τίτλο Ταξικός πόλεμος στο Colorado.

Οι συγκρούσεις τερματίστηκαν μόνον όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Thomas Woodrow Wilson έστειλε μονάδες του ομοσπονδιακού στρατού στην περιοχή. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, σκοτώθηκαν συνολικά 69 άτομα. Στον θλιβερό απολογισμό θα πρέπει να προσθέσουμε και τα εξής: 400 απεργοί συνελήφθησαν, 332 από αυτούς παραπέμφθηκαν για φόνο και μόνο ένας, ο John Lawson, καταδικάστηκε αλλά το Ανώτατο Δικαστήριο του Colorado αργότερα τον αθώωσε. Από την εθνοφρουρά παραπέμφθηκαν 22 άτομα – ανάμεσά τους και δέκα αξιωματικοί – και σε μια παρωδία δίκης, που ως τέτοια διδάσκεται σήμερα σε διάφορες πανεπιστημιακές σχολές, αθωώθηκαν όλοι, πλην του λοχαγού Linterfeld, ο οποίος δολοφόνησε τον Τίκα. Όμως, η ποινή που του επιβλήθηκε ήταν απλή πειθαρχική επίπληξη.

Το χρονικό της απεργίας δεν γράφτηκε ποτέ. Είχε σχεδόν ξεχαστεί, ώσπου το 1944 ο τραγουδιστής Woody Guthrie έγραψε ένα τραγούδι με τίτλο «The Ludlow Massacre». Το τραγούδι ακουγόταν συχνά στις διαδηλώσεις της δεκαετίας του ’60.

Ο ποιητής David Mason έγραψε ένα ποιητικό μυθιστόρημα 4.800 στίχων με τίτλο: “Ποιος ήταν ο Λούης Τίκας”, όπου περιγράφεται η ζωή του Έλληνα πρωταγωνιστή του αμερικανικού εργατικού κινήματος.

Τη ζωή του Τίκα επανέφερε στο προσκήνιο ο ελληνοαμερικανός συγγραφέας Ζήσης Παπανικόλας το 1991 γράφοντας τη βιογραφία του σε ένα βιβλίο.

Bιβλίο για τον Ηλία Σπαντιδάκη ή Louis (Luis) Tikas έγραψε και ο ανιψιός του Γιώργος Σταυρουλάκης.

Επίσης, το 2001 ο Αμερικανός τραγουδοποιός Frank Manning στηριγμένος στις αναμνήσεις του παππού του που συμμετείχε στην απεργία του Λάντλοου, έγραψε το τραγούδι «Louis Tikas.

http://www.youtube.com/watch?v=XDd64suDz1A

“It was early springtime when the strike was on,
They drove us miners out of doors,
Out from the houses that the Company owned,
We moved into tents up at old Ludlow.

I was worried bad about my children,
Soldiers guarding the railroad bridge,
Every once in a while a bullet would fly,
Kick up gravel under my feet.

We were so afraid you would kill our children,
We dug us a cave that was seven foot deep,
Carried our young ones and pregnant women
Down inside the cave to sleep.

That very night your soldiers waited,
Until all us miners were asleep,
You snuck around our little tent town,
Soaked our tents with your kerosene.

You struck a match and in the blaze that started,
You pulled the triggers of your gatling guns,
I made a run for the children but the fire wall stopped me.
Thirteen children died from your guns.

I carried my blanket to a wire fence corner,
Watched the fire till the blaze died down,
I helped some people drag their belongings,
While your bullets killed us all around.

I never will forget the look on the faces
Of the men and women that awful day,
When we stood around to preach their funerals,
And lay the corpses of the dead away.

We told the Colorado Governor to call the President,
Tell him to call off his National Guard,
But the National Guard belonged to the Governor,
So he didn’t try so very hard.

Our women from Trinidad they hauled some potatoes,
Up to Walsenburg in a little cart,
They sold their potatoes and brought some guns back,
And they put a gun in every hand.

The state soldiers jumped us in a wire fence corners,
They did not know we had these guns,
And the Red-neck Miners mowed down these troopers,
You should have seen those poor boys run.

We took some cement and walled that cave up,
Where you killed these thirteen children inside,
I said, “God bless the Mine Workers’ Union,”
And then I hung my head and cried.”

LUDLOW MASSACRE (Woody Guthrie από τον δίσκο του “Struggle”,1940)

>

Guns and lives were cheap in Colorado,
And coal was king in nineteen hundred ten,
And, in the deepest coal mine’s darkest shadow,
There was no justice for the working men.

Every day brought cave-ins and explosions,
Because the safety laws were not applied,
For profit mattered more than the lives of all the poor,
And every day another miner died.

And the coal was black, and the blood was red,
And miners that dared organize always wound up dead,
And in those days of anger, a man of peace arose,
And words were the weapons that Louis Tikas chose.

In Walsenburg, in Ludlow, and in Sopris,
And thirty other towns they joined the cause,
Louis brought them hope when all was hopeless,
And he said the owner must obey the laws.

The miners went on strike in 1913,
And shootings left both guards and workers dead,
Louis’ voice was heard, he told both sides these words,
“Lay down the guns and talk instead.”

And the snow was white, and the blood was red,
That the miners and their wives and their little children bled,
And the owner took their homes, so they lived in tents in rows,
And words were the weapons that Louis Tikas chose.

The winter passed and still the mines were striking,
And the shooting and the killing had not ceased,
Louis couldn’t keep them all from fighting,
So the National Guard was called to keep the peace.

The National Guard arrived with their machine guns,
And they cracked a rifle over Louis’ head,
And they shot him till he died, but they still weren’t satisfied,
Till they filled his lifeless body up with lead.

And the sky was blue, and the blood was red,
And the National Guard left Louis and two dozen others dead,
Now he’s on a hillside where the Purgatory flows,
And words were the weapons that Louis Tikas chose.

Mourn with me, my sisters and my brothers,
For a leader lying silent in the grave,
A man who lived his whole life saving others,
And, in the end, his life is what he gave.
Louis lived his whole life saving others,
And, in the end, his life is what he gave.

Frank Manning_Louis Tikas

To ντοκιμαντέρ που ακολουθεί είναι ένα Ιστορικό Ντοκουμέντο το οποίο οφείλουμε στον αποβιώσαντα Κώστα Εφήμερο και στο Τhe Press Project. Palikari, o Luis Tikas και η Σφαγή του Ludlow

[Διαβάστε ΕΔΩ και σχετικό αφιέρωμα]

Εδώ Πολυτεχνείο> Οι δύο λέξεις που άνοιξαν τους κρουνούς της Τύχης και των Rockefeller για τη Μαρία Δαμανάκη

Δεκαετίες μετά το Ludlow η Οικογένεια Rockefeller και τα ελεγχόμενα από εκείνη Ιδρύματα, εταιρίες, ΜΚΟ, κλπ θα επιβράβευαν μία συμπατριώτισσα του Ηλία Σπαντιδάκη με εκθαμβωτικούς τίτλους επειδή διέθεσε τη φωνή της στο Πολυτεχνείο. Είναι απορίας άξιο μεταξύ άλλων πως κατάφερε η κ. Μαρία Δαμανάκη, με τι είδους σπουδές και μην γνωρίζοντας-κατά την έναρξη της εκτόξευσής της- ούτε καν αγγλικά (σε αντίθεση με τον Ηλία Σπαντιδάκη) να παρασημοφορηθεί με τους ζαλιστικούς τίτλους που ακολουθούν και να μην εργαστεί ποτέ στη ζωή της. Μόνο εκείνοι που την επιβραβεύουν κατά ριπάς γνωρίζουν.

Δείτε το “πλούσιο” βιογραφικό της από τους ιστοτόπους των EΛΙΑΜΕΠ και WEF.

Η Μαρία Δαμανάκη εργάζεται ως Ειδικός σύμβουλος στην Oceans5 (ΗΠΑ) και το Rockefeller Brothers Foundation (ΗΠΑ). Είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου των: Prince Albert II of Monaco Foundation, Oceanographic Institute (Moνακό), Friends of Ocean Action (World Economic Forum), European Marine Regions Forum (Βερολίνο), Marine Stewardship Council (MSC) (Λονδίνο), Global Fishing Watch, Global Fund for Coral Reefs (GFCR UN Νέα Υόρκη), Beneath the Waves (HΠΑ).

Είναι επισκέπτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο NOVA της Λισαβόνας. Η Μαρία Δαμανάκη υπηρέτησε για πέντε χρόνια ως Global Managing Director for Oceans στη The Nature Conservancy USA.

Διετέλεσε Επίτροπος Θαλασσίων Υποθέσεων και Αλιείας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Υπό την ηγεσία της, η Επιτροπή κατάφερε να επαναφέρει το θαλάσσιο πληθυσμό σε πιο υγιή επίπεδα – από περίπου 5 βιώσιμα αποθέματα το 2010 σε πάνω από 30 σήμερα. Η Μαρία Δαμανάκη υπηρέτησε ως Ελληνίδα πολιτικός για πολλά χρόνια. Ήταν η πρώτη γυναίκα πρόεδρος ελληνικού πολιτικού κόμματος και είναι συγγραφέας τεσσάρων βιβλίων για ζητήματα Φύλου και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Εκπαίδευσης και Ευρωπαϊκής Πολιτικής.

Το γεγονός ότι κανένα από τα “χορηγούμενα” κόμματα δεν έχει κάνει ουδεμία αναφορά στη συγκλονιστική ιστορία του Ηλία Σπαντιδάκη δεν μας προκαλεί καμία έκπληξη. Ειδικότερα, οι Τσίπρας, Κουτσούμπας, Κανέλλη και Σία πολύ θα ήθελαν να δολοφονήσουν με οκτώ σφαίρες ακόμα και τη μνήμη του.

To εντυπωσιακό pampering της παγκόσμιας elite απέναντι στην ΦΩΝΗ συναγωνίζεται μόνο ο Αlexis Soros Tsipras. Oσο για την ΦΩΝΗ είναι εύλογο εκ της θέσεώς της να αποτελεί και ένα είδους skaouter στην Ελλάδα για τα πρόθυμα πολιτικά και μηντιακά puppets τα οποία με το αζημίωτο θα επιθυμούσαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στα Ιδρύματα της οικογένειας με ανταμοιβή την εκτόξευση της καριέρας τους. Είναι δε τόσοι οι πρόθυμοι που οι διάδρομοι της Βουλής ζέχνουν από τις λέξεις Κλιματική Αλλαγή, Βιώσιμη Ανάπτυξη, Τεχνητή Νοημοσύνη, καλοί μετανάστες, woke, ασφαλή και αποτελεσματικά, digital ID καθώς και τα λοιπά εργαλεία της Agenda 2030.

Oι Rockefeller και το ευγονικό όραμα της μείωσης του κοστοβόρου δυτικού πληθυσμού

-Δεν υπάρχουν οφέλη από την αύξηση του πληθυσμού και θα πρέπει να υπάρξει μία ρύθμιση…

δήλωνε από το βήμα του ιδιόκτητου ΟΗΕ (UN) o David Rockefeller στις 14 Σεπτεμβρίου 1994

Μάλλον έκπληκτη η πλειοψηφία του παγκοσμίου και του εγχωρίου πληθυσμού συνειδητοποιεί, έστω και οδυνηρά αργά, ότι μία χούφτα οικογένειες ελέγχουν τον παγκόσμιο πλούτο, ελέγχουν την διαδικασία του παγκοσμίου χρέους (το γεγονός ότι η φούσκα έχει σκάσει προ πολλού αλλά το παίγνιον της συμμετοχικής απατεωνίας και υποκριτικής συνεχίζεται αενάως). Eλέγχουν ακόμη τους φερόμενους παγκοσμίους οργανισμούς, βλέπε ΟΗΕ-WHO-NATO-CIA-ICC-EU, φυσικά την FED, την BIS και πάει λέγοντας.
Το γεγονός ότι διά μέσω οργανισμών όπως το WEF, το Munich Security Conference, το Bilderberg Meetings επιβάλλουν την εξουσία τους καθώς και Επιχειρήσεις Μαύρου Κύκνου [Βlack Swans] στις κατακτημένες χώρες σε συνεργασία με τους ηγέτες puppets, επίσης πλέον αρχίζει να γίνεται προφανές ακόμη και στους Μπάμπης-Σούλα. Οι τελευταίοι οφείλουν στον εαυτό τους και τα παιδιά τους να μην πάνε αδιάβαστοι. Μπορούν επίσης και να πάνε όπως συμβαίνει αδοκήτως τα τελευταία χρόνια.

Ενα από τα πλέον “εμπνευσμένα” εργαλεία εξαπάτησης, ελέγχου, τυραννίας και κυρίως αφανισμού του κοστοβόρου πληθυσμού είναι η διαβόητη Κλιματική Αλλαγή. Πρόκειται για την σύλληψη μίας ιδέας πετρελαιάδων οι οποίοι αφού πλούτισαν δεν χρειαζόντουσαν τόσους βλαμμένους πάνω στη γη και κυρίως κοστοβόρους δυτικούς. Η σύλληψη της ιδέας της Κλιματικής Αλλαγής ως εργαλείο αφανισμού των πληθυσμών μπορεί να εντοπισθεί χρονικά πέριξ του 1870 αλλά έως τις μέρες μας τροφοδοτεί με χρήμα και εξουσία τυχοδιώκτες ραντιέρηδες ανά το κόσμο.

[Mόνο που σήμερα πλέον κάποιοι από τους γόνους των εν λόγω οικογενειών αντιλαμβανόμενοι το αδιέξοδο της ευγονικής ιδέας των Γεναρχών και επειδή δεν πολυγουστάρουν να κυκλοφορούν στο Παρίσι, το Μιλάνο, το Λονδίνο ή το Βερολίνο και τη Μαδρίτη ανάμεσα σε μία ζούγκλα από μπούρκες και πρόθυμους Ισλαμιστές σφαγείς έχουν διαχωρίσει τη θέση τους. Επιμένουν κάποιοι από τους παλαιούς και μια χούφτα CEOs των εταιριών οι οποίο έμπλεοι του ευγονισμού τους επιμένουν να ζουν έγκλειστοι σε τεράστιες φάρμες με την ψευδαίσθηση ότι θα μείνουν αλώβητοι όταν ο κόσμος γύρω τους (και οι γείτονές τους) θα παραδίδονται στις Ισλαμικές-Μουσουλμανικές ορδές των σφαγιαστών την εγκατάσταση των οποίων οι ίδιοι επέβαλαν στον δυτικό κόσμο]

Τα ΜΜΕ και η παγκόσμια σχετική προπαγάνδα ώστε να επιβληθεί το αφήγημα έπαιξαν και εξακολουθούν να παίζουν σημαντικό ρόλο έδω. Έτσι μπορεί κανείς να παρατηρήσει και στη χώρα μας ότι χωμένοι στο θανάσιμο παγκόσμιο κόλπο (παρότι οι εταιρίες τους και οι ίδιοι δεν εξαιρέθησαν του αφανισμού) εγχώριοι επιχειρηματίες σπεύδουν να δείξουν την προθυμία τους. Έτσι όποιο κι εάν είναι το αντικείμενό τους φροντίζουν να επιδεικνύουν την υπακοή τους στην κλιματική αλλαγή και την πράσινη ανάπτυξη.

Τους λες Καλημέρα και απαντάνε Κλιματική Αλλαγή, πράσινη και βιώσιμη ανάπτυξη. Ακόμη και ο τελευταίος βλαχοδήμαρχος ομνύει στη Κλιματική Αλλαγή με το πάθος της Greta ή σπεύδει στο forum των Δελφών να κουνήσει τα χεράκια τους όπως ο διαταραγμένος ευγονιστής Bill Gates o οποίος ούτε πτυχία διαθέτει ούτε γιατρός είναι αλλά αυτό δεν αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για 6 δις πληθυσμού που σπεύδουν να τρομοκρατηθούν, να φορέσουν μάσκες, να εμβολιαστούν επειδή το ζήτησε μια παρέα διαταραγμένων οι οποίοι έχουν τους λόγους τους. Το θανατούλη σου, ανόητε!

Εσύ όμως, είτε ως φυσικό πρόσωπο, είτε σαν επιχειρηματίας αντί να υποψιασθείς ότι κάτι βρωμάει εδώ, ότι αυτή η παγκόσμια εντολή η οποία δεν εδόθη από τον Θεό στο Όρος Σινά, ούτε αναφέρεται σε εδάφιο της Βίβλου ή της Torah, όπως και το γεγονός ότι ο Θεός έπλασε τον Αδάμ και την Εύα και όχι χιλιάδες φύλα οφείλεις εκτιμούμε να είσαι τουλάχιστον υποψιασμένος. Εάν δεν είσαι έχει ήδη τον οδηγό αφανισμού της εταιρίας που είτε κληρονόμησες είτε ίδρυσες και ανέπτυξες. Σε ένα κόσμο που αντιμετωπίζεται ως ιδιοκτησία από μια χούφτα Οικογένειες οι οποίες παρατηρούν το παγκόσμιο χρέος να διογκώνεται και να προκαλεί απώλειες ελέγχου της παγκόσμιας εξουσίας δεν μετράει ή όποια κερδοφορία της επιχείρησής σου-πόσο μάλλον ε’αν είναι καταχρεωμένη. Το ζητούμενο είναι ο θάνατος-ο αποπληθυσμός.

Αυτό δεν θα μπορούσε να διαφανεί πιο ξεκάθαρα απ΄ότι συνέβη στην planδημία. Ποιος ισχυρός Έλληνας επιχειρηματίας απετέλεσε εξαίρεση από την τυραννία, την ατίμωση και τον εμβολιασμό; Ισως να υπήρξαν κάποιοι αλλά δεν τους γνωρίζουμε. Η planδημία ήτο αποκαλυπτικός οδηγός των προθέσεων της παγκόσμιας elite. Το ζητούμενο είναι ο φυσικός αφανισμός σου.

Εάν μάλιστα σε πείσουμε να πεθάνεις εθελοντικά αξιοποιώντας τους ανά το κόσμο υπουργούς Κλιματικής Αλλαγής ώστε να ανάβουν φωτιές με τα drones πυροπροαστασίας-επιτήρησης και τους ανά το κόσμο υπουργούς Αμύνης και πολιτικής Προστασίας να συμμετέχουν από κοινού με τις υπηρεσίες μας σε Επιχειρήσεις Μαύρου Κύκνου όπου με την ευκαιρία δοκιμάζονται και νέα οπλικά συστήματα τόσο το καλύτερο για μας.

Η συνέχεια κάπως έτσι…

Rockefeller> Controlling the Game

Γιατί η πρώτη οικογένεια πετρελαίου θα υποστήριζε τόσο ένθερμα την περιβαλλοντική έρευνα και τον ακτιβισμό για το κλίμα;

Ο συγγραφέας και ερευνητής Jacob Nordangård στο βιβλίο Rockefeller> Controlling the Game αποκαλύπτει όλη την συναρπαστική αλήθεια.

Η οικογένεια Rockefeller είναι μια από τις πλουσιότερες στον κόσμο. Ωστόσο, γιατί η οικογένεια που έκανε τον κόσμο εξαρτημένο από το πετρέλαιο να χρηματοδοτεί την περιβαλλοντική και κλιματική έρευνα από τη δεκαετία του 1950, να βοηθήσει στη διαμόρφωση μέτρων πολιτικής για το κλίμα από τη δεκαετία του 1980 και να υποστηρίξει τον ακτιβισμό για το κλίμα από τη δεκαετία του 1990;

Rockefeller: Controlling the Game είναι η συναρπαστική και παράδοξη ιστορία ενός από τους παγκόσμιους παίκτες με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο. Μέσω της κορυφαίας θέσης τους στις αμερικανικές επιχειρήσεις, των στενών επαφών με τον Λευκό Οίκο και της τεράστιας οικονομικής τους δύναμης ως ενός από τους κορυφαίους χρηματοδότες ιδιωτικής έρευνας στον κόσμο, οι Rockefellers μπόρεσαν να αγκιστρώσουν το ζήτημα του κλίματος τόσο επιστημονικά όσο και πολιτικά. Ωστόσο, ποιο είναι το σκεπτικό πίσω από αυτό;

Ο συγγραφέας και ερευνητής Jacob Nordangård ακολουθεί την οικογένεια από την ίδρυση της Standard Oil και του Ιδρύματος Rockefeller, μέχρι τις συνέπειες της Συμφωνίας του Παρισιού, με τη διακήρυξη της Τέταρτης Βιομηχανικής Επανάστασης τον Ιανουάριο του 2016, μέχρι σήμερα.

Η εις βάθος έρευνα του Nordangård περιλαμβάνει τις μεγάλες ποσότητες νέου υλικού που διατέθηκε πρόσφατα στο Διαδίκτυο, καθώς και τις ετήσιες εκθέσεις του Ιδρύματος Rockefeller.

Η κύρια εστίαση του Nordangård είναι η συμμετοχή της οικογένειας Rockefeller στην κλιματική έρευνα και πολιτική, αλλά διερευνώνται επίσης οι ενέργειες και τα κίνητρα ορισμένων συμμάχων τους, καθώς και η επιρροή της οικογένειας στην ανάπτυξη της σύγχρονης ιατρικής, του οικογενειακού προγραμματισμού, της γεωργίας, της τέχνης, της αρχιτεκτονικής, της συμπεριφορικής επιστήμη, της τεχνολογίας πληροφοριών και της πολιτικής.

Το ουτοπικό όνειρο της οικογένειας Rockefeller για έναν τέλειο κόσμο θα έχει σοβαρές συνέπειες για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους και της ζωής όπως τη ξέρουμε.

Η δεδηλωμένη αποστολή του Ιδρύματος Rockefeller να «προάγει την ευημερία της ανθρωπότητας σε όλο τον κόσμο» έχει μια σκοτεινή όψη, όπως θα αποδείξει ο Nordangård, η μακρόχρονη μάχη της οικογένειας Rockefeller κατά της κλιματικής αλλαγής περιέχει στοιχεία εξελιγμένων τεχνικών προπαγάνδας, φουτουρισμού και New Age φιλοσοφίας, με στόχο τον πλήρη μετασχηματισμό ολόκληρου του γήινου συστήματος, συμπεριλαμβανομένης της οικονομίας, της οικολογίας, του πολιτισμού, ακόμη και της ίδιας της ανθρωπότητας.

The five Rockefeller brothers. Left to right> David, Winthrop, John D Rockefeller III, Nelson and Laurance

Στο μεταξύ έχουν φύγει από τη ζωή τα 5 αδέλφια Rockefellers και μένει να αποδειχθεί εάν οι νεαροί κληρονόμοι τους είναι εξίσου ικανοί να τρέξουν αυτό το μεγαλειώδες project μετανθρωπισμού.

Για την ώρα τη δουλειά της προώθησης της Κλιματικής Αλλαγής έχει αναλάβει κατά κύριο λόγο ο Πρόεδρος του Rockefeller Foundation Dr. Rajiv J. Shah-photo κάτω, ο οποίος προωθεί 24/7 το αφήγημα της κλιματικής κρίσης.

Dr. Rajiv J. Shah

Το ερώτημα είναι εάν οι νεαροί κληρονόμοι της οικογένειας, πολλοί από τους οποίους έσπευσαν να πουλήσουν τις κατοικίες που κληρονόμησαν μετά τον θάνατο του τελευταίου των Rockefellers, του David Rockefeller, έχουν πειστεί για το όραμα του μετανθρωπισμού και κατά πόσο είναι έτοιμοι να το υπερασπιστούν και από την άλλη η ανθρωπότητα κατά πόσο είναι έτοιμη να διεκδικήσει την ελευθερία και την επιβίωσή της.

Δείτε για παράδειγμα την “προφητεία” του Ιδρύματος Rockefeller από το 2010. Ηδη από το 2010 το Rockefeller Foundation σε μία προφητική έκθεση [Eνότητα Lock Step] περιέγραφε το lockdown και την πανδημία COVID του 2019.

Περί αυτού πρόκειται.

Κουρδιστό Πορτοκάλι

Στην αρένα και της κλιματικής αλλαγής (όπως και της planδημίας), οι Rockefellers έχουν πάντα τον πρώτο λόγο.

Το όλο θέμα ήταν ιδέα τους, καθώς πήραν μια ανόητη αλλά ενδιαφέρουσα θεωρία και την ενίσχυσαν με εκατοντάδες των εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων. Ίδρυσαν θεσμούς και συνέδεσαν την επιβίωση αυτών των ιδρυμάτων με την προώθηση της κλιματικής αλλαγής και τη μείωση του πληθυσμού. Και πήραν με το μέρος τους τον έναν πολιτικό μετά τον άλλο.

Από την Elizabeth Nickson*

Οι Rockefellers έχουν δημιουργήσει 990 οργανώσεις ακτιβιστών για την Κλιματική Αλλαγή. Τους δίνουν κατευθύνσεις, τους χρηματοδοτούν και τους εξαπολύουν στον κόσμο.

Το Πράσινο Κίνημα ξεκίνησε, χρηματοδοτήθηκε, οργανώθηκε και στρατιωτικοποιήθηκε από τους Rockefellers. Στα τέλη της δεκαετίας του ’40 όλη η οικογένεια βρισκόταν στην ίδια σελίδα της ιστορίας.

Στη δεκαετία του ’50 άρχισαν να στηρίζουν αμέτρητα ιδρύματα, επιτροπές, πανεπιστημιακά τμήματα, πανεπιστημιακά ιδρύματα και κόμματα που συγκεντρώθηκαν γύρω από αυτή τη μοναδική ιδέα, όπως φαίνεται και στο κείμενο παρακάτω:

Ο άνθρωπος τώρα υποβαθμίζει το περιβάλλον του με τρομακτικό ρυθμό. Οι σωρευτικές επιπτώσεις της τεχνολογίας προόδου, η μαζική εκβιομηχάνιση, η συγκέντρωση στις πόλεις και η αύξηση του πληθυσμού έχουν συνδυαστεί όχι μόνο για να δημιουργήσουν άμεσο κίνδυνο για την ποιότητα της ανθρώπινης ζωής, αλλά ακόμη και απειλές για την ίδια τη ζωή. [Rockefeller Foundation, Ετήσια έκθεση 1969]

Ας κάνουμε μια παύση εδώ και ας παραδεχτούμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και ο Καναδάς είναι ανεπτυγμένες κατά 5%.

Αν ήταν κατά 50%, τότε ίσως θα είχαμε λόγους να ανησυχούμε για τις επιπτώσεις των αερίων που καταλαμβάνουν μόλις το 0,04% της ατμόσφαιρας, το 3% των οποίων συνεισφέρεται σήμερα από τον άνθρωπο.

Αλλά αν είχαμε αυτό το επίπεδο ανάπτυξης, δηλαδή το 50%, η επιστήμη μας θα είχε λύσει προ πολλού το πρόβλημα. Η αίσθηση της αναλογίας, του μεγέθους και των συνεπειών του ανθρώπων έχει διαστρεβλωθεί και προπαγανδιστεί μέσω εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων που έχουν συγκεκριμένους στόχους.

Και όλα αυτά είναι μια υπερβολικά φλύαρη επιστήμη που δημιουργήθηκε από επιστήμονες που συμβιβάστηκαν, έχοντας τα χρήματα των Rockefeller.

Μέχρι το 1998, η οικογένεια Rockefeller είχε καθαρίσει το πεδίο από κάθε αντίθεση σε αυτή τη μία ιδέα. Οποιοσδήποτε επιστήμονας δεν συμμετείχε στη συγκεκριμένη ατζέντα τέθηκε σε κίνδυνο. Οποιοδήποτε πανεπιστημιακό τμήμα δεν εργαζόταν προς αυτόν, τον ένα τεχνητό στόχο, κινδύνευε να περιθωριοποιηθεί. Επίσης, είχε αρχίσει ήδη η διείσδυση σε κάθε οργανισμό μέσων ενημέρωσης, σε κάθε τμήμα ψυχαγωγίας κάθε μεγάλης εταιρείας. Αυτό, όπως αναφέρεται παρακάτω, θα ήταν ένας στόχος μιας ολόκληρης γενιάς. Για όλους. Αλλιώς, «κατεβείτε από το λεωφορείο».

Αυτό που αποδεικνύεται, αυτό που μπορεί να αποδειχθεί σε ένα δικαστήριο, αντί να αποτελεί απλά μια άποψη, ωστόσο, είναι ότι οι Fabians (η Fabian Society είναι μια βρετανική σοσιαλιστική οργάνωση, σκοπός της οποίας είναι να προωθήσει τις αρχές της σοσιαλδημοκρατίας και του δημοκρατικού σοσιαλισμού μέσω της σταδιακής και μεταρρυθμιστικής προσπάθειας στις δημοκρατίες, παρά με επαναστατική ανατροπή) ξεκίνησαν την ιδέα ενός ολόκληρου, ενιαίου κόσμου, χωρίς κράτη-έθνη.

Είναι επίσης ξεκάθαρο ότι μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Fabians δέθηκαν πάνω στη δεύτερη γενιά των Rockefeller. Ήταν ένα πολύ σημαντικό εύρημα. Αυτό σήμαινε ότι είχαν καταλάβει την Αμερική. Και ήταν και πνευματική κυριαρχία. Είχε σκοπό να αλλάξει την ανθρωπότητα, να σκοτώσει τον Homo Sapiens και να μας γυρίσει στον Homo Universalis.

Ο Νέος Άνθρωπος δεν θα ήταν χριστιανός, θα ήταν ήσυχος και ήρεμος και θα είχε εμμονή με τον εαυτό του. Η οικονομία θα έτεινε προς τη μηδενική ανάπτυξη αν όχι την αποανάπτυξη. Θα έστρεφαν την εκπαίδευση μακριά από την πρακτική επιστήμη, τη μηχανική και την οικοδόμηση πραγμάτων προς τα κοινωνικά κινήματα, τις ανθρωπιστικές επιστήμες, τις τέχνες και την ευχαρίστηση. Και μέσω των χρημάτων και των οργανωτικών δεξιοτήτων του Laurance Rockefeller, κατέστρωσαν και επινόησαν την ιδέα της Κυβερνητικής (η μελέτη ελέγχου και επικοινωνίας στα ζώα και τις μηχανές) η οποία διέπει το Διαδίκτυο.

Ο πρώτος Rockefeller, όπως σχεδόν όλοι γνωρίζουν, ήταν ο John D., κατά γενική ομολογία ένα βαθιά δυσάρεστο άτομο που τον συμβούλεψαν να στραφεί στη φιλανθρωπία σε υπερθετικό βαθμό προκειμένου να σώσει τη φήμη του. Κάτι που πράγματι έκανε, και κατάφερε να παραμερίσει τους όποιους επικριτές και τον Teddy Roosevelt και να χτίσει την αυτοκρατορία του πάνω από τους νικημένους ανταγωνιστές του.

Και μετά, όπως επίσης τον συμβούλεψαν, ξεκίνησε να αγοράζει μέσα μαζικής ενημέρωσης. Η αυτοκρατορία του Henry Luce των Time και Life έπεσε πρώτη. Από τη δεκαετία του ’60 τα Time και Life καβάλησαν το κύμα του κόσμου των μέσων ενημέρωσης, προσελκύοντας τους καλύτερους, τις αυθεντίες σε κάθε θέμα και ζήτημα. Εκπαιδεύτηκα εκεί και εκπαιδεύτηκα καλά, αλλά όλη η συγγραφή γίνονταν πίσω, στη Νέα Υόρκη, στο κτίριο Time-Life στο Rockefeller Center. Γίνονταν το κατάλληλο μασάζ για να ταιριάζουν όλα στο μήνυμα. Ήθελα να γράφω και έφυγα.

Μέχρι τη δεύτερη γενιά, η οικογένεια είχε βρει τον σκοπό της, το νόημα για όλο τον πλούτο, για την πορεία προς τα εμπρός. Ο John D., σύμφωνα με τον Sir Stephen Wilkinson, ο οποίος τον μελετούσε όλη του τη ζωή, πίστευε στον πυρήνα του ότι ο Θεός τον είχε ευνοήσει με τόσα πολλά πλούτη επειδή ήταν καλός άνθρωπος. Η πίστη του στους Βαπτιστές σε συνδυασμό με τον τεράστιο πλούτο τον έκαναν σύγχρονο ιερέα.

Η οικογένειά του, οι κληρονόμοι του, θα ήταν ένα Βασιλικό Ιερατείο που θα οδηγούσε την ανθρωπότητα σε έναν νέο παράδεισο. Πώς άλλωστε θα μπορούσε διαφορετικά η οικογένεια να μην κυριαρχήσει στους Fabians, με μέλη τους όλα τα αστέρια, τον Bertrand Russell, όλους τους Huxley, τον H.G. Wells, την Emmeline Pankhurst. Ο σοσιαλισμός είναι απίστευτα σαγηνευτικός για την τάξη των διανοουμένων. Τους δίνει το δικαίωμα, όντας τόσο έξυπνοι, να διατάζουν την ανθρωπότητα. Να επιλέγουν το μέλλον για εμάς και όλους τους υπόλοιπους. Πολλοί λίγοι από τους τελευταίους θα μπορούσαν να διατηρούν ένα κατάστημα-γωνία.

Αυτή είναι η πιο γνωστή από τις ιδιοκτησίες τους, αλλά πιστέψτε με, σπίτια των Rockefeller, επαύλεις, ξενώνες, παλάτια πόλεων, παραθαλάσσια κτήματα και δεκάδες δεκάδες εξοχικές κατοικίες κατακλύζουν όλη την Αμερική.

Η αποπλάνηση από τον τεράστιο πλούτο είναι λίγο πολύ ακαταμάχητη. Όλοι πέφτουν από αυτόν. Η τελευταία φορά που ήμουν «στην κοινωνία» ήταν σε έναν γάμο που διοργάνωσαν οι Βοστωνέζοι Cabot –μια οικογένεια τόσο παλιά που έφτασε στον Νέο Κόσμο το 1498. Άλλωστε είναι γνωστό το ρητό, «Οι Στοές μιλούν μόνο στους Cabots και οι Cabots μόνο στον Θεό». Έτσι είναι…

Ο πλούτος τους που επιδείχθηκε εκείνο το Σαββατοκύριακο ήταν σαν να έμπαινες στον παράδεισο, ήταν όλα τόσο όμορφα, τόσο τέλεια σε κάθε λεπτομέρεια. Ήταν ένα καταπράσινο συναίσθημα βύθισης, εντελώς σαγηνευτικό για το εγώ. Οποιοσδήποτε Clinton, Gore, Obama, Kerry, Bush, οποιοσδήποτε φτωχός επιστήμονας, οποιοσδήποτε φιλόδοξος διοικητικός υπάλληλος πανεπιστημίου, κάθε χορηγός, κάθε περιθωριοποιημένος στρατιωτικός, θα έπεφτε στα πόδια τους σαν μια φιλόδοξη 20χρονη αντιμέτωπη με τον πρώτο της δισεκατομμυριούχο. Πάρε με, είμαι δική σου.

Οι Cabots σε πλήρη ανάπτυξη

Και αυτό έγινε. Έτσι το έκαναν, προσκαλώντας πιθανούς υπηρέτες τους στα σπίτια και στα κυνηγετικά τους καταφύγια, δωρίζοντας κτίρια, αγοράζοντας τη γη για τον ΟΗΕ, χρηματοδοτώντας οργανισμούς, κάνοντας ελκυστική τη ματαιοδοξία και την απληστία και πάνω απ’ όλα, απευθυνόμενοι στην απελπισμένη ανάγκη του ανθρώπου να του δίνουν σημασία. Δημιούργησαν μια υπερ-τάξη αδέσμευτη στην πραγματικότητα και εξ ολοκλήρου 100% καταστροφική για την ανθρώπινη ζωή. Ήταν κάτι το συστηματικό, ένα σκληρό, ασταμάτητο, λεπτομερές σχέδιο διακοσίων ετών. Κάθε γενιά θα έπρεπε να συνεισφέρει σε αυτό.

Ξεκίνησε με την ανάγκη αισθητής μείωσης του πληθυσμού και μετατροπής του ανθρώπου σε κάτι άλλο. Το άγχος, ο περιβαλλοντισμός, ο νεομαλθουσιανισμός. Η «σωτηρία του πλανήτη» ήταν το κίνητρο για καθεμία από τις επακόλουθες ενέργειες.

Εάν αποδεχτήκατε τη χρηματοδότηση των Rockefeller, ήσασταν πιστός στη γραμμή: Υπήρχαν πάρα πολλοί άνθρωποι στον πλανήτη, η φέρουσα ικανότητα της γης είχε ήδη χαθεί, ο πλανήτης πέθαινε, χρειαζόμαστε μια νέα μορφή ανθρώπου. Όλες αυτές οι ιδέες βγήκαν από το στάβλο των Fabian και έκαναν μετάσταση μέσα από την κουλτούρα σαν το πιο νόστιμο δηλητήριο. Κάθε διανοούμενος, όλα τα πανεπιστήμια άρχισαν να προωθούν αυτήν την ιδέα. Ήταν μεθυστικό, συναρπαστικό. Ήταν γιορτή για τον Άνθρωπο, όχι για κάποια απρόσωπη μακρινή Θεότητα. Οι Fabians μισούσαν τον Χριστιανισμό και ήθελαν, πάνω από όλα, να τον αντικαταστήσουν. Αλλά πρώτα, έπρεπε να διοικούν κάθε θεσμό της κοινωνίας των πολιτών.

Ακολουθεί μια μερική λίστα των θεσμών με τους οποίους η οικογένεια Rockefeller έχτισε τον σύγχρονο κόσμο, σε κάθε πτυχή του πολιτισμού. Ήταν κάτι το αριστοτεχνικό. Οι αρχαίοι βασιλιάδες και οι αυτοκράτορες θα το είχαν θαυμάσει:

Το 1920, ο John D. συνίδρυσε την Κοινωνία των Εθνών. Ήταν ο κύριος δωρητής. Ο οργανισμός απέτυχε επειδή οι ΗΠΑ αρνήθηκαν να υπογράψουν. Η οικογένεια άρχισε να διεκδικεί αξιώματα, προκειμένου να χειραγωγεί παρασκηνιακά μοχλούς εξουσίας. Σήμερα, υπάρχει σχεδόν πάντα ένας Rockefeller στην εξουσία σε κάθε επίπεδο διακυβέρνησης.

Το 1921 ίδρυσαν το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (CFR). Ο David έχτισε και δώρισε τα κεντρικά γραφεία του Συμβουλίου. Το CFR είναι στενά συνδεδεμένο με το Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων (RIIA) στο Λονδίνο, το Chatham House, το οποίο συνδέεται στενά με τη Βρετανική Στρογγυλή Τράπεζα και τους Fabians. Όταν γίνεται λόγος για τη θεωρία των 13 οικογενειών, η Στρογγυλή Τράπεζα και η RIIA καταλαμβάνουν μεγάλο μέρος.

Το 1944, συνίδρυσαν την Παγκόσμια Τράπεζα, τα ιδανικά και ο σκοπός της οποίας επινοήθηκε από την Επιτροπή Μελετών Πολέμου και Ειρήνης του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων.

Το 1945, συνίδρυσαν τα Ηνωμένα Έθνη, μαζί με το CFR και το RIIA. Ο David Rockefeller έγραψε το προοίμιο του Χάρτη του ΟΗΕ. Ο John D. Jr αγόρασε τα 68 στρέμματα για το κτίριο του ΟΗΕ. Ο Nelson επέλεξε τον αρχιτέκτονα Philip Johnson, εισάγοντας έτσι το Διεθνές Στυλ. Η οικογένεια χρηματοδότησε το κτίριο του ΟΗΕ.

Το 1948, ήρθε η δήλωση του σκοπού τους:

Εάν ο σκοπός της παγκόσμιας διακυβέρνησης θέλει να θριαμβεύσει, θα χρειαστεί κάτι περισσότερο από τη συμπαθητική υποστήριξη της πλειοψηφίας. Οι άνθρωποι πρέπει να αισθάνονται ότι η δική τους ασφάλεια, ελευθερία και ευημερία, ναι, η δική τους επιβίωση, εξαρτώνται από τη δημιουργία στην εποχή μας, ενός παγκόσμιου κράτους δικαίου. Πρέπει να πιστέψουν ότι η ίδρυση μιας Παγκόσμιας Κυβέρνησης είναι πιο επείγουσα από τη διατήρηση υψηλών εγχώριων προτύπων, όπως και η πλήρη στρατιωτική ετοιμότητα.
–Ατομικός φυσικός, Edwin Rabinowitch, πελάτης/υπηρέτης των Rockefeller, 1948

Το 1948, σε συνεργασία με τον Julian Huxley, τον «Mr. Population», ηγετικό μέλος της British Eugenics Society και της British Humanist Society, σχημάτισαν τη Διεθνή Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN). Δηλωμένος στόχος: Καλύτερη κατανομή του παγκόσμιου πληθυσμού (που βρίσκεται πίσω από τη μεταναστευτική κρίση) και έλεγχος της γονιμότητας. Η IUCN έχει εκκαθαρίσει συστηματικά δεκάδες εκατομμύρια παραδοσιακούς και αυτόχθονες πληθυσμούς από τα εδάφη τους στην Αφρική και την Ανατολή.

Το 1948 ίδρυσαν το Ίδρυμα Διατήρησης. Το 1953, το χρηματοδότησαν με 53 εκατομμύρια δολάρια, που ισοδυναμεί με σημερινά 650 εκατομμύρια δολάρια.

Το 1954, ίδρυσαν, με τον Bernhard της Ολλανδίας την ομάδα Bilderberg.

Το 1955, συνίδρυσαν το Διεθνές Μετρολογικό Ινστιτούτο (IMI).

Το 1959, η πρώτη δημοσίευση του Ινστιτούτου Rockefeller Press περιλάμβανε μια ενότητα με θέμα «Αλλαγές στην περιεκτικότητα σε διοξείδιο του άνθρακα της ατμόσφαιρας και της θάλασσας λόγω της καύσης ορυκτών καυσίμων».

Στον Laurance Rockefeller είχε ανατεθεί ο πνευματικός βραχίονας της επιχείρησης. Ξεκινώντας από τα τέλη της δεκαετίας του ’40. Ο Laurance ίδρυσε πενήντα περιβαλλοντικές οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένων της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Άγριας Ζωής, του Παγκόσμιου Ιδρύματος Πόρων, της IUCN και της UNESCO. Ο Laurence βρίσκεται πίσω από το Esalen and Lindesfarne Association και είναι υπεύθυνος για τη δημιουργία του όρου «New Age».

Ίδρυσε και χρηματοδότησε το Ταμείο για την Προώθηση του Ανθρώπινου Πνεύματος, το Ίδρυμα για τη Συνειδητή Εξέλιξη, το Ίδρυμα Διατήρησης. Ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του National Resources Defense Council, της National Geographic Society, της Woods Hole Geographic Society, του Resources for the Future και του ιδρύματος Sloan. Ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ταμείου Περιβαλλοντικής Άμυνας και του WWF. Συνίδρυσε το Rockefeller Brothers Fund και διετέλεσε πρόεδρος του από το 1958-1979.

Ο Laurance Rockefeller ίδρυσε την Cybernetics ως επιστημονικό κλάδο, χρηματοδοτώντας τη μελέτη της.

Αυτός ο άνθρωπος δημιούργησε το «New Age», τον φόβο για το κλίμα και τον τρόμο της Έκτης Μεγάλης Εξάλειψης (Sixth Great Extinction)

Ο ίδιος στάθηκε δυνατά στα πόδια του και χρηματοδότησε τους περισσότερους γκουρού της Νέας Εποχής («New Age») που ακολουθούνται σήμερα από δεκάδες εκατομμύρια, αν όχι εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους.

Η Νέα Εποχή λέει «Μείνετε μακριά από το πεδίο της μάχης, μην ανησυχείτε για τον γείτονά σας, την οικογένειά σας, την πόλη σας, τη χώρα σας. Να ανησυχείτε για την προσωπική σας πνευματική εξέλιξη, την ανοχή και τη συγχώρεση σας. Εργαστείτε πάνω στον εαυτό σας. Κάντε τη “σκιώδη δουλειά” σας, είστε τα πάντα, όλα είναι μια αντανάκλαση του εαυτού σας».

Επίσης, χρηματοδότησε το Κίνημα Αποκάλυψης, το οποίο ισχυρίζεται ότι οι εξωγήινοι περπατούν ανάμεσά μας και ότι η τεχνολογία τους, που απελευθερώθηκε από τα Ναυτικά Ερευνητικά Εργαστήρια (άλλη εφεύρεση των Rockefeller) θα σώσει την ανθρωπότητα. Ήταν ένα άγριο, καταστροφικό «καρύδι».

Στη συνέχεια, η οικογένεια ίδρυσε, χρηματοδότησε και οργάνωσε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τον ΟΠΕΚ και το Αναπτυξιακό Πρόγραμμα του ΟΗΕ.

Το 1973 ίδρυσαν την Τριμερή Επιτροπή.

Τα σχέδια για το Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών του Princeton είχαν εκπονηθεί από τον Tom Jones από το Βρετανικό Στρογγυλό Τραπέζι (British Round Table), και προοριζόταν ως η αμερικανική εκδοχή του All Souls της Οξφόρδης, το οποίο είναι κυρίως ένα ακαδημαϊκό ερευνητικό ίδρυμα που εξιδεικεύεται στις ανθρωπιστικές και κοινωνικές και θεωρητικές επιστήμες. Οι Rockefellers συμμετείχαν στενά μέσω της χρηματοδότησης του Ινστιτούτου και της χρηματοδότησης όλων των επικεφαλής του και ιδιαίτερα των σημαντικών επιστημόνων, παρέχοντας επιχορηγήσεις για το έργο τους.

Εδώ αναπτύχθηκε και η επιστήμη της κλιματικής πρόβλεψης χρησιμοποιώντας μοντελοποίηση του κλίματος κατά τη δεκαετία του 1950. Αρχικά θεωρήθηκε ότι η γεω-μηχανική θα ήταν η κύρια μέθοδος που θα χρησιμοποιούνταν, αντί η μέθοδος μέσω της μείωσης των εκπομπών αερίου.

Ήταν φρικιά των μαθηματικών, ένα από τα οποία δημιούργησε την παρακάτω βολική προφητεία:

Έχοντας ήδη πλημμυρίσει τον κόσμο με το φόβο για το κλίμα, η οικογένεια έστρεψε την προσοχή της στην τέχνη και την αρχιτεκτονική. Το σπάσιμο της αρχιτεκτονικής παράδοσης ήταν σκόπιμο. Η μοντέρνα αρχιτεκτονική, το Διεθνές Στυλ δημιουργήθηκε με σκοπό να διαταράξει και να κάνει ανήσυχο τον Homo Sapiens.

«Το διεθνές στυλ ταίριαζε στις διεθνιστικές φιλοδοξίες των αδελφών Rockefellers σαν γάντι. Ενέπνευσε επίσης ριζικά νέους νόμους για τη χωροθέτηση και μοντέλα πολεοδομικού σχεδιασμού, που οδήγησαν όχι μόνο σε έναν ορθογώνιο ορίζοντα ορθογώνιων πολυώροφων λωρίδων, αλλά σε εκτεταμένη εξάπλωση και εξάρτηση από τα αυτοκίνητα –που ήταν επίσης εξαιρετικά κερδοφόρα για τις βιομηχανίες πετρελαίου και αυτοκινήτων». (Nordangard)

Μόνο στη Νέα Υόρκη, συνέβαλαν αποφασιστικά στη δημιουργία των ακόλουθων κτιρίων, όλων χτισμένων για να είναι σκόπιμα «ανησυχητικά», εσκεμμένα «καταστροφικά». Ο μοντερνισμός έσβησε σκόπιμα το παρελθόν. Είχε σκοπό να κάνει τον άνθρωπο που περπατά από και μέσα από αυτά τα κτίρια, να αισθάνεται τον εαυτό του ως βάση, ασήμαντο, υποταγμένο και υποκείμενο.

Μερικά από τα κτίρια που χρηματοδοτήθηκαν από τους Rockefeller:

Πανεπιστήμιο Rockefeller

Η έδρα του ΟΗΕ

Κέντρο Καρκίνου Memorial Sloan Kettering

Riverside Church

The Cloisters

Lincoln Center of the Performing Arts

Empire State Plaza στο Albany

One Chase Manhattan Plaza

Το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου

Ο Kissinger, τότε καθηγητής στο Harvard, ήταν ένα από τα πιο πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία της οικογένειας. Πίστευε ότι «θα χρειαζόταν μια νέα πολιτική αρχιτεκτονική, η οποία θα μπορούσε να προσφέρει μακροπρόθεσμη διακυβέρνηση». Έγινε μέρος του «φορητού έμπιστου εγκεφάλου» του Nelson, του ταμείου των αδερφών Rockefellers, του Special Studies Project. Το SSP εργάστηκε από το 1956 έως το 1961 για να χτίσει αυτή τη νέα πολιτική αρχιτεκτονική:

Συνίδρυσαν το Ωκεανογραφικό Ινστιτούτο Woods Hole.

Συνίδρυσαν το Ινστιτούτο Ωκεανογραφίας Scripps.

Συνίδρυσαν την Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας, το Γραφείο Ναυτικών Ερευνών και το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών ενώ ο Nelson Rockefeller ήταν στην εξουσία.

Αυτή είναι μόνο μια μικρή λίστα. Κάθε ένας από αυτούς τους θεσμούς είναι νεομαλθουσιανοί, προσηλωμένοι σε έναν κόσμο με λιγότερους ανθρώπους και μας μεταφέρουν από τη γη σε γιγάντια συλό, ελεγχόμενα, μετρημένα και νομισματοποιημένα.

Το 1989, απεικονίζοντας την εμβέλεια της οικογένειας στο εξωτερικό, η Διακήρυξη της Χάγης (με 24 υπογράφοντες) ζήτησε τη δημιουργία μιας νέας διεθνούς θεσμικής αρχής που θα μπορούσε να διατηρήσει την ατμόσφαιρα της Γης και να καταπολεμήσει την υπερθέρμανση του πλανήτη.

Στη συνέχεια, την ίδια χρονιά, το 1989, το Rockefeller Brothers Fund υπό την ηγεσία του David Rockefeller και του Henry Kissinger ίδρυσε την Ομάδα των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC) και τη χρηματοδότησε με σχεδόν απεριόριστους πόρους.

Στα παραρτήματα του βιβλίου του Norgangard, απαριθμούνται όλα τα ιδρύματα που ίδρυσε η οικογένεια. Χαζεύοντάς τα, βρέθηκα να πηδάω από την καρέκλα του γραφείου μου και να φωνάζω στο κενό. Ο σκύλος εξαφανίστηκε, η γάτα κρύφτηκε. Είναι εξοργιστικό –χρησιμοποίησαν τη δύναμή τους για να διαφθείρουν κάθε ίδρυμα που θα εξυπηρετούσε το τελικό τους παιχνίδι. Εδώ είναι μια σελίδα.

Το 2012, το Ταμείο του ΟΗΕ για το Κλίμα ανακοίνωσε την καθιέρωση του μοντέλου για τις πόλεις του μέλλοντος, έξω από τη Σεούλ της Κορέας, το Songdo. Το Songdo απέτυχε. Κανείς δεν θέλει να ζήσει εκεί. Όσοι το επισκέπτονται περιγράφουν το μέρος ως άψυχο, χωρίς κόσμο, χωρίς ζωντανή ζωή. Για τη δημιουργία του δαπανήθηκαν δισεκατομμύρια.

Ο Nordangard περιγράφει:

«Η ροή της κυκλοφορίας και η συμπεριφορά των πολιτών παρακολουθούνται σε πραγματικό χρόνο μέσω πεντακοσίων καμερών παρακολούθησης. Τα οικιακά απορρίμματα μεταφέρονται αυτόματα μέσω συστήματος πεπιεσμένου αέρα κάτω από την πόλη και μετατρέπονται σε ενέργεια. Όλα τα διαμερίσματα διαθέτουν έξυπνες κλειδαριές, με έξυπνες κάρτες που μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για δανεικά ποδήλατα, πάρκινγκ, μετρό και εισιτήρια κινηματογράφου.

Όλα τα διαμερίσματα διαθέτουν έξυπνους μετρητές (που επιτρέπουν στους κατοίκους να συγκρίνουν την κατανάλωση ενέργειας με αυτή των γειτόνων τους) και ενσωματωμένες κάμερες παντού. Οι αισθητήρες δαπέδου ανιχνεύουν αλλαγές πίεσης και ειδοποιούν αυτόματα μια υπηρεσία συναγερμού για πιθανή πτώση. Δοκιμάζονται συστήματα όπου οι κάτοικοι μπορούν να λάβουν μαθήματα γλώσσας μέσω της οθόνης της τηλεόρασης ή να επικοινωνήσουν με τον γιατρό τους καθώς και με γείτονες και συγγενείς, καθώς και βραχιόλια για τον εντοπισμό των παιδιών μέσω GPS.

Με άλλα λόγια, ένα φουτουριστικό όνειρο κατευθείαν από το όραμα της World Future Society της δεκαετίας του 1970 —ή του 1984 του Orwell. Και αυτή είναι η Νότια Κορέα.

Το πόσο επιτυχημένο, φιλικό προς το περιβάλλον και χωρίς αποκλεισμούς αποδείχτηκε πραγματικά η Songdo, μια έξυπνη πόλη, είναι αμφισβητήσιμο. Κατασκευάστηκε κυρίως για μια εύπορη μεσαία τάξη που αναμένεται να είναι σε θέση να αντέξει οικονομικά τα υψηλότερα κριτήρια και τη νέα τεχνολογία. Η ηλεκτρική ενέργεια προέρχεται από σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής με καύση άνθρακα και τα κτίρια είναι πλήρως με τζάμια με παράθυρα που δεν ανοίγουν, κάτι που απαιτεί κλιματισμό όλο το χρόνο.

Επίσης, το σύστημα πεπιεσμένου αέρα για τη διάθεση απορριμμάτων δεν λειτουργεί πάντα σωστά. Από τον Μάρτιο του 2018 δεν υπήρχε ακόμα πολιτιστική ζωή, δεν υπήρχαν πλανόδιοι πωλητές ή ηλικιωμένοι, τα μέσα μαζικής μεταφοράς, τα συστήματα μεταφορών ήταν άδεια και τα τρία τέταρτα των σπιτιών ήταν άδεια.

Το κακό έχει ανθρώπινο πρόσωπο, αλλά παρά τα δισεκατομμύρια που πετάγονται στους ανθρώπους της γης, όλο και λιγότεροι τα απολαμβάνουμε. Αυτή η τελευταία ανάρτηση στο Facebook-υστερία-ο ουρανός-πέφτει από το Κέντρο Κλιματικής Αλλαγής της NASA, έλαβε 5.600 αντιδράσεις. 5.300, συμπεριλαμβανομένων των δικών μου, ήταν emoji με γέλια. Και το κορυφαίο σχόλιο αναφέρθηκε από τον Torecelli, και το οποίο αντικρούει κάθε μεμονωμένη θεωρία της κυβερνητικής προπαγανδιστικής μηχανής. Το Facebook, θυμηθείτε, είναι ελεγχόμενος λόγος και παρόλα αυτά, ο κόσμος το αγαπά.

* Η Elizabeth Nickson ξεκίνησε κάνοντας ρεπορτάζ για το TIME, έγινε European Bureau Chief του LIFE και έχει γράψει για τα Harper’s, The Guardian, Observer, Independent, Telegraph, Sunday Times, Globe and Mail, Bloomsbury, Knopf και Harper Collins US.

Η Καναδή δημοσιογράφος Elizabeth Nikson σκάβει βαθιά στο επικό βιβλίο του Jacob Nordangard, Rockefeller: Controlling the Game. Κάθε επικίνδυνος οργανισμός στην Αμερική έχει ιδρυθεί ή χρηματοδοτηθεί από χρήματα των Rockefeller. Το 1973, με την ίδρυση της Τριμερούς Επιτροπής, το σχέδιό τους ξεκίνησε να ξετυλίγεται με σκοπό να κατακτηθούν όλοι οι πόροι του κόσμου.

Ο θρύλος των Rockefeller ξεκίνησε με το “Devil Bill”. Όπως έγραψα στο Technocracy: The Hard Road to World Order, ο Dr. William Levingston ήταν στην πραγματικότητα ένας πλανόδιος πωλητής με ψεύτικο όνομα που δημιούργησε ένα παρασκεύασμα από λάδι και καθαρτικό και το χαρακτήρισε ως θεραπεία για τον καρκίνο. Δεδομένου ότι ο καρκίνος ήταν μια τρομακτική και συνήθως θανατηφόρα ασθένεια, οι άνθρωποι αγόραζαν και δοκίμαζαν κυριολεκτικά οτιδήποτε για θεραπεία.

Εξηγούσε ο ίδιος ότι αν η θαυματουργή του θεραπεία ήταν αρκετά ισχυρή για να νικήσει τον καρκίνο, τότε σίγουρα θα φρόντιζε και για πολλές άλλες ασθένειες! Όταν ο William ερχόταν σε μια νέα πόλη, μάγευε και ξεγελούσε τους ανθρώπους να αγοράζουν τη «θαυματουργή του θεραπεία». Μόλις κάποιος αμφισβητούσε την ψεύτικη αποτελεσματικότητα της, έφευγε από την περιοχή πολύ πιο γρήγορα από ό,τι είχε αρχικά φτάσει. Ο William ήταν πράγματι απατεώνας, αλλά πάντα κατάφερνε να γλιτώσει τη σύλληψη ή το λιντσάρισμα. Πέθανε το 1906 σε μεγάλη ηλικία, 95 ετών. Νωρίτερα στη ζωή του, φέρεται να καυχιόταν: «Απατάω τα αγόρια μου και το δείχνω με κάθε ευκαιρία που έχω. Θέλω να τα κάνω πιο έξυπνα».

Ωστόσο, το όνομα του Levingston ήταν πράγματι ψεύτικο. Το πραγματικό του ήταν William Avery Rockefeller, Sr. και ένας από αυτά τα «ξυράφια» γιους ήταν ο John D. Rockefeller, ο οποίος σύντομα θα γινόταν ο πλουσιότερος άνθρωπος στην Αμερική και παππούς του David A. Rockefeller, ιδρυτή της Τριμερούς Επιτροπής το 1973.

Ολόκληρη η απάτη που διαπράττεται από τα Ηνωμένα Έθνη, με τις βαθιές ρίζες της στην οικογένεια Rockefeller και με το σύγχρονο πρόσωπο της την Τριμερή Επιτροπή και την Τεχνοκρατία, μυρίζει από την κληρονομιά του φιδιού των Rockefeller που χρονολογείται από τη βάση του γενεαλογικού τους δέντρου το 1800.

Η δομή της σημερινής απατεωνιάς είναι η ίδια, ακόμη κι αν η κλίμακα της είναι πολύ μεγαλύτερη: Η ουτοπία είναι δική σας αν απλώς παρατήσετε τον έλεγχο όλης της παραγωγής και της κατανάλωσης σας, δηλαδή ολόκληρης της οικονομίας του κόσμου! Δυστυχώς, οι άνθρωποι είναι εξίσου ευκολόπιστοι σήμερα όπως ήταν τότε.
– TN Editor

> elizabethnickson.substack.com

> TECHNOCRACY.NEWS

Σεπτέμβριος 2025

Ένα Βιβλίο Πιο Καθηλωτικό από το 1984 του George Orwell γιατί συμβαίνει τώρα.

Συμβαίνει τώρα, στη πραγματική ζωή εκεί έξω, καθώς ένας ακόμη νεκρός, ο Charlie Kirk, 31 έρχεται να προτεθεί στη Μεγάλη Μαύρη Λίστα της Παγκοσμιοποίησης.

Πίστεψες ότι είσαι συστημικός; Μόνο που το Παγκόσμιο Σύστημα αποτελεί ιδιοκτησία και τα όριά της Προκρούστεια.

[Θα υποταχθείς! Εσύ, η Οικογένειά σου, οι Επιχειρήσεις σου, ακόμη και η Σκέψη σου]

Ο Σουηδός συγγραφέας και ερευνητής Jacob Nordangård στην πραγματικότητα αυτό που κάνει είναι να σε φέρει αντιμέτωπο με τις αποδείξεις για τον ΤΕΛΕΙΟ Βig Brother μέσα στον οποίο σπαταλάς τη ζωή που σου εδόθη.

Μια ζωή που κάποιοι άλλοι την ελέγχουν, στην απόλυτη λεπτομέρειά της, όπως αποδείχθηκε περίτρανα στη διάρκεια της Παγκόσμιας Στρατιωτικής Επιχείρησης COVID-19.

Το Μεγάλο Ερώτημα που σε αφορά και θα κληθείς-μάλλον σύντομα- να απαντήσεις είναι>

-Πόση Αλήθεια Αντέχεις;

Rockefeller>Eλέγχοντας το Παιχνίδι

Γιατί η Πρώτη Οικογένεια Πετρελαίου θα υποστήριζε τόσο θερμά την Περιβαλλοντική Έρευνα και τον Ακτιβισμό για το Κλίμα;

Η οικογένεια Rockefeller είναι μια από τις πλουσιότερες στον κόσμο. Ωστόσο, γιατί η οικογένεια που έκανε τον κόσμο εξαρτημένο από το πετρέλαιο χρηματοδοτεί την περιβαλλοντική και κλιματική έρευνα από τη δεκαετία του 1950, βοηθά στη διαμόρφωση μέτρων πολιτικής για το κλίμα από τη δεκαετία του 1980 και υποστηρίζει τον ακτιβισμό για το κλίμα από τη δεκαετία του 1990;

Το Rockefeller: Ελέγχοντας το παιγνίδι είναι η συναρπαστική και παράδοξη ιστορία ενός από τους πιο σημαντικούς παγκόσμιους παίκτες στον κόσμο. Μέσω της κορυφαίας θέσης τους στις αμερικανικές επιχειρήσεις, των στενών επαφών με τον Λευκό Οίκο και με την τεράστια οικονομική τους ισχύ ως ένας από τους κορυφαίους χρηματοδότες ιδιωτικής έρευνας στον κόσμο, οι Rockefeller μπόρεσαν να καθιερώσουν το ζήτημα του κλίματος τόσο επιστημονικά όσο και πολιτικά. Ωστόσο, ποιο είναι το σκεπτικό πίσω από αυτό;

Ο συγγραφέας και ερευνητής Jacob Nordangård ακολουθεί την οικογένεια από την ίδρυση της Standard Oil και του Ιδρύματος Rockefeller, τις συνέπειες της Συμφωνίας του Παρισιού, τη διακήρυξη της Τέταρτης Βιομηχανικής Επανάστασης τον Ιανουάριο του 2016, μέχρι σήμερα.

Η σε βάθος έρευνα του Nordangård περιλαμβάνει τις μεγάλες ποσότητες νέου υλικού που διατέθηκαν πρόσφατα στο Διαδίκτυο, καθώς και τις ετήσιες εκθέσεις του Ιδρύματος Rockefeller.

Η κύρια εστίαση του Nordangård είναι η συμμετοχή της οικογένειας Rockefeller στην κλιματική έρευνα και πολιτική, αλλά διερευνώνται επίσης οι ενέργειες και τα κίνητρα ορισμένων συμμάχων τους, καθώς και η επιρροή της οικογένειας στην ανάπτυξη της σύγχρονης ιατρικής, του οικογενειακού προγραμματισμού, της γεωργίας, της τέχνης, της αρχιτεκτονικής, της επιστήμης συμπεριφοράς, της τεχνολογίας πληροφοριών και της πολιτικής.


Το ουτοπικό όνειρο της οικογένειας Rockefeller για έναν τέλειο κόσμο θα έχει σοβαρές συνέπειες για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους και της ζωής όπως την ξέρουμε.

Η δηλωμένη αποστολή του Ιδρύματος Rockefeller να «προάγει την ευημερία της ανθρωπότητας σε όλο τον κόσμο» έχει μια σκοτεινή όψη και η μακρόχρονη μάχη της οικογένειας Rockefeller κατά της κλιματικής αλλαγής περιέχει στοιχεία εξελιγμένων τεχνικών προπαγάνδας, φουτουρισμού και φιλοσοφίας της Νέας Εποχής, με στόχο τον πλήρη μετασχηματισμό ολόκληρου του γήινου συστήματος, συμπεριλαμβανομένης της οικονομίας, της οικολογίας, του πολιτισμού, ακόμη και της ίδιας της ανθρωπότητας.

Ο JACOB NORDANGÅRD είναι Σουηδός συγγραφέας και ερευνητής με διδακτορικό στις Επιστημονικές και Τεχνολογικές Σπουδές. Έχει γράψει έξι βιβλία για τις ιστορικές ρίζες και την εξέλιξη του παγκόσμιου συστήματος διαχείρισης που έχει εκδηλωθεί τα τελευταία χρόνια. Είναι ο ιδρυτής των Stiftelsen Pharos και Pharos Media Productions. Είναι επίσης ο front man του heavy metal συγκροτήματος Wardenclyffe.

«Αποκαλύπτει τις εσωτερικές λειτουργίες της οικογένειας Rockefeller … την κινητήρια δύναμη πίσω από κάθε πτυχή της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης.» — PATRICK WOOD

«Η έρευνα του Jacob για τον αντίκτυπο της φιλανθρωπίας των Rockefeller στη δημόσια πολιτική είναι η καλύτερη που έχω δει σε μια μακρά καριέρα χαρακτηρισμού της ελίτ εξουσίας με πραγματικούς όρους, όχι με όρους θεωρίας συνωμοσίας». — RON ARNOLD, πρώην εκτελεστικός αντιπρόεδρος του Center for the Defense of Free Enterprise

«Αυτό το βιβλίο παρέχει στέρεες αποδείξεις για τον μηχανισμό του κεντρικού ελέγχου, συμπεριλαμβανομένης της μετατροπής των περιβαλλοντικών ανησυχιών σε όπλο με σκοπό την υποστήριξη, μέσω του ελέγχου της ενέργειας και του άνθρακα, του καρτέλ των κεντρικών τραπεζών που τα συμφέροντα και το συνδικάτο των Rockefeller χρησιμοποίησαν για να κυριαρχήσουν στην Αμερική». — CATHERINE AUSTIN FITTS, πρόεδρος της Solari Inc. και εκδότρια της Έκθεσης Solari

>

WHY WOULD THE FIRST FAMILY OF OIL SO ARDENTLY SUPPORT ENVIRONMENTAL CLIMATE RESEARCH AND ACTIVISM?

The Rockefeller family is one of the richest in the world. Yet, why would the family that made the world dependent on oil fund environmental and climate research since the 1950s, help shape climate policy measures since the 1980s, and support climate activism since the 1990s?
Rockefeller: Controlling the Game is the thrilling and paradoxical story of one of the world’s more influential global players. Through its top position in American business, close contacts with the White House, and with immense financial power as one of the world’s leading private research funders, the Rockefellers have been able to anchor the climate issue both scientifically and politically. Yet what is the reasoning behind doing so?
Author and researcher Jacob Nordangard follows the family from the founding of Standard Oil and the Rockefeller Foundation, up through the aftermath of the Paris Agreement, with the declaration of the Fourth Industrial Revolution in January 2016, to the present day. Nordangard’s in depth research includes the large quantities of new material recently made available online, as well as the Rockefeller Foundation’s own annual reports. Nordangard’s main focus is the Rockefeller family’s involvement in climate research and politics, but the actions and motives of some of their allies are also explored, as well as the family’s influence on the development of modern medicine, family planning, agriculture, art, architecture, behavioral science, information technology, and politics.
The Rockefeller family’s utopian dream of a perfect world will have serious consequences for the survival of the human species and life as we know it. The Rockefeller Foindation’s stated mission to “promote the well-being of humanity throughout the world” has a dark flipside, and the Rockefeller family’s long-standing battle against climate change contains elements of sophisticated propaganda techniques, futurism, and New Age philosophy, aiming at a complete transformation of the whole earth system, including economy, ecology, culture, and even humanity itself.
JACOB NORDANGARD is a Swedish author and researcher with a PhD in Science and Technology Studies. He has written six books about the historical roots and development of the global management system that has manifested itself in recent years. He is the founder of Stiftelsen Pharos and Pharos Media Productions. He is also the front man of the heavy metal band Wardenclyffe.

“Exposes the inner workings of the Rockefeller family … the driving force behind every aspect of modern globalization” — PATRICK WOOD

“Jacob’s research into the impact of Rockefeller philanthropy on public policy is the best I have seen in a long career of profiling the power elite in factual terms, not in conspiracy theory terms.” — RON ARNOLD, former executive vice president of the Center for the Defense of Free Enterprise

“This book provides solid evidence of the engineering of central control, including the weaponization of environmental concerns to undergird, through the control of energy and carbon, the central banking cartel that the Rockefeller interests and syndicate have used to dominate America.” — CATHERINE AUSTIN FITTS, president of Solari Inc. and publisher of the Solari Report

>

Μishnahbooks

Τhe New Yorker> The Ludlow Massacre Still Matters

On April 20, 1914, members of the Colorado National Guard opened fire on a group of armed coal miners and set fire to a makeshift settlement in Ludlow, Colorado, where more than a thousand striking workers and their families were camped out. Today, the Ludlow massacre, which Caleb Crain wrote about in The New Yorker in 2009, remains one of the bloodiest episodes in the history of American industrial enterprise; at least sixty-six men, women, and children were killed in the attack and the days of rioting that followed, according to most historical accounts. Although it is less well-remembered today than other dark episodes in American labor history, such as the Triangle Shirtwaist Factory fire that claimed a hundred and forty-six lives, the Ludlow massacre—which Wallace Stegner once called “one of the bleakest and blackest episodes of American labor history”—changed the nation’s attitude toward labor and capital for the next several decades. Its memory continues to reverberate in contemporary political discourse.

In the summer of 1913, United Mine Workers began to organize the eleven thousand coal miners employed by the Rockefeller-owned Colorado Fuel & Iron Company. Most of the workers were first-generation immigrants from Italy, Greece, and Serbia; many had been hired, a decade prior, to replace workers who had gone on strike. In August, the union extended invitations to company representatives to meet about their grievances—including low pay, long and unregulated hours, and management practices they felt were corrupt—but they were rebuffed. A month later, eight thousand Colorado mine workers went on strike. Among their demands were a ten-per-cent pay raise, the enforcement of an eight-hour working day, and the right to live and trade outside the company-owned town. Many of the rights they sought were required by Colorado law but remained unenforced.

After getting evicted from their company-owned homes, the workers based their operations in makeshift tent cities surrounding the mines, the largest of which was the Ludlow camp. The Rockefellers responded by hiring a detective agency—comprised of “Texas desperadoes and thugs,” according to “Legacy of the Ludlow Massacre,” a sharply researched 1988 book by Howard M. Gitelman—who would periodically raid the camps, firing rifles and shotguns. In November, the state governor called in the Colorado National Guard at the company’s behest; the Guard’s wages were supplied by the Rockefeller family, and they helped to form militias whose members carried out sporadic raids and shootings in the tent cities.

The strike stretched on for months, and in April, 1914, John D. Rockefeller, Jr., appeared before Congress, where he framed the standoff as “a national issue, whether workers shall be allowed to work under such conditions as they may choose.” He balked at the possibility of allowing “outside people”—meaning union organizers—“to come in and interfere with employees who are thoroughly satisfied with their labor conditions.” The committee chairman asked Rockefeller whether he would stand by his anti-union principles even “if it costs all your property and kills all your employees.” Rockefeller replied, “It is a great principle.”

On April 20th, a day after Orthodox Easter, four militiamen brandished a machine gun at some of the striking miners. At some point, shots were fired—the accounts are predictably inconsistent as to who fired first—and a day-long gunfight ensued.

That evening, the National Guardsmen set fire to the Ludlow colony. Thirteen residents who tried to flee were shot and killed as the camp burned to the ground, and many more burned to death. Discovered among the ruins the following morning was a women’s infirmary, where four women and eleven children had sought to escape the fighting by hiding in a cellar-like pit. All the children and two of the women died. One survivor, Mary Petrucci, lost three of her own children in the infirmary. Years later, she recalled, “I came out of the hole. There was light and lots of smoke. I wandered among the ashes until a priest found me. I couldn’t feel anything. I was cold.”

News of the attack—and especially of the deaths under the infirmary tent—pulled the nation’s attention from the United States’ potential involvement in the Mexican Revolution. To many Americans, the massacre exposed the consequences of unchecked corporate might, and it roused the conscience of a country that had previously demonstrated impassive ambivalence toward organized labor. (Decades later, a song by Woody Guthrie captured the common sentiment of the event’s immediate aftermath: “We took some cement and walled the cave up where you killed these thirteen children inside / I said ‘God bless the Mine Workers Union,’ then I hung my head and cried.”)

Two days later, Congress convened to discuss the events at Ludlow, and to consider how the government might check martial power wielded by private industrialists. One senator, Iowa’s “radical Republican,” William Kenyon, decried the government’s ties to the violence, noting that “the Colorado Fuel & Iron Company, or the company controlling it, has certain of its bonds on deposit with the General Education Board of the Rockefeller Foundation, with which the Department of Agriculture of our Government seems to have been in partnership for some little time.” Another senator expressed a broader concern: “I fear that unless society can in some manner reconcile these troubled conditions as between capital and labor, Mexico is not the only country that will be torn by internecine strife.”

Rockefeller, for his part, released a memorandum in June, months after federal troops had been ordered to Colorado to quell the days of violent rioting that had followed the events of April 20th. “There was no Ludlow massacre,” he wrote. “The engagement started as a desperate fight for life by two small squads of militia … against the entire tent colony, which attacked them with over three hundred armed men.” He also offered a lengthy technical explanation of why the deaths in the infirmary were the result of inadequate ventilation and overcrowding, not of actions taken by “the defenders of law and property, who were in no slightest way responsible for it.”

Despite Rockefeller’s arguments, after Ludlow the Wild West era of company towns began to wane, and stricter labor laws began to appear on the books—and were even enforced. Support for unions reached an all-time high in the nineteen-thirties, as described by James Surowiecki in a 2011 article for the magazine. Yet, as Surowiecki also noted, the influence of trade unions, which supplanted company unions following the 1935 Wagner Act, has been declining for decades, as part of a general rightward shift in American politics which began in the sixties. Since the 2008 recession, there has been growing resentment for union members among non-unionized workers; in 2010, support for unions reached a historic low, according to a Pew poll.

Yet the struggle that Ludlow embodied—and that, historically, unions have taken up—is a contemporary one, even if unions are no longer playing as public a role. Today, some of the fiercest workers’-rights battles take place over government regulations that protect low-income workers’ access to Medicaid and other social services, and that buoy the federal minimum wage, which is currently far below its 1968 peak value. In her recently published autobiography, Senator Elizabeth Warren wrote that “Big corporations hire armies of lobbyists to get billion-dollar loopholes into the tax system and persuade their friends in Congress to support laws that keep the playing field tilted in their favor.” In this, she sounds almost exactly like the Republican senators who, in the days after Ludlow, worried about Colorado Iron & Fuel’s deep government influence.

What was at stake at Ludlow remains pertinent even within the modern coal industry. Last week, the Center for Public Integrity won a Pulitzer Prize for its investigative report on efforts to deny benefits to coal miners with black-lung disease. The series describes how industry-compensated lawyers have frequently withheld evidence from judges in order to defeat the medical claims of miners suffering from the resurgent ailment, which today affects about six per cent of miners in central Appalachia, according to government statistics reported in the series.

A different kind of violence is visited upon today’s miners. There are no overt, bloody showdowns between striking workers and armed National Guardsmen whose paychecks come from corporate barons. But industry money—in the form of fees paid by mine companies for consultant work—still appears to influence the diagnoses of doctors and radiologists, according to copious research compiled by the Center. And the coal industry’s go-to law firm withheld dissenting medical evidence that supported miners’ claims in eleven of the fifteen cases featured in the report. As a result, ailing and dying miners are denied the support they are owed.

There are eighty-five thousand coal miners left in the United States, but, while many are union members, the influence of the United Mine Workers was already waning by the early eighties, according to the Center for Public Integrity report. Today the union represents about twenty thousand active miners, according to the Wall Street Journal. Instead of union pressure, it was more likely the Center’s investigation that prompted the Department of Labor to announce, in February, a series of reforms that will make it easier for miners with black-lung disease to collect their medical benefits. A hundred years ago, it took a great and deadly injustice to spur lasting government reform. Here’s hoping we learn from it.

>

Yiorgos Stavroulakis Remembers his Great Uncle, Louis Tikas

“How will I recognize you?” I asked Yiorgos Stavroulakis over the phone just before my trip to Greece in May, 2022. “You can’t miss me,” he said. “I have a thick mustache that covers half my face.” And so, it does.

When I approach the “Public” building on Syntagma Square in Athens, he stands as in a painting, framed by the door. He too recognizes me and beckons from the distance. After he introduces me to his daughter, a documentary filmmaker, we take the elevator to the café at the top floor.

 

 

I sought out Yiorgos Stavroulakis because I had started a project with Y. Anagnostou on the Greek American labor activist, Louis Tikas (Ilias Spantidakis 1886-1914). And we had discovered that Yiorgos was a grand nephew of the Greek American hero.

As I sit down, I try to analyze Yiorgos’s facial features to discover any similarities between him and his great uncle who was killed at the age of 28 in the cold plains of Ludlow, Colorado. A man in his mid-seventies, he has a full head of silvery hair and his eyes sparkle with energy. He is obviously much taller than Louis, who had declared officially in Denver that at 24 he was 5’ 8 and 151 lbs, with dark hair and brown eyes. The photograph that the family had of Louis and the one remarkably that was found in Louis’s pocket when he was murdered, shows a youth with a thin mustache, hair parted on the left and the strings of a fez, hanging down on his right. He is wearing fancy garb with a vest and a pistol stuck inside. Unsmiling, he seems ready for battle.

Yiorgos is eager to talk about his famous relative and about his own decades-long campaign to commemorate Tikas and preserve the family house in Loútra, a village near Rethymno in Crete. He even wrote a book about him, the first in Greece, which tried to bring to a Greek audience the life, struggle, untimely death of Louis, and, of course, his posthumous heroism. For Louis was clearly a young man who rose to the occasion and met destiny head-on.

We will never know if Louis himself had understood his own fate, that one day he would make the choice between life and death. But his brother, Kostis Spantidakis, Yiorgos’s grandfather, certainly did. Louis was a “born revolutionary,” Yiorgos declares, reaffirming the impression I had from the early photograph. As he tells it, his grandfather had accompanied Louis to Rethymno by horse from where Louis took the boat to Piraeus. But, on his way home, Kostis was overwhelmed by premonitions of doom and, when he returned home, he told his wife, “Argyro, this man will one day either become a great man or he will end up destroying himself (θα φάει το κεφάλι του). And we will lose him.” And when he arrived home from the fields one afternoon in the spring of 1914, his wife told him, “Kosti, a telegraph has arrived from America about Ilias.” Fixing his eyes upon her, he simply whispered, “I expected this.” His premonition was right. Through his boldness and bravery, Louis had indeed met his fate.

Louis’s brother could in no way understand the ramifications of this tragic death, that one day Louis would come to represent the struggle of the Colorado miners for higher wages, better working conditions, and a semblance of dignity. Social, political, and cultural forces were gradually converting the once peasant turned miner and labor organizer into a symbol of struggle against injustice.

Zeese Papanikolas in his remarkable book, Buried Unsung. Louis Tikas and the Ludlow Massacre (1982) first explained how Ilias, the young immigrant, became Louis Tikas, the fighter for labor and national hero. Gradually Tikas began to attain a story, which, given the paucity of information about him, was based partly in reality and partly in the imagination. He was turning into a champion, a saint.

Tikas’s untimely death on Easter Orthodox Sunday of 1914, his youthful body, lying head-down on the ground next to the railway tracks in Ludlow, launched a process of memorialization and sacralization. And in time, the young man was resurrected as a Greek American legend and national labor icon. Indeed, images of death and rebirth feature prominently in the iconography of Tikas, lamentation and despair giving rise to songs of defiance, remembrance, and redemption.

And Yiorgos has taken it upon himself to make sure that Tikas will live forever in our collective memory. His main concern now is to preserve the family house in Loútra. “When you go to Loútra, you will see that it is in need of repair.” When I visited the house with my wife a couple of weeks later, I saw what he meant. A triangular structure at the edge of two streets, it seems squeezed by them, into the shape of a Delta, with a mill on the first floor and family quarters on the second. It now serves as a museum in waiting. Yiorgos has placed a plaque outside and photographs of his uncle along with pictures from the annual commemoration of the massacre in Ludlow.

The inscription reads: Ilias A. Spantidakis (Louis Tikas) was born here, Leader of the Miner’s Union, in Colorado, USA. He fell in the Battle of Ludlow on April 20, 1914.

Standing outside this house, I could understand Yiorgos’s impatience––the house could collapse at any moment. After investing a considerable amount of his own money to keep it from falling apart, he has been looking for funds to save it and convert it into a proper museum. Before I left, I brushed my fingers against the stones of one wall, repeating the same action two months later along Tikas’s red granite tombstone in the Trinidad cemetery, which honors Tikas as a “victim of the Ludlow Massacre,” an “organizer for the UMWA,” and a “patriot.”

I try to conjure the photograph in the Trinidad museum of a mile-long cortege leading from the Trinidad city center to the cemetery. The miners were moved by this terrible injustice and gathered to honor one of their own.

Could they, like Tikas’s brother, have understood that he was destined for greatness? Could they possibly have imagined that Tikas would come one day to symbolize the death and revival in Ludlow? Unlikely. Who could possibly have predicted that Greek Americans from Denver would erect the statue of Tikas in Ludlow or that a bust of his youthful image would be installed in the port of Rethymno? Could anyone possibly have foreseen that, when the then Bishop of Denver, now Metropolitan Isaiah, looked up at the ceiling of the new offices of the Metropolis, he would conceive the idea of panels telling the story of the Greeks in the west, like a frieze in an ancient temple, and that one panel would feature Tikas and the Ludlow Massacre?

Both Tikas and Ludlow live on in the songs of Woody Guthrie, the paintings of Lindsay Hand, the icons of Gigas Teras, the play “Ludlow: El Grito de las Minas” [Ludlow: The Cry of the Mines] by Tony Garcia, and the many exhibits around Colorado. This is why Yiorgos is not lachrymose when he speaks to me. His eyes beam with vitality and promise. Undaunted, he moves ahead with plans about the museum. He wants to make sure that Tikas continues to move us.

Gregory Jusdanis teaches Modern Greek and Comparative Literature at Ohio State. His biography of the Greek poet C. P. Cavafy, co-written with Peter Jeffreys, will be coming out with Farrar Straus and Giroux in 2023.

SHARE

Περισσότερα

Δημοσίευμα New York Times

Έκθεση-κόλαφος κατά Hamas και διεθνών υποστηρικτών της> Η σεξουαλική βία, μια σκόπιμη τακτική και αναπόσπαστο κομμάτι της επίθεσης της 7ης Οκτωβρίου

Σε ένα από τα πιο συγκλονιστικά κεφάλαια, περιγράφει περιπτώσεις όπου τα θύματα κακοποιήθηκαν μπροστά σε συγγενείς ή όπου οι δράστες μετέδιδαν εικόνες ή πλάνα από φρικαλεότητες σε μέλη της οικογένειας ενός θύματος σε πραγματικό χρόνο μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης
Breaking News

BREAKING> Eν ενεργεία πράκτορας της CIA θα καταθέσει στην Γερουσία για τον ρόλο του Fauci στη συγκάλυψη της προέλευσης του ιού που προκάλεσε την COVID-19

-Οι υπηρεσίες δημόσιας υγείας μπορούν να ανακτήσουν την εμπιστοσύνη του κοινού μόνο εάν οι άνθρωποι που παραπλάνησαν τους Αμερικανούς λογοδοτήσουν
Breaking News

Η Γωγώ Μαστροκώστα δίνει μάχη για τη ζωή της

Η εξομολόγηση ενός έρωτα
Breaking News

Γερουσιαστής Rand Paul> Ο Anthony Fauci, είναι ο γιατρός του βαθέος κράτους [the deep-state doctor]

H ανθρωπότητα παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τις κοσμογονικές εξελίξεις
Πως Επεσε το Παλαιό Ψυχικό [ Οι κάτοικοί του επέλεξαν αντί της βιβλιοθήκης την συσκευή τηλεόρασης]

Ο Ηantavirus ήτο η σπίθα που απουσίαζε ώστε και ο τελευταίος συστημικός κάτοικος του Παλαιού Ψυχικού να συνειδητοποιήσει για τα καλά ότι βιώνουμε την μείωση του κοστοβόρου και σκεπτόμενου δυτικού πληθυσμού

To μέγα εμβολιαστικό κέντρο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ στο Μαρούσι θα μείνει στην ιστορία ως ένας από τους μεγαλύτερους τόπους Γενοκτονίας της εγχώριας αστικής τάξης
Breaking News

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης έχει κάθε λόγο να είναι υπερήφανος για την συμμετοχή του στην πατριωτική αποστολή διατήρησης της εθνικής ακεραιότητας [Εβρος+Αιγαίο]

Ατυχώς όμως και ο ίδιος [έχει λάβει τα εμβόλια COVID όπως όριζε το πρωτόκολλο] εξαπατήθηκε από τους παγκοσμιοποιητές στη διάρκεια της προαναγγελθείσας [στρατιωτικής] επιχείρησης COVID-19
MORE NEWS DESK

MAGAZINE

COVID-19> Iδού πως στήθηκε η Παγκόσμια Στρατιωτική Επιχείρηση Mαύρου Κύκνου της planδημίας
Έφη Καμπισιούλη> Ο πρώτος Έλληνας πολίτης που εμβολιάστηκε ήταν η νοσηλεύτρια από τη Γορτυνία
MORE MAGAZINE