(Πιθανόν να έχουν λάβει ήδη τους επαίνους του ναυάρχου James Stavridis-είναι πιο σοβαρός από τον δικό μας Αποστολάκη)
Περιστατικό με ήχους από πυρά σημειώθηκε στη διάρκεια ομιλίας του Ντόναλντ Τραμπ σε προεκλογική συγκέντρωση στην Πενσιλβάνια_Καθημερινή
Σίγουρα στην Διεύθυνση και τα στελέχη της καλής εφημερίδος αξίζουν όλα τα (αξιοκρατικά) βραβεία του Ιδρύματος Μπότση.
Από εκείνα που απονέμει ελαφρά τη καρδία η πρόεδρος της δημοκρατίας στους εγχωρίους ευαγγελάτους.
Στο μεταξύ αναρωτηθείτε όλοι εσείς εκεί έξω πόσο αξιόπιστο είναι το αφήγημα της ίδιας εφημερίδας για την κλιματική κρίση, την πανδημία COVID, τα ασφαλή και αποτελεσματικά εμβόλια, το μεταναστευτικό και όλα τα εργαλεία της Ατζέντας 2030 που έχουν σαν στόχο την ερήμωση του δυτικού πληθυσμού και στο επίκεντρό τους τη καταστροφή της δυτικής οικογένειας.
Δείτε τώρα τις ανταποκρίσεις της νεαρής Ελένης Βλάχου από το Βερολίνο στη διάρκεια της φιέστας των Ολυμπιακών Αγώνων που έστησε το δίδυμο Χίτλερ-Γκαίμπελς_ώστε να αντιληφθείτε τη συνέπεια με την οποία η εφημερίδα υπηρετεί τις “αξίες” της.
«Οι Ολυμπιακοί Αγώνες, είναι μια αφορμή, η ωραιοτέρα που μπορούσε να γίνη, ειρηνική, γεμάτη νειάτα και χαρά, για να επιδείξη το Τρίτον Ράιχ την αφάνταστη τελειότητα της οργανώσεώς του. Εις το Βερολίνο, αυτές τις μέρες, νομίζει κανείς ότι ζει σε άλλο πλανήτη. Η επανάστασις στην Ισπανία, ο κομμουνισμός που ξαπλώνει στην Ευρώπη την σκοτεινή του απειλή, οι εξοπλισμοί, η κρίσις, όλα αυτά είναι πεταμένα στις γωνιές των γερμανικών εφημερίδων, με μικρούλικα γράμματα και δεν τα διαβάζει κανείς. Αυτές οι δεκαπέντε μέρες δεν ανήκουν στον αιώνα μας. Είναι κλεμένες από τα καλά παληά χρόνια και θα περάσουν πολύ γρήγορα γι’ αυτούς που έχουν την τύχη να βρίσκωνται εδώ. Η πρώτη φυσική ανταρσία κάθε Ελληνος που θα βρεθή μπροστά σε μια κατάσταση τόσο καλά διωργανωμένη, ώστε να μην μπορή να βρη τίποτε διά να επικρίνη, έσβυσε ήδη για μένα. Από αύριο θα θαυμάζω τα πάντα, θα μαθαίνω τα “ρεκόρ” απ’ έξω, θα υπακούω σ’ όλους τους κανονισμούς και θα διασχίζω τους δρόμους ανάμεσα στα καρφιά και όχι όπου έχω κέφι… Η γερμανική πειθαρχία μού επεβλήθη ήδη. Χάιλ Χίτλερ!».
«Χθες βράδυ, ο Δόκτωρ Γκαίμπελς είχε καλέσει όλους τους αντιπροσώπους του Τύπου σε γεύμα. Για πρώτη φορά ίσως στην ιστορία της δημοσιογραφίας, χίλιοι διακόσιοι δημοσιογράφοι κάθισαν να φάνε στο ίδιο τραπέζι. Μετά το τέλος του γεύματος, αφού διάφορα μέλη της Ολυμπιακής Επιτροπής εξεφώνησαν λόγους, και αφού ο Γκαίμπελς, ίσως ο καλύτερος ρήτωρ της Γερμανίας, μετά από τον Χίτλερ, τους απήντησε, άρχισε ένας σκληρότατος αγών μεταξύ 1.200, ποιος θα κατορθώση να τον πλησιάση και να του μιλήση. Μεταξύ των πρώτων πενήντα ήμουν και εγώ. Με την βοήθεια ενός ανωτέρου υπαλλήλου του υπουργείου της Προπαγάνδας, ενίκησα το πλήθος, τον επλησίασα, με εσύστησαν.
Μικρός, κοντός και αδύνατος, ο Γκαίμπελς είναι από τους ανθρώπους των οποίων η εξαιρετική προσωπικότης σού κάνει εντύπωσι μόλις τον γνωρίσης. Ολοζώντανα και μεγάλα μαύρα μάτια χαμένα σ’ ένα στεγνό και νευρικό πρόσωπο, θαυμάσιος τόνος φωνής, χαμόγελο εντελώς παιδικό, αφελές, ανοιχτόκαρδο. Το πρώτο πράγμα που μου είπε πριν προφθάσω ν’ ανοίξω το στόμα μου ήταν: “Σκεφθήκατε, τουλάχιστον, μια και έρχεσθε από την ωραία σας Ελλάδα, να μας φέρετε φως από την Ολυμπία;” Δεν θα υπερβάλω: μιλήσαμε μαζί το πολύ δύο λεπτά. Αλλά σ’ αυτά τα δύο λεπτά προσεπάθησα εγώ να του πω πόσο ευχάριστο είναι να είναι κανείς Ελλην και στο Βερολίνο αυτές τις ημέρες, και αυτός, πόσο ευχάριστο πρέπει να είναι κανείς Ελλην πάντα, και να ζη στην φωτεινή πατρίδα μας».
«Ολη αυτή η ιστορία της πειθαρχίας, της σοβαρότητος και της εργατικότητος των Βορείων κρατών και ιδίως της Γερμανίας είναι απλώς και μόνον ζήτημα καιρού, συνεφιάς, θερμοκρασίας. Πώς μπορεί αυτή η διαρκής κατάστασις μελαγχολίας και σκοτεινιάς να μην επιδράση στον χαρακτήρα ενός λαού, να μην καταβάλη τις αδικαιολόγητες φιλοδοξίες, να μην τους καταστρέψη την φαντασία, την μανία της αντιδράσεως, όλα αυτά τα επικίνδυνα ελαττώματα που γεννώνται αυτομάτως κάτω από τον φωτεινό γαλάζιο Αττικό ουρανό; Εδώ ο Γερμανός υπάλληλος, αν τύχη να κοιτάξη έξω από το παράθυρό του, θα αισθανθή πανευτυχής διότι δεν ευρίσκεται στους λασπωμένους δρόμους, αλλά σ’ έναν ευχάριστον, στεγνόν και προστατευμένο χώρο και χωρίς πειρασμούς θα στρωθή στην δουλειά. Που ο δυστυχής ο Ελλην, ο οποίος οκτώ μήνες από τους δώδεκα βλέπει, ενώ αυτός είναι κλεισμένος, έξω να οργιάζη η λιακάδα, το φως, η χαρά της ζωής, ο οποίος ξέρει ότι σε κάποιο κοντινό καφενείο τον περιμένει παρέα, κουβέντα, καφεδάκι, μια γωνιά παραδείσου. Και έτσι ο ήλιος φέρνει το καφενείο, το καφενείο την συζήτησι και η συζήτησις, αρχή όλων των κακών εις την Ελλάδα, σπείρει τα πρώτα μικρόβια κάθε αναρχίας…»
