Καθώς οι πολίτες του δυτικού κόσμου εκπαιδεύονται να ζουν με επιδόματα και να υπομένουν μαρτυρικά το τέλος τους με εργαλεία όπως είναι οι κατασκευασμένοι εργαστηριακοί ιοί (βλέπε COVID-19) και τα αντίστοιχα εμβόλια που στόχο έχουν τη μείωση του πληθυσμού, (κάτι που επιχειρούν να επιτύχουν οι εμπνευστές της και με τις διαρκείς κατασκευασμένες κρίσεις) το να υπάρχουν επιχειρηματίες όπως ο Ευάγγελος Μυτιληναίος και ο Όμιλος Μυτιληναίου που πρωταγωνιστεί εντός και εκτός της χώρας του δεν είναι απλά άξιο αναφοράς αλλά όρος εθνικής επιβίωσης.
Ο Μυτιληναίος είναι κάτι σαν τους τελευταίους των Μοικανών σε μια αριστερίζουσα δύση που αποφάσισε ότι μισεί το επιχειρείν, την παραδοσιακή οικογένεια, την έννοια της πατρίδας και ότι άλλο δεν συνάδει με τις επιδιώξεις τους.
Έτσι δεν έχουμε παρά να συμφωνήσουμε με τον χαρακτηρισμό του Δημήτρη Δανίκα στο άρθρο του στο protothema ο οποίος συγκρίνει την Οικογένεια Μυτιληναίου με την αστική ιταλική οικογένεια των Ανιέλλι και των επιγόνους της.
Γράφει μεταξύ άλλων στο σχετικό άρθρο του ο Δανίκας>
“Ποια τα κριτήρια που καθορίζουν τη διαφορετικότητα των Μυτιληναίων από πολλούς μεταπράτες και άλλα τέτοια παράσιτα; Πολλά. Όπως ο αριθμός των εργαζομένων μαζί με τους μισθούς τους. Όπως ο χαρακτήρας των επιχειρήσεων. Όπως οι εξαγωγικές τους επιδόσεις
Υπάρχουν κι άλλα κριτήρια; Φυσικά υπάρχουν. Όπως η διακριτικότητα στην δημοσιότητα. Όπως η αποφυγή σκανδάλων και άλλων κοσμικών «παρελάσεων». Όπως το μορφωτικό τους επίπεδο. Όπως οι ανησυχίες τους. Και όπως οι οικονομικές, ιστορικές και πολιτιστικές αναφορές τους.
Με απλά λόγια ο Ομιλος του Βαγγέλη Μυτιληναίου, ένας από τους ελάχιστους και διαρκώς αναπτυσσόμενους βιομηχανικούς άξονες της εγχώριας οικονομίας. Που απασχολεί περί των τριών χιλιάδων εργαζομένων. Κυρίως του προλεταριάτου. Που η δράση του επεκτείνεται πέραν των ελληνικών συνόρων. Που δεν επιδίδεται είτε στο σπορ των απολύσεων είτε στο έτερο των μισθολογικών περιορισμών λόγω κρίσεων. Ολων των πρόσφατων κρίσεων. Και που οι μετρημένες δημόσιες τοποθετήσεις του λένε πολλά περισσότερα απ όλο αυτό το πολιτικό μπλα μπλα και όλες τις κομματικές αερολογίες.
Και όσοι ισχυρίζονται πως το κράτος σπεύδει να στηρίξει, με ευνοικούς όρους τέτοιες επιχειρήσεις, δύο πράγματα έχω να πω: το πρώτο πως πρέπει να γίνεται επειδή ο διεθνής ανταγωνισμός είναι ανελέητος και καταλυτικός. Και το δεύτερο πως χωρίς παραγωγική διαδικασία και χωρίς εξαγωγικές επιδόσεις η χώρα θα παραμείνει στα πλαίσια μιας Σωρρακώσταινας.
Με ένα λόγο αν αυτή η έρμη χώρα διέθετε περισσότερους Μυτιληναίους και λιγότερους μεταπράτες, ε τότε να είστε σίγουροι πως η Hellas δεν θα ήταν για να gelas αλλλά θα είχε ταυτιστεί με την Ελβετία των Βαλκανίων!
